Zoeken in deze blog

zondag 26 januari 2025

#637: ALF - Stuck On Earth (1987)

Van 1986 tot 1990 werd de Amerikaanse komische tv-serie ALF uitgezonden. De show was een grote hit in vele landen, waaronder ook in Nederland.

In het programma maakt Gordon Shumway, de laatst bekende overlevende van de planeet Melmac, een noodlanding met zijn ruimteschip in de garage van de Tanner familie. Vader Willie noemt hem 'ALF', een afkorting van 'Alien Life Form'. 

De populariteit van de serie viel ook DJ Ben Liebrand op. Hij was van 1983 tot 1985 aanwezig op de Nederlandse radio met het nachtelijke non-stop dance programma In The Mix op Hilversum 1. Daarna verscheen hij met de Minimix in de vrijdagavond-programma's van Veronica op Hilversum 3, later als vast onderdeel van de Curry & Van Inkel show.

Liebrand maakte een minimix van eigen muziek en samples uit de tv-show en die mix werd goed ontvangen. Zo goed zelfs, dat het nummer op single werd uitgebracht en een hit werd in Nederland, Nieuw-Zeeland, België, Duitsland en Australië. 

Vooral de radio edit Stuck On Earth is geslaagd doordat hierin de samples goed geplaatst zijn en mooi op elkaar reageren. In de dubbel zo lange Original Mix werkt dit al minder goed en de Club MixHouse Mix en In The Home, Just Kidding versie voegen voor mij weinig toe.

Op de b-kant van de single staat het instrumentale Ben Liebrand-nummer Cruisin' On Melmac Interstate. Leuke track, maar niet bijzonder.

Bijna veertig jaar later is het best grappig om dit nummer terug te horen, maar ik realiseer mij dat je wel de context van de tv-serie moet kennen om het te kunnen waarderen. De samples over de kat Lucky zijn bijvoorbeeld alleen grappig als je weet dat het een running gag van de serie was dat ALF doorlopend probeerde de kat op te eten.

© 2025 TTZL


Discogs: ALF
Wikipedia EN: ALF
Wikipedia NL: ALF

Spotify: Stuck On Earth [EP]


zondag 19 januari 2025

#636: Various - Metalmania (1980)

In het algemeen ben ik niet zo'n fan van verzamel-albums. Niet van compilatie-albums van een specifieke artiest (of er moeten exclusieve tracks op staan) en al helemaal niet van verzamelalbums van diverse artiesten. Maar zoals altijd zijn er uitzonderingen.

Als tiener was zo'n verzamelalbum namelijk een mogelijkheid om op een efficiënte (lees: goedkope) manier met veel artiesten kennis te maken. 

Ik was in 1980 als 15-jarige al helemaal verslingerd aan hard rock en heavy metal en kende daarom wel al een aantal uitvoerenden op het album Metalmania, een staalkaart van de platenmaatschappij Harvest Records (op dat moment onderdeel van EMI).

Iron Maiden kende ik al van hun debuutalbum en daarvan komt het lekkere, instrumentale Transylvania. Hun andere track is de non-album track Sanctuary in een vroege versie uit 1979, nog met gitarist Tony Parsons die in 1979 kort deel van de band uitmaakte.
(NB die versie werd op diverse verzamelalbums opgenomen en staat wel op YouTube, maar niet op Spotify - voor de playlist heb ik daarom een andere versie gebruikt).

Een andere mij reeds bekende band was Deep Purple. Hun live-versie van Speed King komt van het Deep Purple In Concert album. Op Metalmania staat een edit, dit is de complete versie.

Dan waren er ook artiesten die mij alleen van naam bekend waren en het was leuk om nu ook naar nummers van hen te kunnen luisteren, zoals van Sammy Hagar, Love Or Money en Trans Am (Highway Wonderland) en Whitesnake, Fool For Your Loving en Medicine Man. Ik moet wel zeggen dat deze nummers niet veel met metal te maken hebben. Het is hard rock (met vaak blues-invloeden). Niets mis mee, maar Metalmania?

