Zoeken in deze blog

zaterdag 24 oktober 2026

#726: Big Country - The Crossing (1983)

Er zijn weinig debuutalbums die zo'n grote indruk op mij hebben gemaakt als The Crossing van Big Country. De LP heeft het plateau van mijn draaitafel in de tweede helft van 1983 nauwelijks verlaten.

De band werd opgericht in Dunfermline (Schotland) en de invloeden uit de Keltische muziek komen heel duidelijk naar voren. Dat komt met name door het gebruik van een effectpedaal (MXR Pitch Transposer 129) door gitaristen Stuart Adamson en Bruce Watson. Hiermee zijn ze in staat om hun gitaren een geluid voort te laten brengen dat doet denken aan een doedelzak.

Dit is goed te horen net voordat het eerste nummer van het album (In A Big Country) twee minuten bezig is. Het is een energieke, uptempo track net als Fields Of Fire waarin na anderhalve minuut nog een prominent voorbeeld te horen is van dat doedelzakachtige geluid. In andere nummers zijn er ook flarden van te horen, zoals in de intro van The Storm. Een heerlijk nummer met een lekker springerig ritme, fijn gitaarwerk en mooie samenzang.

De eerste twee bovengenoemde nummers zijn als singles uitgebracht, net als Harvest Home en Chance. In de UK bereikten ze allemaal de hitparade, maar in Nederland kwam alleen laatstgenoemde track tot de 18e plek.

Chance is wel één van de mooiste nummers van het album. Een prachtig gezongen midtempo ballad waarin bassist Tony Butler en drummer Mark Brzezicki een solide basis leggen waarover Adamson en Watson hun gang kunnen gaan. De tekst verhaalt over een jonge vrouw die een gewelddadige vader ontvlucht met jongen uit de fabriek. Helaas loopt het niet goed af:

He came like a jewel from the factory floor
With the sun and moon his gifts
But the only sun you ever saw
Were the two he left you with

Oh Lord, where did the feeling go?
Oh Lord, I never felt so low

Er staat geen slecht (of zelf maar minder) nummer op het album. Inwards, 1000 Stars en Lost Patrol zijn allemaal prima tracks, terwijl Close Action daar nog een schepje bovenop doet. De laatste track van het originele album is Porrohman en dat is net als Chance een lekker melancholisch nummer.

Fijne muziek, sterke teksten, wat wil je nog meer? Nou, b-kantjes, demo's en alternatieve mixen bijvoorbeeld! En dat is precies wat de 2CD deluxe edition uit 2012 levert, naast een geremasterde versie van het album. Die versie heeft trouwens een andere kleur hoes, want naast de blauwe versie verschenen er ook een groene en een rode variant, afhankelijk van de regio waar het album verscheen.

© 2026 TTZL


Officiële website: Big Country
Wikipedia EN: Big Country
Wikipedia NL: Big Country

YouTube: Big Country [album]
Spotify: Big Country [album - deluxe edition]

YouTube: Inwards
YouTube: Chance
YouTube: 1000 Stars
YouTube: The Storm
YouTube: Harvest Home
YouTube: Lost Patrol
YouTube: Close Action
YouTube: Porrohman

zaterdag 17 oktober 2026

#725: XTC - Mummer (1983)

In de veertien jaar dat ik dit blog schrijf blijk ik in acht blogs* een referentie te hebben opgenomen naar XTC, maar nog nooit één blog aan de band te hebben gewijd. 

XTC bestond van 1972 tot en met 2006 en alleen Andy Partridge en Colin Moulding waren al die tijd bandlid. Daarnaast waren zij ook de songschrijvers van de band, al zijn er meer songs van de hand van Partridge dan van Moulding.

In die periode zijn er twaalf studio-albums uitgebracht en onder andere live-opnamen, een aantal verzamelaars (waarvan sommigen met b-sides en rarities) en twee albums als The Dukes Of Stratosphear. Ik kende XTC al van wat tracks op verzamelalbums, maar echt geïnteresseerd raakte ik door hun zesde album: Mummer (1983). 

Het album opent met Beating Of Hearts en dat nummer kent een wonderschoon  intro. Inventieve percussie wordt ondersteund door Indiaas klinkende snaarinstrumenten waarna een prachtig gearrangeerd nummer zich ontvouwd. Let vooral even op alle toegevoegde geluiden die subtiel ondersteunen (zoals het lage, grommende geluid als "louder than bombers in flight" wordt gezongen).

