Zoeken in deze blog

zondag 26 juli 2026

#713: The Ex - 1936, The Spanish Revolution (1986)

De Nederlandse anarcho-punk band The Ex bestaat sinds 1979 (zie ook blogs #183 en #392). Ze maken ook nu nog relevante muziek, mede doordat die muziek een ontwikkeling heeft doorgemaakt en jazz, noise, improvisatie en niet-westerse muziek incorporeert.

In 1986 verscheen er een speciale uitgave. Het was een dubbele 7-inch single, gecombineerd met een boekje van 144 pagina's met daarin songteksten, foto's en essays over de Spaanse Revolutie. Dat was een maatschappelijke en economische revolutie in Spanje waarbij bedrijven arbeiderszelfbestuur kregen. De aanjager van deze coöperaties was de anarchosyndicalistische vakbond Confederación Nacional del Trabajo (CNT).

Op de singles staan twee eigen nummers van The Ex (They Shall Not Pass en People Again) en twee traditionele nummers (El Tren Blindado en Ay Carmela). 

El Tren Blindado is gebaseerd op het tradionele nummer "Los Contrabandistas De Ronda" dat origineel over smokkelaars gaat. In de loop van de tijd werd het een muzikaal sjabloon dat met nieuwe teksten gebruikt werd om over contemporaine zaken te zingen. Ay Carmela werd gezongen door de Spaanse partizanen in de strijd tegen Napoleon in 1808. Ook hiervan werd de tekst vaak aangepast aan nieuwe gebeurtenissen. Beide nummers zijn daarom bekend onder vele verschillende titels.

The Ex zingt deze nummers in het Spaans, maar muzikaal trekken ze het volledig naar hun eigen, anarcho-punk stijl. Die stijl horen we natuurlijk nog beter terug in de twee originele nummers, alhoewel deze ook niet helemaal oorspronkelijk zijn. 

They Shall Not Pass heeft namelijk teksten uit diverse revolutionaire liederen genomen en daar is een nieuw nummer van gemaakt. In People Again is een interview met CNT-dagloner Juan Moreno (uit het boek Blood Of Spain van Ronald Fraser) als basis gebruikt voor de tekst.

Zelfs als de muziek je niet aanspreekt kun je volgens mij niet anders dan onder de indruk zijn van de toewijding waarmee 1936, The Spanish Revolution is gecreëerd door The Ex. In 1997 werd het heruitgebracht met de muziek op twee 3"-mini CDs. Op dit moment is het helaas niet verkrijgbaar op vinyl of CD (behalve tweedehands), maar wel via de Bandcamp website van de band (maar dat is eigenlijk geen vervanging voor een versie met dat mooie boekwerk).

© 2026 TTZL


Officiële website: The Ex
Wikipedia EN: The Ex
Wikipedia NL: The Ex


YouTube: Ay Carmela
YouTube: People Again
Gepost door op Geen opmerkingen:

zondag 19 juli 2026

#712: Maggie MacNeal - When You're Gone (1975)

Er zijn van die artiesten waar je weinig mee hebt, die dan ineens met een nummer komen dat je wél aanspreekt. Voor mij is dat het geval met Maggie MacNeal.

De carriére van Sjoukje van ’t Spijker (later ook wel bekend onder haar getrouwde naam Sjoukje Smit) begon als Maggie MacNeil, een 'Schotse vertaling' van Van 't Spijker. 

Na een auditie mocht ze met producent Hans van Hemert in 1971 de single I Heard It Through The Grapevine opnemen. De plaat werd geen succes en Van Hemert koppelde haar vervolgens aan Willem Duyn als het duo Mouth & MacNeal (Van Hemert koos een iets andere schrijfwijze van haar naam). 

Dit duo had vanaf 1971 vier succesvolle jaren met negen Top 40 hits, waaronder de nummer één hits How Do You Do en Hello A. Ook in veel Europese landen hadden ze succes met deze (naar mijn mening) middelmatige popnummers. In april 1974 deden ze mee aan het Eurovisie Songfestival waar ze derde werden met I See A Star, ook Nederlandstalig uitgebracht als Ik Zie Een Ster. And het eind van het jaar zorgen al langer levende spanningen voor het einde van het duo.

