Trouwe lezers van dit blog zullen weten dat het Amerikaanse avantgardecollectief The Residents tot één van mijn favorieten behoort (zie ook de blogs #3, #118 en #170). In 1969 startten ze met geluids- en beeldexperimenten en in 1972 brachten hun debuut uit: Santa Dog, een dubbele 7" EP.
Obscuur en genegeerd in het begin van hun carrière worden ze nu alom gerespecteerd en hun albums worden in retrospect alsnog op waarde geschat. Zeker, hun kunst is ontoegankelijk en vreemd als je er voor het eerst kennis mee maakt en zal weinigen direct aanspreken. Maar de avontuurlijke geest die zich er voor open stelt en zich de tijd gunt om eraan te wennen zal rijkelijk beloond worden.
In de 45 jaar sinds Santa Dog hebben ze een geweldig uitgebreide discografie opgebouwd van singles, EP's, albums, soundtracks en nummers op compilatie-albums alsook films, boeken, multimedia-projecten en 'performances' (de term 'concerten' dekt de lading niet). Om al hun werk uitgebracht te krijgen hebben ze gebruik moeten maken van verschillende platenmaatschappijen en vaak hun toevlucht moeten zoeken tot gelimiteerde uitgaven. Probeer dan als fan maar eens om alles te pakken te krijgen!
Gelukkig kwam in januari 2017 het bericht dat The Residents getekend hadden bij het Engelse label Cherry Red, bekend van vele labels die onder andere heruitgaven brengen van hoge kwaliteit.
Het meest recente Residents-album The Ghost Of Hope verscheen in maart 2017 direct via Cherry Red en kort daarna kwam het heugelijke nieuws dat er een serie heruitgaven gelanceerd zou worden met de themanaam The Residents pREServed waarvan een paar dagen geleden de eerste twee albums zijn verschenen.
Het debuutalbum Meet The Residents, met tracks als Smelly Tongues, Rest Aria en N-ER-GEE (Crisis Blues), is daarbij uitgebreid tot een dubbel-CD met de geremasterde mono en stereo mixes, de tracks van de Santa Dog EP (waaronder Fire) en veel nog niet eerder gepubliceerd werk.
The Third Reich 'N Roll, het tweede album van de band, is ook uitgebreid tot een dubbel-CD. Dit album is een satire op popmuziek uit de jaren 60 en The Residents verwerken, verhaspelen en vermalen bestaande tracks daartoe in twee lange tracks waarin de originele tracks soms nog nauwelijks te herkennen zijn. Daarnaast staan de twee Rolling Stones en The Beatles gerelateerde singles uit die tijd op de heruitgave (met o.a. Satisfaction en Flying) en ook hier veel nog niet eerder gepubliceerd werk.
Cherry Red heeft voor maart 2018 ook al de heruitgaven van de volgende twee albums aangekondigd: Duck Stab/Buster & Glen en Fingerprince. 2018 wordt een mooi jaar!
Voor de volledigheid: verwijzingen naar The Residents zijn ook nog te vinden in de blogs #53, #70, #176, #179, #190 en #257.
© 2018 TTZL
Officiële website: The Residents
Wikipedia EN: The Residents
Wikipedia NL: The Residents
YouTube: Meet The Residents [hele album]
YouTube: Smelly Tongues
YouTube: Rest Aria
YouTube: N-ER-GEE (Crisis Blues)
YouTube: Fire
YouTube: The Third Reich 'N Roll [hele album]
YouTube: Satisfaction
YouTube: Flying
Afgelopen maandag verscheen opeens het bericht dat Dolores O'Riordan op 46-jarige leeftijd was overleden. De doodsoorzaak is (nog) niet bekendgemaakt, maar er is wel aangegeven dat er geen verdachte omstandigheden waren.
O'Riordan was de zangeres van de Ierse band The Cranberries die tussen 1993 en 2003 behoorlijk populair was aan beide zijden van de Atlantische Oceaan. Na 2003 nam de band een pauze om onder andere aan solo-projecten te werken. Zo leverde O'Riordan in die periode twee solo-albums af. Vanaf 2009 kwam de band weer bij elkaar en verschenen er nog twee albums.
