Soms vind ik het moeilijk te begrijpen dat een band slechts bekend is geworden bij een klein publiek. Het Engelse Shriekback is daar een goed voorbeeld van. Met ex-leden van XTC en Gang Of Four in de gelederen leveren ze sinds 1982 een intrigerend mengsel met verschillende invloeden, waarbij de drummachinepatronen en prominente basloopjes verwijzen naar funk en dance terwijl het geheel toch een alternatieve en donkere/melancholieke sfeer uitademt. Dat komt mede door de aparte vocalen en geraffineerde instrumentatie.
Op het album The Infinite staat het vroege werk (1982-1984) van Shriekback verzameld. Nummers van een single, een EP en een LP voor het KAZ Records label.
Het album opent met een trits uptempo nummers waarin drums en bas de vrije loop krijgen: Lined Up, Clear Trails en Accretions. Met name de baslijn in het eerste nummer is geweldig. Sexthinkone valt in dezelfde categorie.
Er staan ook een tweetal rustiger nummers op het album. Dat zijn Sway en
Evaporation. De nummers zijn qua tempo vergelijkbaar, maar wel heel verschillend qua instrumentatie. Waar de eerste heel kaal en leeg van opzet is, daar kent de tweede juist vele lagen toetsen als achtergrond.
Nog leuker wordt het wat mij betreft als de nummers wat meer de alternatieve hoek induiken. Daar waar de experimenteerdrift nog duidelijker aan de oppervlakte komt. Luister bijvoorbeeld eens naar de geknepen 'trompetvocalen' in A Kind Of Fascination of de dreigende spanning in Mothloop.
Het beste is Shriekback als alle elementen samenvallen tot één geheel zoals in Madness Into Method, Working On The Ground en in het absolute hoogtepunt My Spine Is The Bassline. Hiernaar luisteren zonder op zijn minst zachtjes mee te wiegen op het ritme lijkt me onmogelijk. Volumeknop op tien en voor even schijt aan de buren!
Het album is regulier (bijna) niet meer te krijgen, maar tweedehands volop voorradig, net als de heruitgave met extra tracks getiteld The Y Records Years. De releases van de laatste jaren zijn verschenen bij Malicious Damage.
Afgelopen vrijdag was ik in Paradiso bij een concert van The Robert Cray Band. Hoewel ik hem al volg vanaf 1985 had ik hem nog nooit live gezien. Dat blijkt achteraf een vergissing. De nu zestigjarige Cray is live nog steeds geweldig op dreef.
Aanleiding voor de tour is Robert Cray's zeventiende studioalbum sinds 1980: In My Soul. Voornamelijk bekend als bluesman heeft hij zich ook vaak op aanverwante terreinen als jazz, R&B en soul begeven. Zo ook op dit nieuwste album waarop met name Memphis soul en R&B invloeden te vinden zijn. Het heeft een aangename, rustige, relaxte luisterplaat opgeleverd.
De veelvoudig Grammy Award winnaar presenteert een uitgekiende mix van originele tracks en covers. Tot die laatste groep behoren bijvoorbeeld een funky versie van Otis Redding's Nobody's Fault But Mine en een sfeervolle versie van Bobby Bland's Deep In My Soul.
Maar ook de originele tracks zijn prima. Opener You Move Me zet direct de toon, is lekker uptempo en een 'Robert Cray classic' in spé. Het enige andere nummer dat qua tempo in de buurt komt is I Guess I'll Never Know.
Voor de rest veel langzame, bluesy soul zoals de 'limited edition bonus track' Pillow en het ultieme liefdesverdriet in Fine Yesterday.
Vermeldenswaard is zeker ook het eerbetoon aan Booker T & The MG's (vooral bekend van Green Onions). Luister maar eens naar de heerlijke live versie van Hip Tight Onions (gevolgd door 'Deep In My Soul').
Robert Cray heeft het weer geflikt om een prima plaat af te leveren. Van het album is ook een Official Trailer te bekijken.
Muzikant, schrijver, journalist, uitgever, acteur, radio presentator, 'spoken word artist', activist.....Henry Rollins is het allemaal. Hij had een moeilijke jeugd, bleek hyperactief en leerde daar op de middelbare school mee omgaan met bodybuilden en muziek als uitlaatkleppen.
