Zoeken in deze blog

zaterdag 6 juni 2026

#707: Cozy Powell - Tilt (1981)

Cozy Powell (1947-1998) was de artiestennaam van de legendarische Britse drummer die geboren werd als Colin Trevor Flooks. De naam stelde hij samen door de voornaam van jazz-drummer Cozy Cole en de meisjesnaam van zijn adoptiemoeder te combineren.

Nadat hij op zijn twaalfde in het schoolorkest was begonnen met drummen, begon zijn carrière in de jaren zestig met The Sorcerers en Young Blood. Beide bands brachten enkele singles uit.

Ondertussen raakte hij bevriend met muzikanten uit de scene in Birmingham, zoals Robert Plant en John Bonham (beide van Led Zeppelin), Noddy Holder (Slade) en Tony Iommi (Black Sabbath). In april 1970 werd hij gevraagd om plaats te nemen op de drumkruk bij de groep van gitarist Jeff Beck. Na het uiteenvallen van die band (na twee albums) vormde Powell, met onder andere zanger Frank Ariello, de band Bedlam. Echter, na één album was ook dat avontuur alweer over.

Bovenstaande is symptomatisch voor de rest van Powell's loopbaan. Gedurende periodes was hij lid van bands als Rainbow, Michael Schenker Group, Whitesnake, Emerson, Lake & Powell en Black Sabbath. Ook speelde hij in de bands van Gary Moore, Graham Bonnet en Brian May en deed hij veel sessiewerk. Hij is te horen op vele singles en albums van andere artiesten.

Tussendoor maakte Powell ook een aantal "solo"-albums. Solo staat hier tussen aanhalingstekens omdat hij hierbij gebruik maakte van zijn uitgebreide groep bevriende muzikanten. Met name zijn eerste drie albums zijn interessant: Over The Top (1979), Tilt (1981) en Octopuss (1982). In 2017 zijn die geremasterd en in een 3CD-box uitgebracht als The Polydor Years.

Van die drie albums vind ik Tilt het best, maar misschien komt dat omdat ik dat album had gekocht toen het uitkwam en de LP behoorlijk veel heb gedraaid.

Het album kent een duidelijke tweedeling. Op kant A staan vier vocale tracks en de zanger van de eerste drie tracks is Elmer Gantry. The Right Side, Jekyll & Hyde en Sooner Or Later zijn uptempo tracks die een een hard rock basis hebben, maar doorspekt zijn met veel andere invloeden. De vierde track (Living A Lie) is een echte power ballad die gezongen wordt door Frank Ariello, zijn oude maatje uit Bedlam.

Op het album doen verder bekende namen als Mel Collins, Bernie Marsden, Jeff Beck, Gary Moore, Jack Bruce en Don Airey mee. Powell was zelf geen songschrijver, maar met songschrijvende vrienden Airey, Moore en Jan Hammer is dat geen probleem.

Kant A is prima, maar kant B springt daar voor mij bovenuit. Vier krachtige, instrumentale nummers waarbij Jeff Beck op het eerste en het laatste nummer van die plaatkant (Cat Moves en Hot Rock) de show steelt met prachtige gitaarsolo's. Tussendoor doet Gary Moore hetzelfde op track 2 en 3. Sunset is een instrumentale power ballad waarop Moore prachtig ingehouden speelt. Dat kun je niet zeggen van The Blister. Dit is de meest luide track van het album en werkelijk alle registers gaan hier open. Powell, Moore en Airey produceren hier mijn favoriete nummer van de plaat. 

De tweedeling in een vocale en een instrumentale kant is helaas losgelaten bij heruitgaven op CD. De nummers zijn dan wat door elkaar gehusseld. Gelukkig biedt de programmeerfunctie van de CD-speler uitkomst.

Cozy Powell wordt door muzikanten gezien als een van de beste en meest invloedrijke drummers aller tijden. Als je daar meer van wilt weten kun je kijken naar Hammer: Cozy Powell The Life Story Of (Original Documentary) op YouTube.