Die mix van rock en metal is ook aanwezig bij de de andere tracks. Scorpionsrock in Make It Real heeft ook power pop invloeden en andere tracks doen dan weer denken aan de Amerikaanse radiovriendelijke adult oriented rock van  bands als Journey, Foreigner of Boston. Het gaat dan om Criminal Tendencies van Wild Horses (met ex-leden van Thin Lizzy en Rainbow) en I Like To Rock van April Wine.

Grootste verrassingen waren voor mij Atomic Rooster met het opgefokte Do You Know Who's Looking For You? (inclusief lekker Uriah Heep-achtig orgeltje) en Riot (niet te verwarren met Quiet Riot) met het fijne, gruizige Road Racin'.

Ik heb het album heel wat gedraaid, ondanks dat de geluidskwaliteit van de plaat matig is. Bij het samenstellen van de playlist op Spotify kwam ik erachter dat dit  bij sommige nummers helaas niet alleen aan de persing ligt, maar dat de productie soms ook te wensen overlaat.

© 2025 TTZL


Discogs: Metalmania


Spotify: Metalmania [album / playlist]

YouTube: Love Or Money 
[Sammy Hagar]
YouTube: Fool For Your Loving [Whitesnake - video]
YouTube: Transylvania [Iron Maiden]
YouTube: I Like To Rock [April Wine - video]
YouTube: Criminal Tendencies [Wild Horses]
YouTube: Speed King (Live) [Deep Purple]
YouTube: Sanctuary (Early Version) [Iron Maiden]
YouTube: Make It Real [Scorpions]
YouTube: Trans Am (Highway Wonderland) [Sammy Hagar]
YouTube: Do You Know Who's Looking For You? [Atomic Rooster]
YouTube: Road Racin' [Riot]
YouTube: Medicine Man [Whitesnake]

zondag 12 januari 2025

#635: Rotterdam Termination Source - Poing (1992)

Eén van vreemdste hits in de Nederlandse hitparade komt uit 1992 en is van Rotterdam Termination Source (RTS). Achteraf kunnen we vaststellen dat de track richtinggevend was voor de hardcore scene in Nederland.

In 1992 zijn techno en house al populair aan het worden in Nederland. In de bekende clubs wordt de muziek veelvuldig gedraaid en de radio-vriendelijke versie van de muziek is ook al doorgedrongen tot de radio en de hitlijsten.

Zo reikt Love Can't Turn Around van Farley 'Jackmaster' Funk & Jessie Saunders in 1986 tot de vierde plaats, komt Big Fun van Inner City in 1988 ook tot nummer vier en bereikt een jaar later Pump Up The Jam van het Belgische Technotronic zelfs de tweede plaats.

In Nederland is er in 1991 ineens James Brown Is Dead van L.A. Style (waarachter o.a. Wessel van Diepen schuilgaat). Dat nummer is al heel wat harder en sneller dan de eerder genoemde nummers en trekt de aandacht van Maurice Steenbergen, die samen met Danny Scholte RTS zal vormen.

Het nummer van L.A. Style kreeg een antwoord van Holy Noise (waar DJ Paul Elstak achter zit) met James Brown Is Still Alive. Het is ook Elstak die een grote rol speelt bij de totstandkoming van Poing, de grote hit van RTS.

De single verschijnt op zijn dan nog hagelnieuwe Rotterdam Records dat net hits heeft gescoord met Amsterdam Waar Lech Dat Dan? en vooral Alles Naar De Kl--te. Hij weet de jongens van RTS te overtuigen om dat 'poing'-geluidje in hun demo niet alleen in het refrein te gebruiken, maar om het geluid het hele nummer door te laten horen. 

Het werkt en na eerst de clubs in Rotterdam en omstreken te hebben veroverd was vervolgens de rest van Nederland aan de beurt. En het uitgaanspubliek kocht ook de 12-inch van het nummer. Alleen in de Benelux werden er al 120.000 stuks verkocht. 

