Na korte periodes bij Uriah Heep en Roxy Music (Wetton) en Gong, National Health en de band van Roy Harper (Bruford) kwamen de twee in 1976 weer in contact.
Ze begonnen te werken aan nummers voor een Wetton solo-album (dat er niet kwam), vormden een band met Rick Wakeman (maar nog tijdens de repetities zette Wakeman's platenmaatschappij er een streep door) en probeerden Robert Fripp tot een King Crimson-reünie te bewegen (wat niet lukte).
Daarop namen ze het besluit om ieder een bandlid uit te kiezen om zo een nieuwe band te vormen. Wetton 'stal' Eddie Jobson (viool, toetsen, zang), die hij kende van zijn tijd bij Roxy Music, uit Frank Zappa's band en Bruford benaderde Allan Holdsworth (gitaar), die op zijn solo-debuut Feeld Good To Me (uit januari 1978) had gespeeld.
Dit viertal vormde nu een band en UK (eerst als 'U.K.' geschreven) bracht in april 1978 het gelijknamige debuutalbum uit. Dat album werd goed ontvangen en de drie openingsnummers (In The Dead Of Night, By The Light Of Day, Presto Vivace And Reprise), die samen de suite 'In The Dead Of Night' vormen, laten horen dat we hier te maken hebben met een progressive rock supergroup.
Ondanks het artistieke en commerciële succes waren er verschillen van inzicht en Bruford en Handsworth verlieten de band. Wetton en Jobson vroegen drummer Terry Bozzio (ook een Zappa-alumni) erbij, maar slaagden er niet in een geschikte gitarist te vinden.
Als trio namen ze een tweede studio-album op: Danger Money. Ook dit is een sterk album en opent met het titelnummer Danger Money. Het nummer wordt gekenmerkt door sfeer- en tempowisselingen, mooie vocale harmonieën en solide instrumentale bijdragen. Met name de vlucht in de ontwikkeling van synthesizers van eind jaren zeventig drukt hier een stempel op het geluid.
Het tweede nummer is Rendezvous 6.02 en dat nummer werd zowaar een kleine hit in de Nederlandse Top 40. Het is een mooie (semi-)ballad, met prachtige piano-motiefjes, die halverwege aan dynamiek en tempo wint. In het laatste deel zit een climax, waarna het weer teruggaat naar de sfeer van het begin. Het laatste nummer van kant A, The Only Thing She Needs, doet denken aan het beste werk van Emerson, Lake & Palmer.
Kant B opent met het prima, maar niet erg opvallende Caesar's Palace Blues, waarna het meest toegankelijke nummer volgt, het uptempo Nothing To Lose (een kleine hit in de UK). Het laatste nummer is het beste. Niet alleen van deze plaatkant, maar van het hele album.
Het ruim twaalf minuten durende Carrying No Cross bevat alles wat een progressive rock 'anthem' moet hebben: wisselingen in tempo en dynamiek, complexe song- en ritmestructuren, uitstekende instrumentatie en sterke vocalen. Een geweldige manier om het album af te sluiten.
Helaas was het na dit studio-album afgelopen met UK. Verschil van inzicht tussen Wetton en Jobson over de gewenste muzikale richting van de band zorgde ervoor dat het kort na het verschijnen van het live-album Night After Night einde verhaal was voor UK.
Midden jaren negentig was er een reünie-poging die op niets uitliep, maar tussen 2011 en 2015 waren er diverse reünie-concerten met diverse bezettingen (met Wetton en Jobson als constante). In 2015 verscheen een concert uit 2013 in Japan als Curtain Call.
Dat de aandacht voor UK blijvend is, blijkt wel uit de box die in 2016 verscheen: Ultimate Collectors' Edition. Op 14 CD's en 4 Blu-ray's is zo'n beetje alles verzameld wat van UK in de studio en live is vastgelegd. Bij verschijnen kostte deze set 180 euro, maar inmiddels wordt er (afhankelijk van de staat, redelijke tweedehands tot nieuw) tussen de 300 en 1000 euro voor gevraagd!
© 2026 TTZLWikipedia EN: UK
Wikipedia NL: UK
YouTube: Danger Money [album]
Spotify: Danger Money [album]
YouTube: Danger Money
YouTube: Rendezvous 6.02
YouTube: Caesar's Palace Blues
Geen opmerkingen:
Een reactie posten