Zoeken in deze blog
Posts gesorteerd op relevantie tonen voor zoekopdracht orb. Sorteren op datum Alle posts tonen
Posts gesorteerd op relevantie tonen voor zoekopdracht orb. Sorteren op datum Alle posts tonen

zaterdag 23 mei 2015

#133: The Orb - U.F.Off: The Best Of The Orb (1998)

In 1988 richtten Alex Paterson en Jimmy Cauty een bijzondere band op: The Orb. Begonnen als een DJ-outfit gingen ze al snel zelf ook muziek maken en uitbrengen. 

 The Orb bevindt zich eigenlijk in een hele aparte, eigen categorie, maar vanwege de drugs-associaties en de extravagante, psychedelische lichtshows werd Pink Floyd vaak als referentie genoemd. Ze werden zelfs regelmatig "The Pink Floyd of the Nineties" genoemd, maar hun muziek is eerder schatplichtig aan experimentelen als Brian Eno en krautrock-iconen als Kraftwerk, Can en Cluster (en ook Karl-Heinz Stockhausen) en ook dub en reggae zijn inspiratiebronnen. Toch zou The Orb in 2010 met Pink Floyd-gitarist David Gilmour het album Metallic Spheres opnemen.

 Het album U.F.Off: The Best OF The Orb biedt een prachtige dwarsdoorsnede van van het werk van The Orb in de periode 1988-1998. De lange, experimentele albumtracks zijn hier veelal in de kortere single- of dancemix versies aanwezig en zijn tot een doorlopend geheel gemixt. 

 Het album start met twee klassieke The Orb-tracks. A Huge Evergrowing Pulsating Brain That Rules From The Centre Of The Ultraworld [orbital dance mix] geeft weer een heel andere, dansbare kijk op de track die ik al in blog #47 beschreef. In Little Fluffy Clouds [dance mix 2] werken de toegevoegde ritmische elementen goed terwijl de ijle synthesizerklanken en de gesproken tekst over de luchten van Nebraska de sfeer van de track weten te behouden.

 Op de rest van het verzamelalbum komen alle soorten Orb-tracks aan bod. De reggae-invloeden zijn het duidelijks hoorbaar in Perpetual Dawn [solar youth mix], Blue Room [7" mix] en Outlands [LP version].

 De wat lichtere ritmische pop-kant komt naar voren in tracks als Assassin [7" mix], Toxygene [7" edit], DJ Asylum [7" edit].

 Maar ook de experimentele/ambient songvariant komt goed aan bod met Pomme Fritz [meat 'n' veg], Mickey Mars [7" edit], Towers Of Dub [original mix] en de 'hidden track' Oxbow Lakes [alternative version].

 U.F.Off: The Best Of The Orb is zowel een goede kennismaking voor iemand die The Orb nog niet (zo goed) kent als een waardevolle aanvulling voor de fan vanwege alle aparte versies van bekende tracks.

 NB Waar niet de exacte U.F.Off-versie voorhanden was op YouTube, heb ik een versie gekozen die er dicht bij in de buurt komt.

© 2015 TTZL


Gepost door op Geen opmerkingen:

maandag 24 mei 2021

#445: The Orb - Sin In Space / Part 1, 2 & 3 (2016-2017)

Over het algemeen vind ik een remix niet veel toevoegen. Vaak is het origineel beter en maar heel soms heeft een remix dezelfde kwaliteit. Laat staan dat deze beter is geworden dan het origineel. Natuurlijk zijn er ook uitzonderingen en bij The Orb (zie ook blogs #47 en #133) is dat vaak het geval. 

Dat heeft er mee te maken dat bij een remix van een track van The Orb het niet gaat om alleen het toevoegen van een extra drumpatroon of kek geluidje. Nee, de originele track is slechts de basis van een nieuw nummer. En dan maakt het niet uit of The Orb zelf de remix maakt of dat het door een bevriende muzikant gebeurt. Volledige vrijheid is het devies. Dat is natuurlijk leuk en waarschijnlijk daarom zijn er ook zoveel singles en EP's met remixen van albumtracks verschenen van The Orb.