In juni 1975 bracht MacNeal haar tweede solo-single uit: Nothing Else To Do. Het nummer werd geschreven door Sjoukje, samen met haar man Frans Smit en Peter van Asten (als Peter Bewley) en het is nog grotendeels in de stijl van de nummers van Mouth & MacNeal.

Groot is dan ook de verrassing als in oktober van hetzelfde jaar When You're Gone uitkomt. Het is door het echtpaar Smit zelf geschreven en het is een prachtige, gedragen ballad waarop de ondersteuning door Het Gewestelijk Orkest wonderen doet. MacNeal heeft aangegeven dat het op dit nummer voor het eerst is dat zij volledig met haar eigen stem zingt, zonder stemverbuigingen. 

Er is ook een mooie opbouw in de track. Eerst een ruime minuut een trage opbouw, dan een iets meer uptempo gedeelte met het refrein, vervolgens een break met gesproken woord en dan gaat het tempo en volume weer omhoog, richting de climax. Gewoon een mooi nummer. Mother Nature op de b-kant ook leuk, maar is geen partij voor de a-kant. 

Opvallend genoeg werd het nummer een nummer één hit in Brazilië, wat haar een gouden single, gouden LP en een tournee door dat land opleverde.

In 1976 werkt MacNeal mee aan het project Zing Je Moerstaal, waarbij gedichten van Nederlandse auteurs door Nederlandse artiesten op muziek zijn gezet. Zij schrijft muziek bij een gedicht van Theun de Winter en dat wordt het nummer Terug Naar De Kust dat, wederom ondersteund door Het Gewestelijk Orkest, een top tien hit wordt. Het nummer heeft eenzelfde soort charme als When You're Gone.

Terug Naar De Kust betekent ook de start van meer Nederlandstalig werk van haar hand. Zo doet ze in 1980 opnieuw mee aan het Eurovisie Songfestival met het Nederlandstalige nummer Amsterdam.

Vanaf de jaren negentig verdeeld zij haar tijd tussen werkzaamheden voor televisie en diverse muzikale projecten. 

© 2026 TTZL


Wikipedia EN: Maggie MacNeal
Wikipedia NL: Maggie MacNeal

YouTube: Mother Nature

YouTube: How Do You Do [Mouth & MacNeal - 1971]
YouTube: Hello A [Mouth & MacNeal - 1972]
YouTube: I See A Star / Ik Zie Een Ster [Mouth & MacNeal - 1974]
YouTube: Nothing Else To Do [1975]
YouTube: Terug Naar De Kust [1976]
YouTube: Amsterdam [1980]Amsterdam
Gepost door op Geen opmerkingen:

zaterdag 11 juli 2026

#711: π. Διονύσιος Ταμπάκης [Fr. Dionysios Tabakis] - Paradise Metal (2026)

Na een (door omstandigheden) blogloze week heb ik deze week iets bijzonders. Op Facebook zag ik onlangs het debuutalbum van een 53-jarige priester van de Griekse orthodoxse kerk: π. Διονύσιος Ταμπάκης ofwel Father Dionysios Tabakis.

Als je naar de voorkant van de cassette-hoes kijkt, zie je de Tabakis met gitaar. Opmerkelijk als je weet dat zijn kerk alle instrumenten en seculiere melodieën als satanisch en een bedreiging van het gezinsleven beschouwt. Zelf zegt hij daarover: "De elektrische gitaar wordt in de kerk een beetje verkeerd begrepen, men denkt dat die 'van de duivel' is". Tabakis trekt zich daar niet veel van aan.

Het album is opgepikt door enkele media in noordwest Europa en het is nu uitkijken dat het album geen hype wordt. Dat zou namelijk zonde zijn, want het is echt de moeite waard.

