Zoeken in deze blog

zondag 1 november 2026

#727: Rick Wakeman - Return To The Centre Of The Earth [Narrated by Patrick Stewart] (1999)

Een paar dagen geleden kwam het trieste bericht dat op 86-jarige leeftijd Sir Patrick Stewart na een kort ziekbed was overleden. De Engelse acteur is bekend van toneel, films en TV, maar zijn sonore stemgeluid is ook te horen op enkele muziekproducties.

Zo verscheen in 2016 Patrick Stewart's Cowboy Classics Sampler, een novelty/comedy EP (inclusief infomercial) waarvan de opbrengst gedoneerd werd ten behoeve van hulp aan Syrische vluchtelingen. Hieruit blijken twee dingen die kenmerkend waren voor Stewart: hij nam zichzelf niet zo serieus en had een groot gevoel voor humor én hij had een groot hart.

Stewart is ook te horen als verteller in Enoch Arden van Richard Strauss en in Peter And The Wolf van Sergei Prokofiev, maar ik wil het hebben over zijn rol als verteller in Return To The Centre Of The Earth, Rick Wakeman's vervolg op Journey To The Centre Of The Earth uit 1974 (zie blog #41). 

Return vertelt het verhaal van drie mensen die Journey's originele tocht (gebaseerd op Jules Verne's Reis Naar Het Middelpunt Der Aarde) willen herhalen, maar dan via een andere route. De verhaallijn is door Wakeman geschreven, maar wijkt in alle eerlijkheid weinig af van die van het eerste album.

Muzikaal gezien vind ik het album een teleurstelling. Het is vooral teveel van alles: gasten, arrangementen en (over)productie. Journey was (noodgedwongen) redelijk rechttoe rechtaan. Nu was er een groter budget, maar dat blijkt geen voordeel te zijn geweest. 

Er is een groot verschil tussen de nummers met de gesproken tekst en de nummers met zang door mensen als Ozzy Osbourne  (Buried Alive), Justin Hawyard (Still Waters Run Deep), Bonnie Tyler (Is Anybody There?) en Trevor Rabin (Never Is A Long, Long, Time). Die gezongen tracks wijken muzikaal af van de verhalende nummers en de samensmelting van de klassieke en de pop/rock-elementen voelt hier niet zo organisch aan als in Journey. 

Af en toe lijken het wel twee door elkaar gemixte albums. Je kunt die twee 'albums' ook afzonderlijk van elkaar beluisteren door alleen de even genummerde tracks (de gezongen tracks en instrumentale nummers als The Dance Of A Thousand Lights en The Kill) of alleen de oneven genummerde songs (het verhaal) te programmeren. 

Als je dat laatste doet kun je genieten van tracks waarin het prachtige stemgeluid van Patrick Stewart centraal staat en passende instrumentatie ondersteuning geeft. Met zijn timing, dictie en uitspraak zou het voorlezen van weerbericht al een genot zijn, maar met deze beeldende teksten wordt het helemaal genieten van bijvoorbeeld A Vision, The Enigma of Timeless History. 

Return To The Centre Of The Earth is vijfentwintig jaar na het eerste album niet het vervolg waar we op hoopten, maar je krijgt erdoor wel zin om Journey To The Centre Of The Earth weer eens uit de kast te pakken.

© 2026 TTZL


Officiële website: Rick Wakeman
Wikipedia EN: Rick Wakeman
Wikipedia NL: Rick Wakeman

YouTube: Buried Alive
YouTube: The Kill
YouTube: A Vision
YouTube: The Enigma

Gepost door op Geen opmerkingen:

zaterdag 24 oktober 2026

#726: Big Country - The Crossing (1983)

Er zijn weinig debuutalbums die zo'n grote indruk op mij hebben gemaakt als The Crossing van Big Country. De LP heeft het plateau van mijn draaitafel in de tweede helft van 1983 nauwelijks verlaten.

De band werd opgericht in Dunfermline (Schotland) en de invloeden uit de Keltische muziek komen heel duidelijk naar voren. Dat komt met name door het gebruik van een effectpedaal (MXR Pitch Transposer 129) door gitaristen Stuart Adamson en Bruce Watson. Hiermee zijn ze in staat om hun gitaren een geluid voort te laten brengen dat doet denken aan een doedelzak.

