#681: Björk And David Arnold - Play Dead (1993)

De stem en muziek van Björk hebben mij vanaf het begin (zie blog #116) kunnen bekoren, maar vreemd genoeg heb ik nog geen blog over een solo-album van haar gemaakt. Een omissie die ik zal beginnen te verhelpen met dit blog over haar samenwerking met  componist David Arnold voor de film The Young Americans.

Björk, het eerste album van Björk Guðmundsdóttir verscheen in december 1977, toen zij twaalf jaar oud was. Na een optreden met haar muziekschool voor de IJslandse radio mocht de jonge Björk een album maken. Er staan veel covers op (onder andere nummers van The Beatles, Edgar Winter en Stevie Wonder), een aantal originele nummers en één door Björk zelf gecomponeerd en uitgevoerd instrumentaal nummer. Zij mocht een tweede album maken, maar koos ervoor om van het verdiende geld een piano te kopen en te gaan leren componeren. Het album wordt beschouwd als een 'jeugdwerk' en is geen onderdeel van de officiële discografie van Björk.

Na deel te hebben uitgemaakt van een aantal groepen (waaronder Tappi Tíkarrass, Kukl en meest succesvol met The Sugarcubes) verscheen in juli 1993 haar officiële debuutalbum: Debut. De eerste twee singles van het album (Human Behaviour en Venus As A Boy) kietelden de onderste regionen van de hitlijsten in een aantal landen, maar de doorbrak kwam met de non-album single Play Dead (Tim Simenon 7" Remix).

David Arnold is een James Bond-adept en liefhebber van de muziek van Bond-componist John Barry. Dat is te horen in zijn eigen werk en op een door hem geproduceerd album uit 1997 met cover versies van Bond-tracks: Shaken and Stirred: The David Arnold James Bond Project. Uiteindelijk zou Arnold tussen 1997 en 2008 voor vijf Bond-films de muziek componeren.

The Young Americans uit 1993 was de eerste grote film waarvoor David Arnold de filmmuziek mocht maken. Voor Play Dead werden melodie en tekst geschreven door Björk, de baslijn door Jah Wobble en het orkestrale deel is van Arnold. Het nummer is geschreven vanuit het gezichtspunt van de hoofdpersoon van de film en gaat over jezelf emotioneel verdoven om emotionele pijn te voorkomen. 

Muzikaal gezien vind ik het een zeer sterke track met een mooie samensmelting van de melodische structuur die we al kenden van de songs op Björk's kort daarvoor verschenen album, gecombineerd met de Bond-achtige backing en de heerlijke diepe tonen van Wobble. Wat het nummer echter naar een nog hoger niveau tilt is de vocale prestatie van Björk. Soms ingetogen, soms emotioneel fluisterend of schreeuwend, maar altijd intens. 

Het nummer zou de doorbraak van Björk betekenen en het nummer kwam in vele landen in de bovenste regionen van de hitlijst (nummer 10 in de NL Top 40). De single bevat een aantal alternatieve versies van de track die de moeite van het beluisteren waard zijn: Orchestral Mix, Instrumental, 12" Remix en de End Titles / Play Dead (Original Film Mix).  

© 2025 TTZL

Officiële website: Björk / David Arnold

Wikipedia EN: Björk / David Arnold

Wikipedia NL: Björk / David Arnold

Spotify: Play Dead [CD Single]

YouTube: Play Dead (Tim Simenon 7" Remix)

YouTube: Play Dead (Tim Simenon Orchestral Mix)

YouTube: Play Dead (Tim Simemon Instrumental)

YouTube: Play Dead (Tim Simenon 12" Remix)

YouTube: End Titles / Play Dead (Original Film Mix)

YouTube: Human Behaviour

YouTube: Venus As A Boy

#680: Frank Sinatra - Watertown (1970)

Twaalf jaar geleden besteedde ik in blog #11 aandacht aan een Frank Sinatra album. Hoog tijd dus voor een vervolg. Dat blog ging over zo'n beetje het eerste conceptalbum in de historie van de popmuziek (in 1955), dus is het passend om weer een Sinatra-conceptalbum te bespreken: Watertown uit 1970. 

Dat blog over In The Wee Small Hours verhaalde over de dip in de carrière van Sinatra in de voorafgaande jaren en hoe hij weer opveerde. 

De geschiedenis herhaalde zich eind jaren zestig, als Sinatra inmiddels 54 jaar oud is, en daarom stond hij ervoor open om iets anders te proberen. Hij ging in op het voorstel om met componisten Bob Gaudio (van The Four Seasons) en Jake Holmes een conceptalbum op te nemen. 