Opener is het rustige Relaxation Music With Tanbur (het enige nummer met een engelstalige titel) waarin hij rustig aan de snaren van de tanbur plukt, over een ambient-achtergrond met ondere andere geluiden van vogels. 

Het is in het tweede nummer, met de pakkende titel Ἠλεκτρικαὶ Ὑμνωδίαι – Α΄ Ἑωθινὸν μὲ ἠλεκτρικὴν κιθάραν ἄνευ τάστων (perdesiz) [Elektrische hymnen – Eerste Eothin met elektrische gitaar zonder frets (perdesiz)], dat Tabakis wat hardere, fellere klanken uit zijn gitaar tovert (NB 'perdesiz' verwijst naar het gebruik van een fretloze gitaar, vandaar de vloeiende toonovergangen). Het nummer intrigeert en is een voorbode voor wat gaat komen.

Tracks drie, vier, vijf en zes (voor de leesbaarheid verwijs ik naar de titels en vertalingen aan het einde van dit blog) bouwen hierop voort en hebben overeenkomsten met de stemmige filmmuziek van Neil Young's Dead Man soundtrack of de Afrikaanse Tuareg Guitar klanken. De nummers klinken soms melancholisch en dan ineens weer ongemeen fel. De muzikale keuzes zijn vaak verrassend en zullen mede voortkomen uit zijn achtergrond in de Byzantijnse muziek.

Tot zover kant A van de cassette, die niet naliet te verbazen. Je bent dan echter nog niet klaar voor kant B, die weet te overrompelen. 

Songs zeven en acht hebben respectievelijk 'Techno' en 'Techno Christmas' in de titel, al geeft Tabakis wel een heel eigen draai aan die 'techno'. Je moet het horen om het te geloven. Vooral track acht, gezongen over een house-beat en een guitar-drone, spreekt mij aan. 

Tracks negen en tien hebben dan weer elementen van dubstep en aanverwante genre's, waarover Tabakis een soort rap aflevert. De laatste twee nummers, elf en twaalf, zijn rustig van aard en worden opgeluisterd met het engelachtige stemgeluid van zangeres Εὐγενία Συμέλα Ἀρμένη (ofwel Evgenia-Symela Armeni). Bij eerste beluistering klinkt het wellicht wat vreemd in de oren, maar na herhaalde beluistering begint het echt te beklijven.

Eerlijk gezegd, vind ik het moeilijk om te bepalen of ik dit album net zo leuk had gevonden als het niet door een 53-jarige Grieks orthodoxse priester was gemaakt. Het 'exotica'-element zal ongetwijfeld meespelen, maar dan was de lol er na een paar keer luisteren wel vanaf geweest. En hoe vaker ik het album beluister, hoe meer dingen ik erin ontdek en het belangrijkste, het album gaat mij niet vervelen.  

© 2026 TTZL

Spotify: Paradise Metal [album]

01 YouTube: Relaxation Music With Tanbur
[Ontspanningsmuziek met tanbur]
02 YouTube: Ἠλεκτρικαὶ Ὑμνωδίαι – Α΄ Ἑωθινὸν μὲ ἠλεκτρικὴν κιθάραν ἄνευ τάστων (perdesiz)
[Elektrische hymnen – Eerste Eothin met elektrische gitaar zonder frets (perdesiz)]
[Elektrische Psalmen – “Goddelijk Geloof” – geluid 3]
04 YouTube: Δὸς ἀγκαλιάν, τῆς ἀγάπης πινελιάν!
[Geef me een knuffel, een vleugje liefde!]
[Aan de Theotokos met een gitaar zonder frets (perdesiz)]
06 YouTube: Φῶς Ἱλαρόν καὶ Ἠλεκτρικόν
[Licht, vrolijk en elektrisch]
07 YouTube: Techno ἐν Μοναστηρίῳ
[Anarchic God – Byzantijnse kerstliederen in Echo A (Techno Christmas)]
09 YouTube: Ντουμπάϊ πάει
["Wees gegroet, Maagd Sumela" – Psalter (uitgevoerd door Eugenia Symela Armeni)]
12 YouTube: ⁠Ῥόδον Ψυχῆς (ᾀδόμενον ὑπὸ τῆς Εὐγενίας Συμέλα Ἀρμένη)
[Roos van de Ziel (uitgevoerd door Eugenia Symela Armeni)]