De radio-onvriendelijkheid van het nummer zorgde er niet alleen voor dat het weinig gedraaid werd, maar ook dat het bleef steken op plek 2 van de hitparades, ondanks dat het meer verkocht werd dan nummer één. Ook in diverse Europese landen sloeg het aan en het nummer opende de deuren voor de Nederlandse hardcore (ook wel bekend als gabber).

© 2025 TTZL

YouTube: Poing
YouTube: Bonus Poing

YouTube: Love Can't Turn Around [Farley 'Jackmaster' Funk & Jessie Saunders - video]
YouTube: Big Fun [Inner City - video]
YouTube: Pump Up The Jam [Technotronic - video]
YouTube: James Brown Is Dead [L.A. Style - video]
YouTube: James Brown Is Still Alive [Holy Noise]
YouTube: Amsterdam Waar Lech Dat Dan? [Euromasters]
YouTube: Alles Naar De Kl--te [Euromasters]

zondag 5 januari 2025

#634: Palais Schaumburg - Lupa (1982)

De Duitse band Palais Schaumburg bestond slechts vijf jaar (1980-1984) ten tijde van de Neue Deutsche Welle (NDW) en werd daar ook toe gerekend. Ondanks die relatief korte tijd maakte ze drie albums en waren ze zeer invloedrijk, ook nadat de 'Welle' was gebroken.

Palais Schaumburg zou dan ook een kraamkamer  voor talent blijken te zijn. In de oer-versie van de band zaten Holger Hiller (zang/gitaar), Thomas Fehlmann (toetsen), Timo Blunck (bas) en F.M. Einheit (drums). Nog voordat het eerste, gelijknamige album zou verschijnen vertrok F.M. Einheit en zou hij furore gaan maken met Einstürzende Neubauten

Hij werd vervangen door Ralf Hertwig en de band zou met hun debuut (uit 1981) een mijlpaal van de Duitse muziek maken waarin de  invloed van de kunststromingen avant garde en dadaïsme goed te horen zijn. In 2012 verscheen hiervan een mooie 2CD deluxe edition.

Nadat het debuut verschenen was verliet Hiller de band en trok hij naar Londen waar hij een tijd als technicus en producer werkte voor Mute Records. Fehlmann bleef ook actief in de muziek als technicus en producer, maar tevens als uitvoerend artiest, meest in het oog springend als partner-in-crime van Dr. Alex Paterson in The Orb.

Het tweede album Lupa (uit 1982) werd geproduceerd door "Sugar Coated" Andy Hernandez (aka Coati Mundi) van Kid Creole & The Coconuts). Dit zal mede de reden zijn dat er meer blazers en funk-invloeden op dit album aanwezig zijn en dat pakt goed uit. Ook de bezettingswisseling zal invloed gehad hebben. Walter Thielsch (zang) en Stefan Bauer (vibrafoon, trombone, toetsen) vulden het gat op dat Hiller had achtergelaten. Al met al bevalt dit album mij nog beter dan het debuut.

Opener 3 Nach 9 ligt nog redelijk in het verlengde van de muziek op het debuutalbum, met zijn springerige ritme en dissonante blazersklanken. Süss Sein, Nett Sein geeft al meer van het nieuwe geluid prijs, maar bij titelnummer Lupa valt het allemaal samen. Het donkere, mysterieuze en tegendraadse is nog steeds aanwezig, maar wordt gecombineerd met een schijnbaar opgewekte melodie en refrein. Een wonderlijke combinatie die werkt.

Sprung Über Vier Pferde en Sieg Auf Knien houden het niveau moeiteloos vast en kant A eindigt verrassend met de prachtige jazzy ballad Rosen, waaruit een melancholisch beeld van late avonden en verlaten straten opdoemt.

