%20_%20Tim%20Curry%20(1946-2026).jpg)
Parton was bewust apolitiek, want ze had fans onder zowel Democraten als Republikeinen. Dat weerhield haar er echter niet van om zich uit te spreken over vrouwenrechten, gelijkheid voor de LGBTQ-gemeenschap en Black Lives Matter. Eigenlijk een vergelijkbaar verhaal als dat van onze eigen Zangeres Zonder Naam (zie blog #111).
In de waardering voor haar muziek zien we dat ook terug. Ik zie dat zelfs in mijn eigen collectie. Wat ik van Parton zelf heb ik beperkt tot een single met Emmylou Harris en Linda Ronstadt en een verzamelalbum met Kenny Rogers. Maar als ik kijk naar covers van haar muziek zie ik een divers palet aan artiesten. Er is dan ook een enorme keuze met 3000+ nummers die zij heeft geschreven (voor zichzelf en voor anderen).
Zo staat er een mooie, emotioneel geladen versie van Down From Dover op Nancy & Lee Again (uit 1972) van Nancy Sinatra & Lee Hazlewood. En in The Grateful Dead Movie (uit 1977) horen we Tomorrow Is Forever langskomen, een nummer dat Grateful Dead vaker live speelde. The White Stripes speelden ook regelmatig een cover van Jolene live en deze komt van een Peel Session in 2001. Ook in deze furieuze lo-fi versie blijft het nummer recht overeind.
Ook interessant zijn de twee versies van I'm A Drifter door Johnny Cash van de 4CD-box Unearthed uit 2003. Version 1 is volledig georkestreerd terwijl in Version 2 een trage, kale versie te horen die mij het beste van de twee bevalt.
De meest opvallende versie van een Dolly Parton nummer dat ik heb is The Lonely Comming Down van het experimentele, industriële Deutsch Nepal, al is dit strikt genomen geen cover. Het nummer is geschreven door Porter Wagoner en opgenomen door Parton in 1972 en haar versie klinkt wel even anders.
Dolly Parton was naast songschrijver en zangeres ook actrice, zakenvrouw en filantroop. Die veelzijdigheid en brede interesse zien we ook terug bij de Engelse acteur en zanger Tim Curry.
Curry begon eind jaren zestig zijn carrière op het toneel in de musical Hair en schitterde daarna in vele andere West End producties. Hij had tegelijkertijd ook een filmcarrière en speelde in uiteenlopende films als Annie, Home Alone 2: Lost In New York, The Hunt For Red October en in de TV mini-serie It speelde hij de enge clown Pennywise. Hij was ook een veel gevraagd stemacteur voor animatiefilms en luisterboeken. In hun necrologie roemde The New York Times "zijn talent voor opzichtige excentriciteit".
Dat talent komt van pas in zijn bekendste rol als de "sweet transvestite from Transsexual, Transylvania", Dr. Frank-N-Further, in zowel de toneel- als de filmversie van The Rocky Horror Show.
Op de 25th Anniversary Version van de filmsoundtrack staan zeven door Curry gezongen nummers. De eerste track daarvan is de entree van zijn karakter middels Sweet Transvestite. Ik kan hier niet naar kijken zonder een grote grijns op mijn gezicht. En het is ook nog een sterk nummer dat groots gezongen wordt door Curry.
I Can Make You A Man (plus de Reprise) en Planet, Schmanet, Janet zijn musicalnummers die het verhaal verder brengen, maar Don't Dream It, Be It is weer een nummer dat ook prima op zichzelf kan staan. Wild And Untamed Thing is een extravaganza en climax van de film (duet met Richard O'Brien, de schrijver van The Rocky Horror Show) en I'm Going Home is als het ware de epiloog.
Naast de bijdragen van Curry bevallen mij in de filmversie vooral ook Susan Sarandon (Touch-A, Touch-A, Touch Me) en Meat Loaf (What Ever Happened To Saturday Night?).
Curry mocht zijn zangkunsten daarnaast ook in andere films vertonen en hij heeft ook drie soloplaten mogen mogen maken: Read My Lips (1978), Fearless (1979) en Simplicity (1981). Toch waren het vooral zijn andere activiteiten die hem tot een bekende en geliefde persoonlijkheid maakten.
© 2026 TTZL
.jpg)
%20_%20VA%20-%20Zing%20Je%20Moerstaal%20(1976).jpg)
.jpg)