Tot dan toe zong Sinatra bij opnamesessies altijd zijn partijen in terwijl hij voor het orkest stond. Bij Watertown zingt hij voor het eerst (en voor het laatst) over reeds opgenomen muziek heen. Muziek die ook wat anders is dan voorheen doordat de componisten meer uit de hoek van de popmuziek komen. Zo horen we ook gitaren en toetsen, naast de vertrouwde orkestklanken natuurlijk.

Waar bij eerdere Sinatra-conceptalbums het concept vooral in hetzelfde thema van de songs tot uiting kwam, daar is Watertown een conceptalbum omdat het één doorlopend verhaal is. Het verhaal van een man in een kleine plaats wiens vrouw hem en hun twee zoons verlaat en naar de grote stad trekt.

De opening (Watertown) schetst een beeld van het plaatsje, waarna het afscheid verklankt wordt in Goodbye (She Quietly Says). Het is echter geen groots en meeslepend afscheid:

There is no great big ending

No sunset in the sky

There is no string ensemble

And she doesn't even cry

For A While gaat over de korte momenten waarin hij even zijn ellende vergeet, maar in de niet verzonden brief aan zijn vrouw, over hun zoons Michael & Peter en hun voorbije leven samen, komt die weer extra hard terug. Aan het eind van kant A probeert hij in I Would Be In Love (Anyway) vrede te krijgen met de situatie (wat niet lukt).

Kant B opent met Elizabeth en What A Funny Girl (You Used To Be) waarin hij fijne herinneringen ophaalt. What's Now Is Now is het nummer waarin duidelijk wordt dat zijn vrouw een ander heeft, maar dat hij bereid is haar te vergeven. 

In She Says lijkt het erop dat zijn vrouw terug zal keren, maar in het laatste nummer van het album blijkt het zich allemaal in zijn hoofd af te spelen. Hij staat op het treinstation te wachten, maar zijn vrouw zit niet in de trein en het album eindigt in mineur.

Toen de plaat in 1970 uitkwam was het een commerciële flop en ook de recensies waren over het algemeen negatief. In retrospectief is de beoordeling echter 180 graden gedraaid. Watertown wordt als één van Sinatra's beste albums gezien en ik kan niet anders dan het daarmee eens zijn. Als je bereid bent om gedurende 34 minuten écht te luisteren naar het verhaal dat Frank Sinatra vertelt, wordt je beloond met een intense en emotionele vertelling die nergens sentimenteel wordt.

Op de geremasterde uitgave uit 2010 staat als bonustrack de non-album single Lady Day. Volgens tekstschrijver Holmes geeft het nummer inzicht in het soort vrouw dat Elizabeth was: getalenteerd, rusteloos en ambitieus. Het paste echter niet zo goed in cyclus van brieven en monologen die Watertown is.

© 2025 TTZL

Officiële website: Frank Sinatra

Wikipedia EN: Frank Sinatra

Wikipedia NL: Frank Sinatra

YouTube: Watertown [album]

Spotify: Watertown [album]

Youtube: Watertown

Youtube: Goodbye (She Quietly Says)

Youtube: For A While

Youtube: Michael & Peter

Youtube: I Would Be In Love (Anyway)

Youtube: Elizabeth

Youtube: What A Funny Girl (You Used To Be)

Youtube: What's Now Is Now

Youtube: She Says

Youtube: The Train

YouTube: Lady Day

#679: Grand Funk - Shinin' On (1974)

In blog #248 besteedde ik aandacht aan het ontstaan van Grand Funk Railroad (GFR) en hun tweede album Grand Funk. Samen met hun debuut (On Time), derde (Closer To Home) en zevende album (We're An American Band) het beste wat de band heeft gemaakt.

Toch is het niet één van die albums waardoor ik in aanraking kwam met GFR (of Grand Funk, de toevoeging Railroad werd af en toe weggelaten). 

Het zal begin jaren tachtig geweest zijn dat ik de LP Shinin' On (uit 1974) tegenkwam in een bak met afgeprijsde platen. De hoes viel op omdat de afbeelding uit focus lijkt. Dat is niet zo, de verschoven lijnen vormen een 3D-afbeelding die in volle glorie zichtbaar wordt met de 3D-bril die je uit de hoes kunt losmaken. Die gimmick, plus mijn bekendheid met hun enige Nederlandse hit Some Kind Of Wonderful zorgde ervoor dat de LP met mij mee naar huis ging.

Het album is net het voorgaande We're An American Band geproduceerd door Todd Rundgren. De pop/rock-richting van dat album wordt voortgezet en de krachtige titeltrack Shinin' On is de opener. Het nummer heeft een prachtige intro en lekker stevige gitaarsolo. Op het volgende nummer, To Get Back In, is de voor GFR kenmerkende invloed van soul en funk beter terug te horen. Met name het heerlijke orgel-geluid valt op.

