Daarna verscheen in 2014 alleen nog de coda The Endless River, waarop David Gilmour en Nick Mason samen het Pink Floyd-boek dichtslaan (Roger Waters had de band immers in 1985 verlaten en Richard Wright overleed in 2008, al is hij nog wel te horen op The Endless River omdat het is gecreëerd uit opnamen ten tijde van The Division Bell).
In de jaren na 1994 speelden Gilmour en Wright live nog vaak Pink Floyd songs en ook Waters gebruikte de nummers uit zijn Floyd-periode in live-shows. Mason zat vooral thuis en werkte aan compilatie-albums en andere heruitgaven van Floyd-materiaal, omdat hij als enige tijd kon (en wilde) vrijmaken voor de promotie-interviews. Af en toe speelde hij mee in live-shows van zijn oude maten.
Echter, in 2018 werd Mason benaderd door Lee Harris, die gitaar speelde in Ian Dury's band The Blockheads, en Guy Pratt (bas, zang) die bekend is van de band Icehouse en heel veel sessiewerk, maar vooral als bassist tijdens de Floyd-tours na het Waters-tijdperk. Hun voorstel was een band te beginnen met als focus de psychedelische beginperiode van Pink Floyd (alles voor The Dark Side Of The Moon).
Het idee van Harris en Pratt was ook dat Mason, het enige Floyd-bandlid dat in alle incarnaties heeft gezeten, de erkenning moest krijgen die hij verdient. Met name ook zijn inventieve manier van drummen in de beginperiode, die wat naar de achtergrond verdween vanaf TDSOTM, moest weer alle ruimte krijgen. De band werd compleet gemaakt met toetsenist Dom Beken en Gary Kemp,
de gitarist, songschrijver en achtergrondzanger van Spandau Ballet.
Direct vanaf de start van de repetities bleek dat het enthousiasme voor het materiaal leidde tot chemie tussen de bandleden van wat Nick Mason's Saucerful Of Secrets (een verwijzing naar Floyd's tweede album, zie blog #64) was gaan heten. Try-outs in kleine clubs (van max. 500 toeschouwers) smaakten naar meer en inmiddels heeft de band sinds 2018 vele tientallen shows gespeeld, met groot succes. Een verslag daarvan is als live-album uitgebracht in 2020, maar daarover volgende week meer.
De door Harris en Pratt erkenning voor Mason kwam er ook door dit project en kwam ook tot uiting in de bandopstelling tijdens optredens. Alhoewel Kemp en Pratt de vocalen voor hun rekening nemen, staat alleen Mason in het centrum van het podium. "We wilden de focus weer op Nick leggen", zegt Kemp. "Er staat niemand voor hem. Het is echt het gevoel dat we hier allemaal zijn nalatenschap komen eren. Hij had in Pink Floyd nooit vervangen kunnen worden door een andere drummer. Hij had zo'n eigen stijl en ik denk dat hij zijn eigen applaus verdient en dat krijgt hij nu eindelijk."
De band tourt nog steeds en in augustus 2024 werd Echoes opgenomen. Steven Wilson mixte het nummer vakkundig en in april 2025 werd het op Record Store Day uitgebracht als éénzijde 12-inch met een geëtste B-kant. Het is een prachtige versie van het origineel dat op de b-kant van het album Meddle is terug te vinden.
Daar waar het origineel dromerig is van karakter, daar heeft deze live-versie af en toe een iets rauwer randje dat ook heel goed bij het nummer past. De bas- en toetsenpartijen zijn prima, de zang en gitaarpartijen geven kippenvel en dat het drumwerk geweldig is hoeft geen betoog. Dit is een track die je, net als het origineel, gerust op repeat kunt zetten en een paar keer achter elkaar kunt beluisteren.
© 2026 TTZL
Officiële website: Nick Mason's Saucerful Of Secrets / Pink Floyd
Wikipedia EN: Nick Mason's Saucerful Of Secrets
Wikipedia NL: Nick Mason's Saucerful Of Secrets
YouTube: Echoes
Spotify: Echoes
YouTube: Echoes [Pink Floyd]
Geen opmerkingen:
Een reactie posten