Zoeken in deze blog

zaterdag 27 december 2025

#685: VA - New Year's Songs

Kerst ligt weer achter ons en de focus gaat dus nu op de jaarwisseling. Nu zijn Kerstliedjes zijn een heel genre op zich, maar ook over het (komende) nieuwe jaar zijn flink wat nummers gemaakt.

En er zijn ook nummers in allerlei genres gemaakt. Je kunt kiezen voor de stijl van heel vroeger en luisteren naar Bing Crosby - Let's Start The New Year Right (uit de film Holiday Inn uit 1942) of Ella Fitzgerald - What Are You Doing New Year's Eve? (uit 1960).

Je kunt ook voor soul en blues gaat met Otis Redding & Carla Thomas - New Year's Resolution of B.B. King - Bringing In A Brand New Year. Als je in de stemming bent voor wat easy listening zou je kunnen luisteren naar Barry Manilow - It's Just Another New Year's Eve of Cliff Richard - This New Year.

In het pop/rock genre vinden we ook een aantal tracks die speciek over de jaarwisseling gaan, zoals Death Cab For Cutie - The New Year, Bon Jovi - New Year's Day of een wat steviger variant als Jet Black - Jet Black New Year. 

Ook de Sugababes - New Year is een leuk voorbeeld en in de country-hoek horen we tracks als Sugarland - Maybe Baby (New Year's Day) en Harry Connick, Jr. (feat. George Jones) - Nothin' New For New Year. In dit overzicht mag ABBA - Happy New Year natuurlijk niet ontbreken en ook Tori Amos - Our New Year en Van Morrison - Celtic New Year verdienen wat mij betreft een vermelding.

Er zijn voor mij op dit moment vijf tracks die er bovenuit steken. In alfabetische (en dus willekeurige) volgorde is dat ten eerste Jeff Buckley - New Year's Prayer. Deze track komt van het postuum verschenen album Sketches For My Sweetheart the Drunk (uit 1998) en kent een prettige mid-tempo lijzigheid met mooie instrumentatie (let op die bas!). 

Eagles - Funky New Year is de b-kant van een single uit 1978 en geeft precies wat de titel belooft. Erg leuk om Eagles zo te horen swingen. Een recente track is 
Taylor Swift - New Year's Day (uit 2017) en dat is een prachtig klein liedje (net als die van Tori Amos) met een mooie beschrijvende tekst over een relatie.

Alles wat ik wilde zeggen over het geweldige U2 - New Year's Day (uit 1983) heb ik al eens gedaan in blog #320 en daarom kom ik direct uit bij Tom Waits - New Year's Eve. Een typisch Waits-nummer die iets van een zeemansballade heeft. Het nummer komt uit 2011 en zijn stem klinkt hier weer heerlijk gruizig. 

Wat je smaak dus ook is, er is altijd wel een New Year's Song voor jou. En mocht je het leuk vinden om het allemaal eens te beluisteren, dan kun je terecht bij de Spotify Playlist die ik ervan gemaakt heb.

© 2025 TTZL

Spotify: New Year's Songs [playlist]

YouTube: Eagles - Funky New Year (1978)
YouTube: U2 - New Year's Day (1983)

YouTube: Tori Amos - Our New Year (2009)
YouTube: ABBA - Happy New Year (1980)
YouTube: Sugababes - New Year (2000)
Gepost door op Geen opmerkingen:

zondag 21 december 2025

#684: Gino Vannelli - The Gist Of The Gemini (1976)

In ruim dertien jaar bloggen blijk ik geen enkele keer aandacht te hebben geschonken aan een album van Gino Vannelli. Hoog tijd dus om zijn unieke mix van pop en rock met invloeden uit jazz en klassieke muziek in de schijnwerpers te zetten.

Gino werd in 1953 in Montreal geboren, twee jaar na zijn broer Joe (zijn kompaan als muzikant, componist en producer). Hun vader was actief als zanger bij jazz bands in Montreal en muziek werd de broers met de paplepel ingegoten. In 1972 verhuisden ze samen naar Los Angeles om hun geluk te beproeven. 

Het ging niet direct van een leien dakje en uiteindelijk besloten ze om in de parkeergarage van A&M Records te wachten op mede-eigenaar Herb Alpert om hem (achtervolgt door beveiligers) gehaast een demo-cassette in de hand te drukken. Dit resulteerde in 1973 in het verschijnen van het debuutalbum Crazy Life. Dat album werd geen succes.

