Een cover maken kan een riskante onderneming zijn. Als je een eigen versie maakt van een relatief onbekende song zal het nummer het op eigen kracht moeten doen. Kies je echter een bekend nummer dan zul je moeten opboksen tegen het origineel. Blijf je trouw aan de originele versie dan "heb je geen eigen ideeën", maar ga je volledig je eigen gang dan "heb je geen respect voor het origineel".
Het moet dan ook een gok geweest zijn toen in 1977 in Frankrijk de producers Arthur Cobb (onder het alias Jean-Manuel de Scarano) en Howard Headburn (onder het alias Nicolas Skorsky) een groep samenstelden om een discoversie van The Animals' klassieker Don't Let Me Be Misunderstood op te nemen.
Als voorman van de groep onder de naam Santa Esmeralda werd de Amerikaanse zanger (en saxofonist) Leroy Gomez gevraagd. Hij had enige tijd in de groep Tavares gespeeld en was na een Europese tournee in dit werelddeel blijven hangen.
Het resultaat van hun inspanningen werd de wereldhit Don't Let Me Be Misunderstood + Esmeralda Suite die in de albumversie de gehele kant A in beslag neemt. Het is een geweldige fusie van folk, rock, latin, funk, soul en disco waarin op één of andere manier alle elementen tot hun recht komen.
In de eerste drie minuten horen we de Santa Esmeralda versie van 'Don't Let Me Be Misunderstood' waarna de 'Esmeralda Suite' begint. Die duurt een minuut of vijf waarna weer teruggekeerd wordt bij 'Don't Let Me Be Misunderstood' en het nummer met een mix van beide elementen naar een mooi einde wordt gebracht. Dat het nummer nog steeds geliefd is blijkt wel uit de blijvende notering in de Top 2000 (op #1401 in 2016) van de single versie (kijk om nostalgische redenen vooral even naar deze TopPop clip).
Eigenlijk is het helemaal niet zo vreemd dat de latin, funk en soul elementen zo goed bij het nummer passen. In tegenstelling tot wat de meeste mensen denken is de track geen origineel nummer van The Animals. Het is in 1964 geschreven voor en uitgevoerd door Nina Simone. In haar trage origineel van Don't Let Me Be Misunderstood is datzelfde soulgevoel al ruimschoots aanwezig. In tegenstelling tot de versie van The Animals uit 1965 werd Nina Simone's versie geen groot succes.
Op kant B van het album staan drie nummers. Het start met een cover van Them (hun Gloria uit 1964), maar ondanks dat deze Gloria prima is uitgepakt weet het minder te verrassen dan de cover op kant A. De andere twee nummers zijn geschreven door de producers en de zanger zelf. You're My Everything is een wat zoetsappige ballade en is onopvallend, maar Black Pot is een leuke en afwisselende track. Maakt natuurlijk allemaal niets uit, want alles draait bij dit album om Don't Let Me Be Misunderstood + Esmeralda Suite en dat is wat mij betreft volledig terecht.
© 2017 TTZL
Officiële Website: Santa Esmeralda
Wikipedia EN: Santa Esmeralda
Wikipedia NL: Santa Esmeralda
YouTube: Don't Let Me Be Misunderstood + Esmeralda Suite
YouTube: Gloria
YouTube: You're My Everything
YouTube: Black Pot
YouTube: Don't Let Me Be Misunderstood [single versie - TopPop video]
In oktober 2017 was het veertig jaar geleden dat het album "Heroes" van David Bowie verscheen. Om dat feit te herdenken, en als eerbetoon aan de overleden Bowie, speelde King Crimson tijdens hun 2016 tour het titelnummer van dat album.
Dat lijkt op zichzelf niet zo bijzonder, want er zijn natuurlijk talloze artiesten die "Heroes" hebben gecoverd (zie deze voorbeelden). Echter, voor gitarist Robert Fripp, sinds 1968 de voorman van King Crimson, ligt dit toch wel iets anders. Het was namelijk Fripp die in 1977 de fameuze gitaarpartijen inspeelde op de originele versie van "Heroes".