Het debuutalbum Everybody Else Is Doing It, So Why Can't We? uit 1993 was direct een succes in diverse landen, maar niet in Nederland. Ook de in ander landen succesvolle singles Linger en Dreams deden hier niet veel.
De grote doorbraak kwam met het tweede album uit 1994: No Need To Argue. De mix van rock, pop, post-punk en (Ierse) folk is wat verder uitgekristalliseerd en dat leverde een paar grote hits op. In Ode To My Family, maar vooral in Zombie met zijn scheurende gitaar intro en grote dynamische verschillen vormen de verschillende stijlen en invloeden een mooi geheel. Maar ook albumtracks als The Icicle Melts, Ridiculous Thoughts en Daffodil Lament tonen aan dat dit een prima album is.
De opvolger, To The Faithful Departed uit 1996, was wel een commercieel, maar geen artistieke triomf. Voor een deel ligt dit aan de wisseling van producer. Stephen Street, die de eerste twee albums had geproduceerd, werd vervangen door Bruce Fairburn, bekend van producties voor Aerosmith, Kiss, Van Halen en Bon Jovi. Het stadionrockgeluid dat The Cranberries daardoor kregen aangemeten past niet echt. De subtiliteiten die op de vorige albums aanwezig waren is verdwenen.
Het is geen slecht album en het leverde een flink aantal succesvolle nummers op: Hollywood, Salvation, When You're Gone en Free To Decide. Helaas zijn er teveel tracks op dit album waar het meer om kracht en volume draait dan om wat anders. Dat is jammer als je weet dat The Cranberries beter kunnen, zoals bijvoorbeeld Electric Blue aantoont.
Bruce Fairburn zou niet meer terugkeren als producer bij de band en in 2001 werd zelfs weer een beroep gedaan op Stephen Street.
© 2018 TTZL
Officiële website: The Cranberries
Wikipedia EN: The Cranberries
Wikipedia NL: The Cranberries
YouTube: No Need To Argue [hele album]
YouTube: Ode To My Family
YouTube: Zombie
YouTube: The Icicle Melts
YouTube: Ridiculous Thoughts
YouTube: Daffodil Lament
YouTube: To The Faithful Departed [hele album]
YouTube: Hollywood
YouTube: Salvation
YouTube: When You're Gone
YouTube: Free To Decide
YouTube: Electric Blue
YouTube: Linger [van 'Everybody Else Is Doing It, So Why Can't We?', 1993]
YouTube: Dreams [van 'Everybody Else Is Doing It, So Why Can't We?', 1993]
Al eerder schreef ik over mijn voorliefde voor Japanse popmuziek (#217) en dan die van het Yellow Magic Orchestra (YMO) (#72) en haar bandleden (#79) in het bijzonder. De invloed van YMO kan niet overschat worden, niet in Japan, maar ook zeker niet daarbuiten. Artiesten als Duran Duran, Japan en David Sylvian zijn schatplichtig aan YMO en in het geval van Sylvian leidde dat ook tot samenwerkingen met Ryuichi Sakamoto. Maar ook in genres als techno, ambient house en hip hop is YMO veelvuldig een invloed en bron van samples.
Zanger/drummer Yukihiro Takahashi is altijd degene geweest van het trio met de meeste affiniteit met pure pop en dat klinkt ook door op zijn solo-albums. Met name de invloed van The Beatles steekt hij niet onder stoelen of banken. Zo staat er op het tweede YMO-album een aparte versie van Day Tripper en ook op zijn solo-albums zijn The Fab Four nooit ver weg.
Takahashi heeft een flink aantal prima soloplaten gemaakt, maar Neuromantic (1981) en What, Me Worry? (1982) steken er toch wel bovenuit. Zijn zang op deze albums behoort tot het beste wat hij gedaan heeft en de sterke songs en dito uitvoering maken het helemaal af. Dat laatste verbaast niet als je naar de lijst met gastmuzikanten kijkt. Naast YMO-maatjes Ryuichi Sakamoto en Haruomi Hosono zien we ook nog Bill Nelson, Zaine Griff, Tony Mansfield (van New Musik) en Andy Mackay & Phil Manzanera (beide van Roxy Music).