Het tweede (Powerful People) en derde (Storm At Sunup) album waren wel  succesvol in Canada (beide haalden de gouden status). Buiten Canada sloeg hun muziek ook in Nederland aan en de tweede plaat bereikte de elfde plek in de albumlijst. Later, in 2008, werd het nummer Powerful People gebruikt in een ANWB-reclame.

Ik maakte pas echt kennis met de muziek van de Vannelli's toen het vierde album The Gist Of The Gemini verscheen. Het album opent met Love Of My Life. Een sterk, uptempo nummer met weidse synthesizer en een zanglijn die meerdere kanten opschiet. Na de ballad Ugly Man volgt het opzwepende A New Fix For '76, inclusief gierende gitaarsolo. Waarom dit nummer niet als single is uitgebracht snp ik niet. Na het rustige, gedragen Omens Of Love sluit het jazzy Fly Into This Night de prima kant A af. 

Kant B is geheel gewijd aan de 'War Suite', een uit zeven nummers bestaand geheel. Hierin komen de klassieke invloeden meer naar de oppervlakte. Dat is goed te horen in Prelude To The War en The Battle Cry, op een manier zoals dat ook bijvoorbeeld bij Emerson, Lake & Palmer te horen is.

In To The War en Carnal Question komen pop en rock weer het meest naar voren, maar zijn de jazzy en klassieke ondertonen niet ver weg. After The Last Battle is dan weer orkestraal, To The War (Reflection) is een heftige en sterk percussieve reflectie op de eerdere track met dezelfde naam en Summers Of My Life sluit de 'War Suite' midtempo en jazzy af. Als geheel vind ik kant B erg sterk.

The Gist Of The Gemini haalde opnieuw goud in Canada, in de VS bijna de top dertig en in Nederland kwam de plaat tot plek vier. Gino Vannelli is altijd een albumartiest gebleven. Slechts van zijn twee singles haalden de Top 40 (Hurts To Be In Love uit 1985 en Wild Horses in 1987), maar van zijn albums hierna haalden nog er nog zeven in Nederland de album top 100.

© 2025 TTZL

Official website: Gino Vannelli
Wikipedia EN: Gino Vannelli
Wikipedia NL: Gino Vannelli

YouTube: The Gist Of The Gemini [album]
Spotify: The Gist Of The Gemini [album]

YouTube: Ugly Man
YouTube: Omens Of Love
War Suite:
  YouTube: Prelude To The War
  YouTube: The Battle Cry
  YouTube: To The War
  YouTube: Carnal Question
  YouTube: Summers Of My Life

YouTube: ANWB-reclame
YouTube: Wild Horses
Gepost door op Geen opmerkingen:

zaterdag 13 december 2025

#683: Ryuichi Sakamoto - Riot In Lagos (1983)

In 1980 verscheen het album B-2 Unit van Ryuichi Sakamoto (zie blog #79). In Europa begonnen we toen net Japanse popmuziek te ontdekken. In het VK werd in hetzelfde jaar een promo-single uitgebracht van Riot In Lagos en in Duitsland een 12-inch single. Beide versies hadden een (verschillende) track van B-2 Unit op de b-kant staan.

In 1983 verscheen een heruitgave van de single op een 12-inch en dat zal er mee te maken hebben dat de track was opgepikt in de clubs. Er was interesse ontstaan in dansbare, elektronische muziek met een avontuurlijk tintje en Riot In Lagos werd opgepikt, net als bijvoorbeeld Bostich van Yello.

Ook belangrijk was het gebruik van de Roland TR-808 Rhythm Composer. Een prototype van deze drumcomputer was ter beschikking gesteld aan Yellow Magic Orchestra (YMO) en hun album BGM (zie blog #658) uit 1981 is dan ook het eerste album waarop de eerste officiële versie van deze beroemde drumcomputer te horen is. 

Het prototype is echter al te horen op een live-track van YMO en ook op het album B-2 Unit van Sakamoto (en vooral op Riot In Lagos). Het nummer had grote invloed op het gebruik van de TR-808 in dance, hip-hop en elektronische muziek. Riot In Lagos is inmiddels 45 jaar oud, maar klinkt nog zo fris alsof het gisteren is gemaakt. 

