Zoeken in deze blog

zondag 28 juni 2026

#710: Heatwave - Too Hot To Handle (1976)

Het zal wel met het weer te maken hebben, maar deze week schoot ineens het album Too Hot To Handle van de funk/R&B/disco-band Heatwave in mijn gedachten. Alhoewel de groep werd geformeerd in Londen, was het een internationaal allegaartje van bandleden.

De zangers Keith en Johnnie Wilder kwamen uit de VS, bassist Mario Mantese was een Zwitser, drummer Ernest "Bilbo" Berger een Tsjecho-Slowaak en gitarist Eric Johns een Jamaicaan. Gitarist Roy Carter en toetsenist en songschrijver Rod Temperton waren de Engelsen in de band.

Die laatste naam zal bij de echte muziekliefhebber een belletje kunnen doen rinkelen. Temperton stapte na de eerste twee albums uit de band, maar bleef wel als songschrijver actief voor de band. Hij ging echter ook nummers schrijven voor andere artiesten en deed dat met veel succes. 

Zo schreef hij bijvoorbeeld Live In Me van Rufus & Chaka en Give Me The Night van George Benson. Ook schreef hij mee aan Stomp! van The Brothers Johnson en The Dude van Quincy Jones.

Het bekendst werd hij echter door de nummers die hij voor Michael Jackson schreef, waaronder Rock With You, Off The Wall, Baby Be Mine en Thriller

Eerlijk is eerlijk, het niveau van songschrijven op de hierboven genoemde nummers wordt nog niet gehaald op het debuutalbum Too Hot To Handle van Heatwave, maar er staan zeker een paar goede tracks op.

De single Boogie Nights is de bekendste track van het album en werd in veel landen een grote hit (#17 in NL, zes weken in de Top 40). Het nummer heeft een interessant intro van een halve minuut voordat het losbarst in een uiterst aanstekelijk nummer.  

Ook de albumopener en titeltrack Too Hot To Handle kan mij bekoren, net als Ain't No Half Stepping, Super Soul Sister en Beat Your Booty. Het zijn uptempo nummers met een fijn funk-orgeltje, lekkere tempowisselingen en prima zang. 

Minder enthousiast ben ik over de ballads Always And Forever en Sho'Nuff Must Be Luv. Veel te gladjes en ze gaan bij mij het ene oor in en het andere oor weer uit. Niets ervan is interessant genoeg om te blijven hangen. De rest van de tracks hangt er een beetje tussenin.

Too Hot To Handle is leuk om af en toe weer eens te draaien, maar het is niets wereldschokkends. Wel leuk is dat het de start markeert van de later zeer succesvolle songschrijver, arrangeur en sessiemuzikant Rod Temperton.

© 2026 TTZL


Discogs: Heatwave
Wikipedia EN: Heatwave
Wikipedia NL: Heatwave

YouTube: Too Hot To Handle [album]
Spotify: Too Hot To Handle [album]

YouTube: Boogie Nights
YouTube: Beat Your Booty

YouTube: Live In Me [Rufus & Chaka - 1979]
YouTube: Give Me The Night [George Benson - 1980]
YouTube: Stomp! [The Brothers Johnson - 1980]
YouTube: The Dude [Quincy Jones - 1981]
YouTube: Rock With You [Michael Jackson - 1979]
YouTube: Off The Wall [Michael Jackson - 1979]
YouTube: Baby Be Mine [Michael Jackson - 1982]
YouTube: Thriller (audio) [Michael Jackson - 1982]
YouTube: Thriller (video) 
[Michael Jackson - 1982]

zaterdag 20 juni 2026

#709: Wim T. Schippers - Schippers In Plafondvaart (1992)

Zelfs als je deze week onder een steen hebt geleefd kan het je niet zijn ontgaan dat Wim T. Schippers overleed op 83-jarige leeftijd. Ik heb al een aantal blogs over zijn werk gemaakt (#231, #351, #419, #696), maar ik ontkom niet aan nog één blog over de beeldend kunstenaar, TV- en  radiomaker, auteur, (stem)acteur, componist, zanger, presentator en beroepsontregelaar.

In de vorige blogs heb ik al veel dingen belicht van de persoon Schippers, dus deze keer houd ik het bij het werk: in dit geval de verzamel-CD Schippers In Plafondvaart uit 1992, die met 22 nummers een mooie dwarsdoorsnede van Schippers' werk tot dan toe geeft.

Schippers heeft meegewerkt aan de selectie van de nummers en opent onder zijn eigen naam de CD met Don't You Realize. De muziek is van Jacques Plafond (alias van Schippers) en de tekst is samen met Johnny Austerlitz (alias van Herman Pieter de Boer) geschreven. De track is één van de eerste Plafond-composities, werd in een Nederlandstalige versie gebruikt in de Fred Haché Show, maar de originele Engelstalige versie werd voor deze CD opnieuw ingezongen. Dat dit allemaal bekend is danken we aan het uitgebreide geschreven commentaar bij de nummers door Schippers zelf.