© 2018 TTZL
Wikipedia EN: Yukihiro Takahashi
YouTube: Neuromancer [hele album]
YouTube: Glass
YouTube: Grand Espoir
YouTube: Extra Ordinary
YouTube: Drip Dry Eyes
YouTube: Charge
YouTube: What, Me Worry? [hele album]
YouTube: What, Me Worry?/It's Gonna Work Out
YouTube: Sayonara
YouTube: This Strange Obsession
YouTube: Flashback
YouTube: The Real You
YouTube: Disposable Love
YouTube: My Highland Home In Thailand
YouTube: All You've Got To Do
YouTube: It's All Too Much
YouTube: Day Tripper [YMO]
In de vroege jaren tachtig was er een ware garagerock 'revival'. In Amerika, in Europa, maar ook in Oceanië schoten garagebandjes als paddenstoelen uit de grond. Hun roem reikte echter vaak niet tot ver buiten de eigen landsgrenzen.
De Australische Hoodoo Gurus zijn daarvan een voorbeeld. Hun bekendheid buiten hun thuisland is niet groot, maar ze werden in 2007 wel opgenomen in de Australian Recording Industry Association Hall of Fame.
Garagerock wordt vaak gezien als een voorloper van de punkbeweging uit de jaren zeventig. Daarom worden ook wel benamingen als protopunk, garage punk of 60's punk gebruikt. De Hoodoo Gurus echter als pure garagerockband afdoen zou hen tekort doen.
Invloeden uit onder andere hard rock, power pop en surf music worden door de Gurus verwerkt. Het resultaat is een onweerstaanbare mengelmoes van stijlen uitmondend in een pakkend, soms lekker kitscherig, rammelend rockgeluid. Of zoals voorman gitarist, zanger en voornaamste zongschrijver Dave Faulkner zingt in (Let's All) Turn On:
Shake some action
Psychotic reaction
No satisfaction
Sky pilot, Sky Saxon
That's what I like
Blitzkrieg bop
To the jailhouse rock
Stop stop, at the hop
Do the bluejean bop
That's what I like!
Eén nummer met referenties naar respectievelijk The Flamin' Groovies, The Count Five, The Rolling Stones, Eric Burdon & The Animals, The Seeds, Ramones, Elvis Presley, Danny & The Juniors en Gene Vincent And His Blue Caps... ik zou zeggen: what's not to like?
Hun debuutalbum Stoneage Romeos was direct een voltreffer. De LP werd gestoken in een heerlijke 'b-movie' hoes die helaas voor de Amerikaanse en Europese markt werd vervangen door een minder aansprekende oranje hoes.
Het album opent met de heerlijke trits I Want You Back, Tojo en Leilani. Alle drie deze nummers werden hits in Australië en als je ze hoort is het niet moeilijk om te bedenken waarom. Het album staat verder vol met lekkere uptempo nummers als Arthur, Death Ship, In The Echo Chamber en I Was A Kamikaze Pilot.
Soms gaat het tempo iets naar beneden en ook dat gaat ze goed af getuige het heerlijk smerige Dig It Up (á la The Cramps), het mooie Zanzibar en hun hit My Girl (met opvallende videoclip).
Na hun debuutalbum maakte Hoodoo Gurus nog een drietal heel sterke platen en na een korte onderbreking van 1998 tot 2003 zijn ze nu nog steeds actief, al dateert hun laatste, goed ontvangen studioalbum van 2010.
© 2018 TTZL
Officiële Website: Hoodoo Gurus
Wikipedia EN: Hoodoo Gurus
YouTube: Stoneage Romeos [hele album]
YouTube: I Want You Back
YouTube: Tojo
YouTube: Leilani
YouTube: Arthur
YouTube: Dig It Up
YouTube: (Let's All) Turn On
YouTube: Death Ship
YouTube: In The Echo Chamber
YouTube: Zanzibar
YouTube: I Was A Kamikaze Pilot
YouTube: My Girl [clip]
Een paar dagen voor Kerstmis werd Phil Collins ineens 'trending' op Twitter. Hij postte namelijk de volgende tweet:
If you play 'In The Air Tonight’ by Phil Collins on December 31st at 11:56:40 the drum break will play right as the clock strikes midnight. Start off your new year right.