Van 1981 tot 1986 was hij de zanger van de beroemde (én beruchte) Amerikaanse punkband Black Flag. Op het moment dat de optredens steeds vaker uitdraaiden op massale vechtpartijen overweeg Henry Rollins te stoppen met de band. Voor hij zijn besluit kenbaar kon maken spatte de band echter al uit elkaar en Rollins richtte zijn eigen uitgeverij op (vernoemd naar zijn geboortedatum: 2.13.61, Inc.) voor zijn boeken, 'spoken word performances' en iets later de Rollins Band.
De Rollins Band kwam in 1992 voor het eerst onder de aandacht van een groter publiek toen MTV de video van Low Self Opinion oppikte. Twee jaar later braken ze nog wat verder door met hun vierde studioalbum Weight.
Het album is een aparte mengeling van punk en hard rock met jazz-invloeden en voelt als één grote adrenalinestoot. Albumopener Disconnect is direct raak. De coupletten hebben een rustig tempo en alleen de scheurgitaar en de dreigende toon van de zang werpen een schaduw vooruit op de explosieve refreinen. Een aanpak die nog extremer voorkomt in Liar, een nummer dat ook 'heavy airplay' kreeg op MTV. De tegenstelling tussen de coupletten en refreinen is hier nog veel groter en dat werkt geweldig, zeker in combinatie met de tekst.
Nummers als Fool, Icon, Wrong Man en Shine zijn dan weer goede, maar meer recht-toe-recht-aan rocksongs. De zang van Henry Rollins geeft ze nog even wat extra's. In Tired en Alien Blueprint komen op heel verschillende wijze de jazz-invloeden weer wat meer naar boven terwijl Divine Object Of Hatred echo's van de vroege Red Hot Chili Peppers in zich heeft.
Het album behoort to het beste dat Henry Rollins heeft gemaakt en is het zeker waard om in zijn geheel beluisterd te worden.
Tot slot wil ik nog even aandacht besteden aan Henry Rollins, de verhalenverteller. Hij is een begenadigd 'spoken word artist' en met name de albums Back In The Van (over zijn tijd bij Black Flag) en Live at McCabe's vind ik geweldig. Voor dat laatste album won hij een Grammy Award. Luister, om een idee te krijgen, maar eens naar zijn relaas over Van Halen of kijk naar de theatershow 50 (Live at the National Geographic Theater).
In 1980 kwam een VPRO-jongerenprogramma (ik meen dat het Hotel Suburbia heette) op TV waarvan de titelmuziek me mateloos intrigeerde. Toen ik erachter kwam dat die muziek van de Japanse muzikant Ryuichi Sakamoto was ben ik er direct naar op zoek gegaan.
Dat bleek een gouden greep, want naast dat ik Sakamoto ben blijven volgen bleek hij ook nog lid te zijn van Yellow Magic Orchestra (YMO). Door hem ben ik toen dus ook op hun spoor gezet (zie ook de recensie van Technodelic).
Het album bleek B-2 Unit te heten het is geen lichte kost. Het begint al met het openingsnummer Differencia waarin gecompliceerde ritmes samen met synthesizerflarden een complex geheel vormen. Het duurde een aantal draaibeurten voordat ik het begon te waarderen.
B-2 Unit is een album van contrasten want terwijl je nog duizelt van het openingsnummer volgt Thatness And Thereness. Een elektronische ballad met ontregelende zang en melodieën welke dan weer direct gevolgd wordt door een sterk ritmische synthesizertrack: Participation Mystique (luister naar beide nummers achter elkaar). In eerstgenoemde track zit ook een flard van de pianomuziek waar Sakamoto jaren later furore zou maken in en buiten Japan (luister maar eens naar Amore of een pianobewerking van zijn filmmuziek voor Merry Christmas Mr. Lawrence).
Tracks als E-3A en Iconic Storage zijn ook sterke nummers, maar er zijn twee nummers die er wat mij betreft nog bovenuit steken. Allereerst is dat Riot In Lagos. Het is het meest melodieuze nummer op het album en heeft een oosterse sfeer. Er zit een lekker pakkend tegendraads motiefje in en het is het meest toegankelijke nummer van het album.
En dan is er nog The End Of Europe, het nummer waar het allemaal voor mij mee begon. Het nummer dat als titelmuziek door de VPRO gebruikt werd. De desolate sfeer die Sakamoto in dit nummer weet op te roepen met alleen geluiden is ongeëvenaard. Luister en huiver!