Dat gebeurde dus ook met de albums Moonbuilding 2703 AD (uit 2015) en COW / Chill Out, World (uit 2016), die trouwens allebei zeer aan te bevelen zijn. Er verschenen onder andere drie EP's die door de subtitel Sin In Space onderling verbonden zijn.

Moonbuilding 2703 AD Remixes / Sin In Space Pt. 1 verscheen als eerste in 2016 met daarop drie remixen van het titelnummer van het album. Het lekker kort getitelde Moonbuilding 2703 AD (Wolfgang Voigt Antiretroambientpsycholkamix) opent heel ambient en bouwt dan rustig op. Na twee tempoversnellingen eindigt het bijna een kwartier later weer in een mooie rustige sfeer. De twee daaropvolgende tracks, Moonbuilding 2703 AD (Wassermann Psychoschaffelclustermix) en Moonbuilding 2703 AD (Teebs Moon Grotto Mix) zijn beide lekker loom en 'spacey'.

Alpine Diskomiks - Sin In Space Pt. 2 komt ook uit 2016 en bevat remixen van de Japanse bonustrack op het album COW / Chill Out, World!. De eerste track Alpine (Prins Thomas Diskomiks) heeft een fijn pulserend ritme en wisselt dat gedurende 11 minuten af met rustige passages. Alpine (Prins Thomas Simpler Tool For DJ Fools) en Alpine (Prins Thomas Short Yoga Break Version) bouwen daarop voort, maar ieder met hun eigen sfeer.

Op The Cow Remixes - Sin In Space Pt. 3 uit 2017 worden remixen gepresenteerd van nog vier nummers van COW. 9 Elms Over River Eno (The Field Remix) is een atmosferisch nummer met een complex ritme. Ideaal om te beluisteren via een koptelefoon. 4 AM Exhale (Dave DK Accellerator Mix) is meer uptempo en heeft een heel ijl klankspectrum. 5th Dimensions (Jörg Burger Dschungeloper Mix) begint en eindigt zonder percussie en heeft in middenstuk met een heerlijk traag, voortstuwend ritme. Een heerlijke track. Afsluiter Wireless (Leandro Fresco Mix) is een kwartier durende, experimentele trip die doet denken aan de albums uit hun beginperiode die ze de bijnaam The Pink Floyd of Techno opleverde. 

Alex Paterson (het enige constante lid van The Orb) heeft ook nooit moeite gedaan om zijn waardering voor Pink Floyd te verbergen. Hij regaeerde op de bijnaam met de hoes van het album Live 93 die overduidelijk verwijst naar Animals en in 2010 maakten The Orb en Pink Floyd-gitarist David Gilmour samen het album Metallic Spheres.

© 2021 TTZL



Gepost door op Geen opmerkingen:

zondag 5 november 2023

#573: The Orb And David Gilmour – Metallic Spheres (2010) / Metallic Spheres In Colour (2023)

Als ik eerlijk ben, had ik er meer van verwacht toen in 2010 The Orb en David Gilmour hun gezamenlijke album uitbrachten. Niet dat Metallic Spheres een slecht album was, integendeel. Ik heb het vaak en met plezier beluisterd, maar het gevoel bleef hangen dat het misschien nog beter had kunnen zijn.  

Dat gevoel leefde blijkbaar ook bij Alex Paterson (meesterbrein van The Orb), want samen met zijn companen Michael Rendall en Youth maakte hij een nieuwe versie. Het album werd een helemaal opnieuw geconstrueerde ('reimagined') versie van het origineel onder de titel Metallic Spheres In Colour. 

Het album uit 2010 kwam voort uit de actie van Gilmour om aandacht te vragen voor het lot van hacker Gary McKinnon. Gilmour deed dat middels een online uitgebrachte single, samen met Bob Geldof en Chrissie Hynde. Het nummer dat zij kozen was Chicago van Graham Nash. De originele versie van Nash gaat over het protest tegen de Vietnamoorlog, maar de tekst is hier ook toepasselijk en Nash stemde er mee in.