Los van het feit dat al snel werd opgemerkt dat Phil zich verrekend had (het moet 11:56:20 zijn), werd het bericht breed opgepikt én gekopieerd waardoor het als de 'last great meme of 2017' wordt gekwalificeerd (klik op 'meme' als je het begrip niet kent).
De debuutsingle van Phil Collins sloeg in 1981 in al een bom. In The Air Tonight's intro met elektronische drums en scheurgitaaruithaal grijpen direct de aandacht en het atmosferische tapijt dat daarna wordt uitgerold plaveit de weg voor de met echo omgeven stem van Phil. Over de cryptische tekst, die hij schreef na zijn scheiding, zei hij het volgende:
I wrote the lyrics spontaneously. I'm not quite sure what the song is about, but there's a lot of anger, a lot of despair and a lot of frustration.
Het op zich al sterke nummer heeft nog twee andere troeven achter de hand. De eerste is de drumbreak (waar hij op in zijn tweet naar verwijst) die dus komt op 3:40 en gerust iconisch genoemd mag worden. De tweede troef is de sterke videoclip die in 1981 op 'heavy rotation' ging bij MTV.
Op de b-kant van de single staat de fraaie, maar deprimerende ballad The Roof Is Leaking, ook van zijn debuutalbum Face Value.
Ter gelegenheid van Record Store Day in 2015 verscheen er een facsimile heruitgave van de originele single, compleet met het originele '12 page comic book'.
© 2017 TTZL
Officiële Website: Phil Collins
Wikipedia EN: Phil Collins
Wikipedia NL: Phil Collins
YouTube: In The Air Tonight
YouTube: In The Air Tonight [clip]
YouTube: The Roof Is Leaking
Tijdens de kerstdagen heb ik meestal de behoefte aan wat rust. Het is druk geweest op het werk, de kinderen zijn druk geweest met de studie en dan wil je even bijtanken. Helaas gooien overvolle supermarkten en dichtgeslibde winkelstraten roet in het eten, maar het ergste vind ik de audioterreur van mensen als Mariah Carey, Michael Buble en Celine Dion.
Nu is dit niets nieuws en een paar jaar geleden was ik ook al op zoek naar tegengif en speelde daarom enkele door mij geliefde ambient-tracks af op YouTube. Nu hebben ze daar een alleraardigste functie waar, op basis van jouw eigen keuzes, aanbevelingen worden gedaan (in de rechterkolom). Op die manier werd ik geattendeerd op het album 9980 van de band Connect.Ohm.
Het bleek een (vooralsnog éénmalig) samenwerkingsproject te zijn van een Japanner (Hidetoshi Koizumi) en een Fransman (Alexandre Scheffer), normaal werkend onder de namen Hybrid Leisureland respectievelijk Cell.
Het album 9980 bleek van een ongekende schoonheid. De basis is verstilde, weidse, atmosferische ambient met kristalheldere tonen en zorgvuldige gemanipuleerde sequenties. Het zijn echter de subtiele texturen en effecten die worden toegevoegd die de aandacht trekken en maken dat het geheel spannend blijft (en ver weg blijft van new age of muzak).
9980 begint met Evolution 1:1 en hierin worden direct alle registers opengetrokken. Na een rustig begint de toon snel harder te worden en na een ruime minuut start een heerlijk laidback ritme de ruimte te vullen. In de loop van de acht minuten duurt komen er steeds effecten bij terwijl andere verdwijnen en treden er mooie verschuivingen op in het geluidsbeeld.
Het nummer daarna, Snow Park, is wat atmosferischer van aard met een prachtige diepe baslijn. Andere hoogtepunten voor mij zijn Mol en Fossil, terwijl Gentle Perception doet denken aan de beste ambient van genre-icoon Brian Eno.
