#697: Various - BERLIN (A Tribute Album For Mark Shreeve) (2023)

Mark Shreeve (1957-2022) was een Britse componist en muzikant die werk maakte dat nauw verwant is aan de Berlin School (ook wel Krautrock of Kosmische Musik genoemd), de elektronische muziek van Duitse artiesten als Tangerine Dream, Klaus Schulze en Ash Ra Tempel.

Hij begon zijn muzikale uitgaven in 1980 met de alleen  op cassette uitgebrachte albums Phantom en Ursa Major. Zoals het titelnummer van het eerstgenoemde album laat horen, betreft het hier muziek in de ambient en space genres. Op latere albums zullen zijn composities meer melodie en ritme bevatten, maar als hij 1998 de band Redshift begint (met zijn broer Julian, James Goddard en Rob Jenkins) keert hij deels terug naar zijn eerdere stijl (zie ook blog #512). De muziek heeft meer ritmische elementen dan op die vroege solo-albums en sluit qua stijl dichter aan bij de 'Berlin School Of Electronic Music'. Het openingnummer van het debuut van Redshift laat dat goed horen.

De vijftien albums die Shreeve maakt met Redshift zijn hooggewaardeerd in kringen van electronic music liefhebbers. Ook de elf albums die hij met geestverwant Ian Boddy maakt als ARC worden goed ontvangen. 

Na een periode van ziekte overlijdt Shreeve in augustus 2022 op 65-jarige leeftijd aan de gevolgen van kanker. Een jaar later brengen zijn broer Julian en vrouw Sue een digitaal album uit waarop zestien exclusieve tracks staan van artiesten die een eerbetoon brengen aan Mark Shreeve. De opbrengsten van het album worden gedoneerd aan kankeronderzoek.

Het is allemaal elektronische muziek, maar in diverse verschijningsvormen. Zo is er de melodische variant in Elemmírë van David Wright, maar horen we ook het filmische, uitdagende In Transience van Jasun Martz.

De nummers die er voor mij bovenuit steken zijn Inerinnerung van Ode, Anenome (Remix) van Radio Massacre International, Memory Lane van Ian Boddy en Where Are They Now? van Ron Boots.

De drie nummers waaraan Mark Shreeve zelf heeft bijgedragen tonen aan wat een talent verloren is gegaan. De albumopener is een een 'live in de studio'-versie van Quenzer (van het album Faultline, zie blog #512), halverwege het album horen we een track van ARC (Fractured) die niet meer op het live-album Church paste en de afsluiter is een solotrack van Shreeve, The Battle Files.

CD's van Shreeve's muziek zijn nu vrijwel uitsluitend tweedehands te verkrijgen voor onaantrekkelijk hoge prijzen, maar gelukkig zijn de albums van Redshift en ARC wel als downloads van hoge kwaliteit beschikbaar. Dat geldt helaas niet voor de solo-albums van Shreeve, omdat de rechten hiervan over veel maatschappijen verspreid zijn. Hopelijk wordt daar nog eens een oplossing voor gevonden. 

© 2026 TTZL

Bandcamp: Redshift / ARC
Wikipedia EN: Mark Shreeve / Redshift
Wikipedia NL: Mark Shreeve / Redshift

Bandcamp: BERLIN (A Tribute Album For Mark Shreeve) [album]

Bandcamp: Elemmírë [David Wright] 
Bandcamp: In Transience [Jasun Martz]

Bandcamp: Inerinnerung [Ode]
Bandcamp: Anenome (Remix) [Radio Massacre International]

Bandcamp: Memory Lane [Ian Boddy]

Bandcamp: Where Are They Now? [Ron Boots]

Bandcamp: Quenzer [Redshift

Bandcamp: Fractured [ARC]

Bandcamp: The Battle Files [Mark Shreeve]

YouTube: Phantom [Mark Shreeve]

YouTube: Redshift [Redshift]

#696: Barend Servet – Waar Moet Dat Heen? (1973)

De in 1930 in Den Helder geboren IJf Blokker was van 1948 tot 1973 actief als reclametekenaar en drummer in showorkesten. Bekendheid kreeg hij echter in 1971 toen hij de rol van journalist Barend Servet ging spelen in het VPRO-televisieprogramma De Fred Haché Show. 