Nationen opent kant B en kent inventieve zanglijnen en prominente percussie. Het daaropvolgende Der Tiger Und Die Stimme grijpt weer terug op de springerige ritmes en dissonante blazers en Stich Auf Stich is wat mij betreft het beste nummer van kant B. Lekker jazz-orgeltje, gave vocale breaks, een heerlijk staccato-ritme en qua geluidseffecten gebeurt er van alles op de achtergrond. Europa Heisst Amerika en Papperazzo sluiten het album daarna prima af. Lupa is een album dat mij bij ieder luisterbeurt weer bevalt en niet gaat vervelen. 

En dan is er nog die aparte bandnaam. Die verwijst naar Palais Schaumburg in Bonn, gebouwd van 1858 tot 1860 en vele jaren in het bezit van het  Vorstendom Schaumburg-Lippe (1647-1946). In 1939 werd het door het Duitse leger gekocht en na de Tweede Wereldoorlog was het van 1949 tot 1976 het Duitse regeringspaleis. Daarna is het in gebruik gebleven bij de Duitse overheid.

© 2025 TTZL


Discogs: Palais Schaumburg
Wikipedia EN: Palais Schaumburg
Wikipedia NL: Palais Schaumburg

YouTube: Lupa [album]

YouTube: 3 Nach 9
YouTube: Lupa
YouTube: Sieg Auf Knien
YouTube: Rosen
YouTube: Nationen
Spotify: Palais Schaumburg [album - deluxe edition]

zondag 29 december 2024

#633: Bohren & Der Club Of Gore - Sunset Mission (2000)

Stel, je speelt in metalcore bands als 7 Inch Boots en Chronical Diarrhoea, maar na een paar jaar ben je wel toe aan wat anders. Waar kom je dan op uit? Jazz? Klinkt onlogisch, maar het is wel precies wat er gebeurde toen in 1988 Bohren werd opgericht door leden van de eerder genoemde bands.

Ze spelen echter geen gewone jazz, maar jazz noir (ook wel dark jazz of doom jazz genoemd), of zoals de band het zelfs omschrijft: “an unholy ambient mixture of slow jazz ballads, Black Sabbath doom and downtuned Autopsy sounds”.

Al snel stopten de bandleden hun bezigheden met de metalcore bands en concentreerden ze zich op Bohren, dat in 1993 hernoemd werd naar Bohren & Der Club Of Gore, als eerbetoon aan de Nederlandse band Gore die ook instrumentale muziek speelt.

De muziek heeft referenties aan film noir muziek en dark ambient. Het doet mij sterk denken aan de muziek voor de tv-serie Twin Peaks, gemaakt door Angelo Badalamenti (zie blog #527).

Ik was niet bekend met de band totdat Steven Wilson eraan refereerde in de laatste van vier afleveringen over het jaar 2000 van de podcast The Album Years. Hij vermeldde hun album Sunset Mission uit 2000 en was er enthousiast over.

Hiervoor hadden ze al twee albums gemaakt, Gore Motel (1995) en Midnight Radio (1997). Op het eerste album horen we nog wat echo's van de muziek met hun vroegere bands, maar op het tweede album gaat het al wat meer naar het geluid op Sunset Mission. Maar het is alsof er nog een element mist.

Als gitarist Reiner Henseleit wordt vervangen door saxofonist Christoph Clöser lijkt alles op zijn plaats te vallen. De saxofoon geeft de muziek de desolate klank van de late avond c.q. vroege morgen en de toetsen (Morten Gass), drums (Thorsten Benning) en bas (Robin Rodenberg) kleuren de rest prachtig in.

Albumopener Prowler is een prima introductie en laat alle ruimte voor het glorieuze saxofoongeluid. Dat geldt ook voor de daaropvolgende On Demon Wings en Midnight Walker, maar op Street Tattoo is de rol van de instrumenten meer in evenwicht. 

