Zoeken in deze blog

zaterdag 27 december 2025

#685: VA - New Year's Songs

Kerst ligt weer achter ons en de focus gaat dus nu op de jaarwisseling. Nu zijn Kerstliedjes zijn een heel genre op zich, maar ook over het (komende) nieuwe jaar zijn flink wat nummers gemaakt.

En er zijn ook nummers in allerlei genres gemaakt. Je kunt kiezen voor de stijl van heel vroeger en luisteren naar Bing Crosby - Let's Start The New Year Right (uit de film Holiday Inn uit 1942) of Ella Fitzgerald - What Are You Doing New Year's Eve? (uit 1960).

Je kunt ook voor soul en blues gaat met Otis Redding & Carla Thomas - New Year's Resolution of B.B. King - Bringing In A Brand New Year. Als je in de stemming bent voor wat easy listening zou je kunnen luisteren naar Barry Manilow - It's Just Another New Year's Eve of Cliff Richard - This New Year.

In het pop/rock genre vinden we ook een aantal tracks die speciek over de jaarwisseling gaan, zoals Death Cab For Cutie - The New Year, Bon Jovi - New Year's Day of een wat steviger variant als Jet Black - Jet Black New Year. 

Ook de Sugababes - New Year is een leuk voorbeeld en in de country-hoek horen we tracks als Sugarland - Maybe Baby (New Year's Day) en Harry Connick, Jr. (feat. George Jones) - Nothin' New For New Year. In dit overzicht mag ABBA - Happy New Year natuurlijk niet ontbreken en ook Tori Amos - Our New Year en Van Morrison - Celtic New Year verdienen wat mij betreft een vermelding.

Er zijn voor mij op dit moment vijf tracks die er bovenuit steken. In alfabetische (en dus willekeurige) volgorde is dat ten eerste Jeff Buckley - New Year's Prayer. Deze track komt van het postuum verschenen album Sketches For My Sweetheart the Drunk (uit 1998) en kent een prettige mid-tempo lijzigheid met mooie instrumentatie (let op die bas!). 

Eagles - Funky New Year is de b-kant van een single uit 1978 en geeft precies wat de titel belooft. Erg leuk om Eagles zo te horen swingen. Een recente track is 
Taylor Swift - New Year's Day (uit 2017) en dat is een prachtig klein liedje (net als die van Tori Amos) met een mooie beschrijvende tekst over een relatie.

Alles wat ik wilde zeggen over het geweldige U2 - New Year's Day (uit 1983) heb ik al eens gedaan in blog #320 en daarom kom ik direct uit bij Tom Waits - New Year's Eve. Een typisch Waits-nummer die iets van een zeemansballade heeft. Het nummer komt uit 2011 en zijn stem klinkt hier weer heerlijk gruizig. 

Wat je smaak dus ook is, er is altijd wel een New Year's Song voor jou. En mocht je het leuk vinden om het allemaal eens te beluisteren, dan kun je terecht bij de Spotify Playlist die ik ervan gemaakt heb.

© 2025 TTZL

Spotify: New Year's Songs [playlist]

YouTube: Eagles - Funky New Year (1978)
YouTube: U2 - New Year's Day (1983)

YouTube: Tori Amos - Our New Year (2009)
YouTube: ABBA - Happy New Year (1980)
YouTube: Sugababes - New Year (2000)
Gepost door op Geen opmerkingen:

zondag 21 december 2025

#684: Gino Vannelli - The Gist Of The Gemini (1976)

In ruim dertien jaar bloggen blijk ik geen enkele keer aandacht te hebben geschonken aan een album van Gino Vannelli. Hoog tijd dus om zijn unieke mix van pop en rock met invloeden uit jazz en klassieke muziek in de schijnwerpers te zetten.

Gino werd in 1953 in Montreal geboren, twee jaar na zijn broer Joe (zijn kompaan als muzikant, componist en producer). Hun vader was actief als zanger bij jazz bands in Montreal en muziek werd de broers met de paplepel ingegoten. In 1972 verhuisden ze samen naar Los Angeles om hun geluk te beproeven. 