De volgende drie tracks (Wonderland, Love On A Farmboy's Wages en Great Fire) werden als single uitgebracht, maar alleen de tweede werd in de UK een kleine hit. Volledig onterecht, want het zijn alle drie prachtig geconstrueerde, zeer inventieve, pure pop songs. Het hoeft niet te verbazen dat Partridge een fan van The Beatles is. Deliver Us From The Elements sluit kant A af en valt vooral op door de ongewone zanglijn en de outro vol geluidseffecten.

Op kant B horen we als eerste Human Alchemy en dat is voor mij het hoogtepunt van het album. Een heerlijk hoekig ritme wordt gecombineerd met prachtige vocalen en een fijne melodie. Ladybird is het rustpuntje van het album waarna het eigenzinnige In Loving Memory Of A Name de draad weer oppakt. Het springerige Me And The Wind en Funk Pop A Roll, het meest uptempo en luide nummer, sluiten dit vijfsterrenalbum in stijl af.

Mummer, vernoemt naar de Mummerspelen (traditionele Britse volks- en straatvoorstellingen die worden opgevoerd door amateuracteurs), is een album  waarop ik niet uitgeluisterd raak. Op heruitgaven van het album zijn nog vijf nummers toegevoegd.

Helaas zijn de originele multitrack mastertapes zoek, waardoor er geen meerkanaalsversie van het album gemixt kan worden (zoals van andere XTC albums wel al is gebeurd). Hopelijk worden de tapes ooit nog gelokaliseerd.

* #83 - #176 - #426 - #475 - #534 - #580 - #609 - #623

© 2026 TTZL


Officiële website: XTC / Fan website: XTC
Wikipedia EN: XTC
Wikipedia NL: XTC

YouTube: Mummer [album]
Spotify: Mummer [album]

YouTube: Wonderland
YouTube: Great Fire
YouTube: Human Alchemy
YouTube: Ladybird

zondag 11 oktober 2026

#724: King Crimson - In The Court Of The Crimson King (An Observation By King Crimson) (1969)

Toen de oranje clown die zich President van de Verenigde Staten noemt deze week sancties oplegde aan het Internationaal Strafhof, schoot het fameuze debuutalbum van King Crimson uit 1969 in mijn gedachten: In The Court Of The Crimson King (An Observation By King Crimson). 

King Crimson hoef ik niet verder te introduceren, want voor zover de band nog niet bekend is bij de lezer, kan ik volstaan met een verwijzing naar de eerdere blogs #264 en #423. 

Dat ik aan dit specifieke album dacht heeft natuurlijk te maken met het woord 'court' in de titel (net als bij het 'International Criminal Court'), maar ook met de openingstrack: 21st Century Schizoid Man (Including Mirrors). Het nummer  bekritiseert de Vietnamoorlog en betrokken politici en voorspelt dat mensen in de 21ste eeuw schizoïde zullen worden door dit soort conflicten. De oranje clown  c.q. politicus is er mede voor verantwoordelijk dat er ook bijna zestig jaar later nog steeds van dit soort conflicten ontstaan.

Het nummer is één van de klassiekers uit de prog rock en is door vele artiesten gecoverd (mijn favorieten zijn de versies van Gov't Mule en Johnny G). In de opbouw van het nummer komen eerst twee intense coupletten, waarin vooral de hevig vervormde vocalen opvallen die een vervreemdend effect hebben. Daarna volgen de instrumentale break 'Mirrors' en het opnieuw intense derde couplet, waarna de outtro de climax is. 

De overgang naar I Talk To The Wind kan vervolgens niet groter zijn. Een heel rustig, melodieus en comtemplatief nummer:

I talk to the wind
My words are all carried away
I talk to the wind
The wind does not hear
The wind cannot hear

Epitaph (Including March For No Reason And Tomorrow And Tomorrow) is opnieuw een beschouwend nummer, dit keer over de Koude Oorlog. Het nummer bevat een mooie, poëtische tekst van Peter Sinfield en wordt prachtig gezongen door Greg Lake. Ook hier een getrapte opbouw met dit keer twee tussenstukken.