The Orb werd gevraagd een remix te maken van Chicago en zij vroegen daarop aan Gilmour om wat extra gitaarpartijen te komen inspelen. Dit leidde tot het album Metallic Spheres dat uit twee delen bestaat en waarbij de remix als Chicago Dub het vierde deel werd van de Spheres Side.

Bij de aankondiging van Metallic Spheres werd aangegeven dat er gestreefd werd naar een samensmelting van het kenmerkende geluid van The Orb en dat van Pink Floyd ten tijde van Wish You Were Here. Dat hoor ik echter niet echt terug. Het geluid is nogal kil en mechanisch en heeft wat experimentele trekjes. 

Dat is op zich niet erg, het is nog steeds een prima album, maar je verwacht iets anders. De Deluxe Edition van het album had een extra schijf met daarop de 3D60 versie van het album die via een koptelefoon een heel aparte ervaring geeft waarbij het geluid van alle kanten lijkt te komen.

Zoals eerder gememoreerd is er nu een nieuwe versie van het album verschenen. Deze keer is het geweldig goed gelukt om die gewenste mix van te creëren. Het klassieke Orb-geluid is gekoppeld aan Wish You Were Here-achtige klanken en er zijn vergaande ingrepen in het originele materiaal gedaan. Zo zijn de door Gilmour gezongen passages verwijderd en een acht minuten durende, experimentele trip uit het eerste nummer (Metallic Side) is geheel verdwenen, waardoor het nummer nu veel vloeiender verloopt.

Er zijn ook allerlei nieuwe elementen toegevoegd waardoor het meer aanvoelt als een nieuw album, dan een remix van het bestaande werk. Wellicht is daarom ook gekozen voor nieuwe titels: Seamless Solar Spheres Of Affection Mix en Seamlessly Martian Spheres Of Reflection Mix.

Ik denk dat ik deze Metallic Spheres In Colour nog veel meer draaibeurten ga geven dan het originele Metallic Spheres. Dit is wederom een mooie toevoeging aan de toch al rijke catalogi van The Orb en David Gilmour.

© 2023 TTZL

Officiële website: The Orb / David Gilmour
Wikipedia NL: The Orb / David Gilmour
Wikipedia EN: The Orb / David Gilmour

YouTube: Metallic Spheres

YouTube: Chicago [David Gilmour, Bob Geldof & Chrissie Hynde]
YouTube: Chicago [Graham Nash]


Gepost door op Geen opmerkingen:

zondag 29 september 2013

#47: The Orb - A Huge Ever Growing Pulsating Brain That Rules From The Centre Of The Ultraworld (Loving You - Orbital Mix) (1989)

Normaal gesproken behandel ik geen singles op dit blog maar voor The Orb maak ik graag een uitzondering. A Huge Ever Growing Pulsating Brain That Rules From The Centre Of The Ultraworld (Loving You - Orbital Mix) is dan ook niet zomaar een single.

 Het is de eerste track waar het duo Alex Paterson en Jimmy Cauty als The Orb aan hebben gewerkt. Het is echter niet het eerste nummer dat onder de naam The Orb verscheen. Een nummer op een verzamelalbum en een EP gingen voor.

 The Orb hebben het genre ambient house gedefinieerd. Een genre dat ontstond uit een behoefte aan muziek waarop je na een house party weer tot rust kon komen ('chillen'). Invloeden daarbij waren onder andere Yellow Magic Orchestra, Pink Floyd (en andere psychedelische rockgroepen), Brian Eno, Steve Reich en house en reggae muziek.

 In 1989 mocht The Orb een radio-sessie verzorgen bij de fameuze BBC-DJ John Peel. In deze sessie speelden ze het twintig minuten durende nummer Loving You en kregen daar veel positieve reacties op. Daarop werd een studioversie van het nummer uitgebracht onder de titel A Huge Ever Growing Pulsating Brain That Rules From The Centre Of The Ultraworld (Loving You - Orbital Mix). Alhoewel de single bijna twintig minuten duurde bereikte het toch de single hitlijst in de UK en reikte tot nummer 78.