Tracks als 9980 en Take Off (album edit) doen hier echter weinig voor onder en de laatste twee nummers, Time To Time By Time en Winter Sorrows refereren op een aangename manier naar de zogenaamde 'Early Berlin School' met artiesten als Tangerine Dream, Klaus Schulze en Ash Ra Tempel. Het geheel maakt een sterk album dat liefst als geheel wordt beluisterd.
Wetende dat je deze muziek in de aanslag hebt is het minder moeilijk om de geselingen van Carey, Buble en Dion te ondergaan. Mocht je dit medicijn ook nodig hebben, weet dan dat de CD niet meer verkrijgbaar is, maar voor slechts vijf euro je het album in CD-kwaliteit kunt downloaden via Bandcamp.
© 2017 TTZL
Artist Page on Ultimae Records: Connect.Ohm
Artist Page on Ultimae Records: Hidetoshi Koizumi / Hybrid Leisurelandn
Artist Page on Ultimae Records: Alexandre Scheffer / Cell
YouTube: 9980 [hele album]
YouTube: Evolution 1:1
YouTube: Snow Park
YouTube: 9980
YouTube: Mol
YouTube: Fossil
YouTube: Take Off (album edit)
YouTube: Gentle Perception
YouTube: Time To Time By Time
YouTube: Winter Sorrows
In 1950 richtten Jac Holzman en Paul Rickolt het platenlabel Elektra op. In het begin concentreerde men zich op folk music, met name de contemporaine variant, en speelde daarin een rol van betekenis.
Elektra had artiesten als Judy Collins en Phil Ochs onder contract, maar nam ook Josh White onder haar vleugels toen deze zonder contract zat na zijn vermelding op de McCarthy-lijst (een vroege indicatie van de tegendraadsheid van het label).
In 1964 richtte men het klassieke budgetlabel Nonesuch Records op dat ook nu nog toonaangevend is. Daarnaast nam men halverwege de jaren zestig ook de eerste pop en rock acts onder contract. Daaronder zijn namen die ook nu nog tot de verbeelding spreken als Paul Butterfield Blues Band, Love, The Doors, The Stooges, MC5, Tim Buckley en Bread. In 1970 werd Elektra overgenomen door het concern dat later Warner zou gaan heten en in 1972 fuseerde het met Asylum Records tot Elektra/Asylum Records.
Om het 40-jarig bestaan van Elektra in 1990 luister bij te zetten werd een concept-verzamelalbum uitgedacht waarbij de toenmalige artiesten nummers zouden coveren van vroegere Elektra/Asylum-artiesten. Dat werd het dubbelalbum Rubáiyát (Elektra's 40th Anniversary) waarop 39 covers staan. Eagles en Carly Simon zijn de enige artiesten waarvan twee nummers worden gecoverd.
Het album opent met de The Cure's versie van Hello I Love You van The Doors. De band maakt zich het nummer volledig eigen zonder het origineel geweld aan te doen. The Cure en Jackson Browne zijn de enige artiesten die op het album zelf coveren maar ook gecoverd worden. In het geval van The Cure is dat Inbetween Days door John Eddie en Jackson Browne speelt zelf First Girl I Loved van The Incredible String Band terwijl zijn These Days word gecoverd door 10,000 Maniacs.
Verder staan er nog vele juweeltjes op waarvan ik er een paar vermeld:
De diversiteit is enorm en dat maakt het album mede zo aantrekkelijk. Nieuw is het album niet meer verkrijgbaar, maar tweedehands kun je het vrij goedkoop op de kop tikken via Discogs.
De titel Rubáiyát verwijst overigens naar het Arabische woord voor kwatrijn (een vierregelig vers) en dan specifiek naar die van de Perzische wiskundige, astronoom, filosoof, schrijver en dichter Omar Khayyám (1048-1131).
