TTZL Muziekblog: september 2026

zaterdag 26 september 2026

#722: The Beatles' Ringo Starr & George Harrison (1963-1970)

Als het over The Beatles gaat, dan zijn het al snel Paul McCartney en John Lennon die de aandacht opeisen. Zij waren natuurlijk de belangrijkste songschrijvers en verzorgden de meeste lead vocals, maar de bijdragen van Ringo Starr en George Harrison mogen niet onderschat worden.

Ringo Starr schreef niet veel nummers. Alleen Don't Pass Me By (van The Beatles aka The White Album) en Octopus's Garden (van Abbey Road) zijn geheel van zijn hand. Op die nummers verzorgt hij ook de lead vocal. Verder schreef hij mee aan What Goes On en Dig It.

Interessanter zijn eigenlijk zijn bijdragen als lead vocalist. Vooral in de beginjaren namen The Beatles wat covers op en in drie gevallen was Starr de zanger: Boys, Matchbox en Honey Don't. Maar ook van een aantal Lennon/McCartney-tracks is hij de zanger, zoals bijvoorbeeld I Wanna Be Your Man en With A Little Help From My Friends. Ik heb alle Beatles-nummers (13 stuks) waarop Starr's bijdrage verder ging dan alleen drummen, verzameld in een Spotify-playlist.

George Harrison's bijdrage is nog wat groter. De 34 nummers waarin zijn bijdrage verder ging dan alleen gitaarspelen staan ook in een Spotify-playlist.

Op het allereerste album (Please Please Me uit 1963) zingt hij twee nummers, Chains en Do You Want To Know A Secret, maar echt interessant wordt als hij nummers gaat schrijven. Die hebben namelijk vaak een beetje afwijkend karakter ten opzichte van de Lennon/McCartney-songs.

Zijn eerste proeve van bekwaamheid is Don't Bother Me (van het tweede album), waarop hij ook de lead vocals verzorgt, en dat een inventieve zanglijn heeft. Andere vroege voorbeelden zijn I'm Happy Just To Dance With You, I Need You, en You Like Me Too Much.

Op latere albums draagt hij ook steeds nummers bij, zoals bijvoorbeeld Taxman en Love You To. Op die laatstgenoemde track horen we de Indiase invloeden die later zo kenmerkend zouden worden voor Harrison's bijdragen. Denk hierbij met name aan Within You Without You en The Inner Light. Verdere hoogtepunten van Harrison's nummers zijn wat mij betreft While My Guitar Gently Weeps, Old Brown Shoe, Something en Here Comes The Sun, vaak gekenmerkt door zijn stemgeluid.

Luister naar beide playlists en (her)ontdek de Beatles-wereld voorbij Lennon en McCartney.

Officiële website: Ringo Starr / George Harrison
Wikipedia EN: Ringo Starr / George Harrison

Wikipedia NL: Ringo Starr / George Harrison

Spotify: The Beatles (Ringo Starr)

Spotify: The Beatles (George Harrison)

YouTube: Don't Pass Me By

YouTube: Octopus's Garden

YouTube: What Goes On

YouTube: Dig It

YouTube: Boys

YouTube: Matchbox

YouTube: Honey Don't

YouTube: I Wanna Be Your Man

YouTube: Chains

YouTube: Do You Want To Know A Secret

YouTube: Don't Bother Me

YouTube: I'm Happy Just To Dance With You

YouTube: I Need You

YouTube: You Like Me Too Much

YouTube: Taxman

YouTube: Love You To

YouTube: Within You Without You

YouTube: The Inner Light

YouTube: While My Guitar Gently Weeps

YouTube: Old Brown Shoe

YouTube: Something

YouTube: Here Comes The Sun

zaterdag 19 september 2026

#721: Carl Douglas - Kung Fu Fighting (1974)

Carl Douglas is een Brits-Jamaicaanse zanger die als tiener via California terechtkwam in Londen. Hij oefende zijn stem in diverse kerkkoren en ontwikkelde een passie voor soulmuziek.

Crazy Feeling was de eerste single die hij in 1966 op mocht nemen onder de artiestennaam Carl Douglas & The Big Stampede. Dat werd een kleine hit in Engeland, maar de twee singles die in de twee jaar daarna werden uitgebracht deden niets.

In 1968 mocht Douglas een solo-single opnemen, maar ook Serving A Sentence Of Life deed weinig tot niets. Na nog een paar onsuccesvolle singles probeert hij het met een solo-remake van Crazy Feeling, ook zonder succes.

