Zoeken in deze blog

zaterdag 19 september 2026

#721: Carl Douglas - Kung Fu Fighting (1974)

Carl Douglas is een Brits-Jamaicaanse zanger die als tiener via California terechtkwam in Londen. Hij oefende zijn stem in diverse kerkkoren en ontwikkelde een passie voor soulmuziek.

Crazy Feeling was de eerste single die hij in 1966 op mocht nemen onder de artiestennaam Carl Douglas & The Big Stampede. Dat werd een kleine hit in Engeland, maar de twee singles die in de twee jaar daarna werden uitgebracht deden niets.

In 1968 mocht Douglas een solo-single opnemen, maar ook Serving A Sentence Of Life deed weinig tot niets. Na nog een paar onsuccesvolle singles probeert hij het met een solo-remake van Crazy Feeling, ook zonder succes.

En dan is daar in 1974 ineens het door hemzelf geschreven Kung Fu Fighting, de eerste single van zijn eerste solo-album, Kung Fu Fighter. Het album wordt geproduceerd door de Indiaas-Britse producer Biddu, voor wie het ook zijn doorbraak zal zijn.

Het nummer haakt handig in op de disco-rage en de grote aandacht voor vechtsport-gerelateerde films, aangevoerd door Bruce Lee's Enter The Dragon. Het aanstekelijke en makkelijk meezingbare nummer haalt de nummer één positie in vele landen, waaronder het VK, de VS en Nederland. 

Het is echter wel een toevalstreffer. Het nummer was zou namelijk de b-kant worden van de single I Want to Give You My Everything. Er was een sessie van drie uur beschikbaar om beide nummers op te nemen, maar aan het einde was er nog slechts tien minuten over voor Kung Fu Fighting. In slechts twee takes werd het nummer opgenomen en ging men zich te buiten aan de 'huhs' en 'hahs', want wie luistert er nou naar een b-kant?!

De platenbaas stond er echter op dat Kung Fu Fighting de a-kant zou worden en zo werd het nummer geoppeld aan een andere albumtrack, Gamblin' Man. De eerste weken deed de single weinig, maar nadat het populair werd in de clubs kwam het toch de UK Singles Chart binnen en schoot snel door naar plek één.

Op het album staat ook de tweede single, Dance The Kung Fu. Zoals de titel al aangeeft, proberen Douglas en Biddu hiermee in te haken op het succes van de Kung Fu Fighting, maar dat lukt niet echt. Blue Eyed Soul is de derde single en dit is opmerkelijk genoeg een instrumentale track. Deze was nog minder succesvol.

Douglas is nooit meer in de buurt gekomen van het succes van dat ene nummer. Hij wordt vereenzelvigd met dat nummer en deed misschien daarom wel mee op een succesvolle cover in 1998 door Bus Stop. Het nummer werd ook in een aantal films gebruikt, zoals in de versie van Kung Fu Fighting door CeeLo Green & Jack Black voor de soundtrack van de film Kung Fu Panda uit 2008. Veel toepasselijker wordt het niet.

© 2026 TTZL


Officiële website (gearchiveerd): Carl Douglas
Wikipedia EN: Carl Douglas
Wikipedia NL: Carl Douglas

YouTube: Gamblin' Man

YouTube: Crazy Feeling [Carl Douglas & The Big Stampede]
YouTube: Crazy Feeling
YouTube: Gamblin' Man
YouTube: Blue Eyed Soul
YouTube: Kung Fu Fighting [Bus Stop featuring Carl Douglas]
YouTube: Kung Fu Fighting [CeeLo Green & Jack Black]
Gepost door op Geen opmerkingen:

zondag 13 september 2026

#720: Cher - Gypsies, Tramps & Thieves / Dark Lady (1981)

Bij het horen van de naam Cher denk je al snel aan haar successen uit de jaren tachtig en negentig als If I Could Turn Back Time, Believe en Strong Enough. Die kant van Cher spreekt mij niet zo aan, maar haar werk uit de jaren zestig en zeventig is andere koek.

Haar muzikale verhaal start in 1962 als Salvatore Bono en Cheryl Sarkisian elkaar ontmoeten. Bono schrijft, arrangeert en produceert muziek en samen werken ze als achtergrondzangers voor Phil Spector. Eind 1964 mogen ze als het duo Sonny & Cher een single opnemen. Ze worden als snel succesvol met hits als I Got You Babe, Little Man en The Beat Goes On. Opvallend is daarbij de rollenomkering waarbij Cher de lage stem vertolkt en Sonny de hoge.

