Toen de oranje clown die zich President van de Verenigde Staten noemt deze week sancties oplegde aan het Internationaal Strafhof, schoot het fameuze debuutalbum van King Crimson uit 1969 in mijn gedachten: In The Court Of The Crimson King (An Observation By King Crimson). King Crimson hoef ik niet verder te introduceren, want voor zover de band nog niet bekend is bij de lezer, kan ik volstaan met een verwijzing naar de eerdere blogs #264 en #423.
Dat ik aan dit specifieke album dacht heeft natuurlijk te maken met het woord 'court' in de titel (net als bij het 'International Criminal Court'), maar ook met de openingstrack: 21st Century Schizoid Man (Including Mirrors). Het nummer bekritiseert de Vietnamoorlog en betrokken politici en voorspelt dat mensen in de 21ste eeuw schizoïde zullen worden door dit soort conflicten. De oranje clown c.q. politicus is er mede voor verantwoordelijk dat er ook bijna zestig jaar later nog steeds van dit soort conflicten ontstaan.
Het nummer is één van de klassiekers uit de prog rock en is door vele artiesten gecoverd (mijn favorieten zijn de versies van Gov't Mule en Johnny G). In de opbouw van het nummer komen eerst twee intense coupletten, waarin vooral de hevig vervormde vocalen opvallen die een vervreemdend effect hebben. Daarna volgen de instrumentale break 'Mirrors' en het opnieuw intense derde couplet, waarna de outtro de climax is.
De overgang naar I Talk To The Wind kan vervolgens niet groter zijn. Een heel rustig, melodieus en comtemplatief nummer:
I talk to the wind
My words are all carried away
I talk to the wind
The wind does not hear
The wind cannot hear
De vierde track, Moonchild (Including The Dream And The Illusion) is een ongeleid projectiel. Het start met de prachtige ballad 'The Dream', maar gaat na een kleine drie minuten abrupt over in de instrumentale improvisatie 'The Illusion' die werkelijk alle kanten op vliegt. Dit nummer vroeg bij mij herhaalde beluistering voordat ik het kon gaan waarderen.
Afsluiter van het album is de (bijna) titeltrack The Court Of The Crimson King (Including The Return Of The Fire Witch And The Dance Of The Puppets). De intro vind ik één van de mooiste die ik ken. Het nummer valt dan na een halve minuut bijna stil, om een halve minuut later prachtig aan te zwellen naar de voortzetting van de muziek uit het intro. In de rest van het nummer blijft die afwisseling aanwezig, onderbroken door twee nogal afwijkende instrumentale passages: 'The Return Of The Fire Witch' en 'The Dance Of The Puppets'.
Het is moeilijk om een album aan te wijzen dat een grotere invloed heeft gehad op de ontwikkeling van de prog rock dan In The Court Of The Crimson King. Bijzonder om dan te bedenken dat frontman Robert Fripp bijna zestig jaar later nog steeds actief is met een incarnatie van King Crimson en ook nog relevant weet te blijven.
© 2026 TTZL
.jpg)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten