Zoeken in deze blog

zondag 26 april 2026

#701: Caul - Crucible (1996)

Ambient music kent een aantal subgenre's waaronder ambient house, ambient pop en ambient techno. De interessantste zijn voor mij de experimentele subgenre's drone music en dark ambient. Brett Smith's werken onder de alias Caul vallen in die laatste categorie.

Ik weet niet meer hoe ik in aanraking ben gekomen met de muziek van Caul. Het kan een recensie zijn geweest in Gonzo Circus of een tip in een platenwinkel, maar hoe dan ook, het  album Crucible heeft gedurende lange tijd na aankoop mijn CD-lade niet meer verlaten.

Helaas is de verkrijgbaarheid van de muziek van Caul een probleem. Een kleine twintig albums zijn er verschenen sinds 1994, maar in winkels en reguliere webshops zul je ze niet vaak vinden. Ook op streamingplatforms grijp je mis. Alleen een album 2012 (Let The Stars Assume The Whole Of The Night) is daarop terug te vinden. Meer succes heb je heb op de pagina's van Malignant Records en Eibon Records op Bandcamp.

Crucible is niet Caul's eerste album. In eigen beheer waren in 1994 reeds eerder Epiphany / Fortunate, Whole en The Golden Section op cassette verschenen. Gelukkig heeft Eibon Records in 2003 deze heruitgebracht in een 3 CD-set die ook nu nog digitaal via Bandcamp verkrijgbaar is. Ook daarvoor was Smith al muzikaal actief in bands en projecten als Trust ObeyTertium Non Data (aka Western Devils) en Blackmouth

De nummers op Crucible hebben een donkere en zware toon en dat start al direct met de korte opener Aurora. Dreigende klanken met een hoog filmisch gehalte vormen de intro op het de plaat. Na twee prima nummers volgt het eerste hoogtepunt van het album: Reduviid. Een mooie opbouw in dynamiek en intensiteit maken dit tot een hele prettige, zeven minuten durende trip.

De muziek van Caul heeft een sacrale sfeer, met spirituele en etnische invloeden. Je hoort dit terug in prachtige nummers als Procession, Darkness en Sojurn. In deze nummers hoor je elementen terug die je ook in moderne klassieke muziek terugvindt. Ik denk dan ook dat er prima resultaten geboekt zouden kunnen worden als nummers van Caul voor strijkkwartet of orkest worden gearrangeerd.

Ik heb u acht albums van Caul, maar zou er graag nog een paar meer bezitten. Hopelijk wordt de toegankelijkheid van de muziek van Caul beter, al is het op digitale wijze via Bandcamp of andere platforms. Tot die tijd biedt vooral de  Marketplace van Discogs uitkomst.

© 2026 TTZL


Discogs: Caul 

Bandcamp: Crucible [album]

Bandcamp: Aurora
Bandcamp: Reduviid
Bandcamp: Procession
Bandcamp: Darkness
Bandcamp: Sojurn




zaterdag 18 april 2026

#700: Zola Jesus - Stridulum EP (2010)

Deze week las ik een Facebook post van Frank Maier (eigenaar van Vinyl-On-Demand records) waarin hij wild enthousiast was over de track 'Sea Talk' van Zola Jesus. Zowel het nummer als de artiest waren mij onbekend, maar mijn nieuwsgierigheid was gewekt.

Ik vond de track op een aantal uitgaven, maar de oorsprong leek de Stridulum EP (Latijns voor "sissend", "fluitend", "krakend" of "schel") uit maart 2010 te zijn, met daarop zes tracks. In augustus 2010 verscheen vervolgens een album met negen tracks onder de titel Stridulum II. Om geheel nog wat verwarrender te maken verschenen die drie extra tracks, met nog een extra track, op de Valusia EP in oktober 2010 en werden de twee EP's in september 2017 weer verzameld op een album (met tien tracks) onder de titel StridulumDie laatstgenoemde compilatie heb ik na het lezen van de aanbeveling gestreamd en ik kan volledig begrepen wat Maier bedoelde. 

Zola Jesus is de alias van de Amerikaanse Nika Roza Danilova. Zij werd in 1989 geboren als Nicole Rose Hummel, maar om de Slavische achtergrond van haar naar Amerika geëmigreerde Oekraïense grootouders te eren nam zij de Slavische variant van haar naam aan.

Bij de beluistering van de eerste paar prachtige nummers (Night, Trust Me en I Can't Stand) viel mij direct haar speciale stem op. Ik hoorde de lijzigheid van Lorde, de dromerigheid van Elizabeth Fraser (Cocteau Twins) en de koele directheid van Siouxsie Sioux (Siouxsie And The Banshees). Toen ik meer over haar ging lezen kwam ik referenties aan Kate Bush en Lisa Gerrard (Dead Can Dance) tegen en ook die kan ik plaatsen.