YouTube: Dead Man (soundtrack) [Neil Young]
Gepost door op Geen opmerkingen:

zondag 28 juni 2026

#710: Heatwave - Too Hot To Handle (1976)

Het zal wel met het weer te maken hebben, maar deze week schoot ineens het album Too Hot To Handle van de funk/R&B/disco-band Heatwave in mijn gedachten. Alhoewel de groep werd geformeerd in Londen, was het een internationaal allegaartje van bandleden.

De zangers Keith en Johnnie Wilder kwamen uit de VS, bassist Mario Mantese was een Zwitser, drummer Ernest "Bilbo" Berger een Tsjecho-Slowaak en gitarist Eric Johns een Jamaicaan. Gitarist Roy Carter en toetsenist en songschrijver Rod Temperton waren de Engelsen in de band.

Die laatste naam zal bij de echte muziekliefhebber een belletje kunnen doen rinkelen. Temperton stapte na de eerste twee albums uit de band, maar bleef wel als songschrijver actief voor de band. Hij ging echter ook nummers schrijven voor andere artiesten en deed dat met veel succes. 

Zo schreef hij bijvoorbeeld Live In Me van Rufus & Chaka en Give Me The Night van George Benson. Ook schreef hij mee aan Stomp! van The Brothers Johnson en The Dude van Quincy Jones.

Het bekendst werd hij echter door de nummers die hij voor Michael Jackson schreef, waaronder Rock With You, Off The Wall, Baby Be Mine en Thriller. 

Eerlijk is eerlijk, het niveau van songschrijven op de hierboven genoemde nummers wordt nog niet gehaald op het debuutalbum Too Hot To Handle van Heatwave, maar er staan zeker een paar goede tracks op.

De single Boogie Nights is de bekendste track van het album en werd in veel landen een grote hit (#17 in NL, zes weken in de Top 40). Het nummer heeft een interessant intro van een halve minuut voordat het losbarst in een uiterst aanstekelijk nummer.  

Ook de albumopener en titeltrack Too Hot To Handle kan mij bekoren, net als Ain't No Half Stepping, Super Soul Sister en Beat Your Booty. Het zijn uptempo nummers met een fijn funk-orgeltje, lekkere tempowisselingen en prima zang. 

Minder enthousiast ben ik over de ballads Always And Forever en Sho'Nuff Must Be Luv. Veel te gladjes en ze gaan bij mij het ene oor in en het andere oor weer uit. Niets ervan is interessant genoeg om te blijven hangen. De rest van de tracks hangt er een beetje tussenin.

Too Hot To Handle is leuk om af en toe weer eens te draaien, maar het is niets wereldschokkends. Wel leuk is dat het de start markeert van de later zeer succesvolle songschrijver, arrangeur en sessiemuzikant Rod Temperton.

© 2026 TTZL


Discogs: Heatwave
Wikipedia EN: Heatwave
Wikipedia NL: Heatwave

YouTube: Too Hot To Handle [album]
Spotify: Too Hot To Handle [album]

YouTube: Boogie Nights
YouTube: Beat Your Booty

YouTube: Live In Me [Rufus & Chaka - 1979]
YouTube: Give Me The Night [George Benson - 1980]
YouTube: Stomp! [The Brothers Johnson - 1980]
YouTube: The Dude [Quincy Jones - 1981]
YouTube: Rock With You [Michael Jackson - 1979]
YouTube: Off The Wall [Michael Jackson - 1979]
YouTube: Baby Be Mine [Michael Jackson - 1982]
YouTube: Thriller (audio) [Michael Jackson - 1982]
YouTube: Thriller (video) [Michael Jackson - 1982]
Gepost door op Geen opmerkingen:

zaterdag 20 juni 2026

#709: Wim T. Schippers - Schippers In Plafondvaart (1992)

Zelfs als je deze week onder een steen hebt geleefd kan het je niet zijn ontgaan dat Wim T. Schippers overleed op 83-jarige leeftijd. Ik heb al een aantal blogs over zijn werk gemaakt (#231, #351, #419, #696), maar ik ontkom niet aan nog één blog over de beeldend kunstenaar, TV- en  radiomaker, auteur, (stem)acteur, componist, zanger, presentator en beroepsontregelaar.

