#703: Sparks - Mad! (2025) / Madder! (2025)

Ik moest drie keer een negatief resultaat op een zoekopdracht krijgen, voordat ik geloofde dat ik nog nooit een blog over Sparks heb geschreven. Soms glipt een favoriete artiest er blijkbaar tussendoor. Afijn, Sparks dus. De band uit Pacific Palisades, LA van de broers Ron (toetsen) en Russell Mael (zang), die in 1968 werd opgericht als Halfnelson.

Die band bestond, naast de broers Mael, uit de broers James (bas) en Earle Mankey (gitaar) en Harley Feinstein (drums). In januari 1972 verscheen hun zelfgetitelde debuut, geproduceerd door Todd Rundgren. 

Het album verkocht nauwelijks en de bandnaam veranderde in Sparks. Het debuutalbum werd in juli 1972 heruitgebracht onder de nieuwe naam en de single Wonder Girl reikte in de Amerikaanse hitparade tot nummer 112 (opvallend detail: in de video is Ron te zien met een grote bos haar!). 

Het tweede album (A Woofer in Tweeter's Clothing, oktober 1972) trok de aandacht in Engeland, leidde tot een succesvolle tour aldaar en uiteindelijk tot een verhuizing van de Mael-broers naar het VK. Daar startten ze een nieuwe versie van Sparks met Martin Gordon (bas), Adrian Fisher (gitaar) en 'Dinky' Diamond (drums).

Die band had grote successen met het derde (Kimono My House, mei 1974), vierde (Propaganda, november 1974) en vijfde album (Indiscreet oktober 1975). Ook hadden ze hits in Europa met songs als This Town Ain't Big Enough For Both Of Us, Amateur Hour, Never Turn Your Back On Mother Earth, Something For The Girl With Everything en Looks, Looks, Looks. Allemaal afkomstig van die drie albums.

Hierna keren ze terug naar de VS, bestaat de band alleen nog uit de broers Mael en zoeken ze aansluiting bij de trends van de tweede helft van de jaren zeventig: glam rock, disco en synth-pop. Hun ster is dalende en tussen 1988 en 1994 zijn ze zelfs even helemaal uit beeld. Toch weten ze weer succesvol te worden, zowel artistiek als commercieel. Met name sinds het geweldige, maar afwijkende album Lil' Beethoven uit 2002 (luister maar eens naar The Rhythm Thief).

En ook nu nog, bijna zestig jaar na de oprichting van Halfnelson, zijn de broers nog actief én relevant. In mei 2025 verscheen hun 26e studio-album Mad! en het staat weer vol met uptempo nummers en ballads, gevoelige en humoristische tracks. Met name dat laatste is hun handelsmerk. Nummers met teksten die een dubbele laag hebben en titels als Running Up A Tab At The Hotel For The Fab en A Long Red Light, maar ook de gejaagde opener Do Things My Own Way is groots en muzikaal zeer interessant. Het mooie Drowned In A Sea Of Tears laat dan weer hun serieuze kant zien. Het is weer een zeer geslaagd album.

In oktober 2025 verscheen een 'companion EP' onder de titel Madder!. Dit zijn niet zomaar vier out-takes van Mad!, maar voldragen songs die zich moeiteloos kunnen meten met de songs op dat album. Mijn favorieten zijn Porcupine en They. Met name die laatstgenoemde track laat horen dat Ron en Russell zichzelf nog steeds weten te vernieuwen. Op die manier hebben ze wel iets weg van David Bowie. Aansluiten bij de tijdsgeest en tegelijk je unieke zelf blijven. Dat ze nog maar lang muziek mogen blijven maken.