© 2014 TTZL
Begin 1968 was The Who een succesvolle band, maar zelfs na drie albums waren het toch vooral de vele top 10 hits waar de aandacht naar uitging. Met name gitarist (en voornaamste songschrijver) Pete Townshend wilde echter dat The Who meer zou zijn dan een singlesband.
Hij begon een artistiek waagstuk dat het einde van The Who kon betekenen of een nieuw begin. Het werd uiteindelijk het laatste toen in mei 1969 het magistrale Tommy uitkwam. Maar daar ga ik het nu niet over hebben.
In 1975 verscheen namelijk de film Tommy van regisseur Ken Russell met de bijbehorende soundtrack. De heren van The Who spelen op deze soundtrack samen met de acteurs en muzikanten die in de film spelen. En om maar meteen met de deur in huis te vallen. Kwalitatief is de film niet meer dan een zesje waard. Het is allemaal nogal over-de-top en opzichtig. Kijk maar eens naar de trailer. Ook de soundtrack steekt bleekjes af tegen het origineel van The Who.
En toch...toch hou ik van de soundtrack (en stiekem ook van de film). Deels is dat jeugdsentiment. Ik zal tien of elf geweest zijn toen ik de soundtrack voor het eerst hoorde, nog onwetend van het origineel, en ik vond de nummers en het verhaal geweldig.
Al ik er nu naar luister hoor ik dat de beperkte zangkwaliteiten van acteurs als Ann-Marget en Oliver Reed kunstig worden gecamoufleerd door de arrangementen en ondersteunende koortjes. Maar hun inzet en dramatische expressie maken veel goed.
Daarnaast staan er ook een aantal sterke uitvoeringen op. Zo speelt Eric Clapton Eyesight To The Blind (het origineel is van Sonny Boy Williamson uit 1936) op een lekkere funky manier met een heel ingehouden wijze van zingen. Direct na dat nummer komt Acid Queen dat Tina Turner op het lijf schreven lijkt.
De versie van I'm Free in de film wordt gewoon door Roger Daltrey gezongen en is heel energiek, maar het hoogtepunt is toch de uitvoering van Pinball Wizard door Elton John met zijn eigen band. Het werd een top 10 hit in de UK.
De soundtrack van Tommy is dan misschien geen kunst met een grote 'K' en mag ook niet vergeleken worden met het origineel, ik zou hem toch niet willen missen. Als je wilt kun je de Tommy soundtrack integraal beluisteren en mocht die je bevallen, luister dan vooral ook eens naar het origineel!
© 2014 TTZL
Begin 1988 wisten luisteraars van een radiostation in Detroit niet wat ze hoorden. Was de langverwachte reünie van Led Zeppelin dan eindelijk een feit? Nee, dat niet. Maar wat was dit dan wel?
Tijdens het afmixen van het eerste gelijknamige album van Kingdom Come bleek een cassette van het nummer Get It On te zijn meegeven aan een bekende A&R manager die het een goed nummer vond. Die cassette kwam bij een radiostation en dat begon dat nummer veelvuldig te draaien. Toen de track erg populair bleek bij de luisteraars begonnen ook andere radiostations het nummer te draaien. Omdat zij niet over de cassette beschikten namen ze het gewoon van de radio op! En dat nummer van die onbekende band werd een regelrechte hype.
Het gevolg hiervan was dat het album al de gouden status bereikte in de VS nog voordat het officieel was uitgekomen, zelfs nog voordat de band en de platenmaatschappij hadden kunnen bespreken wat de eerste single zou worden...
Waar veel critici moeite hadden met de overeenkomsten van het stem- en bandgeluid met Led Zeppelin kon dat het publiek minder schelen. Ook buiten de VS trok Kingdom Come de aandacht en verkocht het album goed.
Dat is ook niet zo gek, want naast Get It On zijn ook Living Out Of Touch, The Shuffle en Shout It Out lekkere uptempo rockers.
In de midtempo nummers Pushin' Hard en lekker slepende 17 horen we meer blues-invloeden en in Now Forever After en Hideaway zitten wat meer powerpop-elementen. Deze laatste twee nummers zijn wat mij betreft met afstand de minste tracks van het album.