In 1973 houdt het duo op te bestaan en hetzelfde geldt in 1975 voor hun huwelijk (sinds 1969). Opvallend genoeg had Cher tegelijk met Sonny & Cher ook een solo-carrière. Reeds in 1964 mocht ze bij Phil Spector een eerste single opnemen als Bonnie Jo Mason. Ringo, I Love You werd echter niet op de radio gedraaid omdat DJ's door haar lage stem dachten dat ze te maken hadden met een man die over zijn liefde voor Ringo Starr (van The Beatles) zong. Singles onder de naam Cher volgen en haar eerste solo-album komt slechts twee maanden na het debuutalbum van Sonny & Cher. Daarna lopen beide carrières een aantal jaar parallel. 

Op de vroege solo-albums van Cher staan een aantal tijdloze singles. Die nummers hebben gemeen dat het een mix is van pop en folk rock, gecombineerd met een melancholisch en theatraal karakter in de voordracht en een instrumentatie met invloeden uit de zigeunermuziek.

Een eerste voorbeeld horen we al in februari 1966 in Bang Bang (My Baby Shot Me Down). Nog beter uitgewerkt is het in twee nummers uit de jaren zeventig die ik ooit gecombineerd op een original double hit single kocht: Gypsies, Tramps & Thieves en Dark Lady. 

Het eerstgenoemde nummer (uit november 1971) kent een mooi intro en al vrij snel horen we het sonore stemgeluid van Cher. Na dertig seconden is het verhaal tekstueel geschetst en is het tijd voor het magnifieke refrein dat qua tempo, dynamiek en intensiteit mooi contrasteert met de coupletten. Het is twee-en-een-halve minuut genieten.

Dark Lady (uit februari 1974) vind ik zo mogelijk nog beter. Het intro is twintig seconden lang heel delicaat, waarna het nummer losbarst. De track heeft alle hiervoor genoemde kenmerken, maar de sterke verhaallijn van de tekst is een bonus. In de half gesproken, half gezongen coupletten zit een complete film noir verstopt. Het is wat mij betreft een perfecte song.

De vroege solo-albums van Cher staan allemaal op de streamingplatforms, dus je ook die periode uit haar carrière prima ontdekken of herbeleven.

© 2026 TTZL


Officiële website (fanclub): Cher
Wikipedia EN: Cher
Wikipedia NL: Cher

YouTube: Dark Lady

YouTube: Ringo, I Love You [Bonnie Jo Mason]
YouTube: I Got You Babe [Sonny & Cher]
YouTube: Little Man [Sonny & Cher]
YouTube: The Beat Goes On [Sonny & Cher]
YouTube: Believe
YouTube: Strong Enough
Gepost door op Geen opmerkingen:

zaterdag 5 september 2026

#719: 1994: - 1994: (1978)

In een artikel in Classic Rock Magazine vroeg de bekende Britse muziekjournalist Geoff Barton zich in 2006 af "Is Karen Lawrence de beste rockzangeres waar je nog nooit van hebt gehoord?". Ik denk dat hij daar best eens gelijk in zou kunnen hebben.

Lawrence komt voor het eerst in beeld in 1976 met de L.A. Jets. Die band maakt een gelijknamig album dat niet succesvol wordt. Een tweede album is gemaakt, maar werd nooit uitgebracht, ondanks dat de single Prisoner (Captured By Your Eyes) (geschreven door Lawrence  met drummer John Desautels) tot #86 in de Billboard Hot 100 reikte.

Dat nummer werd vervolgens gekozen als het 'love theme' voor de soundtrack van de film Eyes Of Laura Mars. De versie die werd ingezongen door Barbra Streisand werd een veel grotere hit (#21). Helaas voor Lawrence en Desautels hadden ze een dubieuze uitgeefovereenkomst voor het nummer en ondanks de goede verkoopcijfers (4x platinum) hielden ze er weinig aan over. 

Die ervaring verwerkte Lawrence in de tekst van het nummer Once Again met haar nieuwe band 1994:. Het gelijknamige album waar het nummer op staat heb ik al heel lang in mijn bezit, al weet ik niet meer of dat komt door een positieve recensie in een muziekblad of dat het de vrucht is van een uitverkoopbak. 