Het ging niet direct van een leien dakje en uiteindelijk besloten ze om in de parkeergarage van A&M Records te wachten op mede-eigenaar Herb Alpert om hem (achtervolgt door beveiligers) gehaast een demo-cassette in de hand te drukken. Dit resulteerde in 1973 in het verschijnen van het debuutalbum Crazy Life. Dat album werd geen succes.

Het tweede (Powerful People) en derde (Storm At Sunup) album waren wel  succesvol in Canada (beide haalden de gouden status). Buiten Canada sloeg hun muziek ook in Nederland aan en de tweede plaat bereikte de elfde plek in de albumlijst. Later, in 2008, werd het nummer Powerful People gebruikt in een ANWB-reclame.

Ik maakte pas echt kennis met de muziek van de Vannelli's toen het vierde album The Gist Of The Gemini verscheen. Het album opent met Love Of My Life. Een sterk, uptempo nummer met weidse synthesizer en een zanglijn die meerdere kanten opschiet. Na de ballad Ugly Man volgt het opzwepende A New Fix For '76, inclusief gierende gitaarsolo. Waarom dit nummer niet als single is uitgebracht snp ik niet. Na het rustige, gedragen Omens Of Love sluit het jazzy Fly Into This Night de prima kant A af. 

Kant B is geheel gewijd aan de 'War Suite', een uit zeven nummers bestaand geheel. Hierin komen de klassieke invloeden meer naar de oppervlakte. Dat is goed te horen in Prelude To The War en The Battle Cry, op een manier zoals dat ook bijvoorbeeld bij Emerson, Lake & Palmer te horen is.

In To The War en Carnal Question komen pop en rock weer het meest naar voren, maar zijn de jazzy en klassieke ondertonen niet ver weg. After The Last Battle is dan weer orkestraal, To The War (Reflection) is een heftige en sterk percussieve reflectie op de eerdere track met dezelfde naam en Summers Of My Life sluit de 'War Suite' midtempo en jazzy af. Als geheel vind ik kant B erg sterk.

The Gist Of The Gemini haalde opnieuw goud in Canada, in de VS bijna de top dertig en in Nederland kwam de plaat tot plek vier. Gino Vannelli is altijd een albumartiest gebleven. Slechts van zijn twee singles haalden de Top 40 (Hurts To Be In Love uit 1985 en Wild Horses in 1987), maar van zijn albums hierna haalden nog er nog zeven in Nederland de album top 100.

© 2025 TTZL

Official website: Gino Vannelli
Wikipedia EN: Gino Vannelli
Wikipedia NL: Gino Vannelli

YouTube: The Gist Of The Gemini [album]
Spotify: The Gist Of The Gemini [album]

YouTube: Ugly Man
YouTube: Omens Of Love
War Suite:
  YouTube: Prelude To The War
  YouTube: The Battle Cry
  YouTube: To The War
  YouTube: Carnal Question
  YouTube: Summers Of My Life

YouTube: ANWB-reclame
YouTube: Wild Horses
Gepost door op Geen opmerkingen:

zaterdag 13 december 2025

#683: Ryuichi Sakamoto - Riot In Lagos (1983)

In 1980 verscheen het album B-2 Unit van Ryuichi Sakamoto (zie blog #79). In Europa begonnen we toen net Japanse popmuziek te ontdekken. In het VK werd in hetzelfde jaar een promo-single uitgebracht van Riot In Lagos en in Duitsland een 12-inch single. Beide versies hadden een (verschillende) track van B-2 Unit op de b-kant staan.

In 1983 verscheen een heruitgave van de single op een 12-inch en dat zal er mee te maken hebben dat de track was opgepikt in de clubs. Er was interesse ontstaan in dansbare, elektronische muziek met een avontuurlijk tintje en Riot In Lagos werd opgepikt, net als bijvoorbeeld Bostich van Yello.

Ook belangrijk was het gebruik van de Roland TR-808 Rhythm Composer. Een prototype van deze drumcomputer was ter beschikking gesteld aan Yellow Magic Orchestra (YMO) en hun album BGM (zie blog #658) uit 1981 is dan ook het eerste album waarop de eerste officiële versie van deze beroemde drumcomputer te horen is. 