Dit is goed te horen net voordat het eerste nummer van het album (In A Big Country) twee minuten bezig is. Het is een energieke, uptempo track net als Fields Of Fire waarin na anderhalve minuut nog een prominent voorbeeld te horen is van dat doedelzakachtige geluid. In andere nummers zijn er ook flarden van te horen, zoals in de intro van The Storm. Een heerlijk nummer met een lekker springerig ritme, fijn gitaarwerk en mooie samenzang.

De eerste twee bovengenoemde nummers zijn als singles uitgebracht, net als Harvest Home en Chance. In de UK bereikten ze allemaal de hitparade, maar in Nederland kwam alleen laatstgenoemde track tot de 18e plek.

Chance is wel één van de mooiste nummers van het album. Een prachtig gezongen midtempo ballad waarin bassist Tony Butler en drummer Mark Brzezicki een solide basis leggen waarover Adamson en Watson hun gang kunnen gaan. De tekst verhaalt over een jonge vrouw die een gewelddadige vader ontvlucht met jongen uit de fabriek. Helaas loopt het niet goed af:

He came like a jewel from the factory floor
With the sun and moon his gifts
But the only sun you ever saw
Were the two he left you with

Oh Lord, where did the feeling go?
Oh Lord, I never felt so low

Er staat geen slecht (of zelf maar minder) nummer op het album. Inwards, 1000 Stars en Lost Patrol zijn allemaal prima tracks, terwijl Close Action daar nog een schepje bovenop doet. De laatste track van het originele album is Porrohman en dat is net als Chance een lekker melancholisch nummer.

Fijne muziek, sterke teksten, wat wil je nog meer? Nou, b-kantjes, demo's en alternatieve mixen bijvoorbeeld! En dat is precies wat de 2CD deluxe edition uit 2012 levert, naast een geremasterde versie van het album. Die versie heeft trouwens een andere kleur hoes, want naast de blauwe versie verschenen er ook een groene en een rode variant, afhankelijk van de regio waar het album verscheen.

© 2026 TTZL


Officiële website: Big Country
Wikipedia EN: Big Country
Wikipedia NL: Big Country

YouTube: Big Country [album]
Spotify: Big Country [album - deluxe edition]

YouTube: Inwards
YouTube: Chance
YouTube: 1000 Stars
YouTube: The Storm
YouTube: Harvest Home
YouTube: Lost Patrol
YouTube: Close Action
YouTube: Porrohman
Gepost door op Geen opmerkingen:

zaterdag 17 oktober 2026

#725: XTC - Mummer (1983)

In de veertien jaar dat ik dit blog schrijf blijk ik in acht blogs* een referentie te hebben opgenomen naar XTC, maar nog nooit één blog aan de band te hebben gewijd. 

XTC bestond van 1972 tot en met 2006 en alleen Andy Partridge en Colin Moulding waren al die tijd bandlid. Daarnaast waren zij ook de songschrijvers van de band, al zijn er meer songs van de hand van Partridge dan van Moulding.

In die periode zijn er twaalf studio-albums uitgebracht en onder andere live-opnamen, een aantal verzamelaars (waarvan sommigen met b-sides en rarities) en twee albums als The Dukes Of Stratosphear. Ik kende XTC al van wat tracks op verzamelalbums, maar echt geïnteresseerd raakte ik door hun zesde album: Mummer (1983). 

Het album opent met Beating Of Hearts en dat nummer kent een wonderschoon  intro. Inventieve percussie wordt ondersteund door Indiaas klinkende snaarinstrumenten waarna een prachtig gearrangeerd nummer zich ontvouwd. Let vooral even op alle toegevoegde geluiden die subtiel ondersteunen (zoals het lage, grommende geluid als "louder than bombers in flight" wordt gezongen).

De volgende drie tracks (Wonderland, Love On A Farmboy's Wages en Great Fire) werden als single uitgebracht, maar alleen de tweede werd in de UK een kleine hit. Volledig onterecht, want het zijn alle drie prachtig geconstrueerde, zeer inventieve, pure pop songs. Het hoeft niet te verbazen dat Partridge een fan van The Beatles is. Deliver Us From The Elements sluit kant A af en valt vooral op door de ongewone zanglijn en de outro vol geluidseffecten.