 In deze track zit al heel veel van wat later uitgewerkt zou worden op de vele succesvolle albums van The Orb die zouden volgen. Een atmosferisch geheel doorspekt met vocale en instrumentale samples, variërende ritmes en en wisselende tempi. 

 A Huge Ever Growing Pulsating Brain That Rules From The Centre Of The Ultraworld (Loving You - Orbital Mix) begint heel kalmpjes en in minuut zes komt er voorzichtig iets langs dat op een ritme lijkt. In de minuut daarna horen we een erg bepalende vocale sample uit het nummer Loving You van Minnie Riperton (vandaar de originele titel van het nummer). Deze zal in de rest van het nummer nog terugkomen. Overigens is alleen in de eerste oplage van single de originele sample te horen. Op last van Minnie Riperton's management moest de sample verwijderd worden en in alle andere uitgaven horen we een 'sound-alike'.

 Een verdere beschrijving van de track laat ik achterwege. Dit is muziek die je moeten horen, of beter, moet ondergaan. Op flink volume, bij voorkeur op een koptelefoon.

 © 2013 TTZL


Officiële website: The Orb
Wikipedia EN: The Orb
Wikipedia NL: The Orb
Youtube: A Huge Ever Growing Pulsating Brain That Rules From The Centre Of The Ultraworld (Loving You - Orbital Mix)
Youtube: Minnie Riperton - Loving You



Gepost door op Geen opmerkingen:

zaterdag 4 september 2021

#460: Lee "Scratch" Perry (1936-2021)

Deze week kwam het bericht dat reggae-pionier Lee "Scratch" Perry is overleden op 85-jarige leeftijd. De invloed van Perry op de ontwikkeling van reggae kan niet worden overschat. Hij was excentriek qua kleding en gedrag, maar zeker ook qua muzikale innovaties. De productietechnieken die hij heeft bedacht zijn bepalend geweest voor de ontwikkeling van dub en de kunst van het remixen. In zijn producties was hij een pionier met het gebruik van samples en het gebruik van echo & reverb effecten. En zijn 'vrije associatie vocalen' waren een voorloper van rap. Op Jamaica werd hij in 2012 voor zijn verdiensten onderscheiden met de Order of Distinction.

Het is uitdagend om een duik te nemen in de discografie van Perry omdat deze gefragmenteerd is. Hij heeft platen uitgebracht onder zijn eigen naam Lee "Scratch" Perry, onder de naam van zijn studioband The Upsetters en onder het gecombineerde Lee "Scratch" Perry & The Upsetters. In totaal gaat het  om meer dan zeshonderd singles, EP's en albums. Een goed startpunt zijn de albums Super Ape en Roast Fish, Collie Weed, & Corn Bread.

Nog indrukwekkender is zijn werk als schrijver, arrangeur en producer voor anderen. Hier tikt de teller bijna drieduizend credits aan! Daar zitten reggae-grootheden als Bob Marley, The Congos en Junior Marvin bij, maar ook vele minder bekende artiesten. Een mooi overzicht, waar zowel zijn eigen werk als zijn werk voor anderen op staat, is de 3CD verzamelaar Arkology.

Zijn invloed reikte echter veel verder dan de reggae. Hij was van invloed op en werkte samen met uiteenlopende artiesten als Adrian Sherwood, Beastie Boys en The Clash. Zelf ben ik zeer gecharmeerd van zijn samenwerkingen met Dieter Meier (van Yello) op het album TechnoMajikal (uit 1997) en een drietal albums (uit 2012 en 2013) met de Britse geluidsmagiërs van The Orb: The Orbserver In The Star House, The Orbserver In The Star House In Dub en More Tales From The Orbservatory.