Het prototype is echter al te horen op een live-track van YMO en ook op het album B-2 Unit van Sakamoto (en vooral op Riot In Lagos). Het nummer had grote invloed op het gebruik van de TR-808 in dance, hip-hop en elektronische muziek. Riot In Lagos is inmiddels 45 jaar oud, maar klinkt nog zo fris alsof het gisteren is gemaakt. 

Wat de 12-inch ook interessant maakt is de b-kant. Hierop staan de tracks van een non-album single. Lexington Queen is een nummer met een sterk melodische inslag en elektronisch vervormde vocalen. Hetzelfde geldt eigenlijk ook voor Warhead en de tracks hebben dus een ander karakter dan die op B-2 Unit.  Waarschijnlijk zijn ze daarom op een losse single uitgebracht. Ik kan mij voorstellen dat deze tracks ook in de clubs gewaardeerd werden.

Opvallend is de slordige uitvoering van de 12-inch. De transliteratie van zijn voornaam wijkt af van de gangbare manier (Riuichi i.p.v. Ryuichi), Riot In Lagos heeft als subtitel 'Long Version', maar deze is versie is anderhalve minuut korter (!) dan de albumversie. 

Dan staat er op de b-kant een totaaltijd voor beide tracks, alsof ze in elkaar doorlopen (hetgeen niet het geval is) en wordt er aangegeven dat Warhead van het album B-2 Unit komt, terwijl deze track slechts in één geval (per abuis, een misprint) op het album staat. 

Dat mag de pret allemaal niet drukken want Riot In Lagos blijft een monumentale track. Hoe goed het nummer is hoor je ook in de piano-versie die Sakamoto maakte voor zijn album Playing The Piano.

© 2025 TTZL


Official website: Ryuichi Sakamoto
Wikipedia EN: Ryuichi Sakamoto
Wikipedia NL: Ryuichi Sakamoto

YouTube: Warhead

YouTube: Riot In Lagos [album version]
YouTube: Riot In Lagos [version from album 'Playing The Piano']

YouTube: Yello - Bostich [album version]
YouTube: Yello - Bostich [12" version]
Gepost door op Geen opmerkingen:

zondag 7 december 2025

#682: Piu Piu - Nougat (1984)

In de jaren tachtig was er in Nederland een flinke hoeveelheid bands die zich op new wave stortten, met flink artistiek (en soms commercieel) succes. Denk daarbij bijvoorbeeld aan Blue Murder, Clan of Xymox, De Div (#297, #376), The Dutch (#98), Mekanik Kommando, The Meteors, Minny Pops, Nasmak (#420), Tent (#671) of Urban Heroes.

In dat rijtje hoort ook de Bredase band Piu Piu. Begin jaren tachtig brachten ze een paar (demo-)cassettes uit en een 12" getiteld Laga Laga, waarna ze een mini-LP voor Epic mochten maken in 1984. Het resultaat heet Nougat en heeft raakvlakken met muziek van eerder genoemde bands als The Dutch, Tent en Urban Heroes. 

Het album opent met Marsepeine Baby en dat heeft een mooi stuwend ritme, gecombineerd met een prominente, staccato gitaar. Een fijne baslijn en prima zang maken het tot een prima nummer. The Big Cigar is daarna wat meer uptempo, maar maakt wat minder indruk op mij, omdat het wat rommelig aandoet. Het nummer dat kant A afsluit, Loeki Poell, bevalt mij dan weer een stuk beter. Avontuurlijker in instrumentatie, arrangement en vocale lijn en lekker strak gespeeld.

Kant B opent met De Afrikaantjes en dat nummer kent, indachtig de titel, een  heel prettig, Afrikaans aandoend gitaargeluid. Het instrumentale Flughafen is dan weer heel anders van toon en karakter. Een zompig en loom ritme, met dit keer een hoofdrol voor de toetsen. Apart en gruizig, maar wel leuk. I Like To Love My Baby But... is een lekker springerige afsluiter, waarbij de Belgische band T.C. Matic als referentiekader dient. Niet gek als je bedenkt dat Jean-Marie Aerts de mini-LP heeft geproduceerd.