Op kant B horen we als eerste Human Alchemy en dat is voor mij het hoogtepunt van het album. Een heerlijk hoekig ritme wordt gecombineerd met prachtige vocalen en een fijne melodie. Ladybird is het rustpuntje van het album waarna het eigenzinnige In Loving Memory Of A Name de draad weer oppakt. Het springerige Me And The Wind en Funk Pop A Roll, het meest uptempo en luide nummer, sluiten dit vijfsterrenalbum in stijl af.

Mummer, vernoemt naar de Mummerspelen (traditionele Britse volks- en straatvoorstellingen die worden opgevoerd door amateuracteurs), is een album  waarop ik niet uitgeluisterd raak. Op heruitgaven van het album zijn nog vijf nummers toegevoegd.

Helaas zijn de originele multitrack mastertapes zoek, waardoor er geen meerkanaalsversie van het album gemixt kan worden (zoals van andere XTC albums wel al is gebeurd). Hopelijk worden de tapes ooit nog gelokaliseerd.

* #83 - #176 - #426 - #475 - #534 - #580 - #609 - #623

© 2026 TTZL


Officiële website: XTC / Fan website: XTC
Wikipedia EN: XTC
Wikipedia NL: XTC

YouTube: Mummer [album]
Spotify: Mummer [album]

YouTube: Wonderland
YouTube: Great Fire
YouTube: Human Alchemy
YouTube: Ladybird
Gepost door op Geen opmerkingen:

zondag 11 oktober 2026

#724: King Crimson - In The Court Of The Crimson King (An Observation By King Crimson) (1969)

Toen de oranje clown die zich President van de Verenigde Staten noemt deze week sancties oplegde aan het Internationaal Strafhof, schoot het fameuze debuutalbum van King Crimson uit 1969 in mijn gedachten: In The Court Of The Crimson King (An Observation By King Crimson). 

King Crimson hoef ik niet verder te introduceren, want voor zover de band nog niet bekend is bij de lezer, kan ik volstaan met een verwijzing naar de eerdere blogs #264 en #423. 

Dat ik aan dit specifieke album dacht heeft natuurlijk te maken met het woord 'court' in de titel (net als bij het 'International Criminal Court'), maar ook met de openingstrack: 21st Century Schizoid Man (Including Mirrors). Het nummer  bekritiseert de Vietnamoorlog en betrokken politici en voorspelt dat mensen in de 21ste eeuw schizoïde zullen worden door dit soort conflicten. De oranje clown  c.q. politicus is er mede voor verantwoordelijk dat er ook bijna zestig jaar later nog steeds van dit soort conflicten ontstaan.

Het nummer is één van de klassiekers uit de prog rock en is door vele artiesten gecoverd (mijn favorieten zijn de versies van Gov't Mule en Johnny G). In de opbouw van het nummer komen eerst twee intense coupletten, waarin vooral de hevig vervormde vocalen opvallen die een vervreemdend effect hebben. Daarna volgen de instrumentale break 'Mirrors' en het opnieuw intense derde couplet, waarna de outtro de climax is. 

De overgang naar I Talk To The Wind kan vervolgens niet groter zijn. Een heel rustig, melodieus en comtemplatief nummer:

I talk to the wind
My words are all carried away
I talk to the wind
The wind does not hear
The wind cannot hear

Epitaph (Including March For No Reason And Tomorrow And Tomorrow) is opnieuw een beschouwend nummer, dit keer over de Koude Oorlog. Het nummer bevat een mooie, poëtische tekst van Peter Sinfield en wordt prachtig gezongen door Greg Lake. Ook hier een getrapte opbouw met dit keer twee tussenstukken.

De vierde track, Moonchild (Including The Dream And The Illusion) is een ongeleid projectiel. Het start met de prachtige ballad 'The Dream', maar gaat na een kleine drie minuten abrupt over in de instrumentale improvisatie 'The Illusion' die werkelijk alle kanten op vliegt. Dit nummer vroeg bij mij herhaalde beluistering voordat ik het kon gaan waarderen.

Afsluiter van het album is de (bijna) titeltrack The Court Of The Crimson King (Including The Return Of The Fire Witch And The Dance Of The Puppets). De intro vind ik één van de mooiste die ik ken. Het nummer valt dan na een halve minuut bijna stil, om een halve minuut later prachtig aan te zwellen naar de voortzetting van de muziek uit het intro. In de rest van het nummer blijft die afwisseling aanwezig, onderbroken door twee nogal afwijkende instrumentale passages: 'The Return Of The Fire Witch' en 'The Dance Of The Puppets'. 