© 2026 TTZL

Officiële website: Cozy Powell
Wikipedia EN: Cozy Powell
Wikipedia NL: Cozy Powell

YouTube: Tilt [album]
Spotify: Tilt [album, 5 van 8 tracks]

YouTube: Jekyll & Hyde
YouTube: Living A Lie
YouTube: Cat Moves
YouTube: Sunset
YouTube: The Blister
YouTube: Hot Rock
Gepost door op Geen opmerkingen:

zaterdag 30 mei 2026

#706: Ike Willis (1955-2026)

Anderhalve week geleden kwam het bericht dat Ike Willis op 70-jarige leeftijd was overleden. Willis is vooral bekend van zijn werk als gitarist en zanger bij Frank Zappa tussen 1978 en 1988. Hij hield contact met Zappa tot aan zijn dood in 1993. 

Opvallend detail is dat Willis aan dezelfde ziekte  is overleden als Zappa, namelijk prostaatkanker. Volgens Willis had Zappa hem gevraagd zijn muziek levend te houden en dat heeft hij gedaan door te touren met vele Zappa-tribute-bands.

Dat Willis in Zappa's band terecht kwam was puur toeval. Tijdens zijn studie aan de Washington University was Willis betrokken bij de organisatie van concerten op de campus en kwam zo backstage met Zappa in gesprek. Dat leidde tot een auditie bij Zappa thuis in California en een vervolgens een dienstverband.

Ike Willis was mijn favoriet van alle zangers die Frank Zappa hebben gediend. Ik heb daarover al eens geschreven in blog #529 over een Willis solo-album. Het leek mij daarom een mooi eerbetoon om een top tien te maken van door Willis gezongen Zappa tracks.

Het eerste album waarop Willis meedeed was Joe's Garage (uit 1979 - zie blog #1). Hij kreeg direct de hoofdrol van 'Joe' in deze rock opera. Onder de beste tracks vallen zeker Why Does It Hurt When I Pee? (waarin de hoofdpersoon constateert dat hij een geslachtsziekte heeft opgelopen) en A Token Of My Extreme.

In 1981 verscheen het album Tinseltown Rebellion. Typisch voor Zappa staat op dat album een mix live- en studio-opnamen. Willis zingt hier het  provocerende Easy Meat en het sterke Bamboozled By Love over een liefde die op de rotsen loopt. 

Ook in 1981 verschijnen van Zappa drie instrumentale gitaaralbums en het album You Are What You Is. Het is hier lastig kiezen, want Willis rijgt hier vocale topprestaties aaneen, maar ik kies voor Doreen, Any Downers?  (waarin ook Bob Harris schittert als 'boy soprano') en het samen met Zappa gezongen You Are What You Is.

Op albums als Ship Arriving Too Late To Save A Drowning Witch uit 1982 (zie blog #662) en The Man From Utopia uit 1983 zijn Willis' vocale bijdragen minder solo maar vooral in combinatie met anderen. Dat dit goed kan uitpakken horen we in Sharleena (heel anders dan het origineel van Chunga's Revenge uit 1970) en Be In My Video van Them Or Us uit 1984.

Ike Willis heeft daarna opnieuw een hoofdrol in werk van Zappa, dit keer de 'musical' Thing-Fish. De plaatversie verschijnt in 1984, maar tot een voorstelling in het theater komt het niet (pas tien jaar na Zappa's dood werden delen ervan uitgevoerd). Vreemd is dat niet, want Thing-Fish heeft als onderwerpen Broadway-theater, aids, eugenetica, complottheorieën, feminisme, homoseksualiteit en de Afro-Amerikaanse cultuur en de vrij bizarre verhaallijn draait om een ​​kwaadaardige, racistische prins/theatercriticus die een ziekte creëert die bedoeld is om Afro-Amerikanen en homoseksuelen uit te roeien(!). Er is nogal wat gesproken woord te horen (ook van Willis) en dat werkt soms prima, zoals te horen is in The Mammy Nuns, maar soms ook niet. Het album behoort niet tot mijn favorieten, maar de vocale prestatie van Willis is prima.

Willis is verder nog te horen op tien albums die nog tijdens Zappa's leven zijn verschenen en negen postuum verschenen albums en dan betreft het voornamelijk live- en/of archiefopnamen.

© 2026 TTZL

Officiële website: Ike Willis
Wikipedia EN: Ike Willis

YouTube: Zappa/Willis Top 10 [album]
Spotify: Zappa/Willis Top 10 [album]


YouTube: Sharleena [van Chunga's Revenge]
Gepost door op Geen opmerkingen:

zondag 24 mei 2026

#705: Nick Mason's Saucerful Of Secrets - Live At The Roundhouse (2020)

Vorige week heb ik in blog #704 het ontstaan van Nick Mason's Saucerful Of Secrets uit de doeken gedaan. Ik gaf toen ook al aan dat ik deze week hun live-album (en live-video) uit 2020 zou belichten. 

De band speelt Pink Floyd-materiaal uit de periode 1967-1972 en dat betreft tracks van de albums The Piper At The Gates Of Dawn (4), A Saucerful Of Secrets (4 - zie ook blog #64), More (2), Atom Heart Mother (2), Meddle (2), Obscured By Clouds (3) plus drie single tracks en één niet eerder regulier uitgebracht nummer. Alleen van het dubbelalbum Ummagumma (half live/half studio) is niets gekozen.

Op de tracklist staan een aantal nummers die Pink Floyd door de jaren live is blijven spelen en die ook op live-albums van die band terecht zijn gekomen. Het gaat dan om nummers als Interstellar Overdrive, Astronomy Domine, Set The Controls For The Heart Of The Sun en One Of These Days.

Het is een genot om deze band deze nummers te horen interpreteren. Ik schrijf bewust niet 'spelen', want dit is geen veredelde coverband maar een stel gelouterde muzikanten die de nummers tegelijk herkenbaar te houden en er toch een eigen draai aan weten te geven.

Boeiend is de keuze van de andere tracks. Er is een prachtige dwarsdoorsnede gemaakt van vroege singles (Arnold Layne, See Emily Play, Point Me At The Sky) en albumtracks. Het prachtige, bijna akoestische Fearless van Meddle en Lucifer Sam en Bike van The Piper At The Gates Of Dawn zullen menigeen nog wel bekend in de oren klinken omdat ze op diverse Pink Floyd compilatie-albums zijn opgenomen.

Minder voor de hand liggend is de keuze voor bijvoorbeeld When You're In van Obscured By Clouds, Green Is The Colour van More of If van Atom Heart Mother.

Het toppunt van onverwachtheid is de keuze voor Vegetable Man. Dit nummer werd geschreven door Syd Barrett en opgenomen in 1967. Barrett was Floyd's frontman van 1965 tot 1968 en de band kan zeker ook gezien worden als een ode aan hem. Het nummer werd overwogen als single of voor hun tweede album, A Saucerful Of Secrets, maar werd uiteindelijk niet uitgebracht. Pas in 2016 kreeg het een officiële release, toen het werd opgenomen in de box-set The Early Years 1965–1972 en de uitvoering in deze context is dan ook passend. 

Er zijn nog veel meer mooie nummers uit de vroege periode van Pink Floyd die door deze band onder handen kunnen worden genomen en ik hoop van harte dat ze dat ook nog gaan doen.

© 2026 TTZL


YouTube: Live At The Roundhouse [album]
Spotify: Live At The Roundhouse [album]

YouTube: Astronomy Domine [video]
YouTube: Fearless
YouTube: Lucifer Sam
YouTube: Bike
YouTube: When You're In
YouTube: If
YouTube: Vegetable Man
Gepost door op Geen opmerkingen:

zondag 17 mei 2026

#704: Nick Mason's Saucerful Of Secrets - Echoes (2025)

In 1994 kwam er een einde aan het Pink Floyd-tijdperk met het verschijnen van het laatste studio-album The Division Bell en de bijbehorende The Division Bell Tour, welke is vastgelegd op het live-album Pulse.

Daarna verscheen in 2014 alleen nog de coda The Endless River, waarop David Gilmour en Nick Mason samen het Pink Floyd-boek dichtslaan (Roger Waters had de band immers in 1985 verlaten en Richard Wright overleed in 2008, al is hij nog wel te horen op The Endless River omdat het is gecreëerd uit opnamen ten tijde van The Division Bell).

