#688: Steve Roach - Zones, Drones & Atmospheres (2022)

Ieder genre heeft zo zijn giganten en in het ambient-gedeelte van de elektronische muziek is het niet anders. Ik heb al blogs geschreven over artiesten als Brian Eno, Aphex Twin, Pete Namlook, The Orb, Biosphere en Robert Rich, maar in dat rijtje mag Amerikaan Steve Roach zeker niet ontbreken (zie ook blog #599).

De nu 70-jarige, in La Mesa (California) geboren Roach groeide op in de nabijheid van de woestijnen, bergen en de oceaan en dat heeft een grote invloed op zijn muziek. 

Beïnvloed door Klaus Schulze, Tangerine Dream en Brian Eno, maar ook door Yes en Pink Floyd, brengt hij sinds 1982 muziek uit. Al snel maakt hij albums die ook nu nog als mijlpalen van het ambient-genre worden gezien: Structures From Silence (1984), Quiet Music (1986) en Dreamtime Return (1988). Zelf kwam ik pas in 2022 met hem in aanraking door het album Zones, Drones & Atmospheres. 

Het album omvat zeven nummers die variëren in lengte tussen zes en zestien minuten. De lange, dromerige opener The Living Space wordt gekenmerkt door klankpatronen die mij doen denken aan de patronen in Indonesische gamelan-muziek.

De drie daaropvolgende nummers (Breathing Light, Neomorphic, Shadow Realms) zijn echte ambient-tracks waarin Roach laat horen hoe goed hij is in het aanbrengen van subtiele veranderingen in schijnbaar stationaire patronen, gecombineerd met mooie harmonieën en ingetogen, maar prachtige sequenties.

De dreigende, science fiction-achtige sfeer (zoals bijvoorbeeld te horen is in de  soundtracks van de Alien films) van de vorige nummers wordt nog verder uitvergroot in Immerse Indigo. 

The Perfection Of Solitude laat voor het eerst het gebruik van ritme horen en de laatste track Holding Light sluit het album heel sereen af. Althans, voor wat de CD-versie betreft want het album gaat in de digitale versie verder. Veel verder.

De digital extension tracks Submerged (73 minuten) en Isolation Station (58 minuten) zijn lange, glijdende, verstilde composities die zich uitstekend lenen om bij te werken of lezen, of bij geconcentreerde beluistering (bij voorkeur via een hoofdtelefoon) je in een andere staat van bewustzijn kunnen brengen. 

Sinds mijn kennismaking met dit Roach-album zijn er vele andere gevolgd en ik blijf het opvallend vinden dat in een oeuvre van 200+ releases er zoveel variatie zit.

© 2026 TTZL

Official website: Steve Roach / Bandcamp
Wikipedia EN: Steve Roach

Wikipedia NL: Steve Roach

YouTube: Zones, Drones & Atmospheres [album]

Spotify: Zones, Drones & Atmospheres [album]

YouTube: The Living Space

YouTube: Breathing Light

YouTube: Neomorphic

YouTube: Shadow Realms

YouTube: Immerse Indigo

YouTube: The Perfection Of Solitude

YouTube: Holding Light

Digital extension tracks:

YouTube: Submerged

YouTube: Isolation Station

#687: Anvil - Hard 'N' Heavy (1981)

Anvil is een bijzondere band. Zelfs zonder een liefde voor hard rock en heavy metal zijn de Canadezen interessant vanwege de mooie verhalen die over de band verteld kunnen worden. Hou je wel van de wat stevigere muzieksoorten, dan zit je helemaal goed.

De historie van Anvil gaat terug tot 1973 wanneer schoolvrienden Steve "Lips" Kudlow (zang, gitaar) en Robb Reiner (drums) samen muziek gaan maken. Een paar jaar later wordt de band gecompleteerd door  Dave "Squirrely" Allison (ritmegitaar, zang) en Ian "Dix" Dickson (bas). Als naam kiezen ze de bijnaam van Kudlow, Lips.

Ze nemen een album op en brengen het in 1981 in eigen beheer uit op Splash Records. De band heeft dan nog een shock rock focus (zie ook blog #429) en dat zie en hoor je terug in sommige titels en teksten.

De muziek is echter opmerkelijk. Op het album Hard 'N' Heavy staan sommige van de eerste vastgelegde voorbeelden van speed metal. Daarnaast horen we drummer Reiner al de double bassdrum techniek toepassen die later gemeen goed zou worden in het genre. 

Het Canadese platenlabel Attic is gecharmeerd van het Lips-album en brengt nog in 1981 een heruitgave uit waarbij de bandnaam is gewijzigd naar Anvil.

Ik kwam zelf met de band in aanraking midden jaren tachtig doordat er een mooie picture disc van Hard 'N' Heavy mijn aandacht trok in de afprijsbak.

Het album opent met de lekkere rechttoe-rechtaan-rocker School Love. AC/DC en I Want You Both (With Me) liggen in het verlengde daarvan.