Vorige week overleed Blokker op 95-jarige leeftijd. Ondermeer de VPRO, De Volkskrant, Trouw en Het Parool besteedden uitgebreid aandacht aan zijn overlijden.

Fred Haché (gespeeld door Harry Touw) was een louche zakenman en in zijn show bracht hij samen met onder andere Barend Servet, Gerrit Dekzeil (Cor Brak) en Sjef van Oekel (Dolf Brouwers) scènes waarin humor zat waaraan behoudend Nederland aanstoot nam (tot Tweede Kamervragen aan toe). 

Alle teksten voor de sketches en liedjes (alsmede de personages) waren het werk van Wim T. Schippers, die het programma samen met onder andere Wim van der Linden, Gied Jaspars, Ellen Jens en Ruud van Hemert maakte. Het programma was succesvol en na één seizoen werd het gevolgd door het programma Barend Is Weer Bezig. 

In dit seizoen zat ook de beruchte sketch waarin een spruitjesschillende, op Koningin Juliana lijkende personage werd geïnterviewd door Barend Servet. Het leidde tot grote verontwaardiging, Kamervragen, een doodsbedreiging en een berisping voor de VPRO. 

De personages werden vaak (bewust) gespeeld door mensen met weinig tot geen acteerervaring en Schippers zag er ook geen probleem in om hen zelf te laten zingen. Naast de sketches speelden liedjes namelijk ook een grote rol in de televisie- en radioprogramma's van Wim T. Schippers. Net als met de humor, is het waarderen van deze vaak ongetrainde zangstemmen een kwestie van smaak. In het grote geheel paste het echter perfect en het leverde een aantal gedenkwaardige momenten op.

Het is dan ook niet vreemd dat in 1973 de langspeelplaat Waar Moet Dat Heen? van Barend Servet verscheen. Hierop zingt Servet het  titelnummer en samen met Fred Haché Prima De Luxe. Verder staat op album ook Ik Ben Gerrit van Gerrit Dekzeil dat het tot een flinke Top 40 hit schopte.

In hetzelfde jaar verscheen ook de LP Waar Heb Dat Nou Voor Nodig met Pollens, Wat Een Heisa van Servet en Vette Jus van Sjef van Oekel.

Twee jaar daarna volgde Van Oekel At Paradiso Enz. met onder andere Servet's Pas Toch Op en samen met Van Oekel Gelukkig Zijn Is Ook Niet Alles. Dat nummer komt ook voor op Voor En Na (Greatest Hits) uit 1984, net als de Gerrit Dekzeil-klassieker uit 1973: Geld, Drank En Lekkere Wijven.

IJf Blokker had een belangrijke plek in het Wim T. Schippers-universum en schreef televisiehistorie met zijn 'majesteitsschennis'.

© 2026 TTZL

Wikipedia NL: IJf Blokker

YouTube: Waar Moet Dat Heen? [album]

YouTube: Waar Heb Dat Nou Voor Nodig [album]

YouTube: Van Oekel At Paradiso Enz. [album]

YouTube: Voor En Na (Greatest Hits) [album]

YouTube: Waar Moet Dat Heen?

YouTube: Prima De Luxe

YouTube: Ik Ben Gerrit

YouTube: Pollens, Wat Een Heisa

YouTube: Vette Jus

YouTube: Pas Toch Op

YouTube: Gelukkig Zijn Is Ook Niet Alles

YouTube: Geld, Drank En Lekkere Wijven

YouTube: Barend Is Weer Bezig ('Majesteitsschennis') [video]

#695: The B-52's - Party Mix! (1981) / Mesopotamia (1982)

In blog #254 schreef ik lovend over de eerste twee albums van The B-52's. Helaas is het na twee van die successen (zowel commercieel als artistiek) bijna onvermijdelijk dat er druk komt van de manager en de platenmaatschappij om zo snel mogelijk een opvolger te leveren. En dat geeft meestal problemen.