© 2017 TTZL
Wikipedia EN: Rubáiyát: Elektra's 40th Anniversary
YouTube: The Cure - Hello I Love You [The Doors]
YouTube: Billy Bragg - Seven & Seven Is [Love]
YouTube: Gipsy Kings - Hotel California [Eagles]
YouTube: The Sugarcubes - Motorcycle Mama [Sailcat]
YouTube: Faster Pussycat - You're So Vain [Carly Simon]
YouTube: Kronos Quartet - Marquee Moon [Television]
YouTube: Anita Baker - You Belong To Me [Carly Simon]
YouTube: Ambitious Lovers - A Little Bit Of Rain [Fred Neil]
YouTube: Jackson Browne - First Girl I Loved [The Incredible String Band]
YouTube: 10,000 Maniacs - These Days [Jackson Browne]
YouTube: Metallica - Stone Cold Crazy [Queen]
Een cover maken kan een riskante onderneming zijn. Als je een eigen versie maakt van een relatief onbekende song zal het nummer het op eigen kracht moeten doen. Kies je echter een bekend nummer dan zul je moeten opboksen tegen het origineel. Blijf je trouw aan de originele versie dan "heb je geen eigen ideeën", maar ga je volledig je eigen gang dan "heb je geen respect voor het origineel".
Het moet dan ook een gok geweest zijn toen in 1977 in Frankrijk de producers Arthur Cobb (onder het alias Jean-Manuel de Scarano) en Howard Headburn (onder het alias Nicolas Skorsky) een groep samenstelden om een discoversie van The Animals' klassieker Don't Let Me Be Misunderstood op te nemen.
Als voorman van de groep onder de naam Santa Esmeralda werd de Amerikaanse zanger (en saxofonist) Leroy Gomez gevraagd. Hij had enige tijd in de groep Tavares gespeeld en was na een Europese tournee in dit werelddeel blijven hangen.
Het resultaat van hun inspanningen werd de wereldhit Don't Let Me Be Misunderstood + Esmeralda Suite die in de albumversie de gehele kant A in beslag neemt. Het is een geweldige fusie van folk, rock, latin, funk, soul en disco waarin op één of andere manier alle elementen tot hun recht komen.
In de eerste drie minuten horen we de Santa Esmeralda versie van 'Don't Let Me Be Misunderstood' waarna de 'Esmeralda Suite' begint. Die duurt een minuut of vijf waarna weer teruggekeerd wordt bij 'Don't Let Me Be Misunderstood' en het nummer met een mix van beide elementen naar een mooi einde wordt gebracht. Dat het nummer nog steeds geliefd is blijkt wel uit de blijvende notering in de Top 2000 (op #1401 in 2016) van de single versie (kijk om nostalgische redenen vooral even naar deze TopPop clip).
Eigenlijk is het helemaal niet zo vreemd dat de latin, funk en soul elementen zo goed bij het nummer passen. In tegenstelling tot wat de meeste mensen denken is de track geen origineel nummer van The Animals. Het is in 1964 geschreven voor en uitgevoerd door Nina Simone. In haar trage origineel van Don't Let Me Be Misunderstood is datzelfde soulgevoel al ruimschoots aanwezig. In tegenstelling tot de versie van The Animals uit 1965 werd Nina Simone's versie geen groot succes.
Op kant B van het album staan drie nummers. Het start met een cover van Them (hun Gloria uit 1964), maar ondanks dat deze Gloria prima is uitgepakt weet het minder te verrassen dan de cover op kant A. De andere twee nummers zijn geschreven door de producers en de zanger zelf. You're My Everything is een wat zoetsappige ballade en is onopvallend, maar Black Pot is een leuke en afwisselende track. Maakt natuurlijk allemaal niets uit, want alles draait bij dit album om Don't Let Me Be Misunderstood + Esmeralda Suite en dat is wat mij betreft volledig terecht.
© 2017 TTZL
Officiële Website: Santa Esmeralda
Wikipedia EN: Santa Esmeralda
Wikipedia NL: Santa Esmeralda
YouTube: Don't Let Me Be Misunderstood + Esmeralda Suite
YouTube: Gloria
YouTube: You're My Everything
YouTube: Black Pot
YouTube: Don't Let Me Be Misunderstood [single versie - TopPop video]
In oktober 2017 was het veertig jaar geleden dat het album "Heroes" van David Bowie verscheen. Om dat feit te herdenken, en als eerbetoon aan de overleden Bowie, speelde King Crimson tijdens hun 2016 tour het titelnummer van dat album.