Op het eerste gehoor is het heerlijke relaxte muziek, maar altijd is er die spanning, die dreiging, die als een deken over de muziek hangt. En er is voldoende afwisseling. Painless Steel en Darkstalker hebben allebei een heel eigen karakter, voor we met Nightwolf en Black City Skyline we weer terugkeren naar het geluid van de nummers aan het begin van het album.

Veel trager en treuriger dan de afsluiter Dead End Angels kan het niet worden. Omfloerste klanken ondersteund door het geluid van regen en onweer creëren een prachtige sfeer en sluiten het album in stijl af. Ik ben blij dat ik Bohren & Der Club Of Gore heb leren kennen.

© 2024 TTZL


Officiële website: Bohren & der Club of Gore
Officiële Facebook: Bohren & der Club of Gore
Wikipedia EN: Bohren & der Club of Gore
Wikipedia DE: Bohren & der Club of Gore

YouTube: Sunset Mission[album]
Spotify: Sunset Mission [album]

YouTube: Prowler
YouTube: On Demon Wings
YouTube: Midnight Walker
YouTube: Street Tattoo
YouTube: Painless Steel
YouTube: Darkstalker
YouTube: Nightwolf
YouTube: Dead End Angels

zaterdag 21 december 2024

#632: Nile Rodgers producing (1979 - ...)

Nile Rodgers richtte samen met bassist Bernard Edwards de band CHIC op in 1972 en was daarmee succesvol totdat eind jaren zeventig het anti-disco sentiment (met onder andere de Disco Demolition Night) de kop opstak. Zelf hebben zij zich nooit als 'disco' gezien, maar als conceptband die funk en R&B speelde.

Al tijdens de succesvolle periode van CHIC, maar zeker na het stoppen van de band in 1983, werd Rodgers een veelgevraagd songschrijver, producer en muzikant voor andere artiesten.

Het begon met het aanbod van hun platenmaatschappij Atlantic aan Rodgers en Edwards om een artiest naar keuze van het label te produceren. Er werd gesuggereerd om met Aretha Franklin te werken, maar zij wilde niet de gasten zijn die verantwoordelijk waren voor Aretha Franklin 'die disco ging doen'. Hun keuze viel op de toen nog onbekende Sister Sledge

Het door het duo geproduceerde album (We Are Family uit 1979) bevat acht nummers die allemaal door hen geschreven zijn en waarvan He's The Greatest Dancer, We Are Family en Lost in Music grote hits werden. De naam van Rodgers en Edwards als producers was hiermee definitief gevestigd.

Ze werkten daarna met hetzelfde concept op King Of The World (uit 1980) met de Franse Sheila And B. Devotion en dat resulteerde in de hit Spacer

Een maand daarvoor was het album Diana verschenen van Diana Ross. Zij wilde haar imago veranderen en af van het Motown-stramien waarbij zij nummers kreeg aangereikt die zij vervolgens geacht werd te zingen. Rodgers en Edwards interviewden Ross eerst om zo te weten te komen wat voor songs zij wilde zingen. Haar wereld op zijn kop zetten was haar wens en daarom schreef het duo voor haar Upside Down en dat werd prompt een grote hit.

I'm Coming Out verhaalt ook over 'de nieuwe Diana Ross', maar wat Rodgers niet aan haar vertelde was dat de inspiratie voor het nummer kwam van een bezoek aan een travestieclub. Bij een bezoek aan het toilet stond hij tussen twee als Diana Ross verklede heren die enthousiast over haar spraken. De dubbele betekenis van 'Coming Out' voor zowel de homogemeenschap als voor de zich bevrijdende Ross werkte perfect. Het album werd het best verkopende ooit voor Diana Ross.

In 1983 verscheen het album Let's Dance van David Bowie dat mede-geproduceerd werd door Nile Rodgers en waarop hij ook als gitarist te horen is. Zij hadden elkaar in een bar ontmoet en zaten op dat moment beide zonder platenmaatschappij. Bowie had hits nodig en Rodgers wilde weer actief zijn in de muziek en de samenwerking verliep voorspoedig, Met Modern Love, China Girl en Let's Dance leverde het de gewenste hits (en een hit-album) op.