Gary Kurfirst, de manager van de band, stelde voor om het derde album te laten produceren door David Byrne van Talking Heads. Dat leek geen vreemde zet. Beide bands hadden dezelfde manager, hadden samen een tour gedaan en deelden interesse in dance muziek en hadden een soortgelijk gevoel voor humor. Het verschil zat hem in de uitwerking. Waar The B-52's de afslag richting 'fun' namen, daar nam Talking Heads het meer intellectuele pad.

Eigenlijk waren zowel de band als Byrne helemaal niet klaar voor het maken van de plaat. De band had alle songs opgebruikt voor de twee eerste LP's en moest eerst nieuw materiaal schrijven en Byrne was druk bezig met zijn soundtrack The Catherine Wheel voor een dansvoorstelling van Twyla Tharp.

Mede door alle druk van buitenaf verliepen de opnamesessies niet rimpelloos. Er waren spanningen over de te volgen koers en over muzikale keuzes. Byrne introduceerde blazers, synthesizers en worldbeat, zoals hij ook bij Talking Heads had gedaan. 

De sessies werden als gevolg van de onenigheid halverwege afgebroken, maar manager Kurfirst moest zijn belofte van nieuw materiaal waarmaken. Hierom liet hij het remix mini-album Party Mix! maken waarop zes nummers van de eerste twee albums in twee lange mixen voorbijkomen. Het is een aardige plaat, maar zeker niet essentieel.

Toen duidelijk werd dat het derde album er niet in de gewenste vorm zou komen, werd besloten ook daar een mini-album van te maken. Zes tracks werden geselecteerd en klaargemaakt voor uitgave, maar ook hierbij waren er de nodige hobbels. Zo was het nummer Cake nog helemaal niet af en werd de tekst voor Deep Sleep in de studio gemaakt tijdens het opnemen. 

Het titelnummer Mesopotamia belichaamt misschien wel het beste de nieuwe koers van dit (mini-)album en de baas van de platenmaatschappij wilde het dan ook niet op het album hebben omdat het teveel afweek van het eerdere werk (maar de band hield de poot stijf).

Die drie nummers zijn zeker niet slecht, maar samen met de andere drie nummers (Loveland, Throw That Beat In The Garbage Can en Nip It In The Bud) laten ze tegelijk een belofte horen en dat het album nog lang niet af was. Wat zou er uit hebben kunnen komen als de band de tijd had gekregen om nieuwe nummers te schrijven, als Byrne zijn volledige aandacht aan de band had kunnen geven en als er ruimte was geweest om de puntjes op de i te zetten in de productie? We zullen het helaas nooit weten.

© 2026 TTZL


Officiële Website: The B-52s
Wikipedia EN: The B-52s
Wikipedia NL: The B-52s

YouTube: Party Mix! [mini-album]
YouTube: Mesopotamia [mini-album]
Spotify: Party Mix! [mini-album]
Spotify: Mesopotamia [mini-album]

YouTube: Loveland
YouTube: Deep Sleep

YouTube: Mesopotamia
YouTube: Cake

YouTube: Throw That Beat In The Garbage Can

YouTube: Nip It In The Bud

#694: The Gun Club - The Las Vegas Story (1984)

In 1958 werd Jeffrey Lee Pierce geboren in Montebello, Californië. Hij was van jongs af aan geïnteresseerd in muziek, theater en literatuur. Zijn muzieksmaak was breed, van glam en progressieve rock tot reggae, hij was de voorzitter van de Blondie-fanclub en schreef in Slash magazine over punk, blues, rockabilly en reggae. 

Het is dan ook niet vreemd dat toen hij zelf muziek ging maken, die muziek elementen uit veel genres in zich had. 

Pierce ontmoette in 1978 Brian Tristan in de rij voor een Pere Ubu concert. Het klikte tussen de twee door een gedeelde liefde voor muziek. Toen Pierce een nieuwe band wilde beginnen moedigde hij Tristan aan gitaar te gaan spelen zodat hij bij de band kon komen. Tristan nam het pseudoniem Kid Congo Powers aan, maar verliet de band (die gestart was als The Creeping Ritual, maar later The Gun Club zou gaan heten) al voordat de eerste plaat gemaakt werd. 