Ik weet wel dat ik het album een tijdlang regelmatig heb gedraaid. De muziek beweegt zich tussen de grenzen van stevige hard rock (zoals Once Again) en AOR (Shoot To Kill, Sing To Me, Bring It Home) en staat volledig in dienst van de geweldige strot van Karen Lawrence. 

Nummers als Heleana, Hit The Hard Way en Anastasia hebben een lager tempo en Read Up gaat dan weer richting pop, maar ook daarmee worden prima resultaten behaald. Toch is het de heftige eruptie van Radio Zone die op mij de meeste indruk maakt. 

Na twee albums was ook voor 1994: de koek op. Daarna maakte Lawrence nog in 1981 een album als Karen Lawrence And The Pinz, bracht ze in 1986 een solo-album uit en kwam ze in 1994 met blues rock in de band Blue By Nature.

Daarnaast was ze horen als achtergrond- en gastvocalist op onder andere Draw The Line van Aerosmith, Double Trouble van Frankie Miller, Back On The Street van Jeff Beck en Ain't Life Grand van Slash's Snakepit.

Tijdens het maken van dit blog kwam ik er bovendien achter dat ze in 2024 in eigen beheer het album The Blues Is Back heeft uitgebracht en dat staat gewoon op Spotify. Die kan dus mooi op de luisterlijst.

© 2026 TTZL


Discogs: 1994:
Officiële website: Karen Lawrence
Wikipedia EN: Karen Lawrence/1994:

YouTube: Prisoner (Captured By Your Eyes) [L.A. Jets]

YouTube: Once Again
YouTube: Shoot To Kill
YouTube: Sing To Me
YouTube: Heleana
YouTube: Bring It Home
YouTube: Radio Zone
YouTube: Read Up
YouTube: Anastasia

YouTube: Draw The Line [Aerosmith]
YouTube: Double Trouble [Frankie Miller]
YouTube: Back On The Street [Jeff Beck]
YouTube: Ain't Life Grand [Slash's Snakepit]

Spotify: The Blues Is Back [Karen Lawrence]
Gepost door op Geen opmerkingen:

zaterdag 29 augustus 2026

#718: Dolly Parton (1946-2026) / Tim Curry (1946-2026)

Op het eerste gezicht lijkt er geen grotere kloof te bestaan dan tussen de meestal conservatieve country-wereld van Dolly Parton en de theatrale Rocky Horror-wereld van Tim Curry, maar schijn bedriegt.

Parton was bewust apolitiek, want ze had fans onder  zowel Democraten als Republikeinen. Dat weerhield haar er echter niet van om zich uit te spreken over vrouwenrechten, gelijkheid voor de LGBTQ-gemeenschap en Black Lives Matter. Eigenlijk een vergelijkbaar verhaal als dat van onze eigen Zangeres Zonder Naam (zie blog #111).

In de waardering voor haar muziek zien we dat ook terug. Ik zie dat zelfs in mijn eigen collectie. Wat ik van Parton zelf heb ik beperkt tot een single met Emmylou Harris en Linda Ronstadt en een verzamelalbum met Kenny Rogers. Maar als ik kijk naar covers van haar muziek zie ik een divers palet aan artiesten. Er is dan ook een enorme keuze met 3000+ nummers die zij heeft geschreven (voor zichzelf en voor anderen).

Zo staat er een mooie, emotioneel geladen versie van Down From Dover op Nancy & Lee Again (uit 1972) van Nancy Sinatra & Lee Hazlewood. En in The Grateful Dead Movie (uit 1977) horen we Tomorrow Is Forever langskomen, een nummer dat Grateful Dead vaker live speelde. The White Stripes speelden ook regelmatig een cover van Jolene live en deze komt van een Peel Session in 2001. Ook in deze furieuze lo-fi versie blijft het nummer recht overeind. 

Ook interessant zijn de twee versies van I'm A Drifter door Johnny Cash van de 4CD-box Unearthed uit 2003. Version 1 is volledig georkestreerd terwijl in Version 2 een trage, kale versie te horen die mij het beste van de twee bevalt. 