En zo kan ik nog wel even doorgaan. Rodgers produceerde The Swing (uit 1984) van INXS met daarop hun grootste hit The Original Sin. Hij werkte voor Duran Duran aan een single-remix van The Reflex en produceerde de single The Wild Boys. Madonna benaderde Rodgers om haar tweede album (Like A Virgin uit 1984) te produceren. De hits Material Girl en Like A Virgin zorgden ervoor dat de carrière van Madonna toen pas echt uit de startblokken schoot. En de lijst gaat maar door en door en door (Eric Claptonthe B-52sDavid Lee Roth, Ric Ocasek, the Stray Cats en hij begon ook te werken aan filmsoundtracks).

In 1992 is er ook nog een herstart van CHIC met het album Chic-ism, maar de dood van Edwards in 1996 is een grote klap voor Rodgers. Desondanks blijft hij tot op de dag van vandaag bezig met allerlei muziek-gerelateerde activiteiten, maar de meest in het oog springende samenwerking was toch wel Get Lucky met Daft Punk en Pharrell Williams uit 2013. Ook hier is het kenmerkende gitaarspel van Rodgers weer uit duizenden herkenbaar.  

© 2024 TTZL


Officiële website: Nile Rodgers

Wikipedia EN: Nile Rodgers
Wikipedia NL: Nile Rodgers

Spotify playlist: Nile Rodgers producing

YouTube: 
He's The Greatest Dancer [Sister Sledge - video]
YouTube: We Are Family [Sister Sledge - video]
YouTube: Lost in Music [Sister Sledge - video]
YouTube: Spacer [Sheila And B. Devotion - video]
YouTube: Upside Down [Diana Ross - video]
YouTube: I'm Coming Out [Diana Ross - video]
YouTube: Modern Love [David Bowie - video]
YouTube: China Girl [David Bowie - video]
YouTube: Let's Dance [David Bowie - video]
YouTube: The Original Sin [INXS - video]
YouTube: The Reflex [Duran Duran - video]
YouTube: The Wild Boys [Duran Duran - video]
YouTube: Material Girl [Madonna - video]
YouTube: Like A Virgin [Madonna - video]
YouTube: Get Lucky [Daft Punk featuring Pharrell Williams & Nile Rodgers]



zaterdag 14 december 2024

#631: M - New York, London, Paris, Munich (1979)

Robin Scott is producer, songschrijver, (re)mixer en sessiemuzikant. Als uitvoerend artiest heeft hij niet heel veel uitgaven op zijn naam staan, maar daar is hij wel het bekendst mee geworden. Naast drie albums onder zijn eigen naam heeft hij namelijk ook drie albums gemaakt onder de projectnaam M en daar scoorde hij in 1979 een wereldhit mee.

Scott werd in 1947 geboren in Engeland en was op de kunstacademie bevriend met geestverwanten als Malcolm McLaren en Vivienne Westwood (zie ook blog #622). Zijn talent als songschrijver werd al snel herkend en leidde tot het solo-album Woman From The Warm Grass in 1969. Het zou echter bij dat ene album blijven.

Hij bleef wel actief in de muziek-business, bijvoorbeeld door het produceren van uiteenlopende acts als Roogalator, The Slits en Adam & The Ants

In 1978 startte hij het project M en bracht de single Moderne Man uit. Dat nummer werd geen succes, maar hij bleef aan het project schaven. Hij werkte aan stijl waarin onder andere electropop en dance gecombineerd worden en dat betekende dat het allemaal wat gepolijster en doordachter werd. Dat is goed te horen aan Moderne Man/Satisfy Your Lust op het album New York, London, Paris, Munich uit 1979. Dit geluid wijkt flink af van de single van een jaar eerder.