Hieronder heb ik links opgenomen naar de hierboven vermelde albums. Klik erop en geniet (nogmaals) van de geniale gekte van Lee "Scratch" Perry. 

© 2021 TTZL

Wikipedia NL: Lee "Scratch" Perry

YouTube: Arkology 
Spotify: Super Ape [The Upsetters]
Spotify: Roast Fish, Collie Weed, & Corn Bread [Lee "Scratch" Perry]
Spotify: TechnoMajikal [Lee "Scratch" Perry with Dieter Meier]
Spotify: The Orbserver In The Star House [The Orb feat. Lee "Scratch" Perry]
Spotify: The Orbserver In The Star House In Dub [The Orb feat. Lee "Scratch" Perry]
Spotify: More Tales From The Orbservatory [The Orb feat. Lee "Scratch" Perry]
Gepost door op Geen opmerkingen:

zondag 17 november 2013

#54: [VA] - Trance Europe Express (1993)


In het begin van de jaren negentig bedachten Rob Deacon en Robin Gibson in de UK het concept van een compilatie-CD met een aanvullend magazine met artikelen over de artiesten op de CD. Omdat geen van de benaderde uitgeverijen met hen in zee wilde gaan begonnen ze hun eigen uitgeverij, Volume. De uitgaven kwamen als een standaard CD in een 'jewel case' met een magazine op hetzelfde formaat (met standaard 192 pagina's) in een kartonnen 'slipcase'.
Na een aantal reguliere uitgaven van de CD/magazine-combinatie verscheen in 1993 een eerste special: Trance Europe Express. Deze uitgave richt zich volledig op (het zal niet verbazen) Europese trancemuziek in al zijn verschijningsvormen. Het is een dubbel-CD met weer een bijgaand magazine en de keuze van de tracks is geweldig. Veel acts die later een grote naam zouden worden stonden hier al op.

CD-1 opent al direct met een knaller: Semi-Detached van Orbital. Het nummer start heel rustig en langzaamaan komen er ritmische accenten bij. Het geheel wordt een hypnotiserend brouwsel dat in de laatste minuut weer langzaam wordt afgebouwd. Ook is er een nummer van Thomas Fehlmann onder de projectnaam Readymade getiteld Face The Day. Een mooi, bijna ambient-achtig werkje. Verder mooie dub van Bill Laswell's project Material (Praying Mantra), bubbelende synthesizers in Desir van System 7 en prachtige vocalen van Billie Ray Martin in Spooky's Persuasion.

 Op CD-2 gaat het feest gewoon verder met namen als Moby (met het sfeervolle Move) en Sven Väth's Barbarella (met het fijn stampende The Mission). 

 Ook voor de wat avontuurlijkere en/of experimentelere trance is er ruimte middels tracks van The Orb (Majestic) en Aphex Twin (Analogue Bubblebath 3). De Nederlandse eer wordt hooggehouden door Trance Induction (N) en Psychick Warriors Ov Gaia (Dust).

 De samenstellers van Volume hebben na deze geweldige compilatie in de jaren negentig nog vier edities van Trans Europe Express uitgebracht. Daarnaast zijn er nog twee Trans Atlantic (focus: Amerika) en één Trance Pacific (focus: Australië) compilaties uitgebracht. Allemaal zeer de moeite waard.

© 2013 TTZL


Wikipedia EN: Volume
Youtube: Semi-Detached [Orbital]
Youtube: Face The Day [Readymade]
Youtube: Praying Mantra [Material]
Youtube: Desir [System 7]
Youtube: Persuasion [Spooky & Billie Ray Martin]
Youtube: Move [Moby]
Youtube: The Mission [Barbarella]
Youtube: Majestic [The Orb]
Youtube: Analogue Bubblebath 3 [Aphex Twin]
Youtube: N [Trance Induction]
Youtube: Dust [Psychick Warriors Ov Gaia]
Gepost door op Geen opmerkingen:

zondag 24 september 2023

#567: I-One - Singularity (2018)

Bandcamp is een Amerikaans online audio distributie platform dat sinds 2007 bestaat en waarop artiesten hun creaties rechtstreeks aan het publiek kunnen verkopen. Het gaat hierbij vaak om beginnende of (nog) niet heel bekende artiesten, maar ook gevestigde namen als Peter Gabriel, The Gathering, The Orb en Porcupine Tree vind je hier terug. 