De meest opvallende versie van een Dolly Parton nummer dat ik heb is The Lonely Comming Down van het experimentele, industriële Deutsch Nepal, al is dit strikt genomen geen cover. Het nummer is geschreven door Porter Wagoner en opgenomen door Parton in 1972 en haar versie klinkt wel even anders.

Dolly Parton was naast songschrijver en zangeres ook actrice, zakenvrouw en filantroop. Die veelzijdigheid en brede interesse zien we ook terug bij de Engelse acteur en zanger Tim Curry. 

Curry begon eind jaren zestig zijn carrière op het toneel in de musical Hair en schitterde daarna in vele andere West End producties. Hij had tegelijkertijd ook een filmcarrière en speelde in uiteenlopende films als Annie, Home Alone 2: Lost In New York, The Hunt For Red October en in de TV mini-serie It speelde hij de enge clown Pennywise. Hij was ook een veel gevraagd stemacteur voor animatiefilms en luisterboeken. In hun necrologie roemde The New York Times "zijn talent voor opzichtige excentriciteit".

Dat talent komt van pas in zijn bekendste rol als de "sweet transvestite from Transsexual, Transylvania", Dr. Frank-N-Further, in zowel de toneel- als de filmversie van The Rocky Horror Show.

Op de 25th Anniversary Version van de filmsoundtrack staan zeven door Curry gezongen nummers. De eerste track daarvan is de entree van zijn karakter middels Sweet Transvestite. Ik kan hier niet naar kijken zonder een grote grijns op mijn gezicht. En het is ook nog een sterk nummer dat groots gezongen wordt door Curry.

I Can Make You A Man (plus de Reprise) en Planet, Schmanet, Janet zijn musicalnummers die het verhaal verder brengen, maar Don't Dream It, Be It is weer een nummer dat ook prima op zichzelf kan staan. Wild And Untamed Thing is een extravaganza en climax van de film (duet met Richard O'Brien, de schrijver van The Rocky Horror Show) en I'm Going Home is als het ware de epiloog.

Naast de bijdragen van Curry bevallen mij in de filmversie vooral ook Susan Sarandon (Touch-A, Touch-A, Touch Me) en Meat Loaf (What Ever Happened To Saturday Night?).

Curry mocht zijn zangkunsten daarnaast ook in andere films vertonen en hij heeft ook drie soloplaten mogen mogen maken: Read My Lips (1978), Fearless (1979) en Simplicity (1981). Toch waren het vooral zijn andere activiteiten die hem tot een bekende en geliefde persoonlijkheid maakten.

© 2026 TTZL


Officiële website: Dolly Parton / Tim Curry
Wikipedia EN: Dolly Parton / Tim Curry
Wikipedia NL: Dolly Parton / Tim Curry

YouTube: Down From Dover [Nancy Sinatra & Lee Hazlewood]
YouTube: Tomorrow Is Forever [The Grateful Dead]
YouTube: Jolene [The White Stripes]
YouTube: I'm A Drifter (Version 1) [Johnny Cash[
YouTube: I'm A Drifter (Version 2) [Johnny Cash]
YouTube: The Lonely Comming Down [Deutsch Nepal]
YouTube: Lonely Coming Down [Dolly Parton]

YouTube: Sweet Transvestite [film clip]
YouTube: I Can Make You A Man [film clip]
YouTube: I Can Make You A Man (Reprise)
YouTube: Planet, Schmanet, Janet
YouTube: Don't Dream It, Be It
YouTube: Wild And Untamed Thing [film clip]
YouTube: I'm Going Home [film clip]
YouTube: Touch-A, Touch-A, Touch Me
YouTube: What Ever Happened To Saturday Night? [film clip]
Gepost door op Geen opmerkingen:

zaterdag 22 augustus 2026

#717: Frank Beard (1949-2026)

In 2021 overleed ZZ Top's bassist Dusty Hill en deze week kwam het bericht dat drummer Frank Beard er niet meer is. Alleen Billy Gibbons is nog over en die houdt, op uitdrukkelijk verzoek van Hill en Beard, de vlam van ZZ Top brandend. 

Samen met Hill's voormalige gitaartechnicus Elwood Francis op bas en wisselende tourdrummers op Beard's drumkruk treed ZZ Top nog steeds op. 