In de jaren na 1994 speelden Gilmour en Wright live nog vaak Pink Floyd songs en ook Waters gebruikte de nummers uit zijn Floyd-periode in live-shows. Mason zat vooral thuis en werkte aan compilatie-albums en andere heruitgaven van Floyd-materiaal, omdat hij als enige tijd kon (en wilde) vrijmaken voor de promotie-interviews. Af en toe speelde hij mee in live-shows van zijn oude maten.

Echter, in 2018 werd Mason benaderd door Lee Harris, die gitaar speelde in Ian Dury's band The Blockheads, en Guy Pratt (bas, zang) die bekend is van de band Icehouse en heel veel sessiewerk, maar vooral als bassist tijdens de Floyd-tours na het Waters-tijdperk. Hun voorstel was een band te beginnen met als focus de psychedelische beginperiode van Pink Floyd (alles voor The Dark Side Of The Moon).

Het idee van Harris en Pratt was ook dat Mason, het enige Floyd-bandlid dat in alle incarnaties heeft gezeten, de erkenning moest krijgen die hij verdient. Met name ook zijn inventieve manier van drummen in de beginperiode, die wat naar de achtergrond verdween vanaf TDSOTM, moest weer alle ruimte krijgen. De band werd compleet gemaakt met toetsenist Dom Beken en Gary Kemp,  
de gitarist, songschrijver en achtergrondzanger van Spandau Ballet. 

Direct vanaf de start van de repetities bleek dat het enthousiasme voor het materiaal leidde tot chemie tussen de bandleden van wat Nick Mason's Saucerful Of Secrets (een verwijzing naar Floyd's tweede album, zie blog #64) was gaan heten. Try-outs in kleine clubs (van max. 500 toeschouwers) smaakten naar meer en inmiddels heeft de band sinds 2018 vele tientallen shows gespeeld, met groot succes. Een verslag daarvan is als live-album uitgebracht in 2020, maar daarover volgende week meer.

De door Harris en Pratt erkenning voor Mason kwam er ook door dit project en kwam ook tot uiting in de bandopstelling tijdens optredens. Alhoewel Kemp en Pratt de vocalen voor hun rekening nemen, staat alleen Mason in het centrum van het podium. "We wilden de focus weer op Nick leggen", zegt Kemp. "Er staat niemand voor hem. Het is echt het gevoel dat we hier allemaal zijn nalatenschap komen eren. Hij had in Pink Floyd nooit vervangen kunnen worden door een andere drummer. Hij had zo'n eigen stijl en ik denk dat hij zijn eigen applaus verdient en dat krijgt hij nu eindelijk."

De band tourt nog steeds en in augustus 2024 werd Echoes opgenomen. Steven Wilson mixte het nummer vakkundig en in april 2025 werd het op Record Store Day uitgebracht als éénzijde 12-inch met een geëtste B-kant. Het is een  prachtige versie van het origineel dat op de b-kant van het album Meddle is terug te vinden. 

Daar waar het origineel dromerig is van karakter, daar heeft deze live-versie af en toe een iets rauwer randje dat ook heel goed bij het nummer past. De bas- en toetsenpartijen zijn prima, de zang en gitaarpartijen geven kippenvel en dat het drumwerk geweldig is hoeft geen betoog. Dit is een track die je, net als het origineel, gerust op repeat kunt zetten en een paar keer achter elkaar kunt beluisteren.

© 2026 TTZL


YouTube: Echoes
Spotify: Echoes

YouTube: Echoes [Pink Floyd]
Gepost door op Geen opmerkingen:

zondag 10 mei 2026

#703: Sparks - Mad! (2025) / Madder! (2025)

Ik moest drie keer een negatief resultaat op een zoekopdracht krijgen, voordat ik geloofde dat ik nog nooit een blog over Sparks heb geschreven. Soms glipt een favoriete artiest er blijkbaar tussendoor. Afijn, Sparks dus. De band uit Pacific Palisades, LA van de broers Ron (toetsen) en Russell Mael (zang), die in 1968 werd opgericht als Halfnelson.