De split gebeurde zonder gevoelens van wrok omdat Powers een aanbod  had gekregen dat hij niet kon weigeren (hij kon gitarist worden bij geestverwanten The Cramps). Hij zou drie jaar bij The Cramps blijven, maar keerde nog voor het derde album (tijdelijk) terug bij The Gun Club.

De debuutplaat (Fire Of Love, 1981) en het tweede album (Miami, 1982) werden goed ontvangen. Waar de eerste plaat nog veel verschillende invloeden herbergt (punk blues, psychobilly, gothic country), daar is de focus op de tweede meer op punk blues en alternative country. Dat tweede album werd geproduceerd door Blondie-gitarist Chris Stein en Debbie Harry verzorgt achtergrondzang onder het pseudoniem 'D.H. Laurence Jr'.

Ik maakte kennis met The Gun Club door een juichende recensie in OOR over het derde studio-album uit 1984, The Las Vegas Story. Nieuwsgierig geworden schafte ik de plaat aan en daar kreeg ik geen spijt van.

Opener The Las Vegas Story / Walkin' With The Beast komt direct hard binnen. Het rammelende rockabilly-ritme en de overstuurde gitaar kunnen niet los worden gezien van de terugkeer van Powers en zijn recente Cramps-verleden. Eternally Is Here, My Dreams, Moonlight Hotel en Give Up The Sun vallen grotendeels in hetzelfde stramien, maar hebben meer een post-punk geluid.

The Stranger In Our Town heeft een donkerder geluid wat mij erg aanspreekt. In Bad America gaat het tempo wat naar beneden en is het vooral de baspartij die de aandacht opeist, naast een mooie gitaarsolo. In My Man's Gone Now gaat het tempo nog verder terug en krijgen we een heuse ballad en ook dat werkt prima.

Verder staat er nog een korte uitsnede uit het Pharaoh Sanders-nummer The Creator Has A Master Plan op de plaat als The Master Plan. Op de cassette-versie van het album stond ook nog de bonustrack Secret Fires (een akoestische ballad) en die is aan de heruitgaven op CD toegevoegd.

Het leven van Jeffrey Lee Pierce stond niet alleen in het teken van muziek, maar ook van drank- en drugsmisbruik. Dat had gevolgen voor zijn mentale en fysieke gezondheid, maar ook voor de verhoudingen binnen de band. Pierce was het enige constante bandlid van The Gun Club omdat de anderen het niet lang  met hem uithielden of door hem werden weggestuurd. 

Powers bleef hem af en toe bijstaan bij opnamen en optredens (ook al speelde hij ook in andere bands, zoals Nick Cave & The Bad Seeds en eigen bands), maar Pierce werd steeds zieker en in maart 1996 overleed hij aan een hersenbloeding, slechts 37 jaar oud.

© 2026 TTZL

Officiële website: Jeffrey Lee Pierce

Wikipedia EN: The Gun Club

Wikipedia NL: The Gun Club

YouTube: The Las Vegas Story [album]

Spotify: The Las Vegas Story [album]

YouTube: The Las Vegas Story / Walkin' With The Beast

YouTube: Eternally Is Here

YouTube: The Stranger In Our Town

YouTube: My Dreams

YouTube: The Master Plan

YouTube: My Man's Gone Now

YouTube: Bad America

YouTube: Moonlight Motel

YouTube: Give Up The Sun

YouTube: Secret Fires

YouTube: The Creator Has A Master Plan [Pharaoh Sanders]

#693: Peter Straker - Ragtime Piano Joe (1978)

Trouwe blog-lezers weten dat ik een one-hit wonder in de muziek een interessant fenomeen vind. Daarom deze week aandacht voor de in Kingston, Jamaica geboren Britse zanger en acteur Peter Straker.

Meestal is relevante informatie over de muzikale carrière van een artiest vinden in een paar muisklikken geregeld.  Bij Peter Straker was dat iets lastiger. 

Misschien heeft dat ermee te maken dat Straker's muzikale loopbaan niet zo uitgebreid is (voorzover het opnamen betreft). Op Discogs staan voor de periode vanaf 1972 slechts zes albums vermeld, aardig verspreid over die hele periode, naast een kleine twintig singles (grofweg in dezelfde periode). 