In de vorige blogs heb ik al veel dingen belicht van de persoon Schippers, dus deze keer houd ik het bij het werk: in dit geval de verzamel-CD Schippers In Plafondvaart uit 1992, die met 22 nummers een mooie dwarsdoorsnede van Schippers' werk tot dan toe geeft.

Schippers heeft meegewerkt aan de selectie van de nummers en opent onder zijn eigen naam de CD met Don't You Realize. De muziek is van Jacques Plafond (alias van Schippers) en de tekst is samen met Johnny Austerlitz (alias van Herman Pieter de Boer) geschreven. De track is één van de eerste Plafond-composities, werd in een Nederlandstalige versie gebruikt in de Fred Haché Show, maar de originele Engelstalige versie werd voor deze CD opnieuw ingezongen. Dat dit allemaal bekend is danken we aan het uitgebreide geschreven commentaar bij de nummers door Schippers zelf.

De CD vervolgt met Gehaakte Beddesprei dat wordt uitgevoerd door Sjef van Oekel die met nog twee nummers aanwezig is, waaronder het onvolprezen Vette Jus. Verder ontbreken bekende tracks als Ik Ben Gerrit (Gerrit Dekzeil), Waar Moet Dat Heen (Barend Servet) en Ik Ben Een Kerstbal (Bert en Ernie) niet.

Er staan echter ook wat verrassender nummers op. Zo horen we de prima titelmuziekjes van de TV-series Opzoek Naar Yolanda (bewuste spelling) en de lange versie van We Zijn Weer Thuis. De meezingbaarheid van de nummers droeg onmiskenbaar bij aan de populariteit van de series.

Misschien nog wel leuker zijn de wat minder bekende tracks, zoals Somehow, Someday van Patty, Een Tulp Al In Een Vaasje van Anneke Rol of Tafelrede Van Een Kipschotel van Etna Vesuvia & Jan Vos. In het boekje wordt van ieder nummer de ontstaansgeschiedenis belicht en andere wetenswaardigheden gedeeld. 

De CD is voor de Schippers-liefhebber een feest en voor de Schippers-haters (of niet-begrijpers) een gruwel. Een tussenweg lijkt mij niet mogelijk. Je omarmt de gecultiveerde lulligheid of verwerpt het. Het lijkt mij duidelijk wat ik doe.

© 2026 TTZL


Website Beeld en Geluid: Wim T. Schippers / Ronflonflon
Wikipedia NL: Wim T. Schippers
Wikipedia NL: Ronflonflon
Wikipedia EN: Wim T. Schippers

YouTube: Don't You Realize [Wim T. Schippers]
YouTube: Gehaakte Beddesprei [Sjef van Oekel]
YouTube: Somehow, Someday [Patty]
YouTube: Een Tulp Al In Een Vaasje [Anneke Rol]
YouTube: Ik Ben Gerrit [Gerrit Dekzeil]
YouTube: Vette Jus [Sjef van Oekel]
YouTube: Opzoek Naar Yolanda [Jacques Plafond]
YouTube: We Zijn Weer Thuis [Jacques Plafond]
YouTube: Ik Ben Een Kerstbal [Bert en Ernie]
YouTube: Tafelrede Van Een Kipschotel [Etna Vesuvia & Jan Vos]
YouTube: Waar Moet Dat Heen [Barend Servet]
Gepost door op Geen opmerkingen:

zaterdag 13 juni 2026

#708: Amygdala Velvet's Artificial Orkestra – Playing The Musikk Of Deutsch Nepal (2025)

Een jaar of twee geleden besteedde ik aandacht aan een album van Deutsch Nepal (zie blog #615) en de man achter die naam, Peter Andersson. Dat hij van veel markten thuis is bleek toen al, maar vorig jaar kwam er nog een interessante invalshoek bij.