Pop Muzik was de tweede single van M en dat werd een internationale hit. In Nederland stond de track zes weken in de top tien met nummer drie als hoogste notering. Het is dan ook een heel aanstekelijk nummer met in het intro een soort elektronische versie van een kerkorgel. 

Daarna ontvouwt zich een nummer waarin Scott heel bewust vele soorten popmuziek uit de voorgaande 25 jaar combineert. Het gebruik van onzinteksten, doo-wop-koortjes en andere (op het eerste gehoor) contrasterende stijlkenmerken geven aan dat Scott het allemaal met een vette knipoog bedoelt. 

Die aanpak strekt zich uit over de rest van het album, wat verrassend goed in elkaar zit. Als je aandachtig luistert hoor je dat er muzikaal ongelofelijk veel onder de oppervlakte van Woman Make Man gebeurt en in Made In Munich werkt de tegenstelling tussen de gesproken tekst (met megafoon-effect) en de ultra-lieflijke koortjes erg goed.

Kant B begint met twee prima tracks (Moonlight And Muzak en That's The Way The Money Goes) waarin opnieuw 25 jaar popmuziek wordt samengevat. De laatste twee songs behoren wat mij betreft tot de sterkste van het album. Cowboys And Indians heeft een mooie songstructuur waarin een duidelijk onderscheid is tussen de coupletten en het refrein en de arrangementen zijn goed uitgedacht. Het afsluitende Unite Your Nation wordt dan weer gekenmerkt door een interessante zanglijn, fijne gitaaraccenten en wederom sterke koortjes in het refrein.

New York, London, Paris, Munich is een album als een wolf in schaapskleren. Op het eerste gehoor vederlicht amusement, maar bij nadere beluistering blijkt alles heel vernuftig in elkaar te zitten. 

© 2024 TTZL


Facebook: Robin Scott
Wikipedia EN: M / Robin Scott
Wikipedia NL: M

YouTube: Pop Muzik

zondag 8 december 2024

#630: Rheingold - Rheingold (1980)

De Neue Deutsche Welle (NDW) startte als een subcultuur in 1976 en had haar oorsprong in de Britse  (post)punk en new wave. Zij kreeg haar naam in 1979 van muziekjournalist Alfred Hilsberg en vond haar einde zo rond 1983/1984. 

Zoals de naam al aangeeft was het niet de eerste golf  muziek van Duitse oorsprong. Denk hierbij vooral aan wat men Krautrock (of Kosmische Musik) is gaan noemen, met invloedrijke artiesten als Neu!CanFaustKraftwerk
Cluster, Tangerine Dream en Ash Ra Tempel.

De NDW startte veelbelovend en artistiek uitdagend met bands als Nina Hagen BandDeutsch Amerikanische Freundschaft (DAF), AbwärtsIdeal, Palais Schaumburg en (hoewel zij meestal niet tot de NDW gerekend worden) Einstürzende Neubauten.

Al snel haakte een tweede groep artiesten aan met een wat toegankelijker geluid, waaronder Trio, NenaLiaisons Dangereuses, Peter Schilling en Spider Murphy Gang. Deze trend zette zich voort en de de derde groep had een geluid dat nog commerciëler was en dat luidde het einde van de NDW in.

In de tweede groep valt ook Rheingold. Op het gelijknamige debuutalbum uit 1980 is dat ook heel herkenbaar. Er zijn avontuurlijke nummers als de korte instrumentale intro en outro 'Rein en 'Raus en de nummers Fluss en HimmelgeistDeze hebben muzikale verwijzingen naar het werk van bijvoorbeeld Manuel Göttsching (van Ash Ra Tempel) en Kraftwerk.

Tracks als Graffitis en Pirata laten echter een meer gepolijst geluid horen en dat schiet door in Rendezvous, dat nummer vind ik echt tenenkrommend.