Een groter deel van Straker's carrière heeft zich afgespeeld in de Britse theaters (veel musicals) en als acteur in films en op tv.

Qua hitsingles is het ook karig. Ik vond één nummer dat in 1972 één week op nummer 40 van de Britse hitlijst heeft gestaan (The Spirit Is Willling). Het nummer is een bewerking van een muziekstuk van Johann Sebastian Bach.

In Nederland had Straker ook één hit (7 weken in de Top 40 met als hoogste positie nummer 11) en dat was Ragtime Piano Joe uit 1978. Deze leuke pastiche op ragtime (van rond de wisseling van de 19e en 20e eeuw) werd geproduceerd door Freddie Mercury (waarmee Straker toen bevriend was) en Queen-producer Roy Thomas Baker. Dat is ook te horen, want het doet denken aan Queen-nummers als Lazing On A Sunday Afternoon en Seaside Rendezvous.

Het hele album This One's On Me werd trouwens door beiden geproduceerd, net als de van het album afkomstige b-kant, The Saddest Clown (een niet heel opvallende ballad). Het was ook Mercury die Straker aan een deal met EMI Records had geholpen voor twee albums. Niet dat dit heeft geholpen, want echt succesvol werden de platen niet.

Toch bracht Cherry Red Records in 2020 op hun Strike Force Entertainment sub-label de 3CD-box This One's On Me uit, met de twee EMI-albums en het  album dat daarna bij Elton John's The Rocket Record Company uitkwam.

© 2026 TTZL

Officiële website: Peter Straker
Discogs: Peter Straker

YouTube: Ragtime Piano Joe [video]

YouTube: The Saddest Clown

YouTube: The Spirit Is Willling (Peter Straker, The Hands Of Teleny)

YouTube: Lazing On A Sunday Afternoon [Queen]

YouTube: Seaside Rendezvous [Queen]

#692: SDE Surround Series (2022- )

In een tijd waarin streaming de norm lijkt te zijn geworden, vind ik het geruststellend om te lezen dat er ook nog steeds veel mensen zijn die (net als ik) een voorkeur houden voor het fysieke product. Voor informatie hierover houd ik vooral de websites The Second Disc en Super Deluxe Edition in de gaten.

The Second Disc is naast een website ook een label, in samenwerking met Real Gone Music. Zij brengen muziek opnieuw uit op CD en vinyl die anders in de kluizen van platenmaatschappijen zou liggen te verstoffen.

Super Deluxe Edition doet iets soortgelijks. Zij hebben een eigen webshop waarop zij nieuwe (her)uitgaven verkopen, maar produceren ook exclusieve producten zoals booklets en de SDE Surround Series.

Zoals de naam al aangeeft richt die serie Blu-ray's zich op surround sound discs. De serie startte in 2022 met een uitgave van het toen nieuwe album van Tears For Fears, The Tipping Point (met het mooie Break The Man). De SDE-uitgave was gelimiteerd tot 2000 stuks en was de enige manier om het album op Blu-ray en in surround sound te kopen en alle drie de bonustracks te hebben. Op de LP, CD en streaming (ook surround) versies had je slechts een deel van alles. 

Als tweede uitgave volgde The Heart Is Strange van xPropaganda. Deze band is een soort voortzetting van het roemruchte Propaganda en bevat het titelnummer The Heart Is Strange dat het gevoel van de originele band perfect weergeeft, maar dan in een nieuw jasje. Nummer vier in de serie (Hormonally Yours van Shakespear's Sister, uit 1982) was de eerste heruitgave van een album. 

Inmiddels bestaat de serie uit bijna zestig uitgaven en is er een soort van standaard ontstaan. Een uitgave bevat tegenwoordig vaak:

• Een nieuwe surround mix (Dolby Atmos, DTS-HD)
• Een nieuwe stereo mix
• Een nieuwe binaural mix (voor hoofdtelefoon)
• Van alle nieuwe mixen ook een instrumentale versie
• De originele stereo mix (soms zowel de originele LP als CD mix)
• De originele surround mix (indien bestaand)
• Bonus tracks en mixen
• Een speciale kartonnen slipcase voor het Blu-ray doosje

Inmiddels zijn er heruitgaven verschenen van bijvoorbeeld Ten Years After – A Space In Time (1971), Ultravox - Lament (1984), Roxy Music - Avalon (1982) en The Who - Who Are You (1978).