En dan is daar in 1974 ineens het door hemzelf geschreven Kung Fu Fighting, de eerste single van zijn eerste solo-album, Kung Fu Fighter. Het album wordt geproduceerd door de Indiaas-Britse producer Biddu, voor wie het ook zijn doorbraak zal zijn.

Het nummer haakt handig in op de disco-rage en de grote aandacht voor vechtsport-gerelateerde films, aangevoerd door Bruce Lee's Enter The Dragon. Het aanstekelijke en makkelijk meezingbare nummer haalt de nummer één positie in vele landen, waaronder het VK, de VS en Nederland.

Het is echter wel een toevalstreffer. Het nummer was zou namelijk de b-kant worden van de single I Want to Give You My Everything. Er was een sessie van drie uur beschikbaar om beide nummers op te nemen, maar aan het einde was er nog slechts tien minuten over voor Kung Fu Fighting. In slechts twee takes werd het nummer opgenomen en ging men zich te buiten aan de 'huhs' en 'hahs', want wie luistert er nou naar een b-kant?!

De platenbaas stond er echter op dat Kung Fu Fighting de a-kant zou worden en zo werd het nummer geoppeld aan een andere albumtrack, Gamblin' Man. De eerste weken deed de single weinig, maar nadat het populair werd in de clubs kwam het toch de UK Singles Chart binnen en schoot snel door naar plek één.

Op het album staat ook de tweede single, Dance The Kung Fu. Zoals de titel al aangeeft, proberen Douglas en Biddu hiermee in te haken op het succes van de Kung Fu Fighting, maar dat lukt niet echt. Blue Eyed Soul is de derde single en dit is opmerkelijk genoeg een instrumentale track. Deze was nog minder succesvol.

Douglas is nooit meer in de buurt gekomen van het succes van dat ene nummer. Hij wordt vereenzelvigd met dat nummer en deed misschien daarom wel mee op een succesvolle cover in 1998 door Bus Stop. Het nummer werd ook in een aantal films gebruikt, zoals in de versie van Kung Fu Fighting door CeeLo Green & Jack Black voor de soundtrack van de film Kung Fu Panda uit 2008. Veel toepasselijker wordt het niet.

Officiële website (gearchiveerd): Carl Douglas
Wikipedia EN: Carl Douglas

Wikipedia NL: Carl Douglas

YouTube: Kung Fu Fighting

YouTube: Gamblin' Man

YouTube: Crazy Feeling [Carl Douglas & The Big Stampede]

YouTube: Serving A Sentence Of Life

YouTube: Crazy Feeling

YouTube: I Want to Give You My Everything

YouTube: Gamblin' Man

YouTube: Dance The Kung Fu

YouTube: Blue Eyed Soul

YouTube: Kung Fu Fighting [Bus Stop featuring Carl Douglas]

YouTube: Kung Fu Fighting [CeeLo Green & Jack Black]

zondag 13 september 2026

#720: Cher - Gypsies, Tramps & Thieves / Dark Lady (1981)

Bij het horen van de naam Cher denk je al snel aan haar successen uit de jaren tachtig en negentig als If I Could Turn Back Time, Believe en Strong Enough. Die kant van Cher spreekt mij niet zo aan, maar haar werk uit de jaren zestig en zeventig is andere koek.

Haar muzikale verhaal start in 1962 als Salvatore Bono en Cheryl Sarkisian elkaar ontmoeten. Bono schrijft, arrangeert en produceert muziek en samen werken ze als achtergrondzangers voor Phil Spector. Eind 1964 mogen ze als het duo Sonny & Cher een single opnemen. Ze worden als snel succesvol met hits als I Got You Babe, Little Man en The Beat Goes On. Opvallend is daarbij de rollenomkering waarbij Cher de lage stem vertolkt en Sonny de hoge.

In 1973 houdt het duo op te bestaan en hetzelfde geldt in 1975 voor hun huwelijk (sinds 1969). Opvallend genoeg had Cher tegelijk met Sonny & Cher ook een solo-carrière. Reeds in 1964 mocht ze bij Phil Spector een eerste single opnemen als Bonnie Jo Mason. Ringo, I Love You werd echter niet op de radio gedraaid omdat DJ's door haar lage stem dachten dat ze te maken hadden met een man die over zijn liefde voor Ringo Starr (van The Beatles) zong. Singles onder de naam Cher volgen en haar eerste solo-album komt slechts twee maanden na het debuutalbum van Sonny & Cher. Daarna lopen beide carrières een aantal jaar parallel.

Op de vroege solo-albums van Cher staan een aantal tijdloze singles. Die nummers hebben gemeen dat het een mix is van pop en folk rock, gecombineerd met een melancholisch en theatraal karakter in de voordracht en een instrumentatie met invloeden uit de zigeunermuziek.

