Zoeken in deze blog

zondag 1 februari 2026

#689: Chimehours - Underneath The Earth (2025)

Na een blogloze week deze keer aandacht voor een album dat een kleine vier maanden geleden verscheen. Chimehours is een duo bestaande uit Beck Goldsmith en Jon Dix. Zij werkten al eerder samen op solo-albums van Goldsmith en aan muziek voor film en TV.

De bandnaam is een Noord-Engelse term voor de nachtelijke uren waarin kinderen geboren worden met speciale gaven, zoals het kunnen zien van geesten en spoken.

In de muziek hoor je dit ook terug, want het is een soort filmische, met horror-elementen doorspekte hedendaagse folk, met een voorliefde voor het bovennatuurlijke. De stem van Goldsmith, die een mengeling is van het dromerige van Elizabeth Fraser (van Cocteau Twins) en het lijzige van Lorde, draagt hier ook in hoge mate aan bij. Daarnaast hoor ik een een vleugje Siouxsie Sioux (van Siouxsie And The Banshees) en de vroege periode van  The Cure, zowel qua vocalen als qua muziek.

Opener Branches is toegankelijk nummer met een opmerkelijke zanglijn en herkenbaar refrein. Het daaropvolgende titelnummer Underneath The Earth
klint ongelofelijk mysterious, donker én lieflijk tegelijk. Het instrumentale  Toothwort Took Him is nog wat intenser van toon en is ook muzikaal wat steviger. 

De afwisseling die in die eerste drie nummers te horen is, zet zich door op de rest van het album. Greentree, Making A Mountain, Can't Find Your Way en de instrumentale nummers Dead Papa Toothwort en Dead Papa Toothwort (Decayed) hebben die zachte, mysterieuze toon, meestal gekoppeld aan de naar het bovennatuurlijke verwijzende teksten.

Bowerbird, Run (het meest percussieve nummer) en Look For Me zijn muzikaal intensere nummers. We Follow en Say Your Prayers zitten er een beetje tussenin.

Ik kwam met het album in aanraking omdat een vermelding in een nieuwbrief van hun label Cold Spring mijn aandacht trok. Ik ben blij verrast door dit losjes op het boek Lanny van Max Porter gebaseerde album en heb het inmiddels al vele malen beluisterd. Van harte aanbevolen.

© 2026 TTZL

Officiële website: Chimehours
Discogs: Chimehours

YouTube: Underneath The Earth [album]
Spotify: Underneath The Earth [album]


YouTube: Branches
YouTube: Greentree
YouTube: Bowerbird
YouTube: Run
YouTube: Look For Me
YouTube: We Follow
Gepost door op Geen opmerkingen:

zondag 18 januari 2026

#688: Steve Roach - Zones, Drones & Atmospheres (2022)

Ieder genre heeft zo zijn giganten en in het ambient-gedeelte van de elektronische muziek is het niet anders. Ik heb al blogs geschreven over artiesten als Brian Eno, Aphex Twin, Pete Namlook, The Orb, Biosphere en Robert Rich, maar in dat rijtje mag Amerikaan Steve Roach zeker niet ontbreken (zie ook blog #599).

De nu 70-jarige, in La Mesa (California) geboren Roach groeide op in de nabijheid van de woestijnen, bergen en de oceaan en dat heeft een grote invloed op zijn muziek. 

Beïnvloed door Klaus Schulze, Tangerine Dream en Brian Eno, maar ook door Yes en Pink Floyd, brengt hij sinds 1982 muziek uit. Al snel maakt hij albums die ook nu nog als mijlpalen van het ambient-genre worden gezien: Structures From Silence (1984), Quiet Music (1986) en Dreamtime Return (1988). Zelf kwam ik pas in 2022 met hem in aanraking door het album Zones, Drones & Atmospheres. 

Het album omvat zeven nummers die variëren in lengte tussen zes en zestien minuten. De lange, dromerige opener The Living Space wordt gekenmerkt door klankpatronen die mij doen denken aan de patronen in Indonesische gamelan-muziek.

De drie daaropvolgende nummers (Breathing Light, Neomorphic, Shadow Realms) zijn echte ambient-tracks waarin Roach laat horen hoe goed hij is in het aanbrengen van subtiele veranderingen in schijnbaar stationaire patronen, gecombineerd met mooie harmonieën en ingetogen, maar prachtige sequenties.