© 2026 TTZL

Officiële website: Sparks

Wikipedia EN: Sparks

Wikipedia NL: Sparks

YouTube: Mad! [album]

YouTube: Madder! [album]

Spotify: Mad! [album]

Spotify: Madder! [album]

YouTube: Do Things My Own Way [video]

YouTube: Running Up A Tab At The Hotel For The Fab

YouTube: A Long Red Light

YouTube: Drowned In A Sea Of Tears [video]

YouTube: Porcupine [video]

YouTube: They [lyric video]

YouTube: Wonder Girl [video - van Halfnelson/Sparks, 1972]

YouTube: This Town Ain't Big Enough For Both Of Us [video - van Kimono My House,  1974]

YouTube: Amateur Hour [van Kimono My House, mei 1974]

YouTube: Never Turn Your Back On Mother Earth [video - van Propaganda, 1974]

YouTube: Something For The Girl With Everything [video - van Propaganda, 1974]

YouTube: Looks, Looks, Looks [van Indiscreet, 1975]

YouTube: The Rhythm Thief [van Lil' Beethoven, 2002]

#702: UK - Danger Money (1979)

Van 1972 tot 1974 waren John Wetton (bas, zang - zie ook blog #221) en Bill Bruford (drums) lid van één van de grootste progressive rock bands ooit, King Crimson. Ze waren betrokken bij drie albums voordat de band (voor de eerste keer) werd ontbonden. 

Na korte periodes bij Uriah Heep en Roxy Music (Wetton) en Gong, National Health en de band van Roy Harper (Bruford) kwamen de twee in 1976 weer in contact.

Ze begonnen te werken aan nummers voor een Wetton solo-album (dat er niet kwam), vormden een band met Rick Wakeman (maar nog tijdens de repetities zette Wakeman's platenmaatschappij er een streep door) en probeerden Robert Fripp tot een King Crimson-reünie te bewegen (wat niet lukte).

Daarop namen ze het besluit om ieder een bandlid uit te kiezen om zo een nieuwe band te vormen. Wetton 'stal' Eddie Jobson (viool, toetsen, zang), die hij kende van zijn tijd bij Roxy Music, uit Frank Zappa's band en Bruford benaderde Allan Holdsworth (gitaar), die op zijn solo-debuut Feeld Good To Me (uit januari 1978) had gespeeld.

Dit viertal vormde nu een band en UK (eerst als 'U.K.' geschreven) bracht in april 1978 het gelijknamige debuutalbum uit. Dat album werd goed ontvangen en de drie openingsnummers (In The Dead Of Night, By The Light Of Day, Presto Vivace And Reprise), die samen de suite 'In The Dead Of Night' vormen, laten horen dat we hier te maken hebben met een progressive rock supergroup.

Ondanks het artistieke en commerciële succes waren er verschillen van inzicht en Bruford en Handsworth verlieten de band. Wetton en Jobson vroegen drummer Terry Bozzio (ook een Zappa-alumni) erbij, maar slaagden er niet in een geschikte gitarist te vinden.

Als trio namen ze een tweede studio-album op: Danger Money. Ook dit is een sterk album en opent met het titelnummer Danger Money. Het nummer wordt gekenmerkt door sfeer- en tempowisselingen, mooie vocale harmonieën en solide instrumentale bijdragen. Met name de vlucht in de ontwikkeling van synthesizers van eind jaren zeventig drukt hier een stempel op het geluid. 

Het tweede nummer is Rendezvous 6.02 en dat nummer werd zowaar een kleine hit in de Nederlandse Top 40. Het is een mooie (semi-)ballad, met prachtige piano-motiefjes, die halverwege aan dynamiek en tempo wint. In het laatste deel zit een climax, waarna het weer teruggaat naar de sfeer van het begin. Het laatste nummer van kant A, The Only Thing She Needs, doet denken aan het beste werk van Emerson, Lake & Palmer.

Kant B opent met het prima, maar niet erg opvallende Caesar's Palace Blues, waarna het meest toegankelijke nummer volgt, het uptempo Nothing To Lose (een kleine hit in de UK). Het laatste nummer is het beste. Niet alleen van deze plaatkant, maar van het hele album.

Het ruim twaalf minuten durende Carrying No Cross bevat alles wat een progressive rock 'anthem' moet hebben: wisselingen in tempo en dynamiek, complexe song- en ritmestructuren, uitstekende instrumentatie en sterke vocalen. Een geweldige manier om het album af te sluiten. 