Het nummer "Heroes" was nog volop in ontwikkeling toen Robert Fripp door Bowie's compaan Brian Eno gevraagd werd om gitaar te spelen op de track. Fripp was slechts één weekend beschikbaar en nam na aankomst al snel een eerste versie op. Zonder die eerste versie terug te luisteren nam hij een tweede versie op die nog wat meer samenhang vertoonde.
Ervan overtuigd dat het nog beter kon nam Fripp een derde versie op, zonder de eerste twee versies teruggehoord te hebben. Die derde versie was geweldig en naar ieders tevredenheid totdat producer Tony Visconti voorstelde om de drie versies tegelijk af te spelen. Alles viel op een vreemde manier op zijn plaats en zo werd het de "gitaarmuur" die we allemaal kennen en koesteren.
Luister voor meer informatie naar de podcast Remembering David Bowie van Sound Opinions.
Het is geweldig om te horen hoe goed Robert Fripp live het originele gitaargeluid evenaart op de King Crimson versie van "Heroes". Verder staan op de EP live versies uit 2016 van een tweetal King Crimson klassiekers en een drumcompositie van de drie(!) drummers van de band.
Die tracks staan (nog) niet op YouTube, maar deze opnamen geven een goed idee: Easy Money en Starless van hun recente 3CD/Blu-ray Radical Action to Unseat the Hold of Monkey Mind en repetitie-opnamen van The Hell Hounds Of Krim.
King Crimson is sinds 1968 een keurmerk voor avontuurlijke muziek weet ook bijna vijftig jaar later nog te verrassen en te bekoren. Robert Fripp is inmiddels 71, maar is 'still going strong' en tourt nog volop, met tegenwoordig een achtkoppige versie van de band.
© 2017 TTZL
Officiële Website: King Crimson / Robert Fripp
Wikipedia EN: King Crimson / Robert Fripp
Wikipedia NL: King Crimson / Robert Fripp
YouTube: Heroes (Live in Berlin 2016)
YouTube: Easy Money*
YouTube: Starless*
YouTube: The Hell Hounds Of Krim°
* versies van 3CD/Blu-ray 'Radical Action to Unseat the Hold of Monkey Mind'
° repetitie-opname voor de US-tour (Elstree Studios, 2014)
YouTube: "Heroes" [David Bowie]
Het tijdperk AC/DC lijkt met het overlijden vorige week van Malcolm Young nu toch aan aan zijn eind te zijn gekomen. Van de kern van de hoogtijdagen is broer Angus Young nu nog de enige overblijver.
In 1973 richtte hij de band op samen met zijn ook gitaarspelende jongere broer Angus, die blikvanger van de band zou worden. Toch wordt niet showman Angus (in zijn schooljongenskostuum) maar Malcolm gezien als de leider en stille kracht van de band. Althans totdat hij in 2014 ernstig ziek werd en er dementie geconstateerd werd.
Angus en Malcolm waren de voornaamste songschrijvers van de band, samen met zanger Bon Scott van 1974 tot aan zijn dood in 1980 en daarna met met Brian Johnson van 1980 tot aan zijn vertrek in 2016. Brian werd gedwongen te stoppen bij de band door problemen met zijn gehoor. Opvallend genoeg liep hij die niet op door 36 jaar te spelen bij AC/DC, maar door bij een autorace te vergeten om oorpluggen in te doen.