De dreigende, science fiction-achtige sfeer (zoals bijvoorbeeld te horen is in de  soundtracks van de Alien films) van de vorige nummers wordt nog verder uitvergroot in Immerse Indigo. 

The Perfection Of Solitude laat voor het eerst het gebruik van ritme horen en de laatste track Holding Light sluit het album heel sereen af. Althans, voor wat de CD-versie betreft want het album gaat in de digitale versie verder. Veel verder.

De digital extension tracks Submerged (73 minuten) en Isolation Station (58 minuten) zijn lange, glijdende, verstilde composities die zich uitstekend lenen om bij te werken of lezen, of bij geconcentreerde beluistering (bij voorkeur via een hoofdtelefoon) je in een andere staat van bewustzijn kunnen brengen. 

Sinds mijn kennismaking met dit Roach-album zijn er vele andere gevolgd en ik blijf het opvallend vinden dat in een oeuvre van 200+ releases er zoveel variatie zit.

© 2026 TTZL

Official website: Steve Roach / Bandcamp
Wikipedia EN: Steve Roach
Wikipedia NL: Steve Roach

YouTube: Zones, Drones & Atmospheres [album]
Spotify: Zones, Drones & Atmospheres [album]

YouTube: Breathing Light
YouTube: Neomorphic
YouTube: Shadow Realms
YouTube: Immerse Indigo
YouTube: Holding Light

Digital extension tracks:
YouTube: Submerged

Gepost door op Geen opmerkingen:

zondag 11 januari 2026

#687: Anvil - Hard 'N' Heavy (1981)

Anvil is een bijzondere band. Zelfs zonder een liefde voor hard rock en heavy metal zijn de Canadezen interessant vanwege de mooie verhalen die over de band verteld kunnen worden. Hou je wel van de wat stevigere muzieksoorten, dan zit je helemaal goed.

De historie van Anvil gaat terug tot 1973 wanneer schoolvrienden Steve "Lips" Kudlow (zang, gitaar) en Robb Reiner (drums) samen muziek gaan maken. Een paar jaar later wordt de band gecompleteerd door  Dave "Squirrely" Allison (ritmegitaar, zang) en Ian "Dix" Dickson (bas). Als naam kiezen ze de bijnaam van Kudlow, Lips.

Ze nemen een album op en brengen het in 1981 in eigen beheer uit op Splash Records. De band heeft dan nog een shock rock focus (zie ook blog #429) en dat zie en hoor je terug in sommige titels en teksten.


De muziek is echter opmerkelijk. Op het album Hard 'N' Heavy staan sommige van de eerste vastgelegde voorbeelden van speed metal. Daarnaast horen we drummer Reiner al de double bassdrum techniek toepassen die later gemeen goed zou worden in het genre. 

Het Canadese platenlabel Attic is gecharmeerd van het Lips-album en brengt nog in 1981 een heruitgave uit waarbij de bandnaam is gewijzigd naar Anvil.

Ik kwam zelf met de band in aanraking midden jaren tachtig doordat er een mooie picture disc van Hard 'N' Heavy mijn aandacht trok in de afprijsbak.

Het album opent met de lekkere rechttoe-rechtaan-rocker School Love. AC/DC en I Want You Both (With Me) liggen in het verlengde daarvan.

In At The Apartment en Ooh Baby laat Anvil horen ook met lagere tempi goed uit de voeten te kunnen, maar het zijn toch vooral de 'speed metal avant la lettre' tracks die indruk maken en die aantoonbare invloed hebben gehad op bands als Megadeth, Slayer, Anthrax en Metallica.

Ooh Baby, Hot Child en Bondage zijn heerlijke nummers, maar het is vooral Bedroom Game dat indruk maakt. Een heerlijke intro die via een prima solo overgaat naar het eerste couplet, een prima refrein, lekkere breaks en fijne solo's. Voor mij het beste nummer van het album. Voeg daar nog de heavy cover van The Rolling Stones' Paint It Black bij en je hebt een zeer genietbaar album.