Toen verscheen van Amygdala Velvet's Artificial Orkestra het album Playing The Musikk Of Deutsch Nepal. We herkennen de titel van een Deutsch Nepal-album (Amygdala), bewuste verschrijvingen die typisch zijn voor Deutsch Nepal (Orkestra, Musikk) en de covers van Deutsch Nepal-gerelateerde tracks. Kortom, dit is een nieuw side project van Peter Andersson.

Deze keer is het echter wel andere koek dan normaal. De originelen zijn experimentele en industriële 'dark ambient' tracks, maar hier zijn ze te horen in een stijl die we gerust lounge muziek mogen noemen. 

Er staat niet veel informatie op de CD en ook online is de informatie schaars. De weinige informatie die voorhanden is lijkt te duiden op zaken als "synthetische verwerking, vocoders en kunstmatige texturen" (lees: AI, vandaar het "Articial Orkestra"). Het zorgt voor een vervreemdende ervaring, zeker als je bekend met de originelen. Het satirische karakter van het album spat er ook vanaf.

Luister bijvoorbeeld naar de originele tracks Alcohology Superior en Alcohology Minor en dan naar deze lounge-versie van Alcohology. Ze lijken uit twee verschillende werelden te komen, maar het is toch echt dezelfde melodie en tekst. Hetzelfde geldt voor Staring At My Wall dat een rigoureuze bewerking is van het origineel.

Ook de vele samenwerkingsverbanden waar Andersson actief in is, komen aan bod. Zo is het origineel van Eating The Dust van het album dat Deutsch Nepal maakte met Reutoff en is het origineel van Janitor, van het duo Janitor.

The Cosmic Trigger komt van het album The Cosmic Trigger (2013) van Der Blutharsch And The Infinite Church Of The Leading Hand, waar Andersson aan meewerkte onder zijn alias Lina Baby Doll. Van het origineel op dat album maakte Andersson twee jaar later ook nog een eigen versie op het Deutsch Nepal album Alcohology.

Amygdala Velvet's Artificial Orkestra is een soort tussendoortje, waarvan het waarschijnlijk is dat het ook bedoeld als commentaar op het gebruik van AI in muziek, maar tegelijk vind ik het zeer genietbaar in al zijn curiositeit. Peter Andersson weet vaak te verrassen en dat is ook nu weer het geval. En ik ben daar blij mee. Er zijn al teveel voorspelbare makers.

© 2026 TTZL


Officiële Facebook: Deutsch Nepal
Bandcamp: Deutsch Nepal
Wikipedia EN: Deutsch Nepal

YouTube: Alcohology
YouTube: Janitor

YouTube: Alcohology Superior / Alcohology Minor [Deutsch Nepal, 2015]
YouTube: Staring At My Wall [Deutsch Nepal, 2019]
YouTube: Eating The Dust [Reutoff feat. Deutsch Nepal, 2018]
YouTube: Janitor [Janitor, 2010]
YouTube: The Cosmic Trigger [Der Blutharsch And The Infinite Church Of The Leading Hand, 2013]
YouTube: Deutsch Nepals Cosmic Trigger [Deutsch Nepal, 2015]
Gepost door op Geen opmerkingen:

zaterdag 6 juni 2026

#707: Cozy Powell - Tilt (1981)

Cozy Powell (1947-1998) was de artiestennaam van de legendarische Britse drummer die geboren werd als Colin Trevor Flooks. De naam stelde hij samen door de voornaam van jazz-drummer Cozy Cole en de meisjesnaam van zijn adoptiemoeder te combineren.

Nadat hij op zijn twaalfde in het schoolorkest was begonnen met drummen, begon zijn carrière in de jaren zestig met The Sorcerers en Young Blood. Beide bands brachten enkele singles uit.