Wat de 12-inch ook interessant maakt is de b-kant. Hierop staan de tracks van een non-album single. Lexington Queen is een nummer met een sterk melodische inslag en elektronisch vervormde vocalen. Hetzelfde geldt eigenlijk ook voor Warhead en de tracks hebben dus een ander karakter dan die op B-2 Unit.  Waarschijnlijk zijn ze daarom op een losse single uitgebracht. Ik kan mij voorstellen dat deze tracks ook in de clubs gewaardeerd werden.

Opvallend is de slordige uitvoering van de 12-inch. De transliteratie van zijn voornaam wijkt af van de gangbare manier (Riuichi i.p.v. Ryuichi), Riot In Lagos heeft als subtitel 'Long Version', maar deze is versie is anderhalve minuut korter (!) dan de albumversie. 

Dan staat er op de b-kant een totaaltijd voor beide tracks, alsof ze in elkaar doorlopen (hetgeen niet het geval is) en wordt er aangegeven dat Warhead van het album B-2 Unit komt, terwijl deze track slechts in één geval (per abuis, een misprint) op het album staat. 

Dat mag de pret allemaal niet drukken want Riot In Lagos blijft een monumentale track. Hoe goed het nummer is hoor je ook in de piano-versie die Sakamoto maakte voor zijn album Playing The Piano.

© 2025 TTZL


Official website: Ryuichi Sakamoto
Wikipedia EN: Ryuichi Sakamoto
Wikipedia NL: Ryuichi Sakamoto

YouTube: Warhead

YouTube: Riot In Lagos [album version]
YouTube: Riot In Lagos [version from album 'Playing The Piano']

YouTube: Yello - Bostich [album version]
YouTube: Yello - Bostich [12" version]
Gepost door op Geen opmerkingen:

zondag 7 december 2025

#682: Piu Piu - Nougat (1984)

In de jaren tachtig was er in Nederland een flinke hoeveelheid bands die zich op new wave stortten, met flink artistiek (en soms commercieel) succes. Denk daarbij bijvoorbeeld aan Blue Murder, Clan of Xymox, De Div (#297, #376), The Dutch (#98), Mekanik Kommando, The Meteors, Minny Pops, Nasmak (#420), Tent (#671) of Urban Heroes.

In dat rijtje hoort ook de Bredase band Piu Piu. Begin jaren tachtig brachten ze een paar (demo-)cassettes uit en een 12" getiteld Laga Laga, waarna ze een mini-LP voor Epic mochten maken in 1984. Het resultaat heet Nougat en heeft raakvlakken met muziek van eerder genoemde bands als The Dutch, Tent en Urban Heroes. 

Het album opent met Marsepeine Baby en dat heeft een mooi stuwend ritme, gecombineerd met een prominente, staccato gitaar. Een fijne baslijn en prima zang maken het tot een prima nummer. The Big Cigar is daarna wat meer uptempo, maar maakt wat minder indruk op mij, omdat het wat rommelig aandoet. Het nummer dat kant A afsluit, Loeki Poell, bevalt mij dan weer een stuk beter. Avontuurlijker in instrumentatie, arrangement en vocale lijn en lekker strak gespeeld.

Kant B opent met De Afrikaantjes en dat nummer kent, indachtig de titel, een  heel prettig, Afrikaans aandoend gitaargeluid. Het instrumentale Flughafen is dan weer heel anders van toon en karakter. Een zompig en loom ritme, met dit keer een hoofdrol voor de toetsen. Apart en gruizig, maar wel leuk. I Like To Love My Baby But... is een lekker springerige afsluiter, waarbij de Belgische band T.C. Matic als referentiekader dient. Niet gek als je bedenkt dat Jean-Marie Aerts de mini-LP heeft geproduceerd.

Na deze ene plaat was het wat Epic betreft wel over voor Piu Piu. In 1986 maakte ze nog één single (Your Satellite) voor het maar kort bestaande Ring Records (van Golden Earring's George Kooymans en Barry Hay). De meeste bandleden duiken daarna op in allerlei andere bands, met als meest prominente voorbeeld Jac Bico in de Beatles tribute band The Analogues.

© 2025 TTZL


Discogs: 

Youtube: Marsepeine Baby
Youtube: The Big Cigar
Youtube: Loeki Poell
Youtube: De Afrikaantjes
Youtube: Flughafen
Youtube: I Like To Love My Baby But...

YouTube: Laga Laga [12" met Laga Laga, Kids, You Go, No Good)
YouTube: Your Satellite
Gepost door op Geen opmerkingen:
Abonneren op: Reacties (Atom)