Die artiesten brengen hun muziek vaak in eigen beheer uit of bij kleinere, onafhankelijke maatschappijen. Ook die maatschappijen kunnen een pagina op Bandcamp hebben om hun uitgaven te distribueren. Dat kunnen fysieke producten zijn (op CD of vinyl, meestal met gratis download en streaming) of alleen digitale bestanden. 

Eén van die maatschappijen is Liquid Sound Design (of: LSD) en begin september boden zij een paar dagen lang hun gehele (digitale) catalogus (ca. 60 albums) aan in een totaalpakket (omgerekend nog geen euro per titel). Zij wilden hiermee geld ophalen om nieuwe uitgaven te financieren. Dat aanbod kon ik niet laten lopen.

De muziek die LSD uitbrengt concentreert zich op genres als ambient, ambient dub, ambient techno, psybient en downtempo. Ik ben nu ongeveer halverwege het beluisteren van mijn aankoop en alhoewel er een flink aantal pareltjes tussen zitten (Saafi Brothers, KUBA, Youth & Gaudi om er een paar te noemen), sprong er één album direct bovenuit.

Dat album is Singularity van het voor mij geheel onbekende I-One. Dit blijkt een nom-de-plume te zijn van de Tsjech Ivan Jašek en het album is een fijne mix van moderne elektronische muziek en etnische invloeden. Inventieve sequences, samples en effecten kleuren de muziek zodat deze weg blijft van het new-age gedreutel. Ik hoor eerder flarden Vangelis, Berlin School en zelfs Brian Eno terug in het werk.

Het album luistert weg als één lange track en het lijkt zinloos om er specifieke nummers uit te lichten, maar de opeenvolgende tracks Gravitation/Out Of Space, Last Contact en Singularity geven een goed beeld.

Van die titeltrack staat er nog een versie op het album en dat is Singularity (full soundscape). Het is een prachtig klanklandschap dat (in plaats van 7 minuten) hier ruim 51 minuten duurt en mij doet mij denken aan Waiting For Cousteau van het gelijknamige album van Jean-Michel Jarre. 

Singularity van I-One is een geweldige vondst in de aangeschafte berg digitale muziek van LSD en ik twijfel er niet aan dat ik dit album nog vele malen zal beluisteren.

© 2023 TTZL


Bandcamp: I-One
Discogs: I-One

YouTube: Singularity [album] / Singularity [full soundscape]
Spotify: Singularity [album inclusief full soundscape]

YouTube: Last Contact
YouTube: Singularity

YouTube: Waiting For Cousteau [Jean-Michel Jarre]
Gepost door op Geen opmerkingen:

zondag 30 juni 2013

#34: Orbital - In Sides [+ The Box] (1996)

Het Britse duo Orbital bestaat uit de broers Paul en Phil Hartnoll. Sinds 1989 maken ze een avontuurlijke instrumentale mix met techno-, house- en ambient-invloeden. Dit wordt af en toe gelardeerd met vocale samples en achtergrondzang. Bij vergelijkbare artiesten kun je denken aan acts als The Orb, Underworld, Aphex Twin, Autechre en Chemical Brothers maar ook Moby, Front 242 en natuurlijk de 'godfathers' van Kraftwerk.

 In 1996 genoot Orbital al een redelijke bekendheid door clubhits als Chime, Halcyon en Are We Here (featuring Alison Goldfrapp) toen de single The Box (single) werd uitgebracht, ondersteund door een opvallende videoclip. 

 Op het album In Sides is The Box (album) al uitgebreid tot een twaalf minuten durend nummer waarbij Part I het rustige deel is met klankkleuren die doen denken aan klavecimbel en klokkenspel. In Part II komen bas en drums er nadrukkelijk bij en gaat het tempo omhoog. Rondzingende rauwe synthesizer uithalen kleuren het laatste deel van Part II.