Na deze ene plaat was het wat Epic betreft wel over voor Piu Piu. In 1986 maakte ze nog één single (Your Satellite) voor het maar kort bestaande Ring Records (van Golden Earring's George Kooymans en Barry Hay). De meeste bandleden duiken daarna op in allerlei andere bands, met als meest prominente voorbeeld Jac Bico in de Beatles tribute band The Analogues.

© 2025 TTZL


Discogs: 

Youtube: Marsepeine Baby
Youtube: The Big Cigar
Youtube: Loeki Poell
Youtube: De Afrikaantjes
Youtube: Flughafen
Youtube: I Like To Love My Baby But...

YouTube: Laga Laga [12" met Laga Laga, Kids, You Go, No Good)
YouTube: Your Satellite
Gepost door op Geen opmerkingen:

zondag 30 november 2025

#681: Björk And David Arnold - Play Dead (1993)

De stem en muziek van Björk hebben mij vanaf het begin (zie blog #116) kunnen bekoren, maar vreemd genoeg heb ik nog geen blog over een solo-album van haar gemaakt. Een omissie die ik zal beginnen te verhelpen met dit blog over haar samenwerking met  componist David Arnold voor de film The Young Americans.

Björk, het eerste album van Björk Guðmundsdóttir verscheen in december 1977, toen zij twaalf jaar oud was. Na een optreden met haar muziekschool voor de IJslandse radio mocht de jonge Björk een album maken. Er staan veel covers op (onder andere nummers van The Beatles, Edgar Winter en Stevie Wonder), een aantal originele nummers en één door Björk zelf gecomponeerd en uitgevoerd instrumentaal nummer. Zij mocht een tweede album maken, maar koos ervoor om van het verdiende geld een piano te kopen en te gaan leren componeren. Het album wordt beschouwd als een 'jeugdwerk' en is geen onderdeel van de officiële discografie van Björk.

Na deel te hebben uitgemaakt van een aantal groepen (waaronder Tappi Tíkarrass, Kukl en meest succesvol met The Sugarcubes) verscheen in juli 1993 haar officiële debuutalbum: Debut. De eerste twee singles van het album (Human Behaviour en Venus As A Boy) kietelden de onderste regionen van de hitlijsten in een aantal landen, maar de doorbrak kwam met de non-album single Play Dead (Tim Simenon 7" Remix).

David Arnold is een James Bond-adept en liefhebber van de muziek van Bond-componist John Barry. Dat is te horen in zijn eigen werk en op een door hem geproduceerd album uit 1997 met cover versies van Bond-tracks: Shaken and Stirred: The David Arnold James Bond Project. Uiteindelijk zou Arnold tussen 1997 en 2008 voor vijf Bond-films de muziek componeren.

The Young Americans uit 1993 was de eerste grote film waarvoor David Arnold de filmmuziek mocht maken. Voor Play Dead werden melodie en tekst geschreven door Björk, de baslijn door Jah Wobble en het orkestrale deel is van Arnold. Het nummer is geschreven vanuit het gezichtspunt van de hoofdpersoon van de film en gaat over jezelf emotioneel verdoven om emotionele pijn te voorkomen. 

Muzikaal gezien vind ik het een zeer sterke track met een mooie samensmelting van de melodische structuur die we al kenden van de songs op Björk's kort daarvoor verschenen album, gecombineerd met de Bond-achtige backing en de heerlijke diepe tonen van Wobble. Wat het nummer echter naar een nog hoger niveau tilt is de vocale prestatie van Björk. Soms ingetogen, soms emotioneel fluisterend of schreeuwend, maar altijd intens. 

Het nummer zou de doorbraak van Björk betekenen en het nummer kwam in vele landen in de bovenste regionen van de hitlijst (nummer 10 in de NL Top 40). De single bevat een aantal alternatieve versies van de track die de moeite van het beluisteren waard zijn: Orchestral Mix, Instrumental, 12" Remix en de End Titles / Play Dead (Original Film Mix).  