Helaas was het na dit studio-album afgelopen met UK. Verschil van inzicht tussen Wetton en Jobson over de gewenste muzikale richting van de band zorgde ervoor dat het kort na het verschijnen van het live-album Night After Night einde verhaal was voor UK. 

Midden jaren negentig was er een reünie-poging die op niets uitliep, maar tussen 2011 en 2015 waren er diverse reünie-concerten met diverse bezettingen (met Wetton en Jobson als constante). In 2015 verscheen een concert uit 2013 in Japan als Curtain Call.

Dat de aandacht voor UK blijvend is, blijkt wel uit de box die in 2016 verscheen: Ultimate Collectors' Edition. Op 14 CD's en 4 Blu-ray's is zo'n beetje alles verzameld wat van UK in de studio en live is vastgelegd. Bij verschijnen kostte deze set 180 euro, maar inmiddels wordt er (afhankelijk van de staat, redelijke tweedehands tot nieuw) tussen de 300 en 1000 euro voor gevraagd!

© 2026 TTZL

Wikipedia EN: UK
Wikipedia NL: UK

YouTube: Danger Money [album]
Spotify: Danger Money [album]

YouTube: Danger Money
YouTube: Rendezvous 6.02

YouTube: The Only Thing She Needs
YouTube: Caesar's Palace Blues

YouTube: Nothing To Lose

YouTube: Carrying No Cross

YouTube: U.K. [U.K. - first album]

#701: Caul - Crucible (1996)

Ambient music kent een aantal subgenre's waaronder ambient house, ambient pop en ambient techno. De interessantste zijn voor mij de experimentele subgenre's drone music en dark ambient. Brett Smith's werken onder de alias Caul vallen in die laatste categorie.

Ik weet niet meer hoe ik in aanraking ben gekomen met de muziek van Caul. Het kan een recensie zijn geweest in Gonzo Circus of een tip in een platenwinkel, maar hoe dan ook, het  album Crucible heeft gedurende lange tijd na aankoop mijn CD-lade niet meer verlaten.

Helaas is de verkrijgbaarheid van de muziek van Caul een probleem. Een kleine twintig albums zijn er verschenen sinds 1994, maar in winkels en reguliere webshops zul je ze niet vaak vinden. Ook op streamingplatforms grijp je mis. Alleen een album 2012 (Let The Stars Assume The Whole Of The Night) is daarop terug te vinden. Meer succes heb je heb op de pagina's van Malignant Records en Eibon Records op Bandcamp.

Crucible is niet Caul's eerste album. In eigen beheer waren in 1994 reeds eerder Epiphany / Fortunate, Whole en The Golden Section op cassette verschenen. Gelukkig heeft Eibon Records in 2003 deze heruitgebracht in een 3 CD-set die ook nu nog digitaal via Bandcamp verkrijgbaar is. Ook daarvoor was Smith al muzikaal actief in bands en projecten als Trust Obey, Tertium Non Data (aka Western Devils) en Blackmouth. 

De nummers op Crucible hebben een donkere en zware toon en dat start al direct met de korte opener Aurora. Dreigende klanken met een hoog filmisch gehalte vormen de intro op het de plaat. Na twee prima nummers volgt het eerste hoogtepunt van het album: Reduviid. Een mooie opbouw in dynamiek en intensiteit maken dit tot een hele prettige, zeven minuten durende trip.

De muziek van Caul heeft een sacrale sfeer, met spirituele en etnische invloeden. Je hoort dit terug in prachtige nummers als Procession, Darkness en Sojurn. In deze nummers hoor je elementen terug die je ook in moderne klassieke muziek terugvindt. Ik denk dan ook dat er prima resultaten geboekt zouden kunnen worden als nummers van Caul voor strijkkwartet of orkest worden gearrangeerd.

Ik heb u acht albums van Caul, maar zou er graag nog een paar meer bezitten. Hopelijk wordt de toegankelijkheid van de muziek van Caul beter, al is het op digitale wijze via Bandcamp of andere platforms. Tot die tijd biedt vooral de  Marketplace van Discogs uitkomst.