De vierde track, Moonchild (Including The Dream And The Illusion) is een ongeleid projectiel. Het start met de prachtige ballad 'The Dream', maar gaat na een kleine drie minuten abrupt over in de instrumentale improvisatie 'The Illusion' die werkelijk alle kanten op vliegt. Dit nummer vroeg bij mij herhaalde beluistering voordat ik het kon gaan waarderen.

Afsluiter van het album is de (bijna) titeltrack The Court Of The Crimson King (Including The Return Of The Fire Witch And The Dance Of The Puppets). De intro vind ik één van de mooiste die ik ken. Het nummer valt dan na een halve minuut bijna stil, om een halve minuut later prachtig aan te zwellen naar de voortzetting van de muziek uit het intro. In de rest van het nummer blijft die afwisseling aanwezig, onderbroken door twee nogal afwijkende instrumentale passages: 'The Return Of The Fire Witch' en 'The Dance Of The Puppets'. 

Het is moeilijk om een album aan te wijzen dat een grotere invloed heeft gehad op de ontwikkeling van de prog rock dan In The Court Of The Crimson King. Bijzonder om dan te bedenken dat frontman Robert Fripp bijna zestig jaar later nog steeds actief is met een incarnatie van King Crimson en ook nog relevant weet te blijven.

© 2026 TTZL

YouTube: 21st Century Schizoid Man [Gov't Mule]
YouTube: 21st Century Schizoid Man [Johnny G]

zondag 4 oktober 2026

#723: Antidote - Destroy Fascism! (EP) (1987)

Een anarcho-punk explosie van negen tracks die samen een kleine dertien minuten duren op een 7-inch single op 45 toeren. Dat is Destroy Fascism! van Antidote, een samenwerking van Chumbawamba (1982-2012, UK) en The Ex (1979-heden, NL).

Midden 1987 had Chumbawamba een aantal cassettes en twee albums uitgebracht en The Ex' zesde album had net het licht gezien (naast een heleboel 7-inches).

Het label dat beide band opgeplakt kregen was (en is) anarcho-punk, maar dat is niet helemaal terecht. Ze laten allebei namelijk al snel in hun carrière horen over een breder pallet aan muzikale invloeden te beschikken. Luister bijvoorbeeld naar de verrassingshit Tubthumping van Chumbawamba of Propadada van het album Scrabbling At The Lock van The Ex' samenwerking met de Amerikaanse cellist Tom Cora. Het is waarschijnlijk de houding en de politieke boodschap in teksten en vormgeving waardoor het label aan ze blijft plakken.

Dat gezegd hebbende, Antidote's Destroy Fascism! is wel een heftig plaatje. Het opent met We Support All Forms Of Resistance Against This Racist System en dat is precies de boodschap in het 45 seconden durende openingsstatement.

De twee tracks daarna, Education (Part 1) ("Education is a powerful tool, And it's in the hands of the people who rule") en Education (Part 2) ("Don't let education stand in your way, These bosses of tomorrow; confront them today"), zijn wat mij betreft de sterkste tracks van kant A. Puntig spel en muzikaal interessant in de korte tijd die de nummers gegeven is.

Shock! Horror! (over de Britse tabloids) en het vijftien seconden durende There's No Need To Vote NF When There Are Twelve Tory Fascists In The Cabinet sluiten kant A af (NF = National Front).

Kant B opent met Remembrance Day over neo-fascisme ("All the fascists gathered there, Fouling up Trafalgar Square, Proud and dumb on Remembrance Day") en het is de beste track van kant B. In K-2 (Indian Restaurant) en Irish Joke worden twee vormen van racisme geattaqueerd, waarna een langere versie van opener We Support All Forms Of Resistance Against This Racist System de EP afsluit.

De teksten zijn niet altijd even goed verstaanbaar, maar op genius.com zijn ze gelukkig mee te lezen. Deze EP is muzikaal en qua tekstuele inhoud misschien niet ieders kopje thee, maar ik vind altijd prijzenswaardig als iemand strijdbaar is voor een doel dat hem of haar dierbaar is. Chumbawamba en The Ex hebben door de jaren heen bewezen strijdbaar te zijn en dat blijkt ook uit Destroy Fascism!

© 2026 TTZL


Officiële website: Chumbawamba / The Ex
Wikipedia EN: 
Chumbawamba / The Ex
Wikipedia NL: Chumbawamba / The Ex