Er zijn van die artiesten waar je weinig mee hebt, die dan ineens met een nummer komen dat je wél aanspreekt. Voor mij is dat het geval met Maggie MacNeal.
TTZL Muziekblog
Information is not knowledge. Knowledge is not wisdom. Wisdom is not truth. Truth is not beauty. Beauty is not love. Love is not music. Music is the best... [Frank Zappa - 'Packard Goose' - Joe's Garage: Act III (1979)]
Zoeken in deze blog
zondag 19 juli 2026
#712: Maggie MacNeal - When You're Gone (1975)
zaterdag 11 juli 2026
#711: π. Διονύσιος Ταμπάκης [Fr. Dionysios Tabakis] - Paradise Metal (2026)
Na een (door omstandigheden) blogloze week heb ik deze week iets bijzonders. Op Facebook zag ik onlangs het debuutalbum van een 53-jarige priester van de Griekse orthodoxse kerk: π. Διονύσιος Ταμπάκης ofwel Father Dionysios Tabakis.
Als je naar de voorkant van de cassette-hoes kijkt, zie je de Tabakis met gitaar. Opmerkelijk als je weet dat zijn kerk alle instrumenten en seculiere melodieën als satanisch en een bedreiging van het gezinsleven beschouwt. Zelf zegt hij daarover: "De elektrische gitaar wordt in de kerk een beetje verkeerd begrepen, men denkt dat die 'van de duivel' is". Tabakis trekt zich daar niet veel van aan.
Het album is opgepikt door enkele media in noordwest Europa en het is nu uitkijken dat het album geen hype wordt. Dat zou namelijk zonde zijn, want het is echt de moeite waard.
Opener is het rustige Relaxation Music With Tanbur (het enige nummer met een engelstalige titel) waarin hij rustig aan de snaren van de tanbur plukt, over een ambient-achtergrond met ondere andere geluiden van vogels.
Het is in het tweede nummer, met de pakkende titel Ἠλεκτρικαὶ Ὑμνωδίαι – Α΄ Ἑωθινὸν μὲ ἠλεκτρικὴν κιθάραν ἄνευ τάστων (perdesiz) [Elektrische hymnen – Eerste Eothin met elektrische gitaar zonder frets (perdesiz)], dat Tabakis wat hardere, fellere klanken uit zijn gitaar tovert (NB 'perdesiz' verwijst naar het gebruik van een fretloze gitaar, vandaar de vloeiende toonovergangen). Het nummer intrigeert en is een voorbode voor wat gaat komen.
Tracks drie, vier, vijf en zes (voor de leesbaarheid verwijs ik naar de titels en vertalingen aan het einde van dit blog) bouwen hierop voort en hebben overeenkomsten met de stemmige filmmuziek van Neil Young's Dead Man soundtrack of de Afrikaanse Tuareg Guitar klanken. De nummers klinken soms melancholisch en dan ineens weer ongemeen fel. De muzikale keuzes zijn vaak verrassend en zullen mede voortkomen uit zijn achtergrond in de Byzantijnse muziek.
Tot zover kant A van de cassette, die niet naliet te verbazen. Je bent dan echter nog niet klaar voor kant B, die weet te overrompelen.
Songs zeven en acht hebben respectievelijk 'Techno' en 'Techno Christmas' in de titel, al geeft Tabakis wel een heel eigen draai aan die 'techno'. Je moet het horen om het te geloven. Vooral track acht, gezongen over een house-beat en een guitar-drone, spreekt mij aan.
Tracks negen en tien hebben dan weer elementen van dubstep en aanverwante genre's, waarover Tabakis een soort rap aflevert. De laatste twee nummers, elf en twaalf, zijn rustig van aard en worden opgeluisterd met het engelachtige stemgeluid van zangeres Εὐγενία Συμέλα Ἀρμένη (ofwel Evgenia-Symela Armeni). Bij eerste beluistering klinkt het wellicht wat vreemd in de oren, maar na herhaalde beluistering begint het echt te beklijven.