© 2026 TTZL

Discogs: Caul 

Bandcamp: Crucible [album]

Bandcamp: Aurora

Bandcamp: Reduviid

Bandcamp: Procession

Bandcamp: Darkness

Bandcamp: Sojurn

Spotify: Let The Stars Assume The Whole Of The Night [album, 2012]

#700: Zola Jesus - Stridulum EP (2010)

Deze week las ik een Facebook post van Frank Maier (eigenaar van Vinyl-On-Demand records) waarin hij wild enthousiast was over de track 'Sea Talk' van Zola Jesus. Zowel het nummer als de artiest waren mij onbekend, maar mijn nieuwsgierigheid was gewekt.

Ik vond de track op een aantal uitgaven, maar de oorsprong leek de Stridulum EP (Latijns voor "sissend", "fluitend", "krakend" of "schel") uit maart 2010 te zijn, met daarop zes tracks. In augustus 2010 verscheen vervolgens een album met negen tracks onder de titel Stridulum II. Om geheel nog wat verwarrender te maken verschenen die drie extra tracks, met nog een extra track, op de Valusia EP in oktober 2010 en werden de twee EP's in september 2017 weer verzameld op een album (met tien tracks) onder de titel Stridulum. Die laatstgenoemde compilatie heb ik na het lezen van de aanbeveling gestreamd en ik kan volledig begrepen wat Maier bedoelde. 

Zola Jesus is de alias van de Amerikaanse Nika Roza Danilova. Zij werd in 1989 geboren als Nicole Rose Hummel, maar om de Slavische achtergrond van haar naar Amerika geëmigreerde Oekraïense grootouders te eren nam zij de Slavische variant van haar naam aan.

Bij de beluistering van de eerste paar prachtige nummers (Night, Trust Me en I Can't Stand) viel mij direct haar speciale stem op. Ik hoorde de lijzigheid van Lorde, de dromerigheid van Elizabeth Fraser (Cocteau Twins) en de koele directheid van Siouxsie Sioux (Siouxsie And The Banshees). Toen ik meer over haar ging lezen kwam ik referenties aan Kate Bush en Lisa Gerrard (Dead Can Dance) tegen en ook die kan ik plaatsen.

De muziek is ook niet in één bepaald hokje te plaatsen. Er zitten elementen van synth-pop in, maar ook dark wave, gothic rock en cold wave invloeden (en misschien nog wel meer) zijn terug te horen. Het amalgaan van geluid dat zij smeedt heeft een heel eigen karakter, terwijl het ook op een bepaalde manier weer herkenbaar is. Als invloeden heeft ze onder andere Joy Division, Throbbing Gristle, Swans en Bauhaus genoemd. Voorwaar geen slecht rijtje.

Van de drie resterende tracks van de Stridulum EP bevalt het titelnummer mij het meest (er zitten prachtige ritmische elementen in), maar ook het mooi opbouwende en prettig trage Run Me Out en het zware, dreigende Manifest Density) zijn de moeite meer dan waard.

Het lekkere uptempo Poor Animal is het eerste van de vier nummers van de Valusia EP (en het nummer dat niet op Stridulum II stond). Op Tower horen we een mooie dubbeling van vocalen en ik vermoed dat het ijle, klassiek aandoende Lightsick wel eens de aanleiding geweest kan zijn voor de Dead Can Dance-referenties.

Dan houden we de track die de aanleiding voor dit blog vormde, Sea Talk, nog over. Zola Jesus' vocalen trekken je hier direct vanaf het begin het nummer in en de mooie instrumentatie doet de rest. Magistraal.

Die instrumentatie is overigens niet altijd zo geweest. Het nummer bleek namelijk reeds aanwezig op de in februari 2009 verschenen Tsar Bomba EP. Die versie van Sea Talk is echter nogal anders. Veel scheller, overstuurde gitaren en de stem is vervormd en begraven in de mix. De versie op Valusia/Stridulum bevalt mij beter. En dan is er ook nog de versie die op het album Versions uit 2013 staat ("Essential Zola Jesus songs arranged for string quartet by JG Thirlwell"). Deze versie van Sea Talk laat de veelzijdigheid van het nummer horen, want ook in deze setting blijft het nummer volledig overeind.