Met Bon Scott maakte AC/DC een vijftal geweldige hardrockplaten die klassiekers opleverden als Let There Be Rock, Whole Lotta Rosie, Rock 'N' Roll Damnation en Highway To Hell. Verguist door de critici, maar omarmt door het publiek bewezen ze zich als misschien wel de echte opvolgers van Led Zeppelin vanwege datzelfde rauwe randje, zelfs op hun studio-opnamen. De alcohol-gerelateerde dood van Bon Scott kwam hard aan en de band overwoog even om te stoppen. Men ging uiteindelijk door met Brian Johnson als nieuwe zanger en tekstschrijver en besloot dat het album, waaraan men reeds begonnen was, zou dienen als eerbetoon aan Bon Scott. Back In Black werd een ongekend succes met nummers als Hells Bells, Back In Black en Rock And Roll Ain't Noise Pollution.
Anderhalf jaar later kwam For Those About To Rock (We Salute You) en dit album had makkelijk kunnen lijden onder het succes van Back In Black. Het is echter een prima album geworden. Het titelnummer groeide uit tot een liveklassieker, compleet met de kanonsknallen: For Those About To Rock (We Salute You). Heel mooi is hoe het tempo, na een break op 3½ minuut, heerlijk bruut wordt opgevoerd naar topsnelheid om te eindigen in een giga-climax.
Er is nog één ander nummer met een hoog tempo, Put The Finger On You, maar verder valt op dat het tempo gemiddeld lager ligt dan op de vorige albums. Dat levert wel heerlijke mid-tempo songs op als C.O.D., Let's Get It Up en Evil Walks en Angus Young excelleert in scheurende gitaarsolo's in Inject The Venom, Snowballed en Night Of The Long Knives. Dat laatste nummer zit dan weer ingeklemd tussen twee lekkere trage nummers: Spellbound en Breaking The Rules.
Na For Those About To Rock (We Salute You) volgde een aantal wat mindere albums, maar de drie albums uit de jaren 2000 waren gelukkig weer top. Met name het album Rock Or Bust uit 2014 wist plezierig te verrassen, wat fijn ia aangezien het best wel eens het laatste album van AC/DC zou kunnen blijken te zijn.
© 2017 TTZL
Officiële Website: AC/DC
Wikipedia EN: AC/DC
Wikipedia NL: AC/DC
YouTube: For Those About To Rock (We Salute You)
YouTube: Put The Finger On You
YouTube: Let's Get It Up
YouTube: Inject The Venom
YouTube: Snowballed
YouTube: Evil Walks
YouTube: C.O.D.
YouTube: Breaking The Rules
YouTube: Night Of The Long Knives
Begin jaren 80 was er vrij plotseling een groeiende interesse in 'wereldmuziek' (waarmee eigenlijk niet-westerse muziek bedoeld werd). Artiesten als King Sunny Adé (zie blog #44), Chief Commander Ebenezer Obey, Salif Keita en Youssou N'Dour kregen volop aandacht in de media alsook oudgediende Fela Kuti (zie blog #27).
Westerse producers en musici gingen samenwerken met Afrikaanse geestverwanten. Zo ook de Franse producer, componist en musicus Hector Zazou die ging opnemen met de Congolese zanger Bony Bikaye en de groep CY 1. Het goed ontvangen album Noir Et Blanc is hiervan het resultaat.
Als vervolg daarop maakte Hector en Bony onder de naam Zazou Bikaye het mini-album Mr. Manager. Het album opent met het live opgenomen titelstuk Mr. Manager en dat is aardig, maar niet meer dan dat. Heel anders is dat bij de volgende twee nummers. Nostalgie heeft een heerlijk intro waarmee je meteen in Afrikaanse sferen bent en kabbelt heerlijk relaxt voort. Soki Akei is heel atmosferisch en een geslaagde synthese van westerse en Afrikaanse invloeden.
Het laatste nummer van de A-kant is (Little) Angel, een sterk midtempo nummer met Afrikaanse percussie, vraag-en-antwoord-zang en sterke vocalen van Bony Bikaye over een sterke ondergrond. Het enige bezwaar aan het nummer is dat het uitnodigt tot solo's en improvisatie en met vier minuten dus eigenlijk te kort is. Aan dat bezwaar wordt echter tegemoet gekomen door kant B van het mini-album waarop Angel staat dat drie keer zo lang is als (Little) Angel.
