Er zijn van die groepen waar maar heel weinig over bekend is. Het collectief :zoviet*france: uit het Engelse Newcastle is daar een voorbeeld van.
Sinds 1982 zijn er een flink aantal werken verschenen in flink wisselende bezettingen. Onder andere Robin Storey (tegenwoordig actief als Rapoon) en Mark Spybey (tegenwoordig actief als Dead Voices On Air) hebben deel uitgemaakt van :zoviet*france:. De muziek is industrieel georiënteerd en kan per album flink wisselen qua karakter.
De vroege albums worden gekenmerkt door ruwe experimenten en een rauwe, scherpe toonzetting en hebben vaak een opvallende verpakking van bijvoorbeeld jute, teerpapier of aluminiumfolie.
In de muziek zit ook een ambient-component en die komt vooral in de latere albums steeds duidelijker naar voren. Zo ook op Digilogue uit 1998, één van mijn favoriete :zoviet*france:-albums. Het is muziek die aandacht vraagt en die je niet terloops gaat beluisteren (hoofdtelefoon aanbevolen!). Ook vraagt het vaak meerdere luisterbeurten voordat de nummers hun geheimen beginnen prijs te geven. Op de CD-versie van het album staan 8 tracks en ik wil er hier drie uitlichten.
De eerste minuut van openingstrack Alchemagenta lijkt er niets te gebeuren. Je hoort ruisen en tikken als van een LP van slechte kwaliteit en dan ineens komt er langzaam een ambient drone opzetten. Daar overheen worden spaarzame accenten gespeeld die vaak langzaam aanzwellen en met veel echo weer uitsterven. Na een minuut of drie verschijnt er een ritme en in de rest van het 14 minuten durende nummer wordt dit uitgebouwd tot een intrigerend klankenpalet.
In Amber is de ritmische component minder prominent. Slechts het zachte geluid van een belletje geeft een ritmisch gevoel onder de majestueuze klanken die de boventoon voeren. De nadruk ligt in dit nummer op de sfeer die de ijle, atmosferische klanken oproepen.
Init sluit het album af met een ruim veertien minuten durende track waarin de elementen van de twee eerder genoemde nummers samenkomen. Er ontvouwt zich een erg mooie opbouw in dit nummer die tot een onverwachte climax leidt die dan weer doet denken aan de vroege albums van :zoviet*france:.
De groep bestaat tegenwoordig uit twee leden (Ben Ponton en Mark Warren) en is erg actief op SoundCloud waar onder andere een live optreden op het Incubate Festival in Tilburg in 2011 kan worden gedownload.
Daarnaast maken ze de wekelijkse podcast/radioshow A Duck In A Tree die online beluisterd kan worden en ook als podcast via iTunes.
© 2016 TTZL
Officiële website: :zoviet*france:
Officiële Facebook: :zoviet*france:
Wikipedia EN: :zoviet*france:
Het zal aan het eind van het schooljaar 1981/82 zijn geweest dat The Ex optrad op een schoolfeest van mijn middelbare school. Niet in de aula, die was gereserveerd voor een popbandje en de DJ. Nee, The Ex trad op in een leeg gemaakte garderobe voor de liefhebbers van een ander geluid en nieuwsgierigen.
Ik kende de band niet. Het bleek een Nederlandse punkband met nummers die muzikaal avontuurlijker waren dan van menig Engels punkbandje. De teksten gingen ook echt ergens over en met werden met een ongekende felheid in de microfoon gespuugd door de zanger.
Ik vond het geweldig en kocht direct hun tweede album dat ze net hadden uitgebracht: History Is What's Happening. Gelukkig was het album niet zo duur ("betaal maximaal FL. 10,-" staat er groot op de hoes!) en vond ik hun eerste album Disturbing Domestic Peace bij de bibliotheek (het opgenomen cassettebandje heb ik stukgedraaid).
History Is What's Happening bleek een heerlijk album. Twintig nummers trekken voorbij in ongeveer dertig minuten en het ene nummer is nog beter dan het andere. Opener Six Of One And Half A Dozen Of The Other duurt nog geen minuut, maar weet met het hoge tempo, inventieve basloopjes en hakkende gitaar direct de aandacht te grijpen. De voordracht van zanger G.W. Sok blijkt op het album al even intens als dat het live was.