Het is moeilijk om een album aan te wijzen dat een grotere invloed heeft gehad op de ontwikkeling van de prog rock dan In The Court Of The Crimson King. Bijzonder om dan te bedenken dat frontman Robert Fripp bijna zestig jaar later nog steeds actief is met een incarnatie van King Crimson en ook nog relevant weet te blijven.

© 2026 TTZL

YouTube: 21st Century Schizoid Man [Gov't Mule]
YouTube: 21st Century Schizoid Man [Johnny G]
Gepost door op Geen opmerkingen:

zondag 4 oktober 2026

#723: Antidote - Destroy Fascism! (EP) (1987)

Een anarcho-punk explosie van negen tracks die samen een kleine dertien minuten duren op een 7-inch single op 45 toeren. Dat is Destroy Fascism! van Antidote, een samenwerking van Chumbawamba (1982-2012, UK) en The Ex (1979-heden, NL).

Midden 1987 had Chumbawamba een aantal cassettes en twee albums uitgebracht en The Ex' zesde album had net het licht gezien (naast een heleboel 7-inches).

Het label dat beide band opgeplakt kregen was (en is) anarcho-punk, maar dat is niet helemaal terecht. Ze laten allebei namelijk al snel in hun carrière horen over een breder pallet aan muzikale invloeden te beschikken. Luister bijvoorbeeld naar de verrassingshit Tubthumping van Chumbawamba of Propadada van het album Scrabbling At The Lock van The Ex' samenwerking met de Amerikaanse cellist Tom Cora. Het is waarschijnlijk de houding en de politieke boodschap in teksten en vormgeving waardoor het label aan ze blijft plakken.

Dat gezegd hebbende, Antidote's Destroy Fascism! is wel een heftig plaatje. Het opent met We Support All Forms Of Resistance Against This Racist System en dat is precies de boodschap in het 45 seconden durende openingsstatement.

De twee tracks daarna, Education (Part 1) ("Education is a powerful tool, And it's in the hands of the people who rule") en Education (Part 2) ("Don't let education stand in your way, These bosses of tomorrow; confront them today"), zijn wat mij betreft de sterkste tracks van kant A. Puntig spel en muzikaal interessant in de korte tijd die de nummers gegeven is.

Shock! Horror! (over de Britse tabloids) en het vijftien seconden durende There's No Need To Vote NF When There Are Twelve Tory Fascists In The Cabinet sluiten kant A af (NF = National Front).

Kant B opent met Remembrance Day over neo-fascisme ("All the fascists gathered there, Fouling up Trafalgar Square, Proud and dumb on Remembrance Day") en het is de beste track van kant B. In K-2 (Indian Restaurant) en Irish Joke worden twee vormen van racisme geattaqueerd, waarna een langere versie van opener We Support All Forms Of Resistance Against This Racist System de EP afsluit.

De teksten zijn niet altijd even goed verstaanbaar, maar op genius.com zijn ze gelukkig mee te lezen. Deze EP is muzikaal en qua tekstuele inhoud misschien niet ieders kopje thee, maar ik vind altijd prijzenswaardig als iemand strijdbaar is voor een doel dat hem of haar dierbaar is. Chumbawamba en The Ex hebben door de jaren heen bewezen strijdbaar te zijn en dat blijkt ook uit Destroy Fascism!

© 2026 TTZL


Officiële website: Chumbawamba / The Ex
Wikipedia EN: Chumbawamba / The Ex
Wikipedia NL: Chumbawamba / The Ex

Gepost door op Geen opmerkingen:

zaterdag 26 september 2026

#722: The Beatles' Ringo Starr & George Harrison (1963-1970)

Als het over The Beatles gaat, dan zijn het al snel Paul McCartney en John Lennon die de aandacht opeisen. Zij waren natuurlijk de belangrijkste songschrijvers en verzorgden de meeste lead vocals, maar de bijdragen van Ringo Starr en George Harrison mogen niet onderschat worden.

Ringo Starr schreef niet veel nummers. Alleen Don't Pass Me By (van The Beatles aka The White Album) en Octopus's Garden (van Abbey Road) zijn geheel van zijn hand. Op die nummers verzorgt hij ook de lead vocal. Verder schreef hij mee aan What Goes On en Dig It. 