Toch is Hard 'N' Heavy is niet het beste album van Anvil. De twee albums die direct op dit debuut volgden zijn nog beter (daarover een andere keer meer). Anvil genoot kortstondig succes met die albums, maar het ebde ook snel weer weg. Het werd zo zelfs erg dat ze vanaf 2004 voor bijna lege zalen speelden, constant geldproblemen hadden en uiteindelijk ook zonder platencontract kwamen te zitten. 

Anvil staat inmiddels wel bekend als 'The Real Life Spinal Tap' nadat hun misfortuin was gedocumenteerd in The Story Of Anvil uit 2008 (als je kans krijgt deze documentaire te bekijken zou ik het zeker doen).

Op het laagste punt van hun populariteit werden ze overeind gehouden door een hondstrouwe fanbase in Duitsland en in 2007 probeerden ze het opnieuw, nu in triobezetting, met een in eigen beheer uitgebracht album: This Is Thirteen. De goed ontvangen documentaire zorgde voor hernieuwde belangstelling voor de band en dit kort daarvoor uitgebrachte album. 

Het zorgde er ook voor dat de band weer door kon gaan opnemen en optreden met in ieder geval de oprichters Kudlow en Reiner nog in de gelederen. Er zijn tot nu toe nog zeven studio-albums verschenen na This Is Thirteen en ze zijn nog steeds actief.


© 2026 TTZL

Official Facebook: Anvil
Officiële fanpage: Anvil
Wikipedia EN: Anvil
Wikipedia NL: Anvil

YouTube: Hard 'N' Heavy [album]
Spotify: Hard 'N' Heavy [album]


YouTube: School Love
YouTube: AC/DC
YouTube: Bedroom Game
YouTube: Ooh Baby
YouTube: Oh Jane
YouTube: Hot Child
YouTube: Bondage
Gepost door op Geen opmerkingen:

zondag 4 januari 2026

#686: Intaferon - Steamhammer Sam (1983)

In 1983 werd het new wave/synthpop-duo Intaferon gevormd door Simon Fellowes en Simon Gillham. Na drie singles was het Inteferon-verhaal echter alweer over en na twee solo-albums maakte Fellowes de overstap naar een carrière als auteur. Gillham werd uiteindelijk een filosofie-docent.

De eerste single Get Out Of London verscheen in oktober 1983 en ondanks behoorlijk wat tv-aandacht in met name The Max Headroom Show, bereikte het slechts nummer 93 in de top 100 in het VK (in NL trok het nummer in het geheel geen aandacht). Het is een uptempo nummer dat niet onaardig is, maar op mij maakt het niet veel indruk. De derde en laatste single Baby Pain is een mid-tempo track die in september 1984 verscheen en vooral opvalt door een interessante instrumentatie.

De tweede single, Steamhammer Sam, is echter andere kost. Het nummer vertelt het verhaal van een staalarbeider die werkeloos wordt en daaraan onderdoor gaat (iets dat in 1983 heel actueel was). 

De intro wordt gekenmerkt door geluiden die een industriële sfeer oproepen. Die geluiden blijven op de achtergrond aanwezig, ook als de melodie al gestart is. Dan ontvouwt zich een nummer dat aan de ene kant de new wave en synthpop van de andere singles in zicht heeft, maar ook - als een soort tegenwicht voor de zware tekst - een blaasorkest en kinderkoor. En op één of andere manier werkt het contrast tussen de quasi-vrolijke muziek en de serieuze boodschap van de tekst. Een pop-pareltje, wat mij betreft.

Op de b-kant van de single staat het nummer in een uitvoering door alleen het blaasorkest en op de 12-inch staat ook nog een langere remix (waarbij het verhaal wel het onderspit delft). In de video van het nummer vertolkt acteur Jack Watson de rol van Steamhammer Sam.

Steamhammer Sam stond vier weken in de NL Top 40, maar kwam niet hoger dan nummer 36. 

© 2026 TTZL

Official website: Simon Fellowes
Wikipedia EN: Intaferon

YoyTube: Steamhammer Sam (Long Version)
YouTube: Steamhammer Sam [video]

YouTube: Get Out Of London [video]
YouTube: Baby Pain

Gepost door op Geen opmerkingen:

zaterdag 27 december 2025

#685: VA - New Year's Songs

Kerst ligt weer achter ons en de focus gaat dus nu op de jaarwisseling. Nu zijn Kerstliedjes zijn een heel genre op zich, maar ook over het (komende) nieuwe jaar zijn flink wat nummers gemaakt.