Bij het album zat een poster en boekje met alle teksten. Met name dat laatste was heel handig om goed te kunnen volgen waar de nummers over gaan. Zoals E.M. Why over de exploitatie door platenmaatschappijen, Watch-Dogs over controle door politie en beveiligers, Equals Only over discriminatie en H'wood-W'ton over Ronald Reagan.
Er zijn een aantal tracks die er voor mij bovenuit steken. Life Live vind ik muzikaal één van de sterkste nummers. Een complex drumpatroon en stuwende bas ondersteunen de staccato-gitaarklanken. Daar overheen wordt in slechts vijf tekstregels een compleet beeld geschetst. Heel knap.
In Shoes wordt over een hele kale instrumentatie het relaas van een schoenpoetser vertelt, een metafoor voor de eeuwige strijd tussen de (foute) machthebbers en het volk. Pep Talk, Attacked en 148 sluiten het album grandioos af met aanklachten tegen respectievelijk drugsmisbruik, seksueel geweld en een gebrek aan democratie.
Bijna 35 jaar later staat het album nog steeds als een huis en zijn veel teksten nog verbazingwekkend (of angstwekkend?) actueel.
En de prijs is nog steeds 10,- !! (al zijn het nu euro's in plaats van guldens).
Ondanks een aantal bezettingswisselingen bestaat The Ex nog steeds en zijn ze zich blijven ontwikkelen. Tegenwoordig mixen ze vele stijlen (o.a. punk, post-punk, free-jazz, folk- en wereldmuziek) tot een geheel eigen geluid en werken ze samen met artiesten uit de hele wereld (met een speciale interesse voor Ethiopië). Ze zijn het nog altijd meer dan waard om te blijven volgen vanwege hun eigenzinnigheid, drang tot experimenteren en vooral omdat ze je blijven verrassen.
© 2016 TTZL
Officiële website: The Ex
Wikipedia EN: The Ex
Wikipedia NL: The Ex
Underground Resistance (UR) is een muziekcollectief en platenlabel uit de Detroit techno scene. UR is eind jaren tachtig begonnen door Jeff Mills en Mike Banks en later sloot Robert Hood zich aan.
UR positioneerde zich als een soort para-militaire eenheid die streed tegen de commerciële "mainstream entertainment industry" en dat hoor je terug in de muziek. Voor een dance-gerelateerde stroming klinkt de techno van UR kaal, hard, minimalistisch, mechanisch en vol geluidsexperimenten.
In 1991 gaf UR een aantal tracks in licentie aan het Berlijnse label Tresor dat net was opgericht. Die tracks werden uitgebracht onder de naam X-101 in plaats van Underground Resistance en de 12"EP/CD-mini-album werd een flink succes.
Het album opent met het prima Sonic Destroyer en dat heeft een simpel, maar heel pakkend riffje dat direct in je hoofd blijft zitten en paar lekkere breaks. Het daaropvolgende Rave New World is qua tempo vergelijkbaar, maar heeft een heel ander geluidsbeeld. Donkerder van sfeer en de geluiden roepen bij beelden van treinreizen en film noir op. Echt een geweldig nummer.
UR blijkt als X-101 erg bedreven in het oproepen van sferen door geluiden. The Final Hour heeft een space/science fiction-achtig karakter en in G-Force is de associatie met snelheid onontkoombaar. Opnieuw twee prima tracks.
Na de lekker percussieve track Whatever Happen To Peace sluit Mindpower het mini-album af. Een vrij hectisch nummer dat op de één of andere manier toch een vloeiend geheel blijft en dat is knap gedaan.
X-101 was zowel commercieel als artistiek een succes en als gevolg van de geslaagde samenwerking tussen UR en Tresor kwamen er twee vervolgen. Opvallend hierbij is dat de groepsnaam mee veranderde: X-102 - Discovers The Rings Of Saturn en X-103 - Atlantis en ook die twee albums zijn echte aanraders.