 De CD-single geeft ons gedurende 28 minuten een The Box (CD single) van epische proporties. Bijzonder is dat er een 'vocal reprise' op de CD-single staat waarmee het één van de weinige Orbital tracks is met échte vocalen. Dit plaatje is een echte 'desert island disc' (gelukkig werd de CD-single bij sommige versies van In Sides meegeleverd).

 The Girl With The Sun In Her Head opent het album In Sides rustig met een geluid dat doet denken aan het geluid van een draaiende windmolen. Dit geluid vervormt langzaam tot de onderliggende beat van het nummer. Als de toetsen de melodie van het nummer inzetten gaat het tempo omhoog en na enige breaks komt het nummer na een minuut of tien weer langzaam tot stilstand. De politiek en milieubewuste broers Hartnoll hebben als statement bij de opname van dit nummer alleen gebruik gemaakt van elektriciteit die is opgewekt door CYRUS, de zonnegenerator van Greenpeace.

 P.E.T.R.O.L. en het tweede deel van Dŵr Budr (Welsh voor 'vies water') zijn allebei uptempo waarbij het eerste nummer wat agressiever van toon is dan het tweede. Adnan's is het nummer met de meeste ambient invloeden op het album.

 Het album sluit af met Out There Somewhere Part I en Part II. Wederom een lang uitgesponnen nummer (27 minuten) waarvan de beide delen verschillend zijn en tóch een geheel vormen. 

 In Sides en The Box zijn muzikale ontdekkingsreizen waarin zoveel tegelijk gebeurt dat je bij iedere beluistering weer nieuwe dingen ontdekt (koptelefoon aanbevolen!). 

© 2013 TTZL


Officiële website: Orbital
Wikipedia EN: Orbital
Wikipedia NL: Orbital
Youtube: Chime
Youtube: Halcyon
Youtube: The Box (single)
Youtube: The Box (album versie)
Youtube: The Box (CD single)
Youtube: The Girl With The Sun In Her Head
Youtube: P.E.T.R.O.L.
Youtube: Dŵr Budr
Youtube: Adnan's
Youtube: Out There Somewhere Part I
Youtube: Out There Somewhere Part II

Gepost door op Geen opmerkingen:

maandag 2 juli 2018

#294: Banco de Gaia - Last Train To Lhasa (1995)

Toby Marks zingt en speelt gitaar in diverse bands en in uiteenlopende muziekstijlen als rock, folk, jazz en wereldmuziek als aan het eind van de jaren tachtig de Acid House scene losbreekt. Hierdoor komt hij in aanraking met elektronische (dans)muziek in het algemeen.

 In 1989 formeert hij Banco de Gaia waarin hij dance-, ambient en chillmuziek combineert met invloeden uit oosterse en Arabische muziek. Na drie cassettes in gelimiteerde oplagen volgt in 1994 het officiële debuutalbum Maya. het album wordt goed ontvangen, haalt de nummer één positie in de 'independent charts' en wordt genomineerd voor een Mercury Music Prize. In 2014 verschijnt er een prachtige '20th anniversary edition' 3CD versie.

 Als gevolg van een succesvolle tour met het eveneens Engelse Transglobal Underground, en de indrukken die hij daarbij opdoet, raakt Toby Marks geïnteresseerd in de situatie in Tibet. Als reactie op de aanleg van de Qingzang spoorlijn maakt hij een twaalf minuten lange track die de inspiratie zal blijken te zijn voor het dubbelalbum Last Train To Lhasa uit 1995. Het is een heel gevarieerd album geworden waarop niet alleen allerlei tempi worden afgewisseld, maar waarop ook vele sferen naast (en door) elkaar bewegen. 