Die band bestond, naast de broers Mael, uit de broers James (bas) en Earle Mankey (gitaar) en Harley Feinstein (drums). In januari 1972 verscheen hun zelfgetitelde debuut, geproduceerd door Todd Rundgren. 

Het album verkocht nauwelijks en de bandnaam veranderde in Sparks. Het debuutalbum werd in juli 1972 heruitgebracht onder de nieuwe naam en de single Wonder Girl reikte in de Amerikaanse hitparade tot nummer 112 (opvallend detail: in de video is Ron te zien met een grote bos haar!). 

Het tweede album (A Woofer in Tweeter's Clothing, oktober 1972) trok de aandacht in Engeland, leidde tot een succesvolle tour aldaar en uiteindelijk tot een verhuizing van de Mael-broers naar het VK. Daar startten ze een nieuwe versie van Sparks met Martin Gordon (bas), Adrian Fisher (gitaar) en 'Dinky' Diamond (drums).

Die band had grote successen met het derde (Kimono My House, mei 1974), vierde (Propaganda, november 1974) en vijfde album (Indiscreet oktober 1975). Ook hadden ze hits in Europa met songs als This Town Ain't Big Enough For Both Of Us, Amateur Hour, Never Turn Your Back On Mother Earth, Something For The Girl With Everything en Looks, Looks, Looks. Allemaal afkomstig van die drie albums.

Hierna keren ze terug naar de VS, bestaat de band alleen nog uit de broers Mael en zoeken ze aansluiting bij de trends van de tweede helft van de jaren zeventig: glam rock, disco en synth-pop. Hun ster is dalende en tussen 1988 en 1994 zijn ze zelfs even helemaal uit beeld. Toch weten ze weer succesvol te worden, zowel artistiek als commercieel. Met name sinds het geweldige, maar afwijkende album Lil' Beethoven uit 2002 (luister maar eens naar The Rhythm Thief).

En ook nu nog, bijna zestig jaar na de oprichting van Halfnelson, zijn de broers nog actief én relevant. In mei 2025 verscheen hun 26e studio-album Mad! en het staat weer vol met uptempo nummers en ballads, gevoelige en humoristische tracks. Met name dat laatste is hun handelsmerk. Nummers met teksten die een dubbele laag hebben en titels als Running Up A Tab At The Hotel For The Fab en A Long Red Light, maar ook de gejaagde opener Do Things My Own Way is groots en muzikaal zeer interessant. Het mooie Drowned In A Sea Of Tears laat dan weer hun serieuze kant zien. Het is weer een zeer geslaagd album.

In oktober 2025 verscheen een 'companion EP' onder de titel Madder!. Dit zijn niet zomaar vier out-takes van Mad!, maar voldragen songs die zich moeiteloos kunnen meten met de songs op dat album. Mijn favorieten zijn Porcupine en They. Met name die laatstgenoemde track laat horen dat Ron en Russell zichzelf nog steeds weten te vernieuwen. Op die manier hebben ze wel iets weg van David Bowie. Aansluiten bij de tijdsgeest en tegelijk je unieke zelf blijven. Dat ze nog maar lang muziek mogen blijven maken.

© 2026 TTZL

Officiële website: Sparks
Wikipedia EN: Sparks
Wikipedia NL: Sparks

YouTube: Mad! [album]
YouTube: Madder! [album]
Spotify: Mad! [album]
Spotify: Madder! [album]

YouTube: Do Things My Own Way [video]
YouTube: Drowned In A Sea Of Tears [video]

YouTube: Porcupine [video]
YouTube: They [lyric video]

YouTube: Wonder Girl [video - van Halfnelson/Sparks, 1972]
YouTube: This Town Ain't Big Enough For Both Of Us [video - van Kimono My House,  1974]
YouTube: Amateur Hour [van Kimono My House, mei 1974]
YouTube: Never Turn Your Back On Mother Earth [video - van Propaganda, 1974]
YouTube: Something For The Girl With Everything [video - van Propaganda, 1974]
YouTube: Looks, Looks, Looks [van Indiscreet, 1975]
YouTube: The Rhythm Thief [van Lil' Beethoven, 2002]
Gepost door op Geen opmerkingen:

zondag 3 mei 2026

#702: UK - Danger Money (1979)

Van 1972 tot 1974 waren John Wetton (bas, zang - zie ook blog #221) en Bill Bruford (drums) lid van één van de grootste progressive rock bands ooit, King Crimson. Ze waren betrokken bij drie albums voordat de band (voor de eerste keer) werd ontbonden. 