De CD vervolgt met Gehaakte Beddesprei dat wordt uitgevoerd door Sjef van Oekel die met nog twee nummers aanwezig is, waaronder het onvolprezen Vette Jus. Verder ontbreken bekende tracks als Ik Ben Gerrit (Gerrit Dekzeil), Waar Moet Dat Heen (Barend Servet) en Ik Ben Een Kerstbal (Bert en Ernie) niet.

Er staan echter ook wat verrassender nummers op. Zo horen we de prima titelmuziekjes van de TV-series Opzoek Naar Yolanda (bewuste spelling) en de lange versie van We Zijn Weer Thuis. De meezingbaarheid van de nummers droeg onmiskenbaar bij aan de populariteit van de series.

Misschien nog wel leuker zijn de wat minder bekende tracks, zoals Somehow, Someday van Patty, Een Tulp Al In Een Vaasje van Anneke Rol of Tafelrede Van Een Kipschotel van Etna Vesuvia & Jan VosIn het boekje wordt van ieder nummer de ontstaansgeschiedenis belicht en andere wetenswaardigheden gedeeld. 

De CD is voor de Schippers-liefhebber een feest en voor de Schippers-haters (of niet-begrijpers) een gruwel. Een tussenweg lijkt mij niet mogelijk. Je omarmt de gecultiveerde lulligheid of verwerpt het. Het lijkt mij duidelijk wat ik doe.

© 2026 TTZL


Website Beeld en Geluid: Wim T. Schippers / Ronflonflon
Wikipedia NL: Wim T. Schippers
Wikipedia NL: Ronflonflon
Wikipedia EN: Wim T. Schippers

YouTube: Don't You Realize [Wim T. Schippers]
YouTube: Gehaakte Beddesprei [Sjef van Oekel]
YouTube: Somehow, Someday [Patty]
YouTube: Een Tulp Al In Een Vaasje [Anneke Rol]
YouTube: Ik Ben Gerrit [Gerrit Dekzeil]
YouTube: Vette Jus [Sjef van Oekel]
YouTube: Opzoek Naar Yolanda [Jacques Plafond]
YouTube: We Zijn Weer Thuis [Jacques Plafond]
YouTube: Ik Ben Een Kerstbal [Bert en Ernie]
YouTube: Tafelrede Van Een Kipschotel [Etna Vesuvia & Jan Vos]
YouTube: Waar Moet Dat Heen [Barend Servet]

zaterdag 13 juni 2026

#708: Amygdala Velvet's Artificial Orkestra – Playing The Musikk Of Deutsch Nepal (2025)

Een jaar of twee geleden besteedde ik aandacht aan een album van Deutsch Nepal (zie blog #615) en de man achter die naam, Peter Andersson. Dat hij van veel markten thuis is bleek toen al, maar vorig jaar kwam er nog een interessante invalshoek bij.

Toen verscheen van Amygdala Velvet's Artificial Orkestra het album Playing The Musikk Of Deutsch Nepal. We herkennen de titel van een Deutsch Nepal-album (Amygdala), bewuste verschrijvingen die typisch zijn voor Deutsch Nepal (Orkestra, Musikk) en de covers van Deutsch Nepal-gerelateerde tracks. Kortom, dit is een nieuw side project van Peter Andersson.

Deze keer is het echter wel andere koek dan normaal. De originelen zijn experimentele en industriële 'dark ambient' tracks, maar hier zijn ze te horen in een stijl die we gerust lounge muziek mogen noemen. 

Er staat niet veel informatie op de CD en ook online is de informatie schaars. De weinige informatie die voorhanden is lijkt te duiden op zaken als "synthetische verwerking, vocoders en kunstmatige texturen" (lees: AI, vandaar het "Articial Orkestra"). Het zorgt voor een vervreemdende ervaring, zeker als je bekend met de originelen. Het satirische karakter van het album spat er ook vanaf.

Luister bijvoorbeeld naar de originele tracks Alcohology Superior en Alcohology Minor en dan naar deze lounge-versie van Alcohology. Ze lijken uit twee verschillende werelden te komen, maar het is toch echt dezelfde melodie en tekst. Hetzelfde geldt voor Staring At My Wall dat een rigoureuze bewerking is van het origineel.

Ook de vele samenwerkingsverbanden waar Andersson actief in is, komen aan bod. Zo is het origineel van Eating The Dust van het album dat Deutsch Nepal maakte met Reutoff en is het origineel van Janitor, van het duo Janitor.

The Cosmic Trigger komt van het album The Cosmic Trigger (2013) van Der Blutharsch And The Infinite Church Of The Leading Hand, waar Andersson aan meewerkte onder zijn alias Lina Baby Doll. Van het origineel op dat album maakte Andersson twee jaar later ook nog een eigen versie op het Deutsch Nepal album Alcohology.

Amygdala Velvet's Artificial Orkestra is een soort tussendoortje, waarvan het waarschijnlijk is dat het ook bedoeld als commentaar op het gebruik van AI in muziek, maar tegelijk vind ik het zeer genietbaar in al zijn curiositeit. Peter Andersson weet vaak te verrassen en dat is ook nu weer het geval. En ik ben daar blij mee. Er zijn al teveel voorspelbare makers.