Ondertussen raakte hij bevriend met muzikanten uit de scene in Birmingham, zoals Robert Plant en John Bonham (beide van Led Zeppelin), Noddy Holder (Slade) en Tony Iommi (Black Sabbath). In april 1970 werd hij gevraagd om plaats te nemen op de drumkruk bij de groep van gitarist Jeff Beck. Na het uiteenvallen van die band (na twee albums) vormde Powell, met onder andere zanger Frank Ariello, de band Bedlam. Echter, na één album was ook dat avontuur alweer over.

Bovenstaande is symptomatisch voor de rest van Powell's loopbaan. Gedurende periodes was hij lid van bands als Rainbow, Michael Schenker Group, Whitesnake, Emerson, Lake & Powell en Black Sabbath. Ook speelde hij in de bands van Gary Moore, Graham Bonnet en Brian May en deed hij veel sessiewerk. Hij is te horen op vele singles en albums van andere artiesten.

Tussendoor maakte Powell ook een aantal "solo"-albums. Solo staat hier tussen aanhalingstekens omdat hij hierbij gebruik maakte van zijn uitgebreide groep bevriende muzikanten. Met name zijn eerste drie albums zijn interessant: Over The Top (1979), Tilt (1981) en Octopuss (1982). In 2017 zijn die geremasterd en in een 3CD-box uitgebracht als The Polydor Years.

Van die drie albums vind ik Tilt het best, maar misschien komt dat omdat ik dat album had gekocht toen het uitkwam en de LP behoorlijk veel heb gedraaid.

Het album kent een duidelijke tweedeling. Op kant A staan vier vocale tracks en de zanger van de eerste drie tracks is Elmer Gantry. The Right Side, Jekyll & Hyde en Sooner Or Later zijn uptempo tracks die een een hard rock basis hebben, maar doorspekt zijn met veel andere invloeden. De vierde track (Living A Lie) is een echte power ballad die gezongen wordt door Frank Ariello, zijn oude maatje uit Bedlam.

Op het album doen verder bekende namen als Mel Collins, Bernie Marsden, Jeff Beck, Gary Moore, Jack Bruce en Don Airey mee. Powell was zelf geen songschrijver, maar met songschrijvende vrienden Airey, Moore en Jan Hammer is dat geen probleem.

Kant A is prima, maar kant B springt daar voor mij bovenuit. Vier krachtige, instrumentale nummers waarbij Jeff Beck op het eerste en het laatste nummer van die plaatkant (Cat Moves en Hot Rock) de show steelt met prachtige gitaarsolo's. Tussendoor doet Gary Moore hetzelfde op track 2 en 3. Sunset is een instrumentale power ballad waarop Moore prachtig ingehouden speelt. Dat kun je niet zeggen van The Blister. Dit is de meest luide track van het album en werkelijk alle registers gaan hier open. Powell, Moore en Airey produceren hier mijn favoriete nummer van de plaat. 

De tweedeling in een vocale en een instrumentale kant is helaas losgelaten bij heruitgaven op CD. De nummers zijn dan wat door elkaar gehusseld. Gelukkig biedt de programmeerfunctie van de CD-speler uitkomst.

Cozy Powell wordt door muzikanten gezien als een van de beste en meest invloedrijke drummers aller tijden. Als je daar meer van wilt weten kun je kijken naar Hammer: Cozy Powell The Life Story Of (Original Documentary) op YouTube.

© 2026 TTZL

Officiële website: Cozy Powell
Wikipedia EN: Cozy Powell
Wikipedia NL: Cozy Powell

YouTube: Tilt [album]
Spotify: Tilt [album, 5 van 8 tracks]

YouTube: Jekyll & Hyde
YouTube: Living A Lie
YouTube: Cat Moves
YouTube: Sunset
YouTube: The Blister
YouTube: Hot Rock
Gepost door op Geen opmerkingen:

zaterdag 30 mei 2026

#706: Ike Willis (1955-2026)

Anderhalve week geleden kwam het bericht dat Ike Willis op 70-jarige leeftijd was overleden. Willis is vooral bekend van zijn werk als gitarist en zanger bij Frank Zappa tussen 1978 en 1988. Hij hield contact met Zappa tot aan zijn dood in 1993. 