Mr. Manager is misschien geen absolute genre-topper uit die periode, maar absoluut leuk genoeg om af en toe weer eens uit de kast te halen.
© 2017 TTZL
Discogs: Zazou Bikaye / Hector Zazou / Boni Bikaye
Wikipedia EN: Hector Zazou
Wikipedia NL: Hector Zazou
YouTube: Mr. Manager
YouTube: Nostalgie
YouTube: Soki Akei
YouTube: Angel
Wie of wat was Black Betty uit het gelijknamige nummer? Er is een verhaal dat het een nummer over een musket uit 18e eeuw is dat bezongen werd door Britse soldaten tijdens het marcheren. Een ander verhaal stelt dat het African American work song is welke gezongen werd door slaven en gevangenen. En in de vele versies van het verhaal zou Black Betty dan kunnen refereren aan een fles drank, een vrouw of een zweep (het laatste wordt het meest waarschijnlijk geacht).
Hoe dan ook, de eerst bekende opname van Black Betty is van James "Iron Head" Baker toen hij in 1933 in een Texaanse gevangenis zat. De meest beroemde opname is die uit 1939 van blueslegende Lead Belly (alhoewel hij vaak wordt aangeduid als de schrijver van het nummer lijkt het er dus op dat het een bewerking is van bestaand materiaal).
Het was Lead Belly's versie van Black Betty die Bill Bartlett inspireerde tot het maken van een eigen, hard rockende versie van Black Betty. Als je Starstruck's versie beluistert zul je waarschijnlijk denken: "Hé, dat nummer ken ik toch?". En dat klopt, je kent het alleen niet in deze versie.
Starstruck's versie uit 1973 werd slechts een regionaal succes, maar vier jaar later werd Bill Bartlett benaderd door een paar producers die het nummer hadden opgemerkt. Het bestaande Starstruck-nummer werd opnieuw gemixt en ge-edit en heruitgebracht onder de naam van de rond Bartlett nieuw geformeerde groep Ram Jam (waarmee de rest van het debuutalbum werd opgenomen).
Ram Jam's singleversie van Black Betty werd een wereldhit en kwam in Nederland tot nummer 4 in de Top 40. Het is inmiddels een nummer dat met recht een klassieker genoemd kan worden en ook in 2016 nog tot nummer 533 reikte in de Top 2000. Het B-kantje I Should Have Known laat trouwens horen dat de groep ook met een rustiger nummer goed uit de voeten kan.
Na het gelijknamige debuutalbum met onder andere een langere versie van Black Betty zou nog één album volgen waarna de groep ophield te bestaan. Dat ze nog niet vergeten zijn bewijst de versie van Black Betty uit 2004 van het Australische Spiderbait dat behoorlijk schatplichtig is aan Ram Jam's versie.
© 2017 TTZL
Wikipedia EN: Ram Jam
Wikipedia NL: Ram Jam
YouTube: Black Betty
YouTube: I Should Have Known
YouTube: Black Betty (albumversie)
YouTube: Black Betty [Lead Belly, 1939]
YouTube: Black Betty [Starstruck, 1973]
YouTube: Black Betty [Spiderbait, 2004]
Er zullen weinig platen zijn die ik begin jaren tachtig zoveel gedraaid heb als het debuutalbum van het Britse Au Pairs. De post-punk band uit Birmingham leverde met Playing With A Different Sex in 1981 een klassieker af die nog altijd overeind staat als een huis.
De band bestond slechts van 1978 tot 1983 en maakte maar twee studioplaten en één live-album. De twee mannen en twee vrouwen van Au Pairs hebben echter met hun unieke, rauwe mix van punk, new wave en rock met dansbare ritmes wel een onuitwisbare indruk achtergelaten.