Ik ben blij dat ik Zola Jesus heb leren kennen en met zes albums, vier EP's en nog wat ander werk kan ik voorlopig nog even voort.

© 2026 TTZL

Officiële website: Zola Jesus

Wikipedia EN: Zola Jesus

Wikipedia NL: Zola Jesus

YouTube: Stridulum [album]

Spotify: Stridulum [album]

YouTube: Night

YouTube: Trust Me

YouTube: I Can't Stand

YouTube: Stridulum

YouTube: Run Me Out

YouTube: Manifest Density

YouTube: Poor Animal

YouTube: Tower

YouTube: Sea Talk [video]

YouTube: Lightsick

YouTube: Sea Talk [2009, EP: Tsar Bomba EP]

YouTube: Sea Talk [2013, Album: Versions]

#699: Rapoon - Jane From Whitley Bay (2004)

In 1980 was Robin Storey één van de oprichters van Zoviet France (zie blogs #184 en #664) en nadat die band in 1992 (voor de eerste keer) stopte, ging hij solo verder onder de naam Rapoon (zie blog #138). Inmiddels heeft hij meer dan honderd albums en vijftien singles onder die naam uitgebracht.

De muziek van Rapoon is een mengeling van invloeden uit ambient, elektronische en experimentele muziek, waarbij de diverse genres afwisselend de overhand hebben en een eigen stijl is ontstaan.

Naast muzikant is Storey zijn gehele carrière ook actief als beeldend kunstenaar (hij is opgeleid aan Engelse kunstacademies). In zijn tijd bij Zoviet France was hij verantwoordelijk voor de vormgeving van de albumhoezen en hetzelfde doet hij voor de werken van Rapoon. Het gevolg daarvan is dat sommige uitgaven echt een mix van beeldende kunst en muziek zijn. 

Zo is het album Navigating By Colour (uit 1999) verpakt in een lange plastic envelop waarin ook twaalf door Storey ontworpen briefkaarten zijn inbegrepen. De DVD Alien Glyph Morphology uit 2005, waarop muziek, still video images en film gecombineerd worden, bevat ook twintig door Storey gemaakte tarotkaarten en de heruitgave in 2023 van zijn tweede album Raising Earthly Spirits (uit 1992) is verpakt in een houten doosje met opdruk.

Een ander voorbeeld is de 7-inch picture disc Jane From Whitley Bay uit 2004 op het Oostenrijkse Klanggalerie label. Hierop staan twee sterke tracks die van sfeer en karakter verschillen. Adrift (Pop Mix) is een ritmisch gedreven, uptempo nummer dat een bewerking is van het origineel op het album My Life As A Ghost (ook uit 2004). De track Soon Calling is een ambient-track met experimentele accenten. Naast de muziek is het ook genieten van de mooi uitgevoerde picture disc. 

Dit soort mooie pareltjes wordt vaak in een gelimiteerde uitgave van slechts 100 of 200 stuks uitgebracht en zijn nu alleen nog voor exorbitante prijzen op de kop te tikken. Gelukkig heeft het Poolse label Zoharum tussen 2014 en 2021 een serie van zes dubbel-CD's uitgebracht waarop limited edition albums en singles en bijdragen aan verzamel-CD's bijeen zijn gebracht. De tracks van Jane From Whitley Bay staan op Seeds In The Tide Volume 3.

Storey is inmiddels 70+, maar nog onverminderd productief. In 2026 verschenen reeds twee albums van zijn hand: The Silent Trumpets (in januari op Klanggalarie) en Grain Of Light (in maart op Unexplainded Sounds Group).

© 2026 TTZL

Officiële website: Rapoon
Wikipedia EN: Rapoon

Bandcamp: Adrift (Pop Mix)

Bandcamp: Soon Calling

YouTube: Adrift [album version]

#698: Various - Soul Of The Machine: A Celebration Of The Life & Legacy Of ARP Founder Alan R. Pearlman (2025)

Alan Robert Pearlman werd op 7 juni 1925 geboren in New York en na een door techniek gefascineerde jeugd, een studie aan de Worcester Polytechnic Institute en een aantal jaar werken voor NASA startte hij zijn eigen bedrijf in de vroege jaren zestig. 