En er zijn ook nummers in allerlei genres gemaakt. Je kunt kiezen voor de stijl van heel vroeger en luisteren naar Bing Crosby - Let's Start The New Year Right (uit de film Holiday Inn uit 1942) of Ella Fitzgerald - What Are You Doing New Year's Eve? (uit 1960).

Je kunt ook voor soul en blues gaat met Otis Redding & Carla Thomas - New Year's Resolution of B.B. King - Bringing In A Brand New Year. Als je in de stemming bent voor wat easy listening zou je kunnen luisteren naar Barry Manilow - It's Just Another New Year's Eve of Cliff Richard - This New Year.

In het pop/rock genre vinden we ook een aantal tracks die speciek over de jaarwisseling gaan, zoals Death Cab For Cutie - The New Year, Bon Jovi - New Year's Day of een wat steviger variant als Jet Black - Jet Black New Year. 

Ook de Sugababes - New Year is een leuk voorbeeld en in de country-hoek horen we tracks als Sugarland - Maybe Baby (New Year's Day) en Harry Connick, Jr. (feat. George Jones) - Nothin' New For New Year. In dit overzicht mag ABBA - Happy New Year natuurlijk niet ontbreken en ook Tori Amos - Our New Year en Van Morrison - Celtic New Year verdienen wat mij betreft een vermelding.

Er zijn voor mij op dit moment vijf tracks die er bovenuit steken. In alfabetische (en dus willekeurige) volgorde is dat ten eerste Jeff Buckley - New Year's Prayer. Deze track komt van het postuum verschenen album Sketches For My Sweetheart the Drunk (uit 1998) en kent een prettige mid-tempo lijzigheid met mooie instrumentatie (let op die bas!). 

Eagles - Funky New Year is de b-kant van een single uit 1978 en geeft precies wat de titel belooft. Erg leuk om Eagles zo te horen swingen. Een recente track is 
Taylor Swift - New Year's Day (uit 2017) en dat is een prachtig klein liedje (net als die van Tori Amos) met een mooie beschrijvende tekst over een relatie.

Alles wat ik wilde zeggen over het geweldige U2 - New Year's Day (uit 1983) heb ik al eens gedaan in blog #320 en daarom kom ik direct uit bij Tom Waits - New Year's Eve. Een typisch Waits-nummer die iets van een zeemansballade heeft. Het nummer komt uit 2011 en zijn stem klinkt hier weer heerlijk gruizig. 

Wat je smaak dus ook is, er is altijd wel een New Year's Song voor jou. En mocht je het leuk vinden om het allemaal eens te beluisteren, dan kun je terecht bij de Spotify Playlist die ik ervan gemaakt heb.

© 2025 TTZL

Spotify: New Year's Songs [playlist]

YouTube: Eagles - Funky New Year (1978)
YouTube: U2 - New Year's Day (1983)

YouTube: Tori Amos - Our New Year (2009)
YouTube: ABBA - Happy New Year (1980)
YouTube: Sugababes - New Year (2000)
Gepost door op Geen opmerkingen:

zondag 21 december 2025

#684: Gino Vannelli - The Gist Of The Gemini (1976)

In ruim dertien jaar bloggen blijk ik geen enkele keer aandacht te hebben geschonken aan een album van Gino Vannelli. Hoog tijd dus om zijn unieke mix van pop en rock met invloeden uit jazz en klassieke muziek in de schijnwerpers te zetten.

Gino werd in 1953 in Montreal geboren, twee jaar na zijn broer Joe (zijn kompaan als muzikant, componist en producer). Hun vader was actief als zanger bij jazz bands in Montreal en muziek werd de broers met de paplepel ingegoten. In 1972 verhuisden ze samen naar Los Angeles om hun geluk te beproeven. 

Het ging niet direct van een leien dakje en uiteindelijk besloten ze om in de parkeergarage van A&M Records te wachten op mede-eigenaar Herb Alpert om hem (achtervolgt door beveiligers) gehaast een demo-cassette in de hand te drukken. Dit resulteerde in 1973 in het verschijnen van het debuutalbum Crazy Life. Dat album werd geen succes.