De ritmesectie klinkt op dit album fenomenaal. Pete Hammond's drums stuwen de band voort, maar met name de baslijnen van Jane Monroe maken indruk. Paul Foad en Lesley Woods spelen de heerlijke staccato gitaarpartijen en daaroverheen klinken de vocalen van Woods geweldig en ze worden effectief ondersteund door Foad. De bijtende, sarcastische teksten maken het geheel af.
Woods was één van de eerste openlijk lesbische vrouwen in de (post-)punk beweging en viert in de teksten de vrouwelijke seksualiteit. Verder gaan de teksten ook veel over de relationele machtsstrijd tussen de seksen, maar dan niet op zo'n klassiek feministische (lees: zeurderige, verwijtende) manier. Nee, hier krijgen beide seksen krijgen er flink van langs.
Het album opent direct met de knaller We're So Cool waarin de draak gestoken wordt met de zogenaamde 'open relaties'. Love Song opent vervolgens met zo'n heerlijke baslijn waaraan ik al eerder refereerde. In Set-Up en Repetition horen we achtereenvolgens verhalen over een man met een Oedipuscomplex en over huiselijk geweld. Het lekker langzame en magnifieke Headache (For Michelle), over controle door de staat, sluit vervolgens kant 1 in stijl af.
Na de heerlijk sarcastische opener van kant 2, Come Again, volgt Armagh en dat gaat over 'the troubles' in Noord-Ierland en dan met name over misbruik en foltering van ten onrechte gevangen genomen Ierse vrouwen. Na het horen van het nummer krijg je de regel "We don't torture, we're a civilized nation" niet meer uit je hoofd.
De lekker springerige nummers Unfinished Business en Dear John gaan allebei weer over relatieperikelen en kennen sterk gitaarwerk. Net als op kant 1 staat het langste en beste nummer aan het eind. It's Obvious bouwt langzaam op en met name de baspartij is weer een juweeltje. De tekst gaat op een positieve manier over gelijkheid in een relatie, "Your Equal But Different, It's Obvious".
Playing With A Different Sex is zo'n plaat die ik al ontelbare malen gedraaid heb, maar nooit verveelt. Twee jaar geleden is er een 'deluxe edition' met bonustracks verschenen, maar nog beter is 'Stepping Out Of Line: The Anthology' van tien jaar terug waar naast meer bonustracks ook nog het prima tweede album Sense And Sensuality op staat.
© 2017 TTZL
Wikipedia EN: Au Pairs
Wikipedia NL: Au Pairs
YouTube: We're So Cool
YouTube: Love Song
YouTube: Set-Up
YouTube: Repetition
YouTube: Headache (For Michelle)
YouTube: Come Again
YouTube: Armagh
YouTube: Unfinished Business
YouTube: Dear John
YouTube: It's Obvious
Hip Hop ontstond in de Amerikaanse binnensteden in de vroege jaren zeventig, maar brak pas door naar het grote publiek in 1979 (zie blog #73). In de vroege jaren tachtig besteedde in Nederland met name de VPRO aandacht aan het fenomeen (zie bijvoorbeeld deze documentaire).
Er werden platen gedraaid van Afrika Bambaataa, Grandmaster Flash en Run-DMC, maar één van mijn leukste vinylschijven uit die tijd blijft House Rocker van Lovebug Starski (geboren als Kevin Smith).
Smith was als MC en DJ (o.a. in de beroemde Disco Fever club in NYC) betrokken vanaf het prille begin van de Hip Hop. Sterker nog, hij wordt genoemd als één van de twee personen die waarschijnlijk de term heeft bedacht.
Zijn carrière als opnemend artiest begon in 1981 met de single Positive Life die nog werd gesampled door M|A|R|R|S in de wereldhit Pump Up The Volume uit 1987. Daarna nam hij nog twee nummers op voor de film Rappin' (1985) voordat hij zou beginnen aan zijn debuutalbum, House Rocker.