De muziek is ook niet in één bepaald hokje te plaatsen. Er zitten elementen van synth-pop in, maar ook dark wave, gothic rock en cold wave invloeden (en misschien nog wel meer) zijn terug te horen. Het amalgaan van geluid dat zij smeedt heeft een heel eigen karakter, terwijl het ook op een bepaalde manier weer herkenbaar is. Als invloeden heeft ze onder andere Joy Division, Throbbing Gristle, Swans en Bauhaus genoemd. Voorwaar geen slecht rijtje.

Van de drie resterende tracks van de Stridulum EP bevalt het titelnummer mij het meest (er zitten prachtige ritmische elementen in), maar ook het mooi opbouwende en prettig trage Run Me Out en het zware, dreigende Manifest Density) zijn de moeite meer dan waard.

Het lekkere uptempo Poor Animal is het eerste van de vier nummers van de Valusia EP (en het nummer dat niet op Stridulum II stond). Op Tower horen we een mooie dubbeling van vocalen en ik vermoed dat het ijle, klassiek aandoende Lightsick wel eens de aanleiding geweest kan zijn voor de Dead Can Dance-referenties.

Dan houden we de track die de aanleiding voor dit blog vormde, Sea Talk, nog over. Zola Jesus' vocalen trekken je hier direct vanaf het begin het nummer in en de mooie instrumentatie doet de rest. Magistraal.

Die instrumentatie is overigens niet altijd zo geweest. Het nummer bleek namelijk reeds aanwezig op de in februari 2009 verschenen Tsar Bomba EP. Die versie van Sea Talk is echter nogal anders. Veel scheller, overstuurde gitaren en de stem is vervormd en begraven in de mix. De versie op Valusia/Stridulum bevalt mij beter. En dan is er ook nog de versie die op het album Versions uit 2013 staat ("Essential Zola Jesus songs arranged for string quartet by JG Thirlwell"). Deze versie van Sea Talk laat de veelzijdigheid van het nummer horen, want ook in deze setting blijft het nummer volledig overeind.

Ik ben blij dat ik Zola Jesus heb leren kennen en met zes albums, vier EP's en nog wat ander werk kan ik voorlopig nog even voort.

© 2026 TTZL


Officiële website: Zola Jesus
Wikipedia EN: Zola Jesus
Wikipedia NL: Zola Jesus

YouTube: Stridulum [album]
Spotify: Stridulum [album]

YouTube: Night
YouTube: Trust Me
YouTube: I Can't Stand
YouTube: Stridulum
YouTube: Run Me Out
YouTube: Poor Animal
YouTube: Tower
YouTube: Sea Talk [video]
YouTube: Lightsick

YouTube: Sea Talk [2009, EP: Tsar Bomba EP]
YouTube: Sea Talk [2013, Album: Versions]

zaterdag 11 april 2026

#699: Rapoon - Jane From Whitley Bay (2004)

In 1980 was Robin Storey één van de oprichters van Zoviet France (zie blogs #184 en #664) en nadat die band in 1992 (voor de eerste keer) stopte, ging hij solo verder onder de naam Rapoon (zie blog #138). Inmiddels heeft hij meer dan honderd albums en vijftien singles onder die naam uitgebracht.

De muziek van Rapoon is een mengeling van invloeden uit ambient, elektronische en experimentele muziek, waarbij de diverse genres afwisselend de overhand hebben en een eigen stijl is ontstaan.

Naast muzikant is Storey zijn gehele carrière ook actief als beeldend kunstenaar (hij is opgeleid aan Engelse kunstacademies). In zijn tijd bij Zoviet France was hij verantwoordelijk voor de vormgeving van de albumhoezen en hetzelfde doet hij voor de werken van RapoonHet gevolg daarvan is dat sommige uitgaven echt een mix van beeldende kunst en muziek zijn. 

Zo is het album Navigating By Colour (uit 1999) verpakt in een lange plastic envelop waarin ook twaalf door Storey ontworpen briefkaarten zijn inbegrepen. De DVD Alien Glyph Morphology uit 2005, waarop muziek, still video images en film gecombineerd worden, bevat ook twintig door Storey gemaakte tarotkaarten en de heruitgave in 2023 van zijn tweede album Raising Earthly Spirits (uit 1992) is verpakt in een houten doosje met opdruk.

Een ander voorbeeld is de 7-inch picture disc Jane From Whitley Bay uit 2004 op het Oostenrijkse Klanggalerie label. Hierop staan twee sterke tracks die van sfeer en karakter verschillen. Adrift (Pop Mix) is een ritmisch gedreven, uptempo nummer dat een bewerking is van het origineel op het album My Life As A Ghost (ook uit 2004). De track Soon Calling is een ambient-track met experimentele accenten. Naast de muziek is het ook genieten van de mooi uitgevoerde picture disc

Dit soort mooie pareltjes wordt vaak in een gelimiteerde uitgave van slechts 100 of 200 stuks uitgebracht en zijn nu alleen nog voor exorbitante prijzen op de kop te tikken. Gelukkig heeft het Poolse label Zoharum tussen 2014 en 2021 een serie van zes dubbel-CD's uitgebracht waarop limited edition albums en singles en bijdragen aan verzamel-CD's bijeen zijn gebracht. De tracks van Jane From Whitley Bay staan op Seeds In The Tide Volume 3.