Daarna volgt de tweede nummer 1 hit (na We're An American Band) van GFR in de VS, The Loco-Motion. Net als Some Kind Of Wonderful is dat een cover, maar GFR's versie is veel steviger dan andere versies (zie ook blog #283). Carry Me Through sluit kant A af en is een langzame, slepende track met een interessante instrumentatie en arrangement. Het is een lekker avontuurlijk nummer waarin risico's worden genomen die goed uitpakken. 

Het niveau wordt helaas niet vastgehouden op kant B. Please Me en Gettin' Over You zijn geen nummers die je lang bijblijven. Beter is Mr. Pretty Boy, een dreigende langzame blues met een hoofdrol voor de mellotron. De laatste track van het album is Little Johnny Hooker en is dat een prima blues-rock nummer, met een lekker gierende gitaar en de voor GFR zo kenmerkende pompende bas.

Op de geremasterde heruitgave staan als bonustracks Destitute And Losin' (single b-kant van The Loco-Motion) en een remix van Shinin' On. Beide nummers zijn leuk om erbij te hebben, maar niet essentieel.

Zoals gezegd is Shinin' On niet één van de topalbums van Grand Funk en als introductie is één van de eerder genoemde vier albums beter. Voor de fans is het echter een welkome aanvulling, vooral vanwege de sterke kant A van het album.

© 2025 TTZL


Officiële Website: Grand Funk Railroad
Wikipedia EN: Grand Funk Railroad
Wikipedia NL: Grand Funk Railroad

YouTube: Shinin' On [album]

Spotify: Shinin' On [album]

YouTube: Shinin' On
YouTube: To Get Back In
YouTube: The Loco-Motion
YouTube: Carry Me Through
YouTube: Please Me
YouTube: Mr. Pretty Boy
YouTube: Gettin' Over You
YouTube: Little Johnny Hooker

YouTube: Destitute And Losin'
YouTube: Shinin' On (remix)

YouTube: We're An American Band

YouTube: Some Kind Of Wonderful

#678: Various - Squeeze Swindles (unreleased)

In het blog van vorige week over Squeeze gaf ik al aan dat ze in het Verenigd Koninkrijk erg populair waren. Dan is het bijna onvermijdelijk dat er op enig moment ook een tribute album verschijnt. Alleen in het geval van Squeeze is dit wel gemaakt, maar niet verschenen.

Initiatiefnemers in 2002 van het 'Squeeze Swindles' project waren The Roots en hun producer Steven Mandel. Die laatste heeft ook werk geproduceerd van Squeeze, alsmede voor onder andere Elvis Costello, Todd Rundgren en Erykah Badu. Het is dan ook niet verrassend dat zij bij de meer dan twintig uitvoerenden horen die een cover van een Squeeze-nummer opnamen.

Het is Mandel echter tot nu toe niet gelukt om een geïnteresseerde partij te vinden die het project wil uitbrengen. In 2016 zei hij hierover: "Het Squeeze tribute-album is af en het is gemasterd. Ik ben nog steeds aan het rondkijken of er Squeeze-fans zijn die me kunnen helpen dit uit te brengen".

Twee jaar daarna wilde platenmaatschappij Yep Roc wel een nummer op single uitbrengen op Record Store Day (21 april 2018). Dat werd Someone Else's Heart

van Elvis Costello, waarin het enerzijds klinkt als een echt Costello-nummer terwijl anderzijds het karakter van de Difford/Tilbrook-compositie behouden blijft. Dat is iets waar producer Mandel scherp op heeft gelet, ook bij de versies van andere uitvoerenden.

Dat de Squeeze-hoofdmannen het eens waren met de aanpak bleek toen op Record Store Day Black Friday (23 november 2018) een tweede single verscheen. Dit keer nemen Difford en Tilbrook, samen met Robert Glasper en

?uestlove, zelf een nummer van hun allereerste album onderhanden: Take Me I'm Yours. Ze geven de originele, door synthesizers gedomineerde song een zwaar hip-hop/rock geluid mee, maar het het werkt wel.

In 2019 en 2020 zouden nog vier singles op Record Store Days volgen, waarop telkens zowel het geluid van de uitvoerende artiest als van het originele nummer gerespecteerd wordt. In één van de (volgens mij) mooiste nummers van Squeeze laat Erykah Badu horen hoeveel soul er in Tempted verscholen zit, terwijl Todd Rundgren's versie Bang Bang dan weer synthesizer-gedreven is waar het origineel meer een punk/new wave-gevoel heeft.

In Quintessence van Mike Watt + The Secondmen klinkt heftiger dan het origineel, maar volgt verder grotendeels het stramien van het origineel. Interessanter vind ik de versie van Black Coffee In Bed door Bilal & Nikki Jean. Net als bij Erykah Badu wordt het Squeeze-nummer in een bedje van soul en contemporary R&B gelegd en dat werkt ook hier prima.