Na wat wisselingen in de bezetting van ZZ Top in de jaren 1969 en 1970, bestond de band vanaf het eerste album uit Gibbons, Hill & Beard. En waar die eerste twee steeds nadrukkelijker  de aandacht trokken met hun zonnebrillen, Stetson-hoeden en (vanaf eind jaren zeventig) steeds langer wordende baarden, daar bleef Beard op de achtergrond.

Maar in die achtergrond was Beard wel heel belangrijk voor het geluid van de band en maakte hij het mogelijk voor Gibbons en Hill om te excelleren. Laten we eens luisteren naar een tiental voorbeelden die dit goed illustreren:

Just Got Paid van hun tweede album laat een lekker voortstuwend ritme horen waarin veel ruimte is voor accenten en wisselingen. Op Precious And Grace en La Grange van het derde album (zie blog #455) speelt Beard met veel swing terwijl hij in dat tweede nummer er ook een shuffle doorheen gooit. 

Op de studiokant van het vierde album staan drie knallers: Nasty Dogs And Funky Kings, Heard It On The X en Tush. Het eerste nummer kent een heerlijk smerige beat die je beste hoort in de 45 seconden durende outtro. In het tweede nummer creëert Beard een heel inventief ritme dat ook nog volgestopt zit met accenten en in Tush tilt hij de shuffle naar een hoger niveau.

Van het vijfde album komen Arrested For Driving While Blind en El Diablo. In de eerste track speelt Beard een cut-shuffle wat betekent dat het ritme in twee delen wordt opgesplitst waarbij de nadruk op de derde tel ligt (in plaats van op de 2e en/of 4e tel). Het geeft een fijn springerig, op-en-neer-gaand ritme. In El Diablo past de sinistere beat met hi-hat accenten prima bij de tekst over een Mexicaanse moordenaar die zich naar de duivel heeft vernoemd.

De laatste twee tracks, A Fool For Your Stockings en Cheap Sunglasses, komen van het zesde album (zie blog #405). In de eerste song legt Beard een langzaam, heerlijk ingetogen ritme neer (weliswaar gelardeerd met accenten), waarover Hill en Gibbons hun gang kunnen gaan. In de tweede track houdt Beard zijn breed uitwaaierende collega's in toom met een ritme dat tegelijk laid back en strak is.

De druk van het muzikantenleven eiste na zeven succesvolle jaren zijn tol bij Beard en hij vluchtte in drugsgebruik. Dat is de reden dat de band tussen 1976 en 1979 een pauze nam, zodat Beard zijn drugsgebruik kon overkomen. 

In de jaren tachtig werd er vervolgens met groot succes geëxperimenteerd met synthesizers en drumcomputers, maar vanaf het begin van de jaren 2000 keerde de band weer terug naar de bluesroots. Als je meer wilt lezen over ZZ Top dan kun je terecht bij blogs #12 en #517.

© 2026 TTZL


Officiële website: ZZ Top
Wikipedia EN: ZZ Top
Wikipedia NL: ZZ Top 

YouTube: Top 10 - ZZ Top's Frank Beard [playlist]

Gepost door op Geen opmerkingen:

zaterdag 15 augustus 2026

#716: Front 242 - Principle/Body To Body (1981) + U.Men/Ethics (1982)

In het Belgische Aarschot wordt in 1981 de kiem gelegd voor wat later uit zou groeien tot één van de grootste acts in de elektronische muziek: Front 242. Zij pionierden in het Electronic Body Music genre en hadden grote invloed op andere acts in de electronic en industrial music scene.

Daniel Bressanutti and Dirk Bergen hadden in 1981 de ambitie om muziek en grafische vormgeving te creëren met behulp van opkomende nieuwe technieken. Dit vinden we ook terug in de naam. Alhoewel bandleden in de loop der tijd meerdere verklaringen voor de oorsprong hebben gegeven, is de meest plausible dat Front is gekozen vanwege de radicale (militaristische, provocerende) klank en omdat het in vele talen hetzelfde betekent. 242 zou dan weer voornamelijk geselecteerd zijn vanwege de grafische esthetiek. 

Bressanutti had hiervoor al met zijn project Prothese op twee verzamelalbums (B9 en Walkin' After Midnight) tracks uitgebracht: Tumeurs respectievelijk Chanson.