Zijn Nexus Research Laboratory kon hij na een paar jaar goed verkopen en toen startte hij ARP Instruments, Inc., genoemd naar de initialen van Pearlman.

Na één jaar werd het eerste product op de markt gebracht, de ARP 2500. Het was een analoge, modulaire synthesizer die, alhoewel er slechts zo'n honderd stuks van gemaakt zijn, gezien wordt als één van de belangrijkste elektronische muziekinstrumenten ooit gemaakt. Een belangrijke concurrent van ARP was Moog Music, waarvan de MiniMoog ook zeer populair was onder muzikanten.

De ARP 2500 leidde tot de ontwikkeling van de ARP 2600, vanwege de vraag naar kleinere, betaalbare synthesizers. De 2600 is een semi-modulaire synthesizer, met een vaste selectie van basiscomponenten voor de synthesizer, waar die bij de 2500 los aangeschaft en aangesloten moesten worden.

De ARP 2500 komt voor in Steven Spielberg's film Close Encounters Of The Third Kind. Phillip Dodds (vicepresident bij ARP) werd gestuurd om het apparaat op de filmset te installeren en werd vervolgens gecast als Jean Claude, de muzikant die de inmiddels beroemde vijfnotenreeks op de enorme synthesizer speelde in een poging om met het buitenaardse moederschip te communiceren.

De eerste grote namen die een ARP gebruikten waren Edgar Winter, Stevie Wonder, Pete Townshend, Joe Zawinul en Herbie Hancock. Bekende voorbeelden van gebruik van de 2600 zijn bijvoorbeeld Madonna's Borderline en in Michael Jackson's Thriller, maar ook voor de ontwikkeling van de elektronische muziek zijn de synthesizers van ARP instrumentaal geweest.

In 2024 realiseerde muzikant Steve Roach (zie blogs #599 en #688) zich dat het bijna honderd jaar geleden was dat Alan R. Pearlman werd geboren. Samen met diens dochter Dina (directeur van The Alan R. Pearlman Foundation) werkte hij een plan uit om hier aandacht aan te besteden middels een tribute album. 

Roach stelde Soul of the Machine samen en zorgde ervoor dat alle facetten van de ARP-instrumenten daarbij aan bod komen. De 2CD telt 24 tracks, de digitale versie heeft nog twaalf bonustracks.

Onder de bijdragende artiesten zijn bekende namen als Martin Gore (van Depeche Mode, met Kino), John Foxx (ex-Ultravox, met Mr. No), Steve Roach (Cloud Motion) en JG Thirlwell (aka Foetus, met Sphere) en die leveren puik werk.

Er zijn ook wat minder bekende namen die indruk maken met hun werk. Zo ben ik erg gecharmeerd van het sequencer-heavy Mother Of Pearls van Michael Brückner en het zeer stemmige Seance (Vestiges) van Gabriella Benavides. Echt onder de indruk raakte ik van Conclusions door Lisa Bella Donna en Ancient Steward door Brandon Reising.

Soul Of The Machine is een prachtig eerbetoon aan Pearlman en de opbrengst wordt gebruikt door de Foundation om de nalatenschap te bewaken en "zijn innovatieve uitvindingen voor het publiek toegankelijk te maken en toekomstige generaties te inspireren om te fantaseren en te creëren".

© 2026 TTZL

Officiële website: The Alan R. Pearlman Foundation

Discogs: Soul of the Machine: A Celebration of the Life & Legacy of ARP founder Alan R. Pearlman

Wikipedia EN: Alan R. Pearlman / ARP Instruments, Inc.
Wikipedia NL: ARP Instruments, Inc.