Al met al ben ik blij met de zes singles die verschenen zijn, maar het maakt wel nieuwsgierig naar al die andere reeds opgenomen nummers. Hopelijk zal het album ooit nog eens verschijnen.

Ik heb een Spotify-playlist gemaakt waarin naast de zes covers, ook de zes originelen en de zes instrumentale b-kanten van de singles zijn toegevoegd voor uw luisterplezier.

© 2025 TTZL

Officiële website: Squeeze

Wikipedia EN: Squeeze
Wikipedia NL: Squeeze

YouTube: Squeeze Swindles [playlist - 6 tracks]

Spotify: Squeeze Swindles [playlist - 18 tracks]

YouTube: Someone Else's Heart

YouTube: Take Me I'm Yours

YouTube: Tempted

YouTube: Bang Bang

YouTube: In Quintessence

YouTube: Black Coffee In Bed

#677: Squeeze - Cool For Cats (1979)

Squeeze is wereldberoemd in het Verenigd Koninkrijk. Daarmee wil ik niet zeggen dat de band buiten het VK niet bekend is, maar de status erbinnen en erbuiten is onvergelijkbaar: in het VK bereikten bijna dertig Squeeze-singles de hitparade, in Nederland slechts drie: Hourglass (1987), Labelled With Love (1981) en Cool For Cats (1979).

Squeeze start in 1973 als schoolvrienden Chris Difford (gitaar, zang) en Glenn Tilbrook (gitaar, zang) samen met Jools Holland (toetsen), Harri Kakoulli (bas) en Gilson Lavis (drums) de band oprichten. 

Na een EP (Packet Of Three, 1977) en debuutalbum (Squeeze, 1978) dat drie hits in het VK oplevert, volgt het tweede album Cool For Cats in 1979. De dichtheid van goed geschreven, pakkende popsongs is dan al hoog en zou twee albums later ertoe leiden dat Rolling Stone magazine over Difford en Tilbrook schreef als 'the new Lennon & McCartney'. 

Ondanks dat Cool For Cats hun tweede album is, heeft Squeeze geen last van de sophomore slump. Integendeel, het album opent sterk met het uptempo Slap & Tickle (een succesvolle single in het VK) dat een heerlijk synth-intro heeft en mooie, gedubbelde zang. Na de prima tracks Revue en Touching Me, Touching You volgt het opvallende It's Not Cricket. Opvallend, want wanneer hoor je nou zo'n opvallende rol voor een klokkenspel in een popnummer? En het werkt ook nog!

It's So Dirty en The Knack sluiten kant A af en met name dat laatste nummer vind ik erg goed. Dat komt door de aparte zanglijnen, een spannende instrumentatie (er gaat een bepaalde dreiging vanuit) en een mooie break. 

Na het enige door Jools Holland gezongen nummer (Hop, Skip & Jump) volgt de grootste hit van het album: Up The Junction. Deze nummer twee hit in het VK zou in zijn eentje voldoende moeten zijn om je te overtuigen van het vakmanschap van Difford & Tilbrook. Heerlijke melodie, geweldig gezongen, goede tekst en zorgvuldig gearrangeerd. Pop-perfectie.

Daarmee is de koek echter niet op. Na opnieuw twee prima nummers (Hard To Find en Slightly Drunk) volgen nog twee uitsmijters. Het op-een-na-laatste nummer van het album is Goodbye Girl (een kleine single hit in het VK) en dat kent weer een heerlijk meezingbaar refrein en is muzikaal geraffineerd.

Het laatste nummer is het titelnummer Cool For Cats, wederom een nummer twee hit in het VK en hun grootste hit in Nederland. Het is best een opmerkelijke hit met zijn staccato-zang, uitgesponnen break in het midden van het nummer en de lange outtro met piano-solo. Het past allemaal echter perfect bij elkaar en laten wederom zien wat voor een goede songsmids Difford & Tilbrook zijn.

De band is twee keer gestopt, maar ook weer gestart, zij het met flinke bezettingswisselingen rondom de vaste kern van Difford & Tilbrook. Ze treden nog steeds op en doen samen met Madness in december een tour in het VK.

© 2025 TTZL

Officiële website: Squeeze

Wikipedia EN: Squeeze
Wikipedia NL: Squeeze

YouTube: Cool For Cats [album]
Spotify: Cool For Cats [playlist]

YouTube: Slap & Tickle

YouTube: Revue

YouTube: Touching Me, Touching You

YouTube: It's Not Cricket

YouTube: It's So Dirty

YouTube: The Knack

YouTube: Hop, Skip & Jump

YouTube: Up The Junction [video]

YouTube: Hard To Find

YouTube: Slightly Drunk

YouTube: Goodbye Girl

YouTube: Cool For Cats

YouTube: Labelled With Love [video]

YouTube: Hourglass [video]