Interessanter zijn eigenlijk zijn bijdragen als lead vocalist. Vooral in de beginjaren namen The Beatles wat covers op en in drie gevallen was Starr de zanger: Boys, Matchbox en Honey Don't. Maar ook van een aantal Lennon/McCartney-tracks is hij de zanger, zoals bijvoorbeeld I Wanna Be Your Man en With A Little Help From My Friends. Ik heb alle Beatles-nummers (13 stuks) waarop Starr's bijdrage verder ging dan alleen drummen, verzameld in een Spotify-playlist.

George Harrison's bijdrage is nog wat groter. De 34 nummers waarin zijn bijdrage verder ging dan alleen gitaarspelen staan ook in een Spotify-playlist. 

Op het allereerste album (Please Please Me uit 1963) zingt hij twee nummers, Chains en Do You Want To Know A Secret, maar echt interessant wordt als hij nummers gaat schrijven. Die hebben namelijk vaak een beetje afwijkend karakter ten opzichte van de Lennon/McCartney-songs.

Zijn eerste proeve van bekwaamheid is Don't Bother Me (van het tweede album), waarop hij ook de lead vocals verzorgt, en dat een inventieve zanglijn heeft. Andere vroege voorbeelden zijn I'm Happy Just To Dance With You, I Need You,  en You Like Me Too Much.

Op latere albums draagt hij ook steeds nummers bij, zoals bijvoorbeeld Taxman en Love You To. Op die laatstgenoemde track horen we de Indiase invloeden die later zo kenmerkend zouden worden voor Harrison's bijdragen. Denk hierbij met name aan Within You Without You en The Inner Light. Verdere hoogtepunten van Harrison's nummers zijn wat mij betreft While My Guitar Gently Weeps, Old Brown Shoe, Something en Here Comes The Sun, vaak gekenmerkt door zijn stemgeluid.

Luister naar beide playlists en (her)ontdek de Beatles-wereld voorbij Lennon en McCartney.

© 2026 TTZL

Officiële website: Ringo Starr / George Harrison
Wikipedia EN: Ringo Starr / George Harrison
Wikipedia NL: Ringo Starr / George Harrison


YouTube: What Goes On
YouTube: Dig It
YouTube: Boys
YouTube: Matchbox
YouTube: Honey Don't

YouTube: Chains
YouTube: Don't Bother Me
Gepost door op 1 opmerking:

zaterdag 19 september 2026

#721: Carl Douglas - Kung Fu Fighting (1974)

Carl Douglas is een Brits-Jamaicaanse zanger die als tiener via California terechtkwam in Londen. Hij oefende zijn stem in diverse kerkkoren en ontwikkelde een passie voor soulmuziek.

Crazy Feeling was de eerste single die hij in 1966 op mocht nemen onder de artiestennaam Carl Douglas & The Big Stampede. Dat werd een kleine hit in Engeland, maar de twee singles die in de twee jaar daarna werden uitgebracht deden niets.

In 1968 mocht Douglas een solo-single opnemen, maar ook Serving A Sentence Of Life deed weinig tot niets. Na nog een paar onsuccesvolle singles probeert hij het met een solo-remake van Crazy Feeling, ook zonder succes.

En dan is daar in 1974 ineens het door hemzelf geschreven Kung Fu Fighting, de eerste single van zijn eerste solo-album, Kung Fu Fighter. Het album wordt geproduceerd door de Indiaas-Britse producer Biddu, voor wie het ook zijn doorbraak zal zijn.

Het nummer haakt handig in op de disco-rage en de grote aandacht voor vechtsport-gerelateerde films, aangevoerd door Bruce Lee's Enter The Dragon. Het aanstekelijke en makkelijk meezingbare nummer haalt de nummer één positie in vele landen, waaronder het VK, de VS en Nederland. 

Het is echter wel een toevalstreffer. Het nummer was zou namelijk de b-kant worden van de single I Want to Give You My Everything. Er was een sessie van drie uur beschikbaar om beide nummers op te nemen, maar aan het einde was er nog slechts tien minuten over voor Kung Fu Fighting. In slechts twee takes werd het nummer opgenomen en ging men zich te buiten aan de 'huhs' en 'hahs', want wie luistert er nou naar een b-kant?!

De platenbaas stond er echter op dat Kung Fu Fighting de a-kant zou worden en zo werd het nummer geoppeld aan een andere albumtrack, Gamblin' Man. De eerste weken deed de single weinig, maar nadat het populair werd in de clubs kwam het toch de UK Singles Chart binnen en schoot snel door naar plek één.