© 2016 TTZL
Officiële website: Underground Resistance
Wikipedia EN: Underground Resistance
Wikipedia NL: Underground Resistance
In 1968 begon een jonge Rick Wakeman zijn studie aan het Royal College Of Music, maar al snel liet hij lessen lopen om als sessiemuzikant te kunnen werken en uiteindelijk zou hij de opleiding ook weer verlaten. Door zijn vermogen om als sessiemuzikant snel te kunnen leveren wat nodig was kreeg hij de bijnaam "One Take Wakeman".
Via technicus Gus Dudgeon raakte hij betrokken bij de opnamen van het tweede album van David Bowie. Rick Wakeman speelde mee op diverse nummers van dat album, waaronder Space Oddity. Ook op enkele ander vroege albums van David Bowie is hij te horen, zoals Hunky Dory's Life On Mars.
In die tijd speelde hij ook in The Strawbs en toen hij midden 1971 uit die band stapte kon hij toetreden toe David Bowie's band The Spiders From Mars. Hij kreeg echter ook een aanbod van Yes om Tony Kaye te komen vervangen. Hij koos voor Yes, maar zou nog wel een kleine bijdrage leveren aan David Bowie's album The Rise and Fall of Ziggy Stardust and the Spiders from Mars.
Een paar dagen na het overlijden van David Bowie was het dan ook passend dat Rick Wakeman bij BBC Radio 2 een pianoversie van Life On Mars speelde. Iets wat hij trouwens al vaker had gedaan, getuige deze opname uit 2006.
Vanwege de overweldigende reacties besloot Rick Wakeman studioversies van Life On Mars en Space Oddity op te nemen bracht deze (samen met een eigen nummer, Always Together) uit op een CD-single.
Het zijn prachtige uitvoeringen van geweldige originelen geworden en de opbrengst doneert hij aan een goed doel, Macmillan Cancer Support.
© 2016 TTZL
Officiële website: Rick Wakeman
Wikipedia EN: Rick Wakeman
Wikipedia NL: Rick Wakeman
Prince is de zoveelste in een lange rij van muziekgrootheden die de afgelopen maanden het loodje heeft gelegd. Het begon eind 2015 met de dood van Lemmy (#164), gevolgd door Bowie (#166), Glenn Frey (#167), Maurice White (#169) en Keith Emerson (#174).
Prince was natuurlijk dé gezichtsbepalende artiest van de jaren 80 (sorry Madonna en Michael Jackson), maar hij was al eind jaren 70 begonnen en bleef relevante albums maken tot aan zijn dood. Ik heb daarom nog even getwijfeld welk album het onderwerp van dit blog moest worden. Zijn doorbraakalbum Dirty Mind uit 1980? Of juist zijn recente tweeluik HITnRUN Phase One en Phase Two? Maar eigenlijk kon ik niet heen om zijn 'magnum opus', Sign "☮" The Times.
Het was het eerste album (na Purple Rain, Around The World In A Day en Parade) dat hij weer uitbracht onder zijn eigen naam zonder de toevoeging "& The Revolution".
Sign "☮" The Times is eigenlijk het resultaat van een aantal niet uitgebrachte projecten. Zo was er Dream Factory, dat een album van The Revolution moest worden, er was een album van zijn alter ego Camille en toen beide projecten niet doorgingen gebruikte hij de nummers voor zijn driedubbel-album Crystal Ball. De platenmaatschappij wilde echter niet meer dan een dubbel-album uitbrengen en de drie projecten evolueerden toen in Sign "☮" The Times. Overigens is het onuitgebrachte Crystal Ball album is weer iets anders dan de Crystal Ball CD-box uit 1998... (hallo, bent u daar nog?).
Een blog over Prince maken met links maar muziekfragmenten is trouwens nog een hele uitdaging. Prince had een soort haat/liefde-verhouding met internet (lees bijvoorbeeld dit artikel) die er voor zorgt dat een upload van een Prince-nummer op bijvoorbeeld YouTube kansloos is. Het geluid van je upload wordt direct geblokt. Ook van streaming-diensten moest hij niets hebben:
“Tell me a musician who’s got rich off digital sales. Apple’s doing pretty good though, right?”