Opvallend detail is dat Willis aan dezelfde ziekte  is overleden als Zappa, namelijk prostaatkanker. Volgens Willis had Zappa hem gevraagd zijn muziek levend te houden en dat heeft hij gedaan door te touren met vele Zappa-tribute-bands.

Dat Willis in Zappa's band terecht kwam was puur toeval. Tijdens zijn studie aan de Washington University was Willis betrokken bij de organisatie van concerten op de campus en kwam zo backstage met Zappa in gesprek. Dat leidde tot een auditie bij Zappa thuis in California en een vervolgens een dienstverband.

Ike Willis was mijn favoriet van alle zangers die Frank Zappa hebben gediend. Ik heb daarover al eens geschreven in blog #529 over een Willis solo-album. Het leek mij daarom een mooi eerbetoon om een top tien te maken van door Willis gezongen Zappa tracks.

Het eerste album waarop Willis meedeed was Joe's Garage (uit 1979 - zie blog #1). Hij kreeg direct de hoofdrol van 'Joe' in deze rock opera. Onder de beste tracks vallen zeker Why Does It Hurt When I Pee? (waarin de hoofdpersoon constateert dat hij een geslachtsziekte heeft opgelopen) en A Token Of My Extreme.

In 1981 verscheen het album Tinseltown Rebellion. Typisch voor Zappa staat op dat album een mix live- en studio-opnamen. Willis zingt hier het  provocerende Easy Meat en het sterke Bamboozled By Love over een liefde die op de rotsen loopt. 

Ook in 1981 verschijnen van Zappa drie instrumentale gitaaralbums en het album You Are What You Is. Het is hier lastig kiezen, want Willis rijgt hier vocale topprestaties aaneen, maar ik kies voor Doreen, Any Downers?  (waarin ook Bob Harris schittert als 'boy soprano') en het samen met Zappa gezongen You Are What You Is.

Op albums als Ship Arriving Too Late To Save A Drowning Witch uit 1982 (zie blog #662) en The Man From Utopia uit 1983 zijn Willis' vocale bijdragen minder solo maar vooral in combinatie met anderen. Dat dit goed kan uitpakken horen we in Sharleena (heel anders dan het origineel van Chunga's Revenge uit 1970) en Be In My Video van Them Or Us uit 1984.

Ike Willis heeft daarna opnieuw een hoofdrol in werk van Zappa, dit keer de 'musical' Thing-Fish. De plaatversie verschijnt in 1984, maar tot een voorstelling in het theater komt het niet (pas tien jaar na Zappa's dood werden delen ervan uitgevoerd). Vreemd is dat niet, want Thing-Fish heeft als onderwerpen Broadway-theater, aids, eugenetica, complottheorieën, feminisme, homoseksualiteit en de Afro-Amerikaanse cultuur en de vrij bizarre verhaallijn draait om een ​​kwaadaardige, racistische prins/theatercriticus die een ziekte creëert die bedoeld is om Afro-Amerikanen en homoseksuelen uit te roeien(!). Er is nogal wat gesproken woord te horen (ook van Willis) en dat werkt soms prima, zoals te horen is in The Mammy Nuns, maar soms ook niet. Het album behoort niet tot mijn favorieten, maar de vocale prestatie van Willis is prima.

Willis is verder nog te horen op tien albums die nog tijdens Zappa's leven zijn verschenen en negen postuum verschenen albums en dan betreft het voornamelijk live- en/of archiefopnamen.

© 2026 TTZL

Officiële website: Ike Willis
Wikipedia EN: Ike Willis

YouTube: Zappa/Willis Top 10 [album]
Spotify: Zappa/Willis Top 10 [album]


YouTube: Sharleena [van Chunga's Revenge]
Gepost door op Geen opmerkingen:
Abonneren op: Posts (Atom)