 De opener is het prachtige midtempo techno titelnummer Last Train To Lhasa, waarin het uitgekiende ritme knap de suggestie van een treinreis creëert en wordt gecombineerd met Tibetaanse invloeden. Het daaropvolgende Goa-achtige Kuos voert het tempo flink op en heeft vanzelfsprekend Indiase kleuren, waarna we met de lekkere chill van China (Clouds Not Mountains) verder oostwaarts gaan. 

 Op de rest van het dubbelalbum blijft deze afwisseling aanwezig. Amber is een fijne track met Arabische invloeden en Kincajou is een hele snelle track waarin vele stijlen en invloeden samenkomen. Maar ook een Orb-achtige ambient track als 887 (Structure) past perfect in het plaatje.

Ook na ruim twintig jaar blijft dit één van mijn favoriet albums in het genre. In 1995 is er ook een gelimiteerde 3CD verschenen en deze versie van Last Train To Lhasa is in zijn geheel te beluisteren op YouTube. Ook van dit album is  een '20th anniversary edition' verschenen: een 4CD box met alle tracks van de gelimiteerde versie en nog veel meer. Het leven kan soms zo mooi zijn...

© 2018 TTZL


Officiële website: Banco de Gaia
Wikipedia EN: Banco de Gaia

YouTube: Last Train To Lhasa [full 3CD limited edition] 

 YouTube: Last Train To Lhasa
YouTube: Kuos
YouTube: Amber
YouTube: Kincajou
YouTube: 887 (Structure)
Gepost door op Geen opmerkingen:

zondag 15 december 2019

#370: Takashi Tsuzuki ‎– Soundview (2003)

Een gokje nemen kan soms lonen. Toen ik tweedehands 12 inches van Komet, Taylor Deupree en Monolake aan het bestellen was bij een verkoper op Discogs zag ik bij hem ook een 12" van Takashi Tsuzuki. Ik kon weinig over de artiest vinden, maar voldoende om voor een paar euro de gok te nemen.

 Ik geef toe, het mooie gele vinyl was zeker een reden dat deze 12 inch mijn aandacht trok (en zijn volgende 12 inch Liaison ziet er net zo mooi uit). 

 Dat Tsuzuki aardig onder de radar weet te blijven blijkt wel uit het feit dat op Discogs alleen die twee 12 inches van hem vermeld worden en er op Wikipedia zelfs niets te vinden is. Na wat zoeken op internet ben ik er achter dat hij werkt als componist van reclamemuziek, producer, re-mixer en docent aan de Nagoya University of Arts. Ook blijkt hij veel meer muziek te hebben uitgegeven dan op Discogs vermeld staat.

 De 12 inch die ik bestelde heet Soundview en bevat vier tracks die weliswaar allemaal als techno kunnen worden aangeduid, maar toch verschillend van karakter zijn. Traffic is tech house waarin uptempo beats uit techno worden gecombineerd met melodielijnen uit house. Krakend vinyl geluiden en inventieve basloopjes maken het nummer helemaal af. Rush To The Bottom start wat experimenteler en pikt langzamerhand aan bij het vorige nummer, al zijn dub-achtige elementen het hele nummer aanwezig. 

 Op de b-kant heeft Haze The Scape een atmosferische klank, maar dan wel met een voortstampend ritme. In het tweede deel zitten interessante breaks die je af en toe op het verkeerde been zetten. Afsluiter Les Chinoises heeft een baslijn die zou uit een reggaenummer lijkt te zijn overgenomen, terwijl ook de uptempo ambientklanken van The Orb (zie blogs #47 en #133) als referentiekader kunnen dienen.

 Nu ik deze 12 inch voor dit blog weer eens goed beluisterd heb is het misschien verstandig om eens op zoek te gaan naar het andere werk van Takashi Tsuzuki.

© 2019 TTZL


Officiële website: Takashi Tsuzuki
Bandcamp: Takashi Tsuzuki / Takashi Tsuzuki
YouTube: Traffic
YouTube: Rush To The Bottom
YouTube: Haze The Scape
YouTube: Les Chinoises
Gepost door op Geen opmerkingen:
Abonneren op: Posts (Atom)