Aan de andere kant heeft hij vele (thema)websites gehad en met zijn NPG Music Club website heeft hij zelfs een Webby Lifetime Achievement Award gewonnen.
Gelukkig heb ik toch nog links op andere sites kunnen vinden, al zijn dit veelal niet de albumversies, maar de equivalenten uit de fantastische Sign "☮" The Times bioscoopproductie waarin live-elementen, studio-opnamen en geacteerde stukken tot een boeiend geheel worden gesmeed.
Het album opent met het titelnummer van Sign "☮" The Times waarin het sombere jaren 80-beeld van AIDS, drugs en 'gang related violence' opdoemt. Wat opvalt bij de rest van het album is de diversiteit van de nummers. Hiermee doet het denken aan soortgelijke dubbelalbum-meesterwerken als 'The Beatles' (ook wel 'White Album') van The Beatles, 'Something/Anything?' van Todd Rundgren, 'London Calling' van The Clash of 'Exile On Main St.' van de Rolling Stones.
Zo is er Housequake waarin de house- en rap-invloeden overduidelijk zijn en zijn een flink aantal uptempo nummers waarin de adrenaline en testosteron in overvloed aanwezig zijn: Play In The Sunshine, Hot Thing, U Got The Look (met Sheena Easton), Strange Relationship, I Could Never Take The Place Of Your Man en It's Gonna Be A Beautiful Night.
In The Ballad Of Dorothy Parker en Forever In My Life gaat het tempo omlaag en heeft de muziek een experimenteel en vervreemdend karakter. Alsof je luistert naar slaapkamerdemo's, maar dan wel van een zeer hoog niveau.
Prince' melancholische kant komt sterk naar voren in nummers als It, Starfish and Coffee (hier in de Muppet Show versie) en Adore. Een bijzondere loot aan deze boom is If I Was Your Girlfriend. Dit is één van de tracks die bedoeld waren voor het album van zijn alter-ego Camille. De vocalen zijn versneld en dat geeft een vervreemdend effect samen met de tekst, geschreven vanuit een originele invalshoek:
If I was your girlfriend
Would U let me dress U
I mean, help U pick out your clothes
Before we go out
Naast Slow Love kent één andere ballad en dat is wat mij betreft het hoogtepunt van het album, The Cross. Het begint met alleen de stem en de gitaar van Prince. Na een ruime minuut komen de drums erbij. Eerst nog heel spaarzaam, maar allengs neemt de intensiteit toe. Na weer een ruime minuut verhoogt het drumtempo, horen we een scheurende, vervormde gitaar en wordt ook Prince' zang veel intenser. Uiteindelik wordt het nummer via een fade-out en afsluitende, meerstemmige uithaal naar een climax gebracht.
Prince heeft natuurlijk heel veel moois gemaakt, maar met Sign "☮" The Times en een goede verzamelaar (bijvoorbeeld The Hits/The B-Sides) heb je de essentie van deze grote artiest al te pakken.
© 2016 TTZL
Overzicht "Prince's Official Websites": GoldiesParade
Fan Website: Prince
Wikipedia EN: Prince
Wikipedia NL: Prince
Vandaag was het weer zover, Record Store Day (zie ook de RSD-blogs #24, #76 en #128). Deze keer kon ik niet 's ochtends vroeg naar Concerto (Utrechtsestraat, Amsterdam), dus probeerde ik het een keer iets later op de ochtend bij North End Haarlem (Marsmanplein).
Ik had mijn zinnen gezet op vijf uitgaven, maar helaas hadden ze er maar twee voor me:
Metallica - Liberté, Égalité, Fraternité, Metallica!Een CD met live-opnamen uit 2003 uit de Franse concertzaal Le Bataclan waar de terroristische aanslag in november 2015 plaatsvond. De opbrengsten gaan naar het Give For France fonds.
Iron Maiden - Empire Of The Clouds
Een 'picture disc' 12 inch met op kant A het epos Empire Of The Clouds van hun laatste album (zie blog #150) en op de B-kant een interview over de totstandkoming van het nummer over de ramp van His Majesty's Airship R101 in 1930.