Na korte periodes bij Uriah Heep en Roxy Music (Wetton) en Gong, National Health en de band van Roy Harper (Bruford) kwamen de twee in 1976 weer in contact.

Ze begonnen te werken aan nummers voor een Wetton solo-album (dat er niet kwam), vormden een band met Rick Wakeman (maar nog tijdens de repetities zette Wakeman's platenmaatschappij er een streep door) en probeerden Robert Fripp tot een King Crimson-reünie te bewegen (wat niet lukte).

Daarop namen ze het besluit om ieder een bandlid uit te kiezen om zo een nieuwe band te vormen. Wetton 'stal' Eddie Jobson (viool, toetsen, zang), die hij kende van zijn tijd bij Roxy Music, uit Frank Zappa's band en Bruford benaderde Allan Holdsworth (gitaar), die op zijn solo-debuut Feeld Good To Me (uit januari 1978) had gespeeld.

Dit viertal vormde nu een band en UK (eerst als 'U.K.' geschreven) bracht in april 1978 het gelijknamige debuutalbum uit. Dat album werd goed ontvangen en de drie openingsnummers (In The Dead Of Night, By The Light Of Day, Presto Vivace And Reprise), die samen de suite 'In The Dead Of Night' vormen, laten horen dat we hier te maken hebben met een progressive rock supergroup.

Ondanks het artistieke en commerciële succes waren er verschillen van inzicht en Bruford en Handsworth verlieten de band. Wetton en Jobson vroegen drummer Terry Bozzio (ook een Zappa-alumni) erbij, maar slaagden er niet in een geschikte gitarist te vinden.

Als trio namen ze een tweede studio-album op: Danger Money. Ook dit is een sterk album en opent met het titelnummer Danger Money. Het nummer wordt gekenmerkt door sfeer- en tempowisselingen, mooie vocale harmonieën en solide instrumentale bijdragen. Met name de vlucht in de ontwikkeling van synthesizers van eind jaren zeventig drukt hier een stempel op het geluid. 

Het tweede nummer is Rendezvous 6.02 en dat nummer werd zowaar een kleine hit in de Nederlandse Top 40. Het is een mooie (semi-)ballad, met prachtige piano-motiefjes, die halverwege aan dynamiek en tempo wint. In het laatste deel zit een climax, waarna het weer teruggaat naar de sfeer van het begin. Het laatste nummer van kant A, The Only Thing She Needs, doet denken aan het beste werk van Emerson, Lake & Palmer.

Kant B opent met het prima, maar niet erg opvallende Caesar's Palace Blues, waarna het meest toegankelijke nummer volgt, het uptempo Nothing To Lose (een kleine hit in de UK). Het laatste nummer is het beste. Niet alleen van deze plaatkant, maar van het hele album.

Het ruim twaalf minuten durende Carrying No Cross bevat alles wat een progressive rock 'anthem' moet hebben: wisselingen in tempo en dynamiek, complexe song- en ritmestructuren, uitstekende instrumentatie en sterke vocalen. Een geweldige manier om het album af te sluiten. 

Helaas was het na dit studio-album afgelopen met UK. Verschil van inzicht tussen Wetton en Jobson over de gewenste muzikale richting van de band zorgde ervoor dat het kort na het verschijnen van het live-album Night After Night einde verhaal was voor UK. 

Midden jaren negentig was er een reünie-poging die op niets uitliep, maar tussen 2011 en 2015 waren er diverse reünie-concerten met diverse bezettingen (met Wetton en Jobson als constante). In 2015 verscheen een concert uit 2013 in Japan als Curtain Call.

Dat de aandacht voor UK blijvend is, blijkt wel uit de box die in 2016 verscheen: Ultimate Collectors' Edition. Op 14 CD's en 4 Blu-ray's is zo'n beetje alles verzameld wat van UK in de studio en live is vastgelegd. Bij verschijnen kostte deze set 180 euro, maar inmiddels wordt er (afhankelijk van de staat, redelijke tweedehands tot nieuw) tussen de 300 en 1000 euro voor gevraagd!