Het tweede (Powerful People) en derde (Storm At Sunup) album waren wel  succesvol in Canada (beide haalden de gouden status). Buiten Canada sloeg hun muziek ook in Nederland aan en de tweede plaat bereikte de elfde plek in de albumlijst. Later, in 2008, werd het nummer Powerful People gebruikt in een ANWB-reclame.

Ik maakte pas echt kennis met de muziek van de Vannelli's toen het vierde album The Gist Of The Gemini verscheen. Het album opent met Love Of My Life. Een sterk, uptempo nummer met weidse synthesizer en een zanglijn die meerdere kanten opschiet. Na de ballad Ugly Man volgt het opzwepende A New Fix For '76, inclusief gierende gitaarsolo. Waarom dit nummer niet als single is uitgebracht snp ik niet. Na het rustige, gedragen Omens Of Love sluit het jazzy Fly Into This Night de prima kant A af. 

Kant B is geheel gewijd aan de 'War Suite', een uit zeven nummers bestaand geheel. Hierin komen de klassieke invloeden meer naar de oppervlakte. Dat is goed te horen in Prelude To The War en The Battle Cry, op een manier zoals dat ook bijvoorbeeld bij Emerson, Lake & Palmer te horen is.

In To The War en Carnal Question komen pop en rock weer het meest naar voren, maar zijn de jazzy en klassieke ondertonen niet ver weg. After The Last Battle is dan weer orkestraal, To The War (Reflection) is een heftige en sterk percussieve reflectie op de eerdere track met dezelfde naam en Summers Of My Life sluit de 'War Suite' midtempo en jazzy af. Als geheel vind ik kant B erg sterk.

The Gist Of The Gemini haalde opnieuw goud in Canada, in de VS bijna de top dertig en in Nederland kwam de plaat tot plek vier. Gino Vannelli is altijd een albumartiest gebleven. Slechts van zijn twee singles haalden de Top 40 (Hurts To Be In Love uit 1985 en Wild Horses in 1987), maar van zijn albums hierna haalden nog er nog zeven in Nederland de album top 100.

© 2025 TTZL

Official website: Gino Vannelli
Wikipedia EN: Gino Vannelli
Wikipedia NL: Gino Vannelli

YouTube: The Gist Of The Gemini [album]
Spotify: The Gist Of The Gemini [album]

YouTube: Ugly Man
YouTube: Omens Of Love
War Suite:
  YouTube: Prelude To The War
  YouTube: The Battle Cry
  YouTube: To The War
  YouTube: Carnal Question
  YouTube: Summers Of My Life

YouTube: ANWB-reclame
YouTube: Wild Horses
Gepost door op Geen opmerkingen:

zaterdag 13 december 2025

#683: Ryuichi Sakamoto - Riot In Lagos (1983)

In 1980 verscheen het album B-2 Unit van Ryuichi Sakamoto (zie blog #79). In Europa begonnen we toen net Japanse popmuziek te ontdekken. In het VK werd in hetzelfde jaar een promo-single uitgebracht van Riot In Lagos en in Duitsland een 12-inch single. Beide versies hadden een (verschillende) track van B-2 Unit op de b-kant staan.

In 1983 verscheen een heruitgave van de single op een 12-inch en dat zal er mee te maken hebben dat de track was opgepikt in de clubs. Er was interesse ontstaan in dansbare, elektronische muziek met een avontuurlijk tintje en Riot In Lagos werd opgepikt, net als bijvoorbeeld Bostich van Yello.

Ook belangrijk was het gebruik van de Roland TR-808 Rhythm Composer. Een prototype van deze drumcomputer was ter beschikking gesteld aan Yellow Magic Orchestra (YMO) en hun album BGM (zie blog #658) uit 1981 is dan ook het eerste album waarop de eerste officiële versie van deze beroemde drumcomputer te horen is. 

Het prototype is echter al te horen op een live-track van YMO en ook op het album B-2 Unit van Sakamoto (en vooral op Riot In Lagos). Het nummer had grote invloed op het gebruik van de TR-808 in dance, hip-hop en elektronische muziek. Riot In Lagos is inmiddels 45 jaar oud, maar klinkt nog zo fris alsof het gisteren is gemaakt. 