Alles wordt echter volledig in de schaduw gezet door het absolute hoogtepunt van het album, het ook op single uitgebrachte Dreiklangsdimensionen. Vanaf het het intro met gitaar en bas, met lekker veel echo en het typische jaren tachtig drumcomputergeluid is het raak. De staccato-zang, het jaren zestig orgeltje, de heerlijke break net na de helft van het nummer, ik kan door blijven gaan. Een echter NDW-klassieker.

Het nummer bereikte ook de Nederlandse Top 40 en kwam daarin tot nummer twintig, als was dat pas in in 1982. Ook bij Avro's TopPop mochten zij hun opwachting maken.

In 2005 verscheen er een geremasterde versie van de LP op CD, met daarop vijf bonustracks: twee single-versies, een b-kantje en Engelstalige versies van Fluss (River) en Dreiklangsdimensionen (Triad Dimensions). De Duitstalige versies klinken echter veel zelfverzekerder. 

Er zouden nog een mini-album en twee LP's volgen voordat de band stopte in 1984. In 2007 keren ze nog terug met een cover-album en on 2017 verschijnt zelfs nog een nieuw album, maar als voorman Bodo Staiger in 2019 overlijdt is het klaar.

© 2024 TTZL


Discogs: 
Rheingold
Wikipedia DE: Rheingold
Wikipedia NL: Rheingold

YouTube: Rheingold
 [album]
Spotify: Rheingold [album]

YouTube: 'Rein
YouTube: Fluss
YouTube: Graffitis
YouTube: Himmelgeist
YouTube: Pirata
YouTube: Rendezvous
YouTube: 'Raus

YouTube: River
YouTube: Dreiklangsdimensionen [video: Avro's TopPop]

zondag 1 december 2024

#629: The Residents - Ozan (2010) / Chicken Scratching With The Residents (2010)

In 2010 en 2011 ondernamen The Residents de Talking Light tour. Het was de eerste tournee waarbij de band zich als een driemanschap presenteerde en het is het eerste deel van The Randy, Chuck And Bob Trilogy. Bij de concerten werden ook twee nieuwe uitgaven verkocht.

Ozan en Chicken Scratching With The Residents waren echter geen LP's, CD's of DVD's. Het waren respectievelijk een backstage pass + lanyard en een dogtag. Op de achterkant stond een web-adres en een downloadcode.

Deze downloads werden alleen verkocht bij de concerten en de (kleine hoeveelheid) restanten gingen van de hand via de website van hun platenmaatschappij. 

Ozan is een EP van elf korte tracks die samen zo'n 25 minuten duren. Het zijn onuitgebrachte schetsen uit 2009 die hadden moeten leiden tot een nieuw album, dat echter niet tot stand is gekomen. In plaats daarvan is het Talking Light project opgezet.

Ondanks de fragmentarische opzet boeit het wel en met name tracks als Arkansas, Hill en Notchi maken nieuwsgierig naar volledig uitgewerkte versies. De nummers van deze EP zijn later verschenen, verspreid over albums als Ozark
Morning Music en Beautiful Eyes.

Chicken Scratching With The Residents is ook een EP van ongeveer 25 minuten, verdeeld over acht tracks. Het zijn onafgemaakte instrumentale nummers uit de periode 1985-2009. Muzikaal is het allemaal net wat spannender dan op Ozan en dat hoor je goed op de drie langere nummers: CenterlessMenu Music en Pink.

De track The Eye's Scream werd opgenomen voor de documentaire The Eyes Scream: A History Of The Residents uit 1991 en staat ook op de heruitgave uit 2021 van het album Freak Show uit 1990 (in de pREServed serie). De meeste nummers van deze digitale EP zijn niet (of niet in deze versies) ergens anders verschenen.

Deze twee EP's zijn misschien geen essentiële albums uit het Residents-oeuvre, maar voor de liefhebber behoorlijk interessant.

© 2024 TTZL


Officiële website: The Residents

YouTube: Ozan [album]

YouTube: Arkansas
YouTube: Hill
YouTube: Notchi

YouTube: Centerless
YouTube: Menu Music
YouTube: Pink