Het gratis RSD-item van dit jaar is een 7" single van Eefje de Visser. Ik had haar naam wel eens gelezen, maar eigenlijk nog nooit iets van haar gehoord. Op de A-kant vinden het nummer Staan. Aan de ene kant heel gepolijst, zowel de stem als de muziek. Maar dan valt opeens op hoe goed de tekst is en hoe hoekig de zanglijn. En dat die mooi contrasteert met de muziek. En dat die muziek toch ook aparte hoekjes omgaat. Intrigerend nummer van haar album Nachtlicht. Op de B-kant Luister II, een alternatieve versie van het nummer Luister van haar album.
Bij thuiskomst toch maar besloten alsnog naar Concerto te gaan. Dat bleek een goede beslissing, want de andere drie uitgaven kon ik daar nog scoren:
The Residents - Please Don't Steal It!
Een op roze vinyl geperste heruitgave van een promotie-album uit 1979.
Frank Zappa & The Mothers Of Invention - My Guitar/Dog Breath
Een heruitgave van de originele 7" uit 1969 op 'splatter green' vinyl.
Kijk hier een kort filmpje als je wilt weten hoe ze 'splatter vinyl' maken.
Frank Zappa - Joe's Garage
Een heruitgave van de originele 7" uit 1979 op een prachtige picture disc.
Al met al weer een succesvolle RSD, dit keer in twee delen. Volgend jaar ben ik er weer bij. Ik hoop dan wel dat de trend van het ter gelegenheid van RSD op vinyl uitbrengen van reguliere en volop verkrijgbare CD-opnamen dan weer over is. Veel leuker is het als er exclusieve producten worden uitgebracht of dingen die al heel lang niet meer verkrijgbaar zijn.
© 2016 TTZL
Officiële website: Record Store Day (.com)
Officiële website: Eefje de Visser
Wikipedia NL: Eefje de Visser
Vorige week besprak in mijn blog (#177) het album Achtung Baby van U2 en refereerde daarin al naar de daaropvolgende EP die ineens een volwaardig album bleek: Zooropa.
Op deze plaat bouwt U2 verder op het fundament van Achtung Baby en experimenteert nog meer met invloeden uit de electronic dance music, industrial music en alternative rock.
Het openingsnummer Zooropa is eigenlijk twee nummers ineen. De eerste twee minuten hebben wel iets weg van een 'soundscape' waarin allerlei klanken en stemmen te horen zijn. Daarna gaat het nummer vrij abrupt over in een rustige midtempo poprock song met dance-invloeden die opbouwt naar een onstuimige climax. De Berlijn-connectie (zie #177) is nog te horen in de allereerste regel van het nummer: "Zooropa, Vorsprung durch Technik"!
Gelijksoortige nummers zijn het speelse Babyface, de prachtige lovesong Stay (Faraway, So Close!), het met een rauwe gitaar opgetuigde Dirty Day en de country-achtige afsluiter The Wanderer, samen met Johnny Cash. In de vorm van The First Time staat er ook een prachtige ballad op het album.
De andere vier nummers zorgden ervoor dat niet iedere U2-fan het album enthousiast ontving. Zo is Some Days Are Better Than Others ritmisch één en al dance en zit het barstensvol geluidsexperimenten. Bij iedere luisterbeurt (op de koptelefoon) hoor je weer nieuwe dingen op de achtergrond gebeuren.
Lemon wordt dan weer door Bono met een kopstem gezongen en het nummer flirt met elementen uit hoogtijdagen van de Euro disco. Het is even wennen, maar zorgt wel voor een pakkend nummer.
Twee nummers zijn mijn persoonlijke favorieten. Numb, dat bij hoge uitzondering niet gezongen wordt door Bono maar door gitarist The Edge, kent gedempt klinkend ritme met daarover heen een sterk vervormde gitaar. Met het zingen (of eerder gemompel) van The Edge levert dit een heel vreemd nummer op. Vreemd, maar wel heel lekker en het wordt bij iedere draaibeurt beter.