Bandcamp: Soul of the Machine: A Celebration of the Life & Legacy of ARP founder Alan R. Pearlman [album]

Bandcamp: Kino [Martin Gore] 

Bandcamp: Mr. No [John Foxx] 

Bandcamp: Cloud Motion [Steve Roach]

Bandcamp: Sphere [JG Thirlwell] 

Bandcamp: Mother Of Pearls [Michael Brückner] 

Bandcamp: Seance (Vestiges) [Gabriella Benavides] 

Bandcamp: Conclusions [Lisa Bella Donna] 

Bandcamp: Ancient Steward [Brandon Reising] 

YouTube: Borderline [Madonna]

YouTube: Thriller [Michael Jackson]

#697: Various - BERLIN (A Tribute Album For Mark Shreeve) (2023)

Mark Shreeve (1957-2022) was een Britse componist en muzikant die werk maakte dat nauw verwant is aan de Berlin School (ook wel Krautrock of Kosmische Musik genoemd), de elektronische muziek van Duitse artiesten als Tangerine Dream, Klaus Schulze en Ash Ra Tempel.

Hij begon zijn muzikale uitgaven in 1980 met de alleen  op cassette uitgebrachte albums Phantom en Ursa Major. Zoals het titelnummer van het eerstgenoemde album laat horen, betreft het hier muziek in de ambient en space genres. Op latere albums zullen zijn composities meer melodie en ritme bevatten, maar als hij 1998 de band Redshift begint (met zijn broer Julian, James Goddard en Rob Jenkins) keert hij deels terug naar zijn eerdere stijl (zie ook blog #512). De muziek heeft meer ritmische elementen dan op die vroege solo-albums en sluit qua stijl dichter aan bij de 'Berlin School Of Electronic Music'. Het openingnummer van het debuut van Redshift laat dat goed horen.

De vijftien albums die Shreeve maakt met Redshift zijn hooggewaardeerd in kringen van electronic music liefhebbers. Ook de elf albums die hij met geestverwant Ian Boddy maakt als ARC worden goed ontvangen. 

Na een periode van ziekte overlijdt Shreeve in augustus 2022 op 65-jarige leeftijd aan de gevolgen van kanker. Een jaar later brengen zijn broer Julian en vrouw Sue een digitaal album uit waarop zestien exclusieve tracks staan van artiesten die een eerbetoon brengen aan Mark Shreeve. De opbrengsten van het album worden gedoneerd aan kankeronderzoek.

Het is allemaal elektronische muziek, maar in diverse verschijningsvormen. Zo is er de melodische variant in Elemmírë van David Wright, maar horen we ook het filmische, uitdagende In Transience van Jasun Martz.

De nummers die er voor mij bovenuit steken zijn Inerinnerung van Ode, Anenome (Remix) van Radio Massacre International, Memory Lane van Ian Boddy en Where Are They Now? van Ron Boots.

De drie nummers waaraan Mark Shreeve zelf heeft bijgedragen tonen aan wat een talent verloren is gegaan. De albumopener is een een 'live in de studio'-versie van Quenzer (van het album Faultline, zie blog #512), halverwege het album horen we een track van ARC (Fractured) die niet meer op het live-album Church paste en de afsluiter is een solotrack van Shreeve, The Battle Files.

CD's van Shreeve's muziek zijn nu vrijwel uitsluitend tweedehands te verkrijgen voor onaantrekkelijk hoge prijzen, maar gelukkig zijn de albums van Redshift en ARC wel als downloads van hoge kwaliteit beschikbaar. Dat geldt helaas niet voor de solo-albums van Shreeve, omdat de rechten hiervan over veel maatschappijen verspreid zijn. Hopelijk wordt daar nog eens een oplossing voor gevonden. 

© 2026 TTZL

Bandcamp: Redshift / ARC
Wikipedia EN: Mark Shreeve / Redshift
Wikipedia NL: Mark Shreeve / Redshift

Bandcamp: BERLIN (A Tribute Album For Mark Shreeve) [album]

Bandcamp: Elemmírë [David Wright] 
Bandcamp: In Transience [Jasun Martz]

Bandcamp: Inerinnerung [Ode]
Bandcamp: Anenome (Remix) [Radio Massacre International]

Bandcamp: Memory Lane [Ian Boddy]

Bandcamp: Where Are They Now? [Ron Boots]

Bandcamp: Quenzer [Redshift

Bandcamp: Fractured [ARC]

Bandcamp: The Battle Files [Mark Shreeve]

YouTube: Phantom [Mark Shreeve]

YouTube: Redshift [Redshift]

#696: Barend Servet – Waar Moet Dat Heen? (1973)

De in 1930 in Den Helder geboren IJf Blokker was van 1948 tot 1973 actief als reclametekenaar en drummer in showorkesten. Bekendheid kreeg hij echter in 1971 toen hij de rol van journalist Barend Servet ging spelen in het VPRO-televisieprogramma De Fred Haché Show. 