Een eerste voorbeeld horen we al in februari 1966 in Bang Bang (My Baby Shot Me Down). Nog beter uitgewerkt is het in twee nummers uit de jaren zeventig die ik ooit gecombineerd op een original double hit single kocht: Gypsies, Tramps & Thieves en Dark Lady.

Het eerstgenoemde nummer (uit november 1971) kent een mooi intro en al vrij snel horen we het sonore stemgeluid van Cher. Na dertig seconden is het verhaal tekstueel geschetst en is het tijd voor het magnifieke refrein dat qua tempo, dynamiek en intensiteit mooi contrasteert met de coupletten. Het is twee-en-een-halve minuut genieten.

Dark Lady (uit februari 1974) vind ik zo mogelijk nog beter. Het intro is twintig seconden lang heel delicaat, waarna het nummer losbarst. De track heeft alle hiervoor genoemde kenmerken, maar de sterke verhaallijn van de tekst is een bonus. In de half gesproken, half gezongen coupletten zit een complete film noir verstopt. Het is wat mij betreft een perfecte song.

De vroege solo-albums van Cher staan allemaal op de streamingplatforms, dus je ook die periode uit haar carrière prima ontdekken of herbeleven.

Officiële website (fanclub): Cher
Wikipedia EN: Cher

Wikipedia NL: Cher

YouTube: Gypsies, Tramps & Thieves

YouTube: Dark Lady

YouTube: Ringo, I Love You [Bonnie Jo Mason]

YouTube: I Got You Babe [Sonny & Cher]

YouTube: Little Man [Sonny & Cher]

YouTube: Bang Bang (My Baby Shot Me Down)

YouTube: The Beat Goes On [Sonny & Cher]

YouTube: If I Could Turn Back Time

YouTube: Believe

YouTube: Strong Enough

zaterdag 5 september 2026

#719: 1994: - 1994: (1978)

In een artikel in Classic Rock Magazine vroeg de bekende Britse muziekjournalist Geoff Barton zich in 2006 af "Is Karen Lawrence de beste rockzangeres waar je nog nooit van hebt gehoord?". Ik denk dat hij daar best eens gelijk in zou kunnen hebben.

Lawrence komt voor het eerst in beeld in 1976 met de L.A. Jets. Die band maakt een gelijknamig album dat niet succesvol wordt. Een tweede album is gemaakt, maar werd nooit uitgebracht, ondanks dat de single Prisoner (Captured By Your Eyes) (geschreven door Lawrence met drummer John Desautels) tot #86 in de Billboard Hot 100 reikte.

Dat nummer werd vervolgens gekozen als het 'love theme' voor de soundtrack van de film Eyes Of Laura Mars. De versie die werd ingezongen door Barbra Streisand werd een veel grotere hit (#21). Helaas voor Lawrence en Desautels hadden ze een dubieuze uitgeefovereenkomst voor het nummer en ondanks de goede verkoopcijfers (4x platinum) hielden ze er weinig aan over.

Die ervaring verwerkte Lawrence in de tekst van het nummer Once Again met haar nieuwe band 1994:. Het gelijknamige album waar het nummer op staat heb ik al heel lang in mijn bezit, al weet ik niet meer of dat komt door een positieve recensie in een muziekblad of dat het de vrucht is van een uitverkoopbak.

Ik weet wel dat ik het album een tijdlang regelmatig heb gedraaid. De muziek beweegt zich tussen de grenzen van stevige hard rock (zoals Once Again) en AOR (Shoot To Kill, Sing To Me, Bring It Home) en staat volledig in dienst van de geweldige strot van Karen Lawrence.

Nummers als Heleana, Hit The Hard Way en Anastasia hebben een lager tempo en Read Up gaat dan weer richting pop, maar ook daarmee worden prima resultaten behaald. Toch is het de heftige eruptie van Radio Zone die op mij de meeste indruk maakt.

Na twee albums was ook voor 1994: de koek op. Daarna maakte Lawrence nog in 1981 een album als Karen Lawrence And The Pinz, bracht ze in 1986 een solo-album uit en kwam ze in 1994 met blues rock in de band Blue By Nature.

Daarnaast was ze horen als achtergrond- en gastvocalist op onder andere Draw The Line van Aerosmith, Double Trouble van Frankie Miller, Back On The Street van Jeff Beck en Ain't Life Grand van Slash's Snakepit.

Tijdens het maken van dit blog kwam ik er bovendien achter dat ze in 2024 in eigen beheer het album The Blues Is Back heeft uitgebracht en dat staat gewoon op Spotify. Die kan dus mooi op de luisterlijst.