Op het album staat ook de tweede single, Dance The Kung Fu. Zoals de titel al aangeeft, proberen Douglas en Biddu hiermee in te haken op het succes van de Kung Fu Fighting, maar dat lukt niet echt. Blue Eyed Soul is de derde single en dit is opmerkelijk genoeg een instrumentale track. Deze was nog minder succesvol.

Douglas is nooit meer in de buurt gekomen van het succes van dat ene nummer. Hij wordt vereenzelvigd met dat nummer en deed misschien daarom wel mee op een succesvolle cover in 1998 door Bus Stop. Het nummer werd ook in een aantal films gebruikt, zoals in de versie van Kung Fu Fighting door CeeLo Green & Jack Black voor de soundtrack van de film Kung Fu Panda uit 2008. Veel toepasselijker wordt het niet.

© 2026 TTZL


Officiële website (gearchiveerd): Carl Douglas
Wikipedia EN: Carl Douglas
Wikipedia NL: Carl Douglas

YouTube: Gamblin' Man

YouTube: Crazy Feeling [Carl Douglas & The Big Stampede]
YouTube: Crazy Feeling
YouTube: Gamblin' Man
YouTube: Blue Eyed Soul
YouTube: Kung Fu Fighting [Bus Stop featuring Carl Douglas]
YouTube: Kung Fu Fighting [CeeLo Green & Jack Black]
Gepost door op Geen opmerkingen:

zondag 13 september 2026

#720: Cher - Gypsies, Tramps & Thieves / Dark Lady (1981)

Bij het horen van de naam Cher denk je al snel aan haar successen uit de jaren tachtig en negentig als If I Could Turn Back Time, Believe en Strong Enough. Die kant van Cher spreekt mij niet zo aan, maar haar werk uit de jaren zestig en zeventig is andere koek.

Haar muzikale verhaal start in 1962 als Salvatore Bono en Cheryl Sarkisian elkaar ontmoeten. Bono schrijft, arrangeert en produceert muziek en samen werken ze als achtergrondzangers voor Phil Spector. Eind 1964 mogen ze als het duo Sonny & Cher een single opnemen. Ze worden als snel succesvol met hits als I Got You Babe, Little Man en The Beat Goes On. Opvallend is daarbij de rollenomkering waarbij Cher de lage stem vertolkt en Sonny de hoge.

In 1973 houdt het duo op te bestaan en hetzelfde geldt in 1975 voor hun huwelijk (sinds 1969). Opvallend genoeg had Cher tegelijk met Sonny & Cher ook een solo-carrière. Reeds in 1964 mocht ze bij Phil Spector een eerste single opnemen als Bonnie Jo Mason. Ringo, I Love You werd echter niet op de radio gedraaid omdat DJ's door haar lage stem dachten dat ze te maken hadden met een man die over zijn liefde voor Ringo Starr (van The Beatles) zong. Singles onder de naam Cher volgen en haar eerste solo-album komt slechts twee maanden na het debuutalbum van Sonny & Cher. Daarna lopen beide carrières een aantal jaar parallel. 

Op de vroege solo-albums van Cher staan een aantal tijdloze singles. Die nummers hebben gemeen dat het een mix is van pop en folk rock, gecombineerd met een melancholisch en theatraal karakter in de voordracht en een instrumentatie met invloeden uit de zigeunermuziek.

Een eerste voorbeeld horen we al in februari 1966 in Bang Bang (My Baby Shot Me Down). Nog beter uitgewerkt is het in twee nummers uit de jaren zeventig die ik ooit gecombineerd op een original double hit single kocht: Gypsies, Tramps & Thieves en Dark Lady. 

Het eerstgenoemde nummer (uit november 1971) kent een mooi intro en al vrij snel horen we het sonore stemgeluid van Cher. Na dertig seconden is het verhaal tekstueel geschetst en is het tijd voor het magnifieke refrein dat qua tempo, dynamiek en intensiteit mooi contrasteert met de coupletten. Het is twee-en-een-halve minuut genieten.

Dark Lady (uit februari 1974) vind ik zo mogelijk nog beter. Het intro is twintig seconden lang heel delicaat, waarna het nummer losbarst. De track heeft alle hiervoor genoemde kenmerken, maar de sterke verhaallijn van de tekst is een bonus. In de half gesproken, half gezongen coupletten zit een complete film noir verstopt. Het is wat mij betreft een perfecte song.