Wat de 12-inch ook interessant maakt is de b-kant. Hierop staan de tracks van een non-album single. Lexington Queen is een nummer met een sterk melodische inslag en elektronisch vervormde vocalen. Hetzelfde geldt eigenlijk ook voor Warhead en de tracks hebben dus een ander karakter dan die op B-2 Unit.  Waarschijnlijk zijn ze daarom op een losse single uitgebracht. Ik kan mij voorstellen dat deze tracks ook in de clubs gewaardeerd werden.

Opvallend is de slordige uitvoering van de 12-inch. De transliteratie van zijn voornaam wijkt af van de gangbare manier (Riuichi i.p.v. Ryuichi), Riot In Lagos heeft als subtitel 'Long Version', maar deze is versie is anderhalve minuut korter (!) dan de albumversie. 

Dan staat er op de b-kant een totaaltijd voor beide tracks, alsof ze in elkaar doorlopen (hetgeen niet het geval is) en wordt er aangegeven dat Warhead van het album B-2 Unit komt, terwijl deze track slechts in één geval (per abuis, een misprint) op het album staat. 

Dat mag de pret allemaal niet drukken want Riot In Lagos blijft een monumentale track. Hoe goed het nummer is hoor je ook in de piano-versie die Sakamoto maakte voor zijn album Playing The Piano.

© 2025 TTZL


Official website: Ryuichi Sakamoto
Wikipedia EN: Ryuichi Sakamoto
Wikipedia NL: Ryuichi Sakamoto

YouTube: Warhead

YouTube: Riot In Lagos [album version]
YouTube: Riot In Lagos [version from album 'Playing The Piano']

YouTube: Yello - Bostich [album version]
YouTube: Yello - Bostich [12" version]
Gepost door op Geen opmerkingen:

zondag 7 december 2025

#682: Piu Piu - Nougat (1984)

In de jaren tachtig was er in Nederland een flinke hoeveelheid bands die zich op new wave stortten, met flink artistiek (en soms commercieel) succes. Denk daarbij bijvoorbeeld aan Blue Murder, Clan of Xymox, De Div (#297, #376), The Dutch (#98), Mekanik Kommando, The Meteors, Minny Pops, Nasmak (#420), Tent (#671) of Urban Heroes.

In dat rijtje hoort ook de Bredase band Piu Piu. Begin jaren tachtig brachten ze een paar (demo-)cassettes uit en een 12" getiteld Laga Laga, waarna ze een mini-LP voor Epic mochten maken in 1984. Het resultaat heet Nougat en heeft raakvlakken met muziek van eerder genoemde bands als The Dutch, Tent en Urban Heroes. 

Het album opent met Marsepeine Baby en dat heeft een mooi stuwend ritme, gecombineerd met een prominente, staccato gitaar. Een fijne baslijn en prima zang maken het tot een prima nummer. The Big Cigar is daarna wat meer uptempo, maar maakt wat minder indruk op mij, omdat het wat rommelig aandoet. Het nummer dat kant A afsluit, Loeki Poell, bevalt mij dan weer een stuk beter. Avontuurlijker in instrumentatie, arrangement en vocale lijn en lekker strak gespeeld.

Kant B opent met De Afrikaantjes en dat nummer kent, indachtig de titel, een  heel prettig, Afrikaans aandoend gitaargeluid. Het instrumentale Flughafen is dan weer heel anders van toon en karakter. Een zompig en loom ritme, met dit keer een hoofdrol voor de toetsen. Apart en gruizig, maar wel leuk. I Like To Love My Baby But... is een lekker springerige afsluiter, waarbij de Belgische band T.C. Matic als referentiekader dient. Niet gek als je bedenkt dat Jean-Marie Aerts de mini-LP heeft geproduceerd.

Na deze ene plaat was het wat Epic betreft wel over voor Piu Piu. In 1986 maakte ze nog één single (Your Satellite) voor het maar kort bestaande Ring Records (van Golden Earring's George Kooymans en Barry Hay). De meeste bandleden duiken daarna op in allerlei andere bands, met als meest prominente voorbeeld Jac Bico in de Beatles tribute band The Analogues.