© 2025 TTZL


Officiële website: Björk / David Arnold
Wikipedia EN: Björk / David Arnold
Wikipedia NL: Björk / David Arnold

Spotify: Play Dead [CD Single]

YouTube: Play Dead (Tim Simenon 7" Remix)
YouTube: Play Dead (Tim Simenon Orchestral Mix)
YouTube: Play Dead (Tim Simemon Instrumental)
YouTube: Play Dead (Tim Simenon 12" Remix)
YouTube: End Titles / Play Dead (Original Film Mix)

YouTube: Human Behaviour
YouTube: Venus As A Boy
Gepost door op Geen opmerkingen:

zaterdag 22 november 2025

#680: Frank Sinatra - Watertown (1970)

Twaalf jaar geleden besteedde ik in blog #11 aandacht aan een Frank Sinatra album. Hoog tijd dus voor een vervolg. Dat blog ging over zo'n beetje het eerste conceptalbum in de historie van de popmuziek (in 1955), dus is het passend om weer een Sinatra-conceptalbum te bespreken: Watertown uit 1970. 

Dat blog over In The Wee Small Hours verhaalde over de dip in de carrière van Sinatra in de voorafgaande jaren en hoe hij weer opveerde. 

De geschiedenis herhaalde zich eind jaren zestig, als Sinatra inmiddels 54 jaar oud is, en daarom stond hij ervoor open om iets anders te proberen. Hij ging in op het voorstel om met componisten Bob Gaudio (van The Four Seasons) en Jake Holmes een conceptalbum op te nemen. 

Tot dan toe zong Sinatra bij opnamesessies altijd zijn partijen in terwijl hij voor het orkest stond. Bij Watertown zingt hij voor het eerst (en voor het laatst) over reeds opgenomen muziek heen. Muziek die ook wat anders is dan voorheen doordat de componisten meer uit de hoek van de popmuziek komen. Zo horen we ook gitaren en toetsen, naast de vertrouwde orkestklanken natuurlijk.

Waar bij eerdere Sinatra-conceptalbums het concept vooral in hetzelfde thema van de songs tot uiting kwam, daar is Watertown een conceptalbum omdat het één doorlopend verhaal is. Het verhaal van een man in een kleine plaats wiens vrouw hem en hun twee zoons verlaat en naar de grote stad trekt.

De opening (Watertown) schetst een beeld van het plaatsje, waarna het afscheid verklankt wordt in Goodbye (She Quietly Says). Het is echter geen groots en meeslepend afscheid:

There is no great big ending
No sunset in the sky
There is no string ensemble
And she doesn't even cry

For A While gaat over de korte momenten waarin hij even zijn ellende vergeet, maar in de niet verzonden brief aan zijn vrouw, over hun zoons Michael & Peter en hun voorbije leven samen, komt die weer extra hard terug. Aan het eind van kant A probeert hij in I Would Be In Love (Anyway) vrede te krijgen met de situatie (wat niet lukt).

Kant B opent met Elizabeth en What A Funny Girl (You Used To Be) waarin hij fijne herinneringen ophaalt. What's Now Is Now is het nummer waarin duidelijk wordt dat zijn vrouw een ander heeft, maar dat hij bereid is haar te vergeven. 

In She Says lijkt het erop dat zijn vrouw terug zal keren, maar in het laatste nummer van het album blijkt het zich allemaal in zijn hoofd af te spelen. Hij staat op het treinstation te wachten, maar zijn vrouw zit niet in de trein en het album eindigt in mineur.

Toen de plaat in 1970 uitkwam was het een commerciële flop en ook de recensies waren over het algemeen negatief. In retrospectief is de beoordeling echter 180 graden gedraaid. Watertown wordt als één van Sinatra's beste albums gezien en ik kan niet anders dan het daarmee eens zijn. Als je bereid bent om gedurende 34 minuten écht te luisteren naar het verhaal dat Frank Sinatra vertelt, wordt je beloond met een intense en emotionele vertelling die nergens sentimenteel wordt.