De vroege solo-albums van Cher staan allemaal op de streamingplatforms, dus je ook die periode uit haar carrière prima ontdekken of herbeleven.

© 2026 TTZL


Officiële website (fanclub): Cher
Wikipedia EN: Cher
Wikipedia NL: Cher

YouTube: Dark Lady

YouTube: Ringo, I Love You [Bonnie Jo Mason]
YouTube: I Got You Babe [Sonny & Cher]
YouTube: Little Man [Sonny & Cher]
YouTube: The Beat Goes On [Sonny & Cher]
YouTube: Believe
YouTube: Strong Enough
Gepost door op Geen opmerkingen:

zaterdag 5 september 2026

#719: 1994: - 1994: (1978)

In een artikel in Classic Rock Magazine vroeg de bekende Britse muziekjournalist Geoff Barton zich in 2006 af "Is Karen Lawrence de beste rockzangeres waar je nog nooit van hebt gehoord?". Ik denk dat hij daar best eens gelijk in zou kunnen hebben.

Lawrence komt voor het eerst in beeld in 1976 met de L.A. Jets. Die band maakt een gelijknamig album dat niet succesvol wordt. Een tweede album is gemaakt, maar werd nooit uitgebracht, ondanks dat de single Prisoner (Captured By Your Eyes) (geschreven door Lawrence  met drummer John Desautels) tot #86 in de Billboard Hot 100 reikte.

Dat nummer werd vervolgens gekozen als het 'love theme' voor de soundtrack van de film Eyes Of Laura Mars. De versie die werd ingezongen door Barbra Streisand werd een veel grotere hit (#21). Helaas voor Lawrence en Desautels hadden ze een dubieuze uitgeefovereenkomst voor het nummer en ondanks de goede verkoopcijfers (4x platinum) hielden ze er weinig aan over. 

Die ervaring verwerkte Lawrence in de tekst van het nummer Once Again met haar nieuwe band 1994:. Het gelijknamige album waar het nummer op staat heb ik al heel lang in mijn bezit, al weet ik niet meer of dat komt door een positieve recensie in een muziekblad of dat het de vrucht is van een uitverkoopbak. 

Ik weet wel dat ik het album een tijdlang regelmatig heb gedraaid. De muziek beweegt zich tussen de grenzen van stevige hard rock (zoals Once Again) en AOR (Shoot To Kill, Sing To Me, Bring It Home) en staat volledig in dienst van de geweldige strot van Karen Lawrence. 

Nummers als Heleana, Hit The Hard Way en Anastasia hebben een lager tempo en Read Up gaat dan weer richting pop, maar ook daarmee worden prima resultaten behaald. Toch is het de heftige eruptie van Radio Zone die op mij de meeste indruk maakt. 

Na twee albums was ook voor 1994: de koek op. Daarna maakte Lawrence nog in 1981 een album als Karen Lawrence And The Pinz, bracht ze in 1986 een solo-album uit en kwam ze in 1994 met blues rock in de band Blue By Nature.

Daarnaast was ze horen als achtergrond- en gastvocalist op onder andere Draw The Line van Aerosmith, Double Trouble van Frankie Miller, Back On The Street van Jeff Beck en Ain't Life Grand van Slash's Snakepit.

Tijdens het maken van dit blog kwam ik er bovendien achter dat ze in 2024 in eigen beheer het album The Blues Is Back heeft uitgebracht en dat staat gewoon op Spotify. Die kan dus mooi op de luisterlijst.

© 2026 TTZL


Discogs: 1994:
Officiële website: Karen Lawrence
Wikipedia EN: Karen Lawrence/1994:

YouTube: Prisoner (Captured By Your Eyes) [L.A. Jets]

YouTube: Once Again
YouTube: Shoot To Kill
YouTube: Sing To Me
YouTube: Heleana
YouTube: Bring It Home
YouTube: Radio Zone
YouTube: Read Up
YouTube: Anastasia

YouTube: Draw The Line [Aerosmith]
YouTube: Double Trouble [Frankie Miller]
YouTube: Back On The Street [Jeff Beck]
YouTube: Ain't Life Grand [Slash's Snakepit]

Spotify: The Blues Is Back [Karen Lawrence]
Gepost door op Geen opmerkingen:
Abonneren op: Posts (Atom)