© 2025 TTZL


Discogs: 

Youtube: Marsepeine Baby
Youtube: The Big Cigar
Youtube: Loeki Poell
Youtube: De Afrikaantjes
Youtube: Flughafen
Youtube: I Like To Love My Baby But...

YouTube: Laga Laga [12" met Laga Laga, Kids, You Go, No Good)
YouTube: Your Satellite
Gepost door op Geen opmerkingen:

zondag 30 november 2025

#681: Björk And David Arnold - Play Dead (1993)

De stem en muziek van Björk hebben mij vanaf het begin (zie blog #116) kunnen bekoren, maar vreemd genoeg heb ik nog geen blog over een solo-album van haar gemaakt. Een omissie die ik zal beginnen te verhelpen met dit blog over haar samenwerking met  componist David Arnold voor de film The Young Americans.

Björk, het eerste album van Björk Guðmundsdóttir verscheen in december 1977, toen zij twaalf jaar oud was. Na een optreden met haar muziekschool voor de IJslandse radio mocht de jonge Björk een album maken. Er staan veel covers op (onder andere nummers van The Beatles, Edgar Winter en Stevie Wonder), een aantal originele nummers en één door Björk zelf gecomponeerd en uitgevoerd instrumentaal nummer. Zij mocht een tweede album maken, maar koos ervoor om van het verdiende geld een piano te kopen en te gaan leren componeren. Het album wordt beschouwd als een 'jeugdwerk' en is geen onderdeel van de officiële discografie van Björk.

Na deel te hebben uitgemaakt van een aantal groepen (waaronder Tappi Tíkarrass, Kukl en meest succesvol met The Sugarcubes) verscheen in juli 1993 haar officiële debuutalbum: Debut. De eerste twee singles van het album (Human Behaviour en Venus As A Boy) kietelden de onderste regionen van de hitlijsten in een aantal landen, maar de doorbrak kwam met de non-album single Play Dead (Tim Simenon 7" Remix).

David Arnold is een James Bond-adept en liefhebber van de muziek van Bond-componist John Barry. Dat is te horen in zijn eigen werk en op een door hem geproduceerd album uit 1997 met cover versies van Bond-tracks: Shaken and Stirred: The David Arnold James Bond Project. Uiteindelijk zou Arnold tussen 1997 en 2008 voor vijf Bond-films de muziek componeren.

The Young Americans uit 1993 was de eerste grote film waarvoor David Arnold de filmmuziek mocht maken. Voor Play Dead werden melodie en tekst geschreven door Björk, de baslijn door Jah Wobble en het orkestrale deel is van Arnold. Het nummer is geschreven vanuit het gezichtspunt van de hoofdpersoon van de film en gaat over jezelf emotioneel verdoven om emotionele pijn te voorkomen. 

Muzikaal gezien vind ik het een zeer sterke track met een mooie samensmelting van de melodische structuur die we al kenden van de songs op Björk's kort daarvoor verschenen album, gecombineerd met de Bond-achtige backing en de heerlijke diepe tonen van Wobble. Wat het nummer echter naar een nog hoger niveau tilt is de vocale prestatie van Björk. Soms ingetogen, soms emotioneel fluisterend of schreeuwend, maar altijd intens. 

Het nummer zou de doorbraak van Björk betekenen en het nummer kwam in vele landen in de bovenste regionen van de hitlijst (nummer 10 in de NL Top 40). De single bevat een aantal alternatieve versies van de track die de moeite van het beluisteren waard zijn: Orchestral Mix, Instrumental, 12" Remix en de End Titles / Play Dead (Original Film Mix).  

© 2025 TTZL


Officiële website: Björk / David Arnold
Wikipedia EN: Björk / David Arnold
Wikipedia NL: Björk / David Arnold

Spotify: Play Dead [CD Single]

YouTube: Play Dead (Tim Simenon 7" Remix)
YouTube: Play Dead (Tim Simenon Orchestral Mix)
YouTube: Play Dead (Tim Simemon Instrumental)
YouTube: Play Dead (Tim Simenon 12" Remix)
YouTube: End Titles / Play Dead (Original Film Mix)

YouTube: Human Behaviour
YouTube: Venus As A Boy
Gepost door op Geen opmerkingen:
Abonneren op: Reacties (Atom)