In At The Apartment en Ooh Baby laat Anvil horen ook met lagere tempi goed uit de voeten te kunnen, maar het zijn toch vooral de 'speed metal avant la lettre' tracks die indruk maken en die aantoonbare invloed hebben gehad op bands als Megadeth, Slayer, Anthrax en Metallica.

Ooh Baby, Hot Child en Bondage zijn heerlijke nummers, maar het is vooral Bedroom Game dat indruk maakt. Een heerlijke intro die via een prima solo overgaat naar het eerste couplet, een prima refrein, lekkere breaks en fijne solo's. Voor mij het beste nummer van het album. Voeg daar nog de heavy cover van The Rolling Stones' Paint It Black bij en je hebt een zeer genietbaar album.

Toch is Hard 'N' Heavy is niet het beste album van Anvil. De twee albums die direct op dit debuut volgden zijn nog beter (daarover een andere keer meer). Anvil genoot kortstondig succes met die albums, maar het ebde ook snel weer weg. Het werd zo zelfs erg dat ze vanaf 2004 voor bijna lege zalen speelden, constant geldproblemen hadden en uiteindelijk ook zonder platencontract kwamen te zitten. 

Anvil staat inmiddels wel bekend als 'The Real Life Spinal Tap' nadat hun misfortuin was gedocumenteerd in The Story Of Anvil uit 2008 (als je kans krijgt deze documentaire te bekijken zou ik het zeker doen).

Op het laagste punt van hun populariteit werden ze overeind gehouden door een hondstrouwe fanbase in Duitsland en in 2007 probeerden ze het opnieuw, nu in triobezetting, met een in eigen beheer uitgebracht album: This Is Thirteen. De goed ontvangen documentaire zorgde voor hernieuwde belangstelling voor de band en dit kort daarvoor uitgebrachte album. 

Het zorgde er ook voor dat de band weer door kon gaan opnemen en optreden met in ieder geval de oprichters Kudlow en Reiner nog in de gelederen. Er zijn tot nu toe nog zeven studio-albums verschenen na This Is Thirteen en ze zijn nog steeds actief.

© 2026 TTZL

Official Facebook: Anvil

Officiële fanpage: Anvil
Wikipedia EN: Anvil

Wikipedia NL: Anvil

YouTube: Hard 'N' Heavy [album]

Spotify: Hard 'N' Heavy [album]

YouTube: School Love

YouTube: AC/DC

YouTube: At The Apartment

YouTube: I Want You Both (With Me)

YouTube: Bedroom Game

YouTube: Ooh Baby

YouTube: Paint It Black

YouTube: Oh Jane

YouTube: Hot Child

YouTube: Bondage

#686: Intaferon - Steamhammer Sam (1983)

In 1983 werd het new wave/synthpop-duo Intaferon gevormd door Simon Fellowes en Simon Gillham. Na drie singles was het Inteferon-verhaal echter alweer over en na twee solo-albums maakte Fellowes de overstap naar een carrière als auteur. Gillham werd uiteindelijk een filosofie-docent.

De eerste single Get Out Of London verscheen in oktober 1983 en ondanks behoorlijk wat tv-aandacht in met name The Max Headroom Show, bereikte het slechts nummer 93 in de top 100 in het VK (in NL trok het nummer in het geheel geen aandacht). Het is een uptempo nummer dat niet onaardig is, maar op mij maakt het niet veel indruk. De derde en laatste single Baby Pain is een mid-tempo track die in september 1984 verscheen en vooral opvalt door een interessante instrumentatie.

De tweede single, Steamhammer Sam, is echter andere kost. Het nummer vertelt het verhaal van een staalarbeider die werkeloos wordt en daaraan onderdoor gaat (iets dat in 1983 heel actueel was). 

De intro wordt gekenmerkt door geluiden die een industriële sfeer oproepen. Die geluiden blijven op de achtergrond aanwezig, ook als de melodie al gestart is. Dan ontvouwt zich een nummer dat aan de ene kant de new wave en synthpop van de andere singles in zicht heeft, maar ook - als een soort tegenwicht voor de zware tekst - een blaasorkest en kinderkoor. En op één of andere manier werkt het contrast tussen de quasi-vrolijke muziek en de serieuze boodschap van de tekst. Een pop-pareltje, wat mij betreft.

Op de b-kant van de single staat het nummer in een uitvoering door alleen het blaasorkest en op de 12-inch staat ook nog een langere remix (waarbij het verhaal wel het onderspit delft). In de video van het nummer vertolkt acteur Jack Watson de rol van Steamhammer Sam.

Steamhammer Sam stond vier weken in de NL Top 40, maar kwam niet hoger dan nummer 36. 

© 2026 TTZL

Official website: Simon Fellowes
Wikipedia EN: Intaferon

YouTube: Steamhammer Sam

YouTube: The Continuing Story Of Steamhammer Sam

YoyTube: Steamhammer Sam (Long Version)

YouTube: Steamhammer Sam [video]

YouTube: Get Out Of London [video]

YouTube: Baby Pain