TTZL Muziekblog: #727: Rick Wakeman - Return To The Centre Of The Earth [Narrated by Patrick Stewart] (1999)

zondag 1 november 2026

#727: Rick Wakeman - Return To The Centre Of The Earth [Narrated by Patrick Stewart] (1999)

Een paar dagen geleden kwam het trieste bericht dat op 86-jarige leeftijd Sir Patrick Stewart na een kort ziekbed was overleden. De Engelse acteur is bekend van toneel, films en TV, maar zijn sonore stemgeluid is ook te horen op enkele muziekproducties.

Zo verscheen in 2016 Patrick Stewart's Cowboy Classics Sampler, een novelty/comedy EP (inclusief infomercial) waarvan de opbrengst gedoneerd werd ten behoeve van hulp aan Syrische vluchtelingen. Hieruit blijken twee dingen die kenmerkend waren voor Stewart: hij nam zichzelf niet zo serieus en had een groot gevoel voor humor én hij had een groot hart.

Stewart is ook te horen als verteller in Enoch Arden van Richard Strauss en in Peter And The Wolf van Sergei Prokofiev, maar ik wil het hebben over zijn rol als verteller in Return To The Centre Of The Earth, Rick Wakeman's vervolg op Journey To The Centre Of The Earth uit 1974 (zie blog #41).

Return vertelt het verhaal van drie mensen die Journey's originele tocht (gebaseerd op Jules Verne's Reis Naar Het Middelpunt Der Aarde) willen herhalen, maar dan via een andere route. De verhaallijn is door Wakeman geschreven, maar wijkt in alle eerlijkheid weinig af van die van het eerste album.

Muzikaal gezien vind ik het album een teleurstelling. Het is vooral teveel van alles: gasten, arrangementen en (over)productie. Journey was (noodgedwongen) redelijk rechttoe rechtaan. Nu was er een groter budget, maar dat blijkt geen voordeel te zijn geweest.

Er is een groot verschil tussen de nummers met de gesproken tekst en de nummers met zang door mensen als Ozzy Osbourne (Buried Alive), Justin Hawyard (Still Waters Run Deep), Bonnie Tyler (Is Anybody There?) en Trevor Rabin (Never Is A Long, Long, Time). Die gezongen tracks wijken muzikaal af van de verhalende nummers en de samensmelting van de klassieke en de pop/rock-elementen voelt hier niet zo organisch aan als in Journey.

Af en toe lijken het wel twee door elkaar gemixte albums. Je kunt die twee 'albums' ook afzonderlijk van elkaar beluisteren door alleen de even genummerde tracks (de gezongen tracks en instrumentale nummers als The Dance Of A Thousand Lights en The Kill) of alleen de oneven genummerde songs (het verhaal) te programmeren.

Als je dat laatste doet kun je genieten van tracks waarin het prachtige stemgeluid van Patrick Stewart centraal staat en passende instrumentatie ondersteuning geeft. Met zijn timing, dictie en uitspraak zou het voorlezen van weerbericht al een genot zijn, maar met deze beeldende teksten wordt het helemaal genieten van bijvoorbeeld A Vision, The Enigma of Timeless History.

Return To The Centre Of The Earth is vijfentwintig jaar na het eerste album niet het vervolg waar we op hoopten, maar je krijgt erdoor wel zin om Journey To The Centre Of The Earth weer eens uit de kast te pakken.