Inmiddels heb ik zelf ook een aantal van deze Blu-ray's gekocht en er springen een paar voor mij bovenuit. Zo is nieuwe mix van Mike Oldfield's Tubular Bells (Tubular Bells) erg mooi en knalt het Orbital album Optical Delusion (uit 2023) werkelijk uit je speakers. Luister bijvoorbeeld eens naar You Are The Frequency en probeer je dat dan eens voor te stellen in surround sound!

Andere favorieten zijn Tears For Fears - The Hurting (uit 1983, met Mad World) en Frankie Goes To Hollywood – Welcome To The Pleasuredome (uit 1984 met Relax en Two Tribes), waarop een speciale, dertig minuten durende 'Supernova' mix staat van remixer Steven Wilson.

Er zit voorlopig nog geen sleet op de serie, want op dit moment zijn al weer heruitgaven van Heaven 17's Penthouse And Pavement en The Luxury Gap aangekondigd, net als een herpersing van Tears For Fears' The Hurting (iets dat heel af en toe gebeurt). Eerlijk is eerlijk, de discs zijn niet goedkoop en met de verzendkosten vanuit het VK wordt het best prijzig, maar de discs zijn het wat mij betreft wel waard.

© 2026 TTZL

Officiële website: Super Deluxe Edition / The SDE Shop

YouTube: Break The Man [Tears For Fears]

YouTube: The Heart Is Strange [xPropaganda]

YouTube: Tubular Bells [Mike Oldfield]

YouTube: You Are The Frequency [Orbital]

YouTube: Mad World [Tears For Fears]

YouTube: Relax [Frankie Goes To Hollywood]

YouTube: Two Tribes [Frankie Goes To Hollywood]

#691: Uriah Heep - The Shadow And The Wind: 1973-1974 (2025)

Ik heb in een aantal eerdere blogs aandacht besteed aan Uriah Heep en de achtergronden van hun muziek en bandnaam uit de doeken gedaan. Dat zal ik hier dan ook niet herhalen. De reden voor dit nieuwe blog is de herstart van het uitbrengen van heruitgaven van Uriah Heep albums.

De albums werden al eens eerder heruitgebracht vanaf 1996, geremastered vanaf 2003 en opnieuw geremastered vanaf 2016. Die laatste keer verschenen  er mooie 2CD deluxe editions van de eerste vijf albums: ...Very 'Eavy ...Very 'Umble (1970), Salisbury (1971), Look At Yourself (1971), Demons And Wizards (1972) en The Magician's Birthday (1972).

Daarna stokte het programma, maar afgelopen week zag ik in een nieuwsbrief een aankondiging voor een 4CD-box met nieuwe remasters die in april 2026 gaat verschijnen. In die box zitten vier Uriah Heep studio-albums uit de periode 1975-1977 (36 originele en 29 bonustracks). Dat vond ik vreemd, want de periode 1973-1974 miste. 

Dat bleek toch te kloppen, want in november 2025 was er al een 5CD-box verschenen onder de titel The Shadow And The Wind: 1973-1974 die aan mijn aandacht was ontsnapt. 

Het eerste album in die box is Uriah Heep Live (1973) en dat is een klassieke jaren zeventig dubbele live LP. Het album kan zich meten met tijdgenoten* en vooral lang uitgesponnen tracks als July Morning en Gypsy maken indruk. CD2 is identiek aan de bonus-CD bij een eerdere heruitgave van Uriah Heep Live en bevat opnamen van een optreden voor de radio en een aantal speciale mixen.

De derde CD is het studio-album Sweet Freedom (1973). Alhoewel dit geen vijfsterrenplaat is staan er met Stealin’, Sweet Freedom en Pilgrim wel een aantal goede tracks op. Hetzelfde geldt voor Wonderworld (1974) op CD4 met Something Or Nothing, I Won't Mind en Dreams. 