© 2026 TTZL

Wikipedia EN: UK
Wikipedia NL: UK

YouTube: Danger Money [album]
Spotify: Danger Money [album]

YouTube: Danger Money
YouTube: Rendezvous 6.02

YouTube: U.K. [U.K. - first album]
Gepost door op Geen opmerkingen:

zondag 26 april 2026

#701: Caul - Crucible (1996)

Ambient music kent een aantal subgenre's waaronder ambient house, ambient pop en ambient techno. De interessantste zijn voor mij de experimentele subgenre's drone music en dark ambient. Brett Smith's werken onder de alias Caul vallen in die laatste categorie.

Ik weet niet meer hoe ik in aanraking ben gekomen met de muziek van Caul. Het kan een recensie zijn geweest in Gonzo Circus of een tip in een platenwinkel, maar hoe dan ook, het  album Crucible heeft gedurende lange tijd na aankoop mijn CD-lade niet meer verlaten.

Helaas is de verkrijgbaarheid van de muziek van Caul een probleem. Een kleine twintig albums zijn er verschenen sinds 1994, maar in winkels en reguliere webshops zul je ze niet vaak vinden. Ook op streamingplatforms grijp je mis. Alleen een album 2012 (Let The Stars Assume The Whole Of The Night) is daarop terug te vinden. Meer succes heb je heb op de pagina's van Malignant Records en Eibon Records op Bandcamp.

Crucible is niet Caul's eerste album. In eigen beheer waren in 1994 reeds eerder Epiphany / Fortunate, Whole en The Golden Section op cassette verschenen. Gelukkig heeft Eibon Records in 2003 deze heruitgebracht in een 3 CD-set die ook nu nog digitaal via Bandcamp verkrijgbaar is. Ook daarvoor was Smith al muzikaal actief in bands en projecten als Trust Obey, Tertium Non Data (aka Western Devils) en Blackmouth. 

De nummers op Crucible hebben een donkere en zware toon en dat start al direct met de korte opener Aurora. Dreigende klanken met een hoog filmisch gehalte vormen de intro op het de plaat. Na twee prima nummers volgt het eerste hoogtepunt van het album: Reduviid. Een mooie opbouw in dynamiek en intensiteit maken dit tot een hele prettige, zeven minuten durende trip.

De muziek van Caul heeft een sacrale sfeer, met spirituele en etnische invloeden. Je hoort dit terug in prachtige nummers als Procession, Darkness en Sojurn. In deze nummers hoor je elementen terug die je ook in moderne klassieke muziek terugvindt. Ik denk dan ook dat er prima resultaten geboekt zouden kunnen worden als nummers van Caul voor strijkkwartet of orkest worden gearrangeerd.

Ik heb u acht albums van Caul, maar zou er graag nog een paar meer bezitten. Hopelijk wordt de toegankelijkheid van de muziek van Caul beter, al is het op digitale wijze via Bandcamp of andere platforms. Tot die tijd biedt vooral de  Marketplace van Discogs uitkomst.

© 2026 TTZL


Discogs: Caul 

Bandcamp: Crucible [album]

Bandcamp: Aurora
Bandcamp: Reduviid
Bandcamp: Procession
Bandcamp: Darkness
Bandcamp: Sojurn




Gepost door op Geen opmerkingen:

zaterdag 18 april 2026

#700: Zola Jesus - Stridulum EP (2010)

Deze week las ik een Facebook post van Frank Maier (eigenaar van Vinyl-On-Demand records) waarin hij wild enthousiast was over de track 'Sea Talk' van Zola Jesus. Zowel het nummer als de artiest waren mij onbekend, maar mijn nieuwsgierigheid was gewekt.