Op de geremasterde uitgave uit 2010 staat als bonustrack de non-album single Lady Day. Volgens tekstschrijver Holmes geeft het nummer inzicht in het soort vrouw dat Elizabeth was: getalenteerd, rusteloos en ambitieus. Het paste echter niet zo goed in cyclus van brieven en monologen die Watertown is.

© 2025 TTZL


Officiële website: Frank Sinatra
Wikipedia EN: Frank Sinatra
Wikipedia NL: Frank Sinatra

YouTube: Watertown [album]
Spotify: Watertown [album]

Youtube: Watertown
Youtube: Goodbye (She Quietly Says)
Youtube: For A While
Youtube: Michael & Peter
Youtube: I Would Be In Love (Anyway)
Youtube: Elizabeth
Youtube: What A Funny Girl (You Used To Be)
Youtube: What's Now Is Now
Youtube: She Says
Youtube: The Train

YouTube: Lady Day
Gepost door op Geen opmerkingen:

zondag 16 november 2025

#679: Grand Funk - Shinin' On (1974)

In blog #248 besteedde ik aandacht aan het ontstaan van Grand Funk Railroad (GFR) en hun tweede album Grand Funk. Samen met hun debuut (On Time), derde (Closer To Home) en zevende album (We're An American Band) het beste wat de band heeft gemaakt.

Toch is het niet één van die albums waardoor ik in aanraking kwam met GFR (of Grand Funk, de toevoeging Railroad werd af en toe weggelaten). 

Het zal begin jaren tachtig geweest zijn dat ik de LP Shinin' On (uit 1974) tegenkwam in een bak met afgeprijsde platen. De hoes viel op omdat de afbeelding uit focus lijkt. Dat is niet zo, de verschoven lijnen vormen een 3D-afbeelding die in volle glorie zichtbaar wordt met de 3D-bril die je uit de hoes kunt losmaken. Die gimmick, plus mijn bekendheid met hun enige Nederlandse hit Some Kind Of Wonderful zorgde ervoor dat de LP met mij mee naar huis ging.

Het album is net het voorgaande We're An American Band geproduceerd door Todd Rundgren. De pop/rock-richting van dat album wordt voortgezet en de krachtige titeltrack Shinin' On is de opener. Het nummer heeft een prachtige intro en lekker stevige gitaarsolo. Op het volgende nummer, To Get Back In, is de voor GFR kenmerkende invloed van soul en funk beter terug te horen. Met name het heerlijke orgel-geluid valt op.

Daarna volgt de tweede nummer 1 hit (na We're An American Band) van GFR in de VS, The Loco-Motion. Net als Some Kind Of Wonderful is dat een cover, maar GFR's versie is veel steviger dan andere versies (zie ook blog #283). Carry Me Through sluit kant A af en is een langzame, slepende track met een interessante instrumentatie en arrangement. Het is een lekker avontuurlijk nummer waarin risico's worden genomen die goed uitpakken. 

Het niveau wordt helaas niet vastgehouden op kant B. Please Me en Gettin' Over You zijn geen nummers die je lang bijblijven. Beter is Mr. Pretty Boy, een dreigende langzame blues met een hoofdrol voor de mellotron. De laatste track van het album is Little Johnny Hooker en is dat een prima blues-rock nummer, met een lekker gierende gitaar en de voor GFR zo kenmerkende pompende bas.

Op de geremasterde heruitgave staan als bonustracks Destitute And Losin' (single b-kant van The Loco-Motion) en een remix van Shinin' On. Beide nummers zijn leuk om erbij te hebben, maar niet essentieel.

Zoals gezegd is Shinin' On niet één van de topalbums van Grand Funk en als introductie is één van de eerder genoemde vier albums beter. Voor de fans is het echter een welkome aanvulling, vooral vanwege de sterke kant A van het album.