© 2026 TTZL


Officiële Facebook: Deutsch Nepal
Bandcamp: Deutsch Nepal
Wikipedia EN: Deutsch Nepal

YouTube: Alcohology
YouTube: Janitor

YouTube: Alcohology Superior / Alcohology Minor [Deutsch Nepal, 2015]
YouTube: Staring At My Wall [Deutsch Nepal, 2019]
YouTube: Eating The Dust [Reutoff feat. Deutsch Nepal, 2018]
YouTube: Janitor [Janitor, 2010]
YouTube: The Cosmic Trigger [Der Blutharsch And The Infinite Church Of The Leading Hand, 2013]
YouTube: Deutsch Nepals Cosmic Trigger [Deutsch Nepal, 2015]

zaterdag 6 juni 2026

#707: Cozy Powell - Tilt (1981)

Cozy Powell (1947-1998) was de artiestennaam van de legendarische Britse drummer die geboren werd als Colin Trevor Flooks. De naam stelde hij samen door de voornaam van jazz-drummer Cozy Cole en de meisjesnaam van zijn adoptiemoeder te combineren.

Nadat hij op zijn twaalfde in het schoolorkest was begonnen met drummen, begon zijn carrière in de jaren zestig met The Sorcerers en Young Blood. Beide bands brachten enkele singles uit.

Ondertussen raakte hij bevriend met muzikanten uit de scene in Birmingham, zoals Robert Plant en John Bonham (beide van Led Zeppelin), Noddy Holder (Slade) en Tony Iommi (Black Sabbath). In april 1970 werd hij gevraagd om plaats te nemen op de drumkruk bij de groep van gitarist Jeff Beck. Na het uiteenvallen van die band (na twee albums) vormde Powell, met onder andere zanger Frank Ariello, de band Bedlam. Echter, na één album was ook dat avontuur alweer over.

Bovenstaande is symptomatisch voor de rest van Powell's loopbaan. Gedurende periodes was hij lid van bands als Rainbow, Michael Schenker Group, Whitesnake, Emerson, Lake & Powell en Black Sabbath. Ook speelde hij in de bands van Gary Moore, Graham Bonnet en Brian May en deed hij veel sessiewerk. Hij is te horen op vele singles en albums van andere artiesten.

Tussendoor maakte Powell ook een aantal "solo"-albums. Solo staat hier tussen aanhalingstekens omdat hij hierbij gebruik maakte van zijn uitgebreide groep bevriende muzikanten. Met name zijn eerste drie albums zijn interessant: Over The Top (1979), Tilt (1981) en Octopuss (1982). In 2017 zijn die geremasterd en in een 3CD-box uitgebracht als The Polydor Years.

Van die drie albums vind ik Tilt het best, maar misschien komt dat omdat ik dat album had gekocht toen het uitkwam en de LP behoorlijk veel heb gedraaid.

Het album kent een duidelijke tweedeling. Op kant A staan vier vocale tracks en de zanger van de eerste drie tracks is Elmer GantryThe Right Side, Jekyll & Hyde en Sooner Or Later zijn uptempo tracks die een een hard rock basis hebben, maar doorspekt zijn met veel andere invloeden. De vierde track (Living A Lie) is een echte power ballad die gezongen wordt door Frank Ariello, zijn oude maatje uit Bedlam.

Op het album doen verder bekende namen als Mel Collins, Bernie Marsden, Jeff Beck, Gary Moore, Jack Bruce en Don Airey mee. Powell was zelf geen songschrijver, maar met songschrijvende vrienden Airey, Moore en Jan Hammer is dat geen probleem.

Kant A is prima, maar kant B springt daar voor mij bovenuit. Vier krachtige, instrumentale nummers waarbij Jeff Beck op het eerste en het laatste nummer van die plaatkant (Cat Moves en Hot Rock) de show steelt met prachtige gitaarsolo's. Tussendoor doet Gary Moore hetzelfde op track 2 en 3. Sunset is een instrumentale power ballad waarop Moore prachtig ingehouden speelt. Dat kun je niet zeggen van The Blister. Dit is de meest luide track van het album en werkelijk alle registers gaan hier open. Powell, Moore en Airey produceren hier mijn favoriete nummer van de plaat. 

De tweedeling in een vocale en een instrumentale kant is helaas losgelaten bij heruitgaven op CD. De nummers zijn dan wat door elkaar gehusseld. Gelukkig biedt de programmeerfunctie van de CD-speler uitkomst.

Cozy Powell wordt door muzikanten gezien als een van de beste en meest invloedrijke drummers aller tijden. Als je daar meer van wilt weten kun je kijken naar Hammer: Cozy Powell The Life Story Of (Original Documentary) op YouTube.

© 2026 TTZL

Officiële website: Cozy Powell
Wikipedia EN: Cozy Powell
Wikipedia NL: Cozy Powell

YouTube: Tilt [album]
Spotify: Tilt [album, 5 van 8 tracks]

YouTube: Jekyll & Hyde
YouTube: Living A Lie
YouTube: Cat Moves
YouTube: Sunset
YouTube: The Blister
YouTube: Hot Rock