Dat lijkt op zichzelf niet zo bijzonder, want er zijn natuurlijk talloze artiesten die "Heroes" hebben gecoverd (zie deze voorbeelden). Echter, voor gitarist Robert Fripp, sinds 1968 de voorman van King Crimson, ligt dit toch wel iets anders. Het was namelijk Fripp die in 1977 de fameuze gitaarpartijen inspeelde op de originele versie van "Heroes".
Het nummer "Heroes" was nog volop in ontwikkeling toen Robert Fripp door Bowie's compaan Brian Eno gevraagd werd om gitaar te spelen op de track. Fripp was slechts één weekend beschikbaar en nam na aankomst al snel een eerste versie op. Zonder die eerste versie terug te luisteren nam hij een tweede versie op die nog wat meer samenhang vertoonde.
Ervan overtuigd dat het nog beter kon nam Fripp een derde versie op, zonder de eerste twee versies teruggehoord te hebben. Die derde versie was geweldig en naar ieders tevredenheid totdat producer Tony Visconti voorstelde om de drie versies tegelijk af te spelen. Alles viel op een vreemde manier op zijn plaats en zo werd het de "gitaarmuur" die we allemaal kennen en koesteren.
Luister voor meer informatie naar de podcast Remembering David Bowie van Sound Opinions.
Het is geweldig om te horen hoe goed Robert Fripp live het originele gitaargeluid evenaart op de King Crimson versie van "Heroes". Verder staan op de EP live versies uit 2016 van een tweetal King Crimson klassiekers en een drumcompositie van de drie(!) drummers van de band.
Die tracks staan (nog) niet op YouTube, maar deze opnamen geven een goed idee: Easy Money en Starless van hun recente 3CD/Blu-ray Radical Action to Unseat the Hold of Monkey Mind en repetitie-opnamen van The Hell Hounds Of Krim.
King Crimson is sinds 1968 een keurmerk voor avontuurlijke muziek weet ook bijna vijftig jaar later nog te verrassen en te bekoren. Robert Fripp is inmiddels 71, maar is 'still going strong' en tourt nog volop, met tegenwoordig een achtkoppige versie van de band.
© 2017 TTZL
Officiële Website: King Crimson / Robert Fripp
Wikipedia EN: King Crimson / Robert Fripp
Wikipedia NL: King Crimson / Robert Fripp
YouTube: Heroes (Live in Berlin 2016)
YouTube: Easy Money*
YouTube: Starless*
YouTube: The Hell Hounds Of Krim°
* versies van 3CD/Blu-ray 'Radical Action to Unseat the Hold of Monkey Mind'
° repetitie-opname voor de US-tour (Elstree Studios, 2014)
YouTube: "Heroes" [David Bowie]
Trouwe lezers van dit blog zullen weten dat het Amerikaanse avantgardecollectief The Residents tot één van mijn favorieten behoort (zie ook de blogs #3, #118 en #170). In 1969 startten ze met geluids- en beeldexperimenten en in 1972 brachten hun debuut uit: Santa Dog, een dubbele 7" EP. 
Obscuur en genegeerd in het begin van hun carrière worden ze nu alom gerespecteerd en hun albums worden in retrospect alsnog op waarde geschat. Zeker, hun kunst is ontoegankelijk en vreemd als je er voor het eerst kennis mee maakt en zal weinigen direct aanspreken. Maar de avontuurlijke geest die zich er voor open stelt en zich de tijd gunt om eraan te wennen zal rijkelijk beloond worden.
In de 45 jaar sinds Santa Dog hebben ze een geweldig uitgebreide discografie opgebouwd van singles, EP's, albums, soundtracks en nummers op compilatie-albums alsook films, boeken, multimedia-projecten en 'performances' (de term 'concerten' dekt de lading niet). Om al hun werk uitgebracht te krijgen hebben ze gebruik moeten maken van verschillende platenmaatschappijen en vaak hun toevlucht moeten zoeken tot gelimiteerde uitgaven. Probeer dan als fan maar eens om alles te pakken te krijgen! 
Gelukkig kwam in januari 2017 het bericht dat The Residents getekend hadden bij het Engelse label Cherry Red, bekend van vele labels die onder andere heruitgaven brengen van hoge kwaliteit. 