© 2025 TTZL


Officiële Website: Grand Funk Railroad
Wikipedia EN: Grand Funk Railroad
Wikipedia NL: Grand Funk Railroad

YouTube: Shinin' On [album]
Spotify: Shinin' On [album]

YouTube: Shinin' On
YouTube: To Get Back In
YouTube: The Loco-Motion
YouTube: Carry Me Through
YouTube: Please Me
YouTube: Mr. Pretty Boy
YouTube: Gettin' Over You
YouTube: Little Johnny Hooker

YouTube: Destitute And Losin'
YouTube: Shinin' On (remix)

Gepost door op Geen opmerkingen:

zondag 9 november 2025

#678: Various - Squeeze Swindles (unreleased)

In het blog van vorige week over Squeeze gaf ik al aan dat ze in het Verenigd Koninkrijk erg populair waren. Dan is het bijna onvermijdelijk dat er op enig moment ook een tribute album verschijnt. Alleen in het geval van Squeeze is dit wel gemaakt, maar niet verschenen.

Initiatiefnemers in 2002 van het 'Squeeze Swindles' project waren The Roots en hun producer Steven Mandel. Die laatste heeft ook werk geproduceerd van Squeeze, alsmede voor onder andere Elvis Costello, Todd Rundgren en Erykah Badu. Het is dan ook niet verrassend dat zij bij de meer dan twintig uitvoerenden horen die een cover van een Squeeze-nummer opnamen.

Het is Mandel echter tot nu toe niet gelukt om een geïnteresseerde partij te vinden die het project wil uitbrengen. In 2016 zei hij hierover: "Het Squeeze tribute-album is af en het is gemasterd. Ik ben nog steeds aan het rondkijken of er Squeeze-fans zijn die me kunnen helpen dit uit te brengen".

Twee jaar daarna wilde platenmaatschappij Yep Roc wel een nummer op single uitbrengen op Record Store Day (21 april 2018). Dat werd Someone Else's Heart
van Elvis Costello, waarin het enerzijds klinkt als een echt Costello-nummer terwijl anderzijds het karakter van de Difford/Tilbrook-compositie behouden blijft. Dat is iets waar producer Mandel scherp op heeft gelet, ook bij de versies van andere uitvoerenden.

Dat de Squeeze-hoofdmannen het eens waren met de aanpak bleek toen op Record Store Day Black Friday (23 november 2018) een tweede single verscheen. Dit keer nemen Difford en Tilbrook, samen met Robert Glasper en
?uestlove, zelf een nummer van hun allereerste album onderhanden: Take Me I'm Yours. Ze geven de originele, door synthesizers gedomineerde song een zwaar hip-hop/rock geluid mee, maar het het werkt wel.

In 2019 en 2020 zouden nog vier singles op Record Store Days volgen, waarop telkens zowel het geluid van de uitvoerende artiest als van het originele nummer gerespecteerd wordt. In één van de (volgens mij) mooiste nummers van Squeeze laat Erykah Badu horen hoeveel soul er in Tempted verscholen zit, terwijl Todd Rundgren's versie Bang Bang dan weer synthesizer-gedreven is waar het origineel meer een punk/new wave-gevoel heeft.

In Quintessence van Mike Watt + The Secondmen klinkt heftiger dan het origineel, maar volgt verder grotendeels het stramien van het origineel. Interessanter vind ik de versie van Black Coffee In Bed door Bilal & Nikki Jean. Net als bij Erykah Badu wordt het Squeeze-nummer in een bedje van soul en contemporary R&B gelegd en dat werkt ook hier prima.

Al met al ben ik blij met de zes singles die verschenen zijn, maar het maakt wel nieuwsgierig naar al die andere reeds opgenomen nummers. Hopelijk zal het album ooit nog eens verschijnen.

Ik heb een Spotify-playlist gemaakt waarin naast de zes covers, ook de zes originelen en de zes instrumentale b-kanten van de singles zijn toegevoegd voor uw luisterplezier.