Het album opent met het titelnummer House Rocker en dat zit vol lekkere breaks, koortjes, een pompende bas en opvallend genoeg een felle scheurgitaar. De klasse-rap van Lovebug Starski (afwisselend, verstaanbaar, grappig) maakt het geheel af.
Het album gaat verder met een goede remake van Positive Life, gevolgd door Baby Tell Me waarin zangeres Pam Russo een hoofdrol vertolkt. Het laatste nummer van kant A is zijn bekendste nummer geworden. Amityville (The House On The Hill) is een parodie op de film The Amityville Horror en is het audio-equivalent van zo'n heerlijke jaren 50 horror B-film.
Op kant B gaat het gewoon verder met prima nummers als Saturday Night en Say What You Wanna Say en vooral de adrenalinestoot die Eighth Wonder heet. Elektronische drums en bas spelen de hoofdrol en verder lijken alle ideeën uit de voorgaande zes nummers hier nog een keer samen te komen zonder dat overdaad schaadt.
Een jarenlange celstraf aan het eind van de jaren tachtig kapte zijn carrière af. Na 1986 heeft hij niets meer opgenomen en House Rocker is daarmee helaas zijn enige album gebleven. Wel is hij weer gaan DJ'en met zijn oude maatje DJ Hollywood.
© 2017 TTZL
Wikipedia EN: Lovebug Starski
YouTube: House Rocker [hele album]
YouTube: House Rocker
YouTube: Positive Life
YouTube: Baby Tell Me
YouTube: Amityville (The House On The Hill)
YouTube: Saturday Night
YouTube: Say What You Wanna Say
YouTube: Eighth Wonder
YouTube: Pump Up The Volume [van M|A|R|R|S]
YouTube: Yo Home To Bel-Air [DJ Jazzy Jeff & The Fresh Prince]
Eén van de leden van The Residents (zie ook #3, #118 en #170) kon niet al zijn ideeën meer kwijt in de band ging vanaf 2008 ook solowerk uitbrengen.
De eerste releases werden nog gepresenteerd als "The Residents - A Charles Bobuck Contraption", maar later werd de artiestnaam Charles Bobuck of simpelweg Bobuck. Sinds 1 oktober 2017 is officiëel bekend dat zijn echte naam Hardy Fox is nadat hij dat op zijn website bekend maakte. Een eerste tipje van de Residents-sluier over de identiteit van de groepsleden is hiermee na 45 jaar opgelicht (en eigenlijk vind ik dat best jammer...).
Losse nummers die hij niet ergens anders kwijt kan brengt Hardy Fox af en toe in eigen beheer uit als downloads via bandcamp onder het pseudoniem Black Tar And The Cry Babies. En zo verscheen er eergisteren ineens een release met twee nummers onder de titel Left With The Fires.
Deze EP bevat twee nummers waarvan de eerste een korte, anderhalve minuut durende, intro is op het tweede nummer. In Left With The Fires horen een trieste, wanhopige stem over een treurig stemmende melodie zeggen:
So all is gone
And now you're left with the fires
In het bijna tien minuten durende tweede nummer The Fires ontvouwt zich in twee delen een desolaat klanklandschap met tekstflarden waarin referenties naar vuur, Jimi Hendrix' Purple Haze en scannergesprekken van hulpdiensten te herkennen zijn, naast de een aantal keer gehoorde kreet "Help me".
Bij het lezen van de tekst op de bandcamp-pagina valt het kwartje. Bobuck biedt deze EP als gratis download aan, maar wil er eigenlijk geld mee ophalen voor de Sonama Humane Society. Deze organisatie wil hulp bieden aan dieren die getroffen zijn door de bosbranden die op dit moment woeden in Californië.
Je wordt dan ook gevraagd een donatie te doen voor deze gratis EP die zal worden verdubbeld Bobuck. Voorwaar een mooi gebaar.
© 2017 TTZL
Officiële Website: Charles Bobuck
YouTube: Left With The Fires
YouTube: The Fires
De dood van Tom Petty (66) op 2 oktober jl. kwam onverwacht, maar dat was niet de enige reden waarom de schok groot was in de VS. In de rest van de wereld was Tom Petty weliswaar een bekende naam, maar in de VS is hij een grootheid, qua status vergelijkbaar met Bruce Springsteen (getuige zijn 12 gouden en 9 (multi)platina albums).
Daarmee vergeleken is Tom Petty in Nederland nooit een echt grote naam geworden. De meeste bekendheid kreeg hij met zijn derde album Damn The Torpedoes uit 1979 en later ook als lid van supergroep The Traveling Wilburys met George Harrison, Jeff Lynne, Bob Dylan en Roy Orbison.
Ik moet bekennen dat bovenstaande ook voor mijzelf opgaat. Ik heb wel het Damn The Torpedoes album, maar voor de rest heb ik weinig interesse gehad voor zijn muziek zonder daar een gegronde reden voor te kunnen bedenken. Gelukkig wordt dat album wel gezien als het beste dat hij heeft gemaakt. Een album trouwens met een aparte ontstaansgeschiedenis.
Petty had met zijn Heartbreakers twee albums gemaakt voor een klein platenmaatschappijtje dat werd opgeslokt door MCA Records. Hij zag het niet zitten om voor zo'n 'major' te moeten opnemen en probeerde zich op juridische wijze van het contract te bevrijden. Dit lukte niet en de juridische kosten zorgden voor een persoonlijk failliet. Daardoor was hij wel gedwongen verder te gaan met MCA. Voor zijn derde album gebruikte hij een paar van zijn oudere, niet opgenomen nummers en schreef snel wat nieuwe nummers. Juist dát album zou zijn artistieke hoogtepunt en commerciële doorbraak betekenen.
Het album opent met het prachtige Refugee dat ook in Nederland een hitje werd. In het nummer gebruikt Tom Petty een soort 'spraakzang' die in combinatie met zijn wat nasale stemgeluid prima werkt. Het aanstekelijke refrein doet de rest. Ook in het volgende nummer, Here Comes My Girl, horen we deze 'spraakzang' en ook dit nummer kent een mooie opbouw en sterk refrein.
De rest van het album is een mooie afwisseling van stevige rockers als Century City en What Are You Doin' In My Life?, een nummer met pop-invloeden als Shadow Of A Doubt (A Complex Kid) dat me doet denken aan Elvis Costello en zacht-rockende nummers als Even The Losers en Don't Do Me Like That die net zo makkelijk tot het repertoire van Bruce Springsteen hadden kunnen behoren.
Ten slotte zijn er nog twee nummers waarin het tempo net even lager ligt dan bij de andere nummers: You Tell Me en Louisiana Rain. Dat laatste nummer kent trouwens een ontregelend intro, net als Century City en Even The Losers.
Nu ik album weer eens beluisterd heb blijkt maar weer eens hoe goed het eigenlijk is. Misschien doe ik er goed aan om toch eens wat aandacht te schenken aan de rest van zijn oeuvre. Beter laat dan nooit...
© 2017 TTZL
Officiële Website: Tom Petty
Wikipedia EN: Tom Petty
Wikipedia NL: Tom Petty
YouTube: Refugee
YouTube: Here Comes My Girl
YouTube: Even The Losers
YouTube: Shadow Of A Doubt (A Complex Kid)
YouTube: Century City
YouTube: Don't Do Me Like That
YouTube: You Tell Me
YouTube: What Are You Doin' In My Life?
YouTube: Louisiana Rain
Een cover maken kan een riskante onderneming zijn. Als je een eigen versie maakt van een relatief onbekende song zal het nummer het op eigen kracht moeten doen. Kies je echter een bekend nummer dan zul je moeten opboksen tegen het origineel. Blijf je trouw aan de originele versie dan "heb je geen eigen ideeën", maar ga je volledig je eigen gang dan "heb je geen respect voor het origineel".