Vorige week overleed Blokker op 95-jarige leeftijd. Ondermeer de VPRO, De Volkskrant, Trouw en Het Parool besteedden uitgebreid aandacht aan zijn overlijden.

Fred Haché (gespeeld door Harry Touw) was een louche zakenman en in zijn show bracht hij samen met onder andere Barend Servet, Gerrit Dekzeil (Cor Brak) en Sjef van Oekel (Dolf Brouwers) scènes waarin humor zat waaraan behoudend Nederland aanstoot nam (tot Tweede Kamervragen aan toe). 

Alle teksten voor de sketches en liedjes (alsmede de personages) waren het werk van Wim T. Schippers, die het programma samen met onder andere Wim van der Linden, Gied Jaspars, Ellen Jens en Ruud van Hemert maakte. Het programma was succesvol en na één seizoen werd het gevolgd door het programma Barend Is Weer Bezig. 

In dit seizoen zat ook de beruchte sketch waarin een spruitjesschillende, op Koningin Juliana lijkende personage werd geïnterviewd door Barend Servet. Het leidde tot grote verontwaardiging, Kamervragen, een doodsbedreiging en een berisping voor de VPRO. 

De personages werden vaak (bewust) gespeeld door mensen met weinig tot geen acteerervaring en Schippers zag er ook geen probleem in om hen zelf te laten zingen. Naast de sketches speelden liedjes namelijk ook een grote rol in de televisie- en radioprogramma's van Wim T. Schippers. Net als met de humor, is het waarderen van deze vaak ongetrainde zangstemmen een kwestie van smaak. In het grote geheel paste het echter perfect en het leverde een aantal gedenkwaardige momenten op.

Het is dan ook niet vreemd dat in 1973 de langspeelplaat Waar Moet Dat Heen? van Barend Servet verscheen. Hierop zingt Servet het  titelnummer en samen met Fred Haché Prima De Luxe. Verder staat op album ook Ik Ben Gerrit van Gerrit Dekzeil dat het tot een flinke Top 40 hit schopte.

In hetzelfde jaar verscheen ook de LP Waar Heb Dat Nou Voor Nodig met Pollens, Wat Een Heisa van Servet en Vette Jus van Sjef van Oekel.

Twee jaar daarna volgde Van Oekel At Paradiso Enz. met onder andere Servet's Pas Toch Op en samen met Van Oekel Gelukkig Zijn Is Ook Niet Alles. Dat nummer komt ook voor op Voor En Na (Greatest Hits) uit 1984, net als de Gerrit Dekzeil-klassieker uit 1973: Geld, Drank En Lekkere Wijven.

IJf Blokker had een belangrijke plek in het Wim T. Schippers-universum en schreef televisiehistorie met zijn 'majesteitsschennis'.

© 2026 TTZL

Wikipedia NL: IJf Blokker

YouTube: Waar Moet Dat Heen? [album]

YouTube: Waar Heb Dat Nou Voor Nodig [album]

YouTube: Van Oekel At Paradiso Enz. [album]

YouTube: Voor En Na (Greatest Hits) [album]

YouTube: Waar Moet Dat Heen?

YouTube: Prima De Luxe

YouTube: Ik Ben Gerrit

YouTube: Pollens, Wat Een Heisa

YouTube: Vette Jus

YouTube: Pas Toch Op

YouTube: Gelukkig Zijn Is Ook Niet Alles

YouTube: Geld, Drank En Lekkere Wijven

YouTube: Barend Is Weer Bezig ('Majesteitsschennis') [video]