Eerlijk gezegd, vind ik het moeilijk om te bepalen of ik dit album net zo leuk had gevonden als het niet door een 53-jarige Grieks orthodoxse priester was gemaakt. Het 'exotica'-element zal ongetwijfeld meespelen, maar dan was de lol er na een paar keer luisteren wel vanaf geweest. En hoe vaker ik het album beluister, hoe meer dingen ik erin ontdek en het belangrijkste, het album gaat mij niet vervelen.
© 2026 TTZL
[Ontspanningsmuziek met tanbur]
[Elektrische hymnen – Eerste Eothin met elektrische gitaar zonder frets (perdesiz)]
04 YouTube: Δὸς ἀγκαλιάν, τῆς ἀγάπης πινελιάν!
[Geef me een knuffel, een vleugje liefde!]
06 YouTube: Φῶς Ἱλαρόν καὶ Ἠλεκτρικόν
07 YouTube: Techno ἐν Μοναστηρίῳ
08 YouTube: Ἄναρχος Θεός – Βυζαντινὰ Κάλαντα τῶν Χριστουγέννων ἐν ἤχῳ α΄ (Techno Christmas)
09 YouTube: Ντουμπάϊ πάει
10 YouTube: Φλεξάρεις Κάργα – Ἐκκλησιαστικὴ Rap
11 YouTube: «Χαῖρε, Παρθένε Σουμελά» – Ψαλτοτράγουδον (ᾀδόμενον ὑπὸ τῆς Εὐγενίας Συμέλα Ἀρμένη)
12 YouTube: Ῥόδον Ψυχῆς (ᾀδόμενον ὑπὸ τῆς Εὐγενίας Συμέλα Ἀρμένη)
zondag 28 juni 2026
#710: Heatwave - Too Hot To Handle (1976)
Het zal wel met het weer te maken hebben, maar deze week schoot ineens het album Too Hot To Handle van de funk/R&B/disco-band Heatwave in mijn gedachten. Alhoewel de groep werd geformeerd in Londen, was het een internationaal allegaartje van bandleden.
De zangers Keith en Johnnie Wilder kwamen uit de VS, bassist Mario Mantese was een Zwitser, drummer Ernest "Bilbo" Berger een Tsjecho-Slowaak en gitarist Eric Johns een Jamaicaan. Gitarist Roy Carter en toetsenist en songschrijver Rod Temperton waren de Engelsen in de band.
Die laatste naam zal bij de echte muziekliefhebber een belletje kunnen doen rinkelen. Temperton stapte na de eerste twee albums uit de band, maar bleef wel als songschrijver actief voor de band. Hij ging echter ook nummers schrijven voor andere artiesten en deed dat met veel succes.
Zo schreef hij bijvoorbeeld Live In Me van Rufus & Chaka en Give Me The Night van George Benson. Ook schreef hij mee aan Stomp! van The Brothers Johnson en The Dude van Quincy Jones.Het bekendst werd hij echter door de nummers die hij voor Michael Jackson schreef, waaronder Rock With You, Off The Wall, Baby Be Mine en Thriller.
Eerlijk is eerlijk, het niveau van songschrijven op de hierboven genoemde nummers wordt nog niet gehaald op het debuutalbum Too Hot To Handle van Heatwave, maar er staan zeker een paar goede tracks op.
De single Boogie Nights is de bekendste track van het album en werd in veel landen een grote hit (#17 in NL, zes weken in de Top 40). Het nummer heeft een interessant intro van een halve minuut voordat het losbarst in een uiterst aanstekelijk nummer.
Ook de albumopener en titeltrack Too Hot To Handle kan mij bekoren, net als Ain't No Half Stepping, Super Soul Sister en Beat Your Booty. Het zijn uptempo nummers met een fijn funk-orgeltje, lekkere tempowisselingen en prima zang.
Minder enthousiast ben ik over de ballads Always And Forever en Sho'Nuff Must Be Luv. Veel te gladjes en ze gaan bij mij het ene oor in en het andere oor weer uit. Niets ervan is interessant genoeg om te blijven hangen. De rest van de tracks hangt er een beetje tussenin.