Storey is inmiddels 70+, maar nog onverminderd productief. In 2026 verschenen reeds twee albums van zijn hand: The Silent Trumpets (in januari op Klanggalarie) en Grain Of Light (in maart op Unexplainded Sounds Group).

© 2026 TTZL

Officiële website: Rapoon
Wikipedia EN: Rapoon

Bandcamp: Adrift (Pop Mix)
Bandcamp: Soon Calling

YouTube: Adrift [album version]

zondag 5 april 2026

#698: Various - Soul Of The Machine: A Celebration Of The Life & Legacy Of ARP Founder Alan R. Pearlman (2025)

Alan Robert Pearlman werd op 7 juni 1925 geboren in New York en na een door techniek gefascineerde jeugd, een studie aan de Worcester Polytechnic Institute en een aantal jaar werken voor NASA startte hij zijn eigen bedrijf in de vroege jaren zestig. 

Zijn Nexus Research Laboratory kon hij na een paar jaar goed verkopen en toen startte hij ARP Instruments, Inc., genoemd naar de initialen van Pearlman.

Na één jaar werd het eerste product op de markt gebracht, de ARP 2500. Het was een analoge, modulaire synthesizer die, alhoewel er slechts zo'n honderd stuks van gemaakt zijn, gezien wordt als één van de belangrijkste elektronische muziekinstrumenten ooit gemaakt. Een belangrijke concurrent van ARP was Moog Music, waarvan de MiniMoog ook zeer populair was onder muzikanten.

De ARP 2500 leidde tot de ontwikkeling van de ARP 2600, vanwege de vraag naar kleinere, betaalbare synthesizers. De 2600 is een semi-modulaire synthesizer, met een vaste selectie van basiscomponenten voor de synthesizer, waar die bij de 2500 los aangeschaft en aangesloten moesten worden.

De ARP 2500 komt voor in Steven Spielberg's film Close Encounters Of The Third KindPhillip Dodds (vicepresident bij ARP) werd gestuurd om het apparaat op de filmset te installeren en werd vervolgens gecast als Jean Claude, de muzikant die de inmiddels beroemde vijfnotenreeks op de enorme synthesizer speelde in een poging om met het buitenaardse moederschip te communiceren.

De eerste grote namen die een ARP gebruikten waren Edgar Winter, Stevie Wonder, Pete Townshend, Joe Zawinul en Herbie Hancock. Bekende voorbeelden van gebruik van de 2600 zijn bijvoorbeeld Madonna's Borderline en in Michael Jackson's Thriller, maar ook voor de ontwikkeling van de elektronische muziek zijn de synthesizers van ARP instrumentaal geweest.

In 2024 realiseerde muzikant Steve Roach (zie blogs #599 en #688) zich dat het bijna honderd jaar geleden was dat Alan R. Pearlman werd geboren. Samen met diens dochter Dina (directeur van The Alan R. Pearlman Foundation) werkte hij een plan uit om hier aandacht aan te besteden middels een tribute album

Roach stelde Soul of the Machine samen en zorgde ervoor dat alle facetten van de ARP-instrumenten daarbij aan bod komen. De 2CD telt 24 tracks, de digitale versie heeft nog twaalf bonustracks.

Onder de bijdragende artiesten zijn bekende namen als Martin Gore (van Depeche Mode, met Kino), John Foxx (ex-Ultravox, met Mr. No), Steve Roach (Cloud Motion) en JG Thirlwell (aka Foetus, met Sphere) en die leveren puik werk.

Er zijn ook wat minder bekende namen die indruk maken met hun werk. Zo ben ik erg gecharmeerd van het sequencer-heavy Mother Of Pearls van Michael Brückner en het zeer stemmige Seance (Vestiges) van Gabriella BenavidesEcht onder de indruk raakte ik van Conclusions door Lisa Bella Donna en Ancient Steward door Brandon Reising.

Soul Of The Machine is een prachtig eerbetoon aan Pearlman en de opbrengst wordt gebruikt door de Foundation om de nalatenschap te bewaken en "zijn innovatieve uitvindingen voor het publiek toegankelijk te maken en toekomstige generaties te inspireren om te fantaseren en te creëren".

© 2026 TTZL


Bandcamp: Kino [Martin Gore] 
Bandcamp: Mr. No [John Foxx] 
Bandcamp: Cloud Motion [Steve Roach]
Bandcamp: Sphere [JG Thirlwell] 
Bandcamp: Mother Of Pearls [Michael Brückner
Bandcamp: Seance (Vestiges) [Gabriella Benavides
Bandcamp: Conclusions [Lisa Bella Donna] 
Bandcamp: Ancient Steward [Brandon Reising] 

YouTube: Borderline [Madonna]
YouTube: Thriller [Michael Jackson]