Absolute hoogtepunt is Daddy's Gonna Pay For Your Crashed Car. Eerst is er een intro dat klinkt als de muziek van Oost-Europese film uit 1930. Vervolgens start het nummer na een seconde of 20 pas echt met 'sonic attack' van bas en drums die me na al die jaren nog steeds kippenvel bezorgt. In de rest van het nummer komen alle elementen van Achtung Baby, Zooropa en de ZOO TV Tour samen in een sonisch orgasme dat zijn weerga niet kent.
Achtung Baby en Zooropa waren een heel gedurfde stap van een reeds gearriveerde band op zoek naar zichzelf. Dat de albums onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn blijkt ook wel uit het feit dat Zooropa onderdeel is van de Über Deluxe Edition en de Super Deluxe Edition (6 CD's, 4 DVD's en nog veel meer) van de 20th Anniversary uitgaven van Achtung Baby.
© 2016 TTZL
Officiële website: U2
Wikipedia EN: U2
Wikipedia NL: U2
Het album Achtung Baby is een omslagpunt in het werk van U2. Op hun eerste drie albums lag de focus nog vooral op Ierland en de UK. De drie daaropvolgende albums waren meer Amerikaans georiënteerd. Het laatste album van die drie (Rattle and Hum) werd nogal wisselend ontvangen en de kritiek (het album zou erg "pretentieus" zijn) leidde tot een heroriëntatie binnen de groep.
Dit ging niet zonder slag of stoot want de ene helft (drummer Larry Mullen, Jr. en bassist Adam Clayton) wilde verder waar men na The Unforgettable Fire en The Joshua Tree was gebleven. De andere helft (gitarist The Edge en zanger Bono) wilde echter een koers met meer avontuur en experiment gaan varen.
Het tijdens een improvisatiesessie geschreven One zou de doorbraak blijken te zijn. Hierna ontstond langzaam maar zeker een gezamenlijke focus onder leiding van de vertrouwde producers Brian Eno en Daniel Lanois.
Met het gezicht richting Europa werden invloeden uit de electronic dance music, industrial music en alternative rock verwerkt in de muziek. Het verblijf van een paar maanden in Berlijn (ten tijde van de hereniging van de Duitsland) zal hier zeker mee te maken hebben.
De vervormde gitaren in het intro van albumopener Zoo Station maken direct duidelijk dat we met een andere U2 te maken hebben. Ook de stem van Bono is door de vervormer gehaald en de muziek is qua opbouw dan wel een traditionele rocksong, maar het palet aan geluiden is zo dicht en gevarieerd dat pas na een aantal luisterbeurten alle geheimen zijn vrijgegeven. Until the End of the World, The Fly en Acrobat hebben eenzelfde soort avontuurlijkheid en experimenteerdrift in zich en weten echt te verrassen.
Een ander opvallend punt van het album is dat de teksten veel persoonlijker zijn dan voorheen. Waren eerder de wereldproblemen vaak het onderwerp van de nummers, nu worden in nummers als Even Better Than The Real Thing, Who's Gonna Ride Your Wild Horses, So Cruel, Mysterious Ways en Ultraviolet (Light My Way) meer persoonlijke zaken aangesneden in stuk voor stuk ijzersterke songs.
Gelukkig zijn er ook twee rustiger nummers die het album de nodige lucht geven: Tryin' to Throw Your Arms Around the World en Love Is Blindness.
Het album werd unaniem lovend ontvangen en werd één van hun best verkopende platen. U2's experimenteerhonger was echter nog lang niet gestild zoals al bleek tijdens de Zoo TV Tour. Een groots geënsceneerd multimedia evenement waarin oververzadiging door televisie en andere media werd gehekeld.
Tijdens een zes maanden durende rustpauze in de Zoo TV Tour begon U2 met schrijven en opnemen van een EP die uiteindelijk zou uitgroeien tot een volwaardig album. Maar daarover volgende week meer.
© 2016 TTZL
Officiële website: U2
Wikipedia EN: U2
Wikipedia NL: U2
Er zijn van die groepen waar maar heel weinig over bekend is. Het collectief :zoviet*france: uit het Engelse Newcastle is daar een voorbeeld van. 