© 2025 TTZL


Officiële website: Squeeze
Wikipedia EN: Squeeze
Wikipedia NL: Squeeze

YouTube: Squeeze Swindles [playlist - 6 tracks]
Spotify: Squeeze Swindles [playlist - 18 tracks]
Gepost door op Geen opmerkingen:

zondag 2 november 2025

#677: Squeeze - Cool For Cats (1979)

Squeeze is wereldberoemd in het Verenigd Koninkrijk. Daarmee wil ik niet zeggen dat de band buiten het VK niet bekend is, maar de status erbinnen en erbuiten is onvergelijkbaar: in het VK bereikten bijna dertig Squeeze-singles de hitparade, in Nederland slechts drie: Hourglass (1987), Labelled With Love (1981) en Cool For Cats (1979).

Squeeze start in 1973 als schoolvrienden Chris Difford (gitaar, zang) en Glenn Tilbrook (gitaar, zang) samen met Jools Holland (toetsen), Harri Kakoulli (bas) en Gilson Lavis (drums) de band oprichten. 

Na een EP (Packet Of Three, 1977) en debuutalbum (Squeeze, 1978) dat drie hits in het VK oplevert, volgt het tweede album Cool For Cats in 1979. De dichtheid van goed geschreven, pakkende popsongs is dan al hoog en zou twee albums later ertoe leiden dat Rolling Stone magazine over Difford en Tilbrook schreef als 'the new Lennon & McCartney'. 

Ondanks dat Cool For Cats hun tweede album is, heeft Squeeze geen last van de sophomore slump. Integendeel, het album opent sterk met het uptempo Slap & Tickle (een succesvolle single in het VK) dat een heerlijk synth-intro heeft en mooie, gedubbelde zang. Na de prima tracks Revue en Touching Me, Touching You volgt het opvallende It's Not Cricket. Opvallend, want wanneer hoor je nou zo'n opvallende rol voor een klokkenspel in een popnummer? En het werkt ook nog!

It's So Dirty en The Knack sluiten kant A af en met name dat laatste nummer vind ik erg goed. Dat komt door de aparte zanglijnen, een spannende instrumentatie (er gaat een bepaalde dreiging vanuit) en een mooie break. 

Na het enige door Jools Holland gezongen nummer (Hop, Skip & Jump) volgt de grootste hit van het album: Up The Junction. Deze nummer twee hit in het VK zou in zijn eentje voldoende moeten zijn om je te overtuigen van het vakmanschap van Difford & Tilbrook. Heerlijke melodie, geweldig gezongen, goede tekst en zorgvuldig gearrangeerd. Pop-perfectie.

Daarmee is de koek echter niet op. Na opnieuw twee prima nummers (Hard To Find en Slightly Drunk) volgen nog twee uitsmijters. Het op-een-na-laatste nummer van het album is Goodbye Girl (een kleine single hit in het VK) en dat kent weer een heerlijk meezingbaar refrein en is muzikaal geraffineerd.

Het laatste nummer is het titelnummer Cool For Cats, wederom een nummer twee hit in het VK en hun grootste hit in Nederland. Het is best een opmerkelijke hit met zijn staccato-zang, uitgesponnen break in het midden van het nummer en de lange outtro met piano-solo. Het past allemaal echter perfect bij elkaar en laten wederom zien wat voor een goede songsmids Difford & Tilbrook zijn.

De band is twee keer gestopt, maar ook weer gestart, zij het met flinke bezettingswisselingen rondom de vaste kern van Difford & Tilbrook. Ze treden nog steeds op en doen samen met Madness in december een tour in het VK.

© 2025 TTZL


Officiële website: Squeeze
Wikipedia EN: Squeeze
Wikipedia NL: Squeeze

YouTube: Cool For Cats [album]
Spotify: Cool For Cats [playlist]

YouTube: Slap & Tickle
YouTube: Revue
YouTube: Touching Me, Touching You
YouTube: It's Not Cricket
YouTube: It's So Dirty
YouTube: The Knack
YouTube: Hop, Skip & Jump
YouTube: Up The Junction [video]
YouTube: Hard To Find
YouTube: Slightly Drunk
YouTube: Goodbye Girl
YouTube: Cool For Cats

YouTube: Labelled With Love [video]
YouTube: Hourglass [video]
Gepost door op Geen opmerkingen:
Abonneren op: Reacties (Atom)