Too Hot To Handle is leuk om af en toe weer eens te draaien, maar het is niets wereldschokkends. Wel leuk is dat het de start markeert van de later zeer succesvolle songschrijver, arrangeur en sessiemuzikant Rod Temperton.
© 2026 TTZL
zaterdag 20 juni 2026
#709: Wim T. Schippers - Schippers In Plafondvaart (1992)
YouTube: Don't You Realize [Wim T. Schippers]
zaterdag 13 juni 2026
#708: Amygdala Velvet's Artificial Orkestra – Playing The Musikk Of Deutsch Nepal (2025)
Een jaar of twee geleden besteedde ik aandacht aan een album van Deutsch Nepal (zie blog #615) en de man achter die naam, Peter Andersson. Dat hij van veel markten thuis is bleek toen al, maar vorig jaar kwam er nog een interessante invalshoek bij.
Toen verscheen van Amygdala Velvet's Artificial Orkestra het album Playing The Musikk Of Deutsch Nepal. We herkennen de titel van een Deutsch Nepal-album (Amygdala), bewuste verschrijvingen die typisch zijn voor Deutsch Nepal (Orkestra, Musikk) en de covers van Deutsch Nepal-gerelateerde tracks. Kortom, dit is een nieuw side project van Peter Andersson.
Deze keer is het echter wel andere koek dan normaal. De originelen zijn experimentele en industriële 'dark ambient' tracks, maar hier zijn ze te horen in een stijl die we gerust lounge muziek mogen noemen.
Er staat niet veel informatie op de CD en ook online is de informatie schaars. De weinige informatie die voorhanden is lijkt te duiden op zaken als "synthetische verwerking, vocoders en kunstmatige texturen" (lees: AI, vandaar het "Articial Orkestra"). Het zorgt voor een vervreemdende ervaring, zeker als je bekend met de originelen. Het satirische karakter van het album spat er ook vanaf.
Luister bijvoorbeeld naar de originele tracks Alcohology Superior en Alcohology Minor en dan naar deze lounge-versie van Alcohology. Ze lijken uit twee verschillende werelden te komen, maar het is toch echt dezelfde melodie en tekst. Hetzelfde geldt voor Staring At My Wall dat een rigoureuze bewerking is van het origineel.
Ook de vele samenwerkingsverbanden waar Andersson actief in is, komen aan bod. Zo is het origineel van Eating The Dust van het album dat Deutsch Nepal maakte met Reutoff en is het origineel van Janitor, van het duo Janitor.
Amygdala Velvet's Artificial Orkestra is een soort tussendoortje, waarvan het waarschijnlijk is dat het ook bedoeld als commentaar op het gebruik van AI in muziek, maar tegelijk vind ik het zeer genietbaar in al zijn curiositeit. Peter Andersson weet vaak te verrassen en dat is ook nu weer het geval. En ik ben daar blij mee. Er zijn al teveel voorspelbare makers.
YouTube: Playing The Musikk Of Deutsch Nepal [album]
Spotify: Playing The Musikk Of Deutsch Nepal [album]
YouTube: Alcohology
zaterdag 6 juni 2026
#707: Cozy Powell - Tilt (1981)
zaterdag 30 mei 2026
#706: Ike Willis (1955-2026)
© 2026 TTZL
zondag 24 mei 2026
#705: Nick Mason's Saucerful Of Secrets - Live At The Roundhouse (2020)
De band speelt Pink Floyd-materiaal uit de periode 1967-1972 en dat betreft tracks van de albums The Piper At The Gates Of Dawn (4), A Saucerful Of Secrets (4 - zie ook blog #64), More (2), Atom Heart Mother (2), Meddle (2), Obscured By Clouds (3) plus drie single tracks en één niet eerder regulier uitgebracht nummer. Alleen van het dubbelalbum Ummagumma (half live/half studio) is niets gekozen.
Op de tracklist staan een aantal nummers die Pink Floyd door de jaren live is blijven spelen en die ook op live-albums van die band terecht zijn gekomen. Het gaat dan om nummers als Interstellar Overdrive, Astronomy Domine, Set The Controls For The Heart Of The Sun en One Of These Days.


.jpg)
.jpg)