In What Love Can Be laten de mannen van Kingdom Come horen goed geluisterd te hebben naar de ballads van Led Zeppelin. Dit nummer had niet misstaan op één van de vroege Zeppelin-albums (die binnenkort geremasterd door Jimmy Page opnieuw uitkomen). Maar met name Loving You kun je niet beluisteren zonder associaties met Stairway To Heaven van Led Zeppelin.
Kingdom Come bestaat nog steeds, maar zanger en songschrijver Lenny Wolf is al die jaren de enige constante factor gebleken. Het succes van het debuutalbum is nooit geëvenaard, zowel commercieel als artistiek. Op dit moment zijn de originele bandleden weer bij elkaar met als thema "Unfinished Business". Het is afwachten wat dit gaat opleveren.
Het album Kingdom Come blinkt niet uit is originaliteit, om het maar zacht uit te drukken. Het klinkt echter wel vreselijk lekker en het spelplezier en de liefde voor de jaren zeventig hardrock spat er vanaf. Ik draai het album daarom nog altijd graag.
Koningsdag 2014 is dan ook een passende gelegenheid om Kingdom Come weer eens uit de boxen te laten schallen.
Zaterdag 19 april 2014 was het wereldwijd weer zover: Record Store Day! En dus ben ik zaterdag vroeg opgestaan om op tijd bij Concerto (Utrechtsestraat, Amsterdam) te zijn, want met gelimiteerde releases van gemiddeld 5000 stuks wereldwijd moet je wel vooraan in de rij staan (zie ook de foto's onderaan dit stukje).
Helaas was anderhalf uur voor openingstijd deze keer niet vroeg genoeg, want ik was al nummer 19 in de rij (waarin het wel weer gezellig toeven was!).
Daarom was het enige exemplaar van de RSD-uitgave van Public Image Ltd. al door een ander 'ingepikt', maar de andere items van mijn wensenlijstje kon in nog wel scoren:
Als kadootje kregen de klanten bij de Nederlandse platenzaken een heruitgave op blauw vinyl van de debuutsingle van de Limburgse garage/punk/powerpop-band Afterpartees. Ik moet heel eerlijk bekennen dat ik ze nog niet kende, maar ze blijken al geroemd te zijn op 3FM (ze hebben hun debuutsingle live gespeeld bij 3voor12 Radio) en ook al bij De Wereld Draait Door te hebben gespeeld.
De single beluisterend kan ik me het enthousiasme wel voorstellen. De heren hebben duidelijk goed geluisterd naar de voorbeelden uit de jaren zestig en zeventig. Zowel de uptempo A-kant First/Last als de iets langzamere B-kant That's What You Said liggen lekker in het gehoor en doen verlangen naar een langspeler.
Al met al weer een geslaagde Record Store Day en volgend jaar maar weer iets eerder mijn bed uit...
© 2014 TTZL
Rock and roll, blues, r&b, mountain music, jazz, rockabilly, country en meer, dat is wat The Blasters maken en ze noemen het "American Music".
Het zijn de gitaar spelende broers Phil en Dave Alvin die de band in 1979 oprichten met John Bazz op bas en Bill Bateman op drums. In 1980 nemen ze voor het kleine Rollin' Rock Records hun debuutalbum American Music op. Het is een prima plaat, maar het kleine label heeft slechts beperkte distributiemogelijkheden. Ze stappen over naar het grotere Slash Records en nemen daar het album The Blasters op in 1981. Nadat het album goed begint te lopen in de US wordt het opgepikt door het grote Warner Bros. Records voor wereldwijde distributie.
De band was inmiddels versterkt met Gene Taylor op piano en als sessiemuzikanten waren saxofonisten Lee Allen en Steve Berlin gestrikt. Deze aanvullingen gaven de band een voller geluid en dat werkt erg goed.
Op het album staan vijf covers en zeven originele songs, maar er is geen sprake van een tweedeling. De covers klinken alsof het hun eigen nummers zijn. Twee tracks van het debuutalbum worden hergebruikt op dit tweede album: de opener Marie Marie (een lekker old school rock 'n' roll nummer) en hun onvolprezen American Music waarvan de tekst over Amerika gaat, maar net zo goed op The Blasters zelf van toepassing is:
We got the Louisiana boogie and the Delta blues
We got country swing and rockabilly, too
We got jazz, country western, and Chicago blues
It's the greatest music that you ever knew.
