Information is not knowledge. Knowledge is not wisdom. Wisdom is not truth. Truth is not beauty. Beauty is not love. Love is not music. Music is the best... [Frank Zappa - 'Packard Goose' - Joe's Garage: Act III (1979)]
Zoeken in deze blog
zondag 26 december 2021
#476: The Frank Cunimondo Trio Featuring Lynn Marino - Feelin' Good (1971/1997)
zondag 19 december 2021
#475: Various - This Is New Virgin Pop 1980 (1980)
Eigenlijk is dat opvallend, want het is op de keper beschouwd niets anders dan een staalkaart van artiesten die rond 1980 op het Virgin Records label albums hadden uitgebracht. Toch voelt het album op één of andere manier aan als een geheel en heb ik het met veel plezier vaak gedraaid.
Eerlijk gezegd kende ik niet veel uitvoerenden toen ik het album in 1980 (of kort daarna, dat weet ik niet precies meer) aanschafte. XTC was mij bekend van de kleine hit Making Plans For Nigel (drie weken in de Top 40) en ook This Is Pop beviel mij wel. Een paar jaar later zou hun album Mummer mij tot fan maken.
De intelligente synth-pop van The Human League (Empire State Human), John Foxx (Underpass) en Orchestral Manoeuvres In The Dark (Electricity) waren ook nog wel bekend, maar de minder of niet bekende bands waren de echte attractie van het album.
© 2021 TTZL
maandag 13 december 2021
#474: Arvo Pärt - Fratres (1994)
Hij componeert dan muziek voor stopmotion-animaties van Tallinnfilm en werkt vervolgens bij de Estse publieke radio. In 1960 componeert hij het werk Nekrolog dat gebaseerd is op de twaaltoonstechniek (dodecafonie) van Arnold Schönberg. Dit komt hem op kritiek te staan van de Sovjet-overheid ('gevoelig voor buitenlandse invloeden'), maar een paar maanden later wint hij er wel een competitie mee van diezelfde Sovjet-overheid. Niet verwonderlijk, de Sovjets hadden er wel vaker moeite mee om te bepalen wat was toegestaan en wat niet.
In 1968 komt hij opnieuw in conflict met de overheid. Na een persoonlijke crisis wordt Pärt religieus en zijn eerste compositie van dien aard ('Credo') zorgt ervoor dat hij en zijn muziek in de seculiere Sovjet-Unie in de ban worden gedaan. Acht jaar lang zal hij zich vervolgens storten op het bestuderen van Middeleeuwse en Renaissance-muziek voor hij weer gaat componeren, zij het met een heel andere stijl en techniek.
Uiteindelijk krijgt hij in 1980 toestemming om te emigreren naar Oostenrijk en in het Westen krijgt hij vanaf het begin veel aandacht. CD's met zijn muziek op ECM Records verkopen uitstekend en hij is van 2011-2018 de meest uitgevoerde, nog levende componist.
Ik ben zelf met Arvo Pärt in aanraking gekomen doordat hij werd genoemd in een artikel over minimal music, een stroming die mijn interesse geniet (zie blogs #50, #97 en #321). Zijn muziek werd daar holy minimalism genoemd (ook wel 'mystic minimalism', 'spiritual minimalism' of 'sacred minimalism') vanwege het religieuze karakter.
Nieuwsgierig geworden schafte ik de CD Fratres uit 1994 aan en daarop voeren pianist Martin Roscoe en violist Tasmin Little twee van Pärt's bekendste werken uit: Fratres (origineel uit 1977, hier in de 1980 versie) en Spiegel Im Spiegel (origineel uit 1978). Eerstgenoemde start fanatiek, maar valt na een minuut terug in verstilde klanken waarna piano en viool om elkaar heen blijven dwarrelen. Het opvallendste aspect in Spiegel Im Spiegel is het arpeggio dat op de piano vertolkt wordt en duidelijk geworteld is in de minimale muziek. Absoluut betoverend.
De andere werken op de CD worden vertolkt door het Bournemouth Sinfonietta en doen niet veel onder voor de eerdergenoemde composities. Cantus In Memoriam Benjamin Britten, Summa en Festina Lente kennen prachtige meerstemmige strijkers en de twee delen van Tabulu Rasa (Ludus en Silentium) zijn een bijna half uur durende tour-de-force.
Als je dit album beluistert is het niet moeilijk om te begrijpen waarom Steve Reich, één van de meesters van met minimal music genre, over Pärt zei: "Ik hou van zijn muziek en ik hou van het feit dat hij zo'n dappere, getalenteerde man is... Hij is helemaal uit de pas met de tijdgeest en toch is hij enorm populair, wat zo inspirerend is. Zijn muziek vervult een diepe menselijke behoefte die niets met mode te maken heeft.". Ik kan het er alleen maar mee eens zijn.
zondag 5 december 2021
#473: The Jimi Hendrix Experience - Hey Joe (1968)
Toch is er een groot verschil, want waar Purple Haze en The Wind Cries Mary werden geschreven door Jimi Hendrix, daar was Hey Joe een cover.
Het nummer werd in de vroege jaren zestig geschreven door Billy Roberts en in 1962 legde hij de rechten ervan vast. Het auteurschap van Roberts is echter omstreden omdat er elementen uit andere songs in zitten en ook omdat er andere songschrijvers zijn die claimen aan de track te hebben meegewerkt.
In ieder geval werd in 1965 Hey Joe voor het eerst uitgebracht door een garageband uit Los Angeles: The Leaves. Het nummer lijkt hier meer op iets uit het oeuvre van pakweg The Pretty Things, The Troggs of MC5 dan op de Hendrix-versie. En er waren meer garagebands met een eigen versie zoals The Standells (Hey Joe, Where You Gonna Go?), The Surfaris (Hey Joe, Where Are You Going) en er is een mooie versie van Hey Joe van The Music Machine, een minder bekende band uit Los Angeles. Het nummer heeft qua sfeer en tempo overeenkomsten met Hendrix en je vraagt je af of deze versie een inspiratiebron was voor Jimi's versie.
Ook artiesten als Love (Hey Joe), Cher (Hey Joe) en The Byrds (Hey Joe (Where You Gonna Go)) namen nog in de late jaren zestig hun geheel eigen versie van het nummer op. Deep Purple's Jon Lord voorzag hun versie van Hey Joe van een uitgebreid Boléro-intro. En uit die tijd is er ook een Franstalige versie van Hey Joe van Johnny Halliday.
Het nummer blijft ook in latere decennia aandacht krijgen. Zo maakt Patti Smith in 1974 een single versie (Hey Joe (Version)) die vooraf gegaan wordt door een monoloog. Andere (om uiteenlopende redenen) vermeldenswaardige versies zijn wat mij betreft onder meer:
Hey Joe van London Symphony Orchestra
Hey Joe/Purple Haze/Voodoo Chile van Soft Cell
Hey Joe van Nick Cave & The Bad Seeds
Hey Joe van Black Uhuru
Hey Joe van Willy DeVille
En natuurlijk mag Frank Zappa's hippie-parodie Flower Punk mag niet onvermeld blijven, met regels als "Hey Punk, where you goin' with that flower in your hand?/Well, I'm goin' up to Frisco to join a psychedelic band."