De eerste single van Front 242 verscheen in oktober 1981 in België en had Principles als a-kant en Body To Body als b-kant. Alhoewel de tracks nog niet de klasse hebben van het latere, klassieke Front 242-geluid, laten ze al wel een volwassener geluid horen dan de tracks van Prothese. Het geluid is voller, de percussie klinkt krachtiger en de nummers hebben een betere opbouw.

Nog voordat de tweede single verschijnt voegen Patrick Codenys and Jean-Luc De Meyer zich bij de groep. In april 1982 verschijnt met deze bezetting de tweede single met op de a-kant U.Men en op de b-kant Ethics. 

Die b-kant herinnert aan de tracks van de eerste single, maar a-kant U.Men is al een voorproefje van hoe Front 242 later zal gaan klinken. Een staccato, militaristisch aandoend ritme gecombineerd met onderkoelde, half gesproken vocalen en een mooi gearrangeerd en uitgebalanceerd geluidsbeeld.

Nadat in december 1982 het eerste album Geography uit was gekomen, werden in juli 1983 de twee singles gecombineerd uitgebracht als Two In One. In 2024 verscheen een geremasterde versie daarvan op streamingdiensten.

Na een zeer succesvolle carrière van zo'n 45 jaar maakte de band in maart 2024 bekend dat hun aanstaande Black Out tour hun laatste zou zijn. De laatste drie concerten vonden plaats van 23-25 januari 2025 in Ancienne Belgique in Brussel. Streams van die shows zijn nog te vinden op YouTube en in juni 2026 verschenen de opnamen op vinyl, CD en digitaal (maar daarover een andere keer meer). 

Inmiddels heeft Front 242 het bericht gepubliceerd dat de band officieel ophoudt te bestaan op 1 september 2026.

© 2026 TTZL


Officiële website: Front 242
Wikipedia EN: Front 242
Wikipedia NL: Front 242

Spotify: Two In One [EP]

YouTube: Principles
YouTube: Body To Body
YouTube: U.Men
YouTube: Ethics

YouTube: Tumeurs [Prothese]
YouTube: Chanson [Prothese]
Gepost door op Geen opmerkingen:

zaterdag 8 augustus 2026

#715: Jerney Kaagman (1947-2026) / VA - Zing Je Moerstaal (1976)

Deze week werd bekend dat Jerney Kaagman is overleden op 79-jarige leeftijd. Zij is vooral bekend als zangeres van Earth And Fire, maar ze zette zich ook in voor de popmuziek en muzikanten. 

Zo was zij voorzitter van BV Pop (een vakbond voor muzikanten), PR-manager bij Radio Noordzee Nationaal en directeur bij de stichting Conamus, inmiddels Stichting Buma Cultuur. Van 2002 tot 2008 was Kaagman jurylid van Idols.

De muzikale carrière van Jerney Kaagman hoef ik niet meer te behandelen, want alles wat ik te zeggen had staat al in blog #552 over Earth And Fire. Dacht ik.

Ze maakte namelijk ook twee solo-albums, Made On Earth (1984) en Run (1987), maar ik wil nog iets anders belichten. In 1976 verscheen namelijk het album Zing Je Moerstaal ter gelegenheid van jaarlijkse boekenweek. Hierop vertolken Nederlandse artiesten op muziek gezette gedichten van Nederlandse auteurs. En op dat album staat (naar verluidt) het enige Nederlandstalige nummer dat Kaagman en de band ooit opnamen.

Het gaat om het nummer De Tijd Zegt Niets waarin Kaagman een tekst van Judith Herzerg voordraagt. De muziek werd later hergebruikt voor het nummer Dizzy Raptures van het Earth And Fire album Gate To Infinity.

Kayak deed hetzelfde. De muziek van het nummer Boezem (op een tekst van Harry Mulisch) werd hergebruikt voor hun nummer Ballad For A Lost Friend. 

Het omgekeerde proces werd gevolgd door Focus. Zij hadden al het instrumentale nummer Red Sky At Night (wat eind 1976 verscheen op het album Ship Of Memories) en maakten daar met de tekst van Jules Deelder het nummer Avondrood van.

Er staan nog negen andere tracks op het album, waarvan ik er al één noemde in blog #712 (Maggie MacNeal's Terug Naar De Kust). Andere mooie nummers zijn bijvoorbeeld De Kinderballade van Boudewijn de Groot (op een tekst van Gerrit Komrij), Sober Leven van Drs. P (op een tekst van Nico Scheepmaker) en Juffrouw Nifterink van Robert Long (op een tekst van Simon Carmiggelt).

Het album heeft nooit een reguliere CD-release gehad en is helaas in de vergetelheid geraakt. Een tweedehands versie van de LP is gelukkig makkelijk op de kop te tikken.

© 2026 TTZL


Officiële (fan)website: Earth And Fire

YouTube: De Tijd Zegt Niets [Earth And Fire]
YouTube: Boezem [Kayak]
YouTube: Avondrood [Focus]
YouTube: Terug Naar De Kust [Maggie MacNeal]
YouTube: De Kinderballade [Boudewijn de Groot]
YouTube: Sober Leven [Drs. P]
YouTube: Juffrouw Nifterink [Robert Long]

YouTube: Dizzy Raptures [Earth And Fire]
YouTube: Red Sky At Night [Focus]
YouTube: Ballad For A Lost Friend [Kayak]
Gepost door op Geen opmerkingen:

zaterdag 1 augustus 2026

#714: The Cure - Boys Don't Cry (86 Mix) (1986/2026)

The Cure debuteerde in 1978 met de non-album single Killing An Arab. Op de b-kant stond 10:15 Saturday Night en dat nummer werd dan weer als a-kant van een single uitgebracht in Frankrijk. Niet dat het enig verschil maakte, in beide gevallen werd de single genegeerd door het platenkopende publiek.

Toch werden het Cure-klassiekers, mede doordat 10:15 Saturday Night de openingstrack werd van het debuutalbum Three Imaginary Boys en doordat beide nummers frequent live gespeeld werden.

In het geval van Killing An Arab zit daar nog wel een verhaal aan vast. Tiener Robert Smith schreef het nummer als een directe verwijzing naar de roman L'étranger uit 1942 van Albert Camus waarin de hoofdpersoon een Arabier vermoordt. Die nuance wordt vaak niet begrepen en om problemen voor te zijn past Smith de tekst daarom live vaak aan. Hij vervangt het origineel door zinsnedes als "Kissing an Arab", "Killing Another" of "Killing An Ahab" (een referentie naar Moby-Dick van Herman Melville).

De tweede (wederom non-album) single, Boys Don't Cry uit 1979, sloeg wel aan. In februari 1980 werd het de titelsong van het eerste in de VS uitgegeven album van The Cure. Dat album bestaat uit nummers van het debuutalbum, non-album singles en een niet eerder uitgegeven track.

Ter promotie van Standing On A Beach • The Singles bracht de The Cure het nummer opnieuw uit als Boys Don't Cry (86 Mix). Deze versie heeft een nieuwe mix en Smith heeft de vocalen opnieuw opgenomen omdat hij zich op het origineel te jong en onvolwassen vond klinken. Opvallend genoeg staat op het verzamelalbum dan weer de originele versie uit 1979.

Op de b-kant van de 7-inch single uit 1979 staat Plastic Passion, maar op de 86-versie staat Pillbox Tales. Op de 12-inch versie uit 1986 staat ook nog Do The Hansa (beide nummers zijn opgenomen in 1979, maar geremixt uitgebracht in 1986), naast de 12-inch versie van Boys Don't Cry.

Plastic Passion is een puntig, hoekig nummer dat past in het geluidsbeeld van The Cure in 1978/1979. Het feit dat dit nummer in 1986 geen remix heeft gehad draagt hieraan bij. Muzikaal gezien passen Pillbox Tales en Do The Hansa ook bij The Cure anno 1979, maar door de remix uit 1986 klinkt de productie meer zoals op de albums The Top (uit 1984) en The Head On The Door (uit 1985).

Boys Don't Cry (86 Mix) verscheen in 2026 als een soort '40th Anniversary Edition' op 7-inch, 12-inch, CD en digitaal. De drie b-kantjes waren eerder al verschenen op de "B-Sides & Rarities" CD-box Join The Dots, maar het is leuk om ze nu ook op samen te hebben met de 7-inch en 12-inch versies van Boys Don't Cry (86 Mix). 

© 2026 TTZL


Officiële website: The Cure
Wikipedia EN: The Cure
Wikipedia NL: The Cure

YouTube: Boys Don't Cry [1979]
Gepost door op Geen opmerkingen:
Abonneren op: Posts (Atom)