Ik vond de track op een aantal uitgaven, maar de oorsprong leek de Stridulum EP (Latijns voor "sissend", "fluitend", "krakend" of "schel") uit maart 2010 te zijn, met daarop zes tracks. In augustus 2010 verscheen vervolgens een album met negen tracks onder de titel Stridulum II. Om geheel nog wat verwarrender te maken verschenen die drie extra tracks, met nog een extra track, op de Valusia EP in oktober 2010 en werden de twee EP's in september 2017 weer verzameld op een album (met tien tracks) onder de titel Stridulum. Die laatstgenoemde compilatie heb ik na het lezen van de aanbeveling gestreamd en ik kan volledig begrepen wat Maier bedoelde. 

Zola Jesus is de alias van de Amerikaanse Nika Roza Danilova. Zij werd in 1989 geboren als Nicole Rose Hummel, maar om de Slavische achtergrond van haar naar Amerika geëmigreerde Oekraïense grootouders te eren nam zij de Slavische variant van haar naam aan.

Bij de beluistering van de eerste paar prachtige nummers (Night, Trust Me en I Can't Stand) viel mij direct haar speciale stem op. Ik hoorde de lijzigheid van Lorde, de dromerigheid van Elizabeth Fraser (Cocteau Twins) en de koele directheid van Siouxsie Sioux (Siouxsie And The Banshees). Toen ik meer over haar ging lezen kwam ik referenties aan Kate Bush en Lisa Gerrard (Dead Can Dance) tegen en ook die kan ik plaatsen.

De muziek is ook niet in één bepaald hokje te plaatsen. Er zitten elementen van synth-pop in, maar ook dark wave, gothic rock en cold wave invloeden (en misschien nog wel meer) zijn terug te horen. Het amalgaan van geluid dat zij smeedt heeft een heel eigen karakter, terwijl het ook op een bepaalde manier weer herkenbaar is. Als invloeden heeft ze onder andere Joy Division, Throbbing Gristle, Swans en Bauhaus genoemd. Voorwaar geen slecht rijtje.

Van de drie resterende tracks van de Stridulum EP bevalt het titelnummer mij het meest (er zitten prachtige ritmische elementen in), maar ook het mooi opbouwende en prettig trage Run Me Out en het zware, dreigende Manifest Density) zijn de moeite meer dan waard.

Het lekkere uptempo Poor Animal is het eerste van de vier nummers van de Valusia EP (en het nummer dat niet op Stridulum II stond). Op Tower horen we een mooie dubbeling van vocalen en ik vermoed dat het ijle, klassiek aandoende Lightsick wel eens de aanleiding geweest kan zijn voor de Dead Can Dance-referenties.

Dan houden we de track die de aanleiding voor dit blog vormde, Sea Talk, nog over. Zola Jesus' vocalen trekken je hier direct vanaf het begin het nummer in en de mooie instrumentatie doet de rest. Magistraal.

Die instrumentatie is overigens niet altijd zo geweest. Het nummer bleek namelijk reeds aanwezig op de in februari 2009 verschenen Tsar Bomba EP. Die versie van Sea Talk is echter nogal anders. Veel scheller, overstuurde gitaren en de stem is vervormd en begraven in de mix. De versie op Valusia/Stridulum bevalt mij beter. En dan is er ook nog de versie die op het album Versions uit 2013 staat ("Essential Zola Jesus songs arranged for string quartet by JG Thirlwell"). Deze versie van Sea Talk laat de veelzijdigheid van het nummer horen, want ook in deze setting blijft het nummer volledig overeind.

Ik ben blij dat ik Zola Jesus heb leren kennen en met zes albums, vier EP's en nog wat ander werk kan ik voorlopig nog even voort.

© 2026 TTZL


Officiële website: Zola Jesus
Wikipedia EN: Zola Jesus
Wikipedia NL: Zola Jesus

YouTube: Stridulum [album]
Spotify: Stridulum [album]

YouTube: Night
YouTube: Trust Me
YouTube: I Can't Stand
YouTube: Stridulum
YouTube: Run Me Out
YouTube: Poor Animal
YouTube: Tower
YouTube: Sea Talk [video]
YouTube: Lightsick

YouTube: Sea Talk [2009, EP: Tsar Bomba EP]
YouTube: Sea Talk [2013, Album: Versions]
Gepost door op Geen opmerkingen:
Abonneren op: Posts (Atom)