Van de andere originele tracks is No Other Girl een goed rockabilly nummer en heeft So Long Baby Goodbye een lekkere mondharmonicapartij. Hollywood Bed en This Is It met een prominente piano zijn ook niet te versmaden, maar het beste nummer vind ik het lekker slepende Border Radio met een fijn ouderwets gitaargeluid.
Het zijn niet de bekende, voor de hand liggende nummers die worden gecoverd. Bo Diddley's I Love You So is waarschijnlijk het bekendst. Andere covers zijn Stop The Clock (van Bob Ehret) en de bluessongs Highway 61 (van Sunnyland Slim) en Never No More Blues (van Jimmie Rodgers). De topper is wat mij betreft het fantastische I'm shakin' van Little Willie John.
In nauwelijks dertig minuten komen twaalf nummers voorbij waar ik in ieder geval heel vrolijk van wordt. Na dit album maakte de oerbezetting van The Blasters nog een live-EP en twee albums, maar beter dan dit zou het niet worden.
© 2014 TTZL
Deep Purple heeft sinds het begin vele bezettingswisselingen gekend. Om het overzicht te behouden is het gebruik ontstaan om de verschillende bezettingen te nummeren (als Mark I, Mark II etc., vaak afgekort als MkII).
De bekendste en meest succesvolle bezetting is MkII (1969-1973, 1984-1989 en 1992-1993): Ian Gillan (zang), Jon Lord (toetsen), Roger Glover (bas), Ian Paice (drums) en Ritchie Blackmore (gitaar). Nadat deze bezetting het album Who Do We Think We Are had gemaakt in 1973 verlieten Gillan en Glover de band en werden ze vervangen door David Coverdale (zang) en Glenn Hughes (bas/zang). Van deze bezetting verscheen begin 1974 het zeer goed ontvangen album Burn en de nieuwelingen zorgden voor de voorzichtige introductie van funk-invloeden.
Deze trend zette door op de eind 1974 verschenen opvolger Stormbringer en ze voegden daar soul-invloeden aan toe. Dat viel niet bij alle fans en critici in goede aarde. Als je het album nu beluistert blijkt Deep Purple zijn tijd ver vooruit te zijn geweest, want het mixen van muziekstijlen is tegenwoordig gemeengoed. In 1974 was het nog wel acceptabel voor een hardrockgroep om blues-invloeden te gebruiken, maar funk en soul waren not done. Blackmore was ontevreden met de ingezette koers en zou Deep Purple na de bijbehorende tour verlaten.
Het album kent twee stevige tracks: opener en titeltrack Stormbringer en het furieuze Lady Double Dealer. Op beide tracks is goed te horen wat een geweldige zangers Deep Purple erbij heeft gekregen. Op zeven van de negen tracks van het album delen Coverdale en Hughes overigens de vocalen.
De bluesinvloeden komen het duidelijkst naar voren in het lekker slepende Hold On en het geweldige, energieke High Ball Shooter. Probeer daar maar eens rustig bij te blijven zitten! The Gypsy is ook bluesy maar is verder een weinig opvallend nummer.
You Can't Do It Right kent bluesinvloeden, maar hier horen we ook de eerder genoemde funk en soul invloeden opduiken. Het duidelijkst komen deze invloeden echter naar voren in Love Don't Mean A Thing. Het is zeker geen slecht nummer, maar het is wel voor te stellen dat je bij eerste beluistering even de hoes erbij pakt om te zien of je wel naar Deep Purple zit te luisteren...
Tenslotte staan er twee nummers op die je tegenwoordig een powerballad zou noemen. De derde track van het album is het met afwisselende tempi gezegende Holy Man dat door Glenn Hughes solo gezongen wordt. Wat een stem heeft die man! De afsluiter van het album is Soldier Of Fortune dat solo gezongen wordt door David Coverdale. Melancholisch en mooi.
Het is misschien niet iedere Deep Purple fan's favoriete album, maar het heeft bij mij toch wel een speciaal plaatsje. In 2009 is er een 35th Anniversary Edition verschenen waarin behalve een geremasterde versie met bonustracks ook een DVD zit met de originele quadrafonische mix in surround sound.
De albumhoes is overigens gebaseerd op een iconische foto uit 1927 van een tornado in Jasper (Minnesota, USA).