Op de afsluitende CD5 vinden we het album Live At Shepperton '74 dat origineel uitkwam in 1986 en opnamen bevat voor een radioshow. Het maakt het tijdsbeeld 1973-1974 compleet.

Ik kijk nu al uit naar de volgende box die in april gaat uitkomen en kan alleen maar hopen dat het programma wordt voortgezet en er ook daarna nog boxen zullen verschijnen.

* andere klassieke jaren zeventig dubbele live LP's:

The Who - Live at Leeds (1970)

The Allman Brothers Band - At Fillmore East (1971)

Deep Purple - Made in Japan (1972)

Emerson, Lake and Palmer - Welcome Back My Friends to the Show That Never Ends (1974)

KISS - Alive! (1975)

Peter Frampton - Frampton Comes Alive! (1976)

Led Zeppelin - The Song Remains The Same (1976)

Status Quo - Live! (1976)

Frank Zappa - Zappa In New York (1978)

© 2026 TTZL

Officiële website: Uriah Heep / Legacy website: Uriah Heep

Wikipedia EN: Uriah Heep

Wikipedia NL: Uriah Heep

YouTube: Uriah Heep Live + bonus-CD [album]

YouTube: Sweet Freedom [album]

YouTube: Wonderworld [album]

YouTube: Live At Shepperton '74 [video]

Spotify: Uriah Heep Live + bonus-CD [album]

Spotify: Sweet Freedom [album]

Spotify: Wonderworld [album]

YouTube: July Morning

YouTube: Gypsy

YouTube: Stealin’

YouTube: Pilgrim

YouTube: Something Or Nothing

YouTube: I Won’t Mind

YouTube: Dreams

#690: Jungle By Night - El Miraglo (2015)

In blogs #233 en #319 besteedde ik al aandacht aan het Amsterdamse collectief Jungle By Night. Negen (sinds december 2022 zeven) gasten die in 2009 startten met hun interpretatie van Afrobeat, de West-Afrikaanse muziek die zijn oorsprong heeft in traditionele Nigeriaanse harmonieën en ritmes. 

In de ruim vijftien jaar van hun bestaan is de muziek geleidelijk aan uitgewaaierd naar andere genres, waardoor het alleen maar rijker is geworden. 

Inmiddels hebben zij zeven studio- en twee live-albums uitgebracht, maar ook ongeveer twee keer zoveel singles. En vaak zijn die singles zijn niet zomaar een track van de laatste plaat, maar op zichzelf staande releases.

Zo ook hun single uit 2015 die uitkwam tussen het derde en vierde album. We vinden op de a-kant El Miraglo en dat was ook het thema van het BNNVARA tv-programma 4JIM. Het intro is puur ritmisch, waarna de toetsen invallen en na een break komen ook de blazers erbij. 

Het geheel heeft een prettig staccato aandoend karakter, een beetje zoals we dat ook van de ska kennen. De titel (een opzettelijk verkeerd gespeld 'El Milagro', wat spaans is voor 'het wonder'?) wordt duidelijk als je de videoclip bekijkt waarin een oudere, ogenschijnlijk Indonesische, vrouw via een piñata in een andere wereld terechtkomt. Ook de live versie van het Welcome To The Village festival (2015, Leeuwarden) mag er wezen.

Op de b-kant staat Pangea en daarvan kan ik alleen de live-versie van datzelfde festival vinden op YouTube. Dat geeft niets, want de uitvoering is klasse en laat horen dat Jungle By Night ook in een lager tempo en met een meer ingehouden dynamiek prima uit de voeten kan. Het nummer bouwt heel langzaam op en houdt een lekkere soort landerigheid over zich. Opnieuw een prima track die alleen op deze single te vinden is (zelfs niet op de streamingplatforms).

Bij het maken van dit blog kwam ik erachter dat drie maanden geleden het album Live At Paradiso van de band is uitgekomen. Ik weet al wat ik straks ga luisteren!

© 2017 TTZL

Officiële website: Jungle By Night

Wikipedia NL: Jungle By Night

YouTube: El Miraglo

YouTube: El Miraglo (live)
YouTube: Pangea (live)

Spotify: Live At Paradiso