Vorige week was er bij uitzondering geen TTZL-blog en daarom verschijnen er dit weekend twee. Heel toepasselijk gaan beide blogs over artiesten die op één dag twee nieuwe albums uitbrachten.
Bruce Springsteen bracht, na een stilte van bijna vijf jaar, op 31 maart 1992 zowel Human Touch als Lucky Town uit. Springsteen begon te werken aan het eerstgenoemde album kort nadat hij de E Street Band had ontbonden in oktober 1989. Alleen pianist Roy Bittan bleef over en daarmee schreef hij Roll Of The Dice (een AOR-radio favoriet) en Real World.
Zelf beschrijft Springsteen het album als een poging tot het schrijven van 'happy songs'. De nummers gaan namelijk niet over de grote onderwerpen die hij normaal gesproken aanroert. Op dit album gaat het vooral over de 'gewone' dingen als (verloren) liefdes (I Wish I Were Blind, Real Man) en relaties (Human Touch), maar ook over triviale zaken als televisie (57 Channels).
De meeste critici waren niet erg enthousiast over het album, al was de één veel kritischer dan de ander. Springsteen-fans waren daarentegen vrij eensgezind in hun afkeer van het album. Dit was niet het Springsteen-album waar ze bijna vijf jaar op gewacht hadden.
Lucky Town werd beter ontvangen door zowel fans als critici. Het album heeft minder bombast dan Human Touch en heeft een meer folk-achtige sfeer terwijl de teksten weer veel persoonlijker zijn. Zo gaat opener Better Days over het oppakken van zijn leven na zijn scheiding en gaat Living Proof over de geboorte van zijn eerste zoon. In Local Hero vertelt hij hoe hij in een etalage een foto van zichzelf zag staan. Toen hij deze ging kopen vertelde de winkelbediende dat het een foto van een 'lokale held' betrof.
Het titelnummer Lucky Town gaat dan weer over de zoektocht naar geluk en Souls Of The Departed is een geweldig nummer met bijtende sociale kritiek en een glansrol voor de mondharmonica. Dit is de Springsteen die de fans willen horen!
Human Touch en Lucky Town behoren niet tot het beste van Bruce Springsteen. Ze zijn echter wel interessant omdat ze de worsteling met het grote succes laten horen en de zoektocht naar nieuwe paden.
© 2018 TTZL
Officiële website: Bruce Springsteen
Wikipedia EN: Bruce Springsteen
Wikipedia NL: Bruce Springsteen
YouTube: HUMAN TOUCH [album]
YouTube: Roll Of The Dice
YouTube: Real World
YouTube: I Wish I Were Blind
YouTube: Real Man
YouTube: Human Touch
YouTube: 57 Channels (And Nothin' On)
YouTube: LUCKY TOWN [album]
YouTube: Better Days
YouTube: Living Proof
YouTube: Local Hero
YouTube: Lucky Town
YouTube: Souls Of The Departed
Rinus Gerritsen is sinds de oprichting in 1961 de bassist van Golden Earring. Daarnaast speelt hij af en toe mee op platen van anderen en heeft hij ook productiewerk gedaan voor onder andere Herman Brood en Urban Heroes.
Nog minder bekend is wellicht dat Gerritsen in 1979 een plaat heeft gemaakt onder zijn eigen naam, samen met Michel van Dijk (die bekendheid geniet als zanger van Alquin). De plaat komt uit onder de naam Gerritsen En Van Dijk. Het is een plaat met op Amerikaanse leest geschoeide rock die goed klinkt, mede door de overtuigende vocalen van Van Dijk en bijdragen van Shell Shellekens op drums en gitaristen Danny Lademacher en Eelco Gelling. De single Rock And Roll Beast wordt echter geen succes en het album komt ook niet verder dan de onderste regionen van de LP Top 50. Het project krijgt dan ook geen vervolg.
NB in de VS wordt de LP uitgebracht onder de naam 'Garrison And Van Dyke'...
Vijfendertig jaar later verschijnt er op Record Store Day 2014 ineens een nieuw solo-project van Gerritsen genaamd Rinus' Garage. Samen met de Belgische band Triggerfinger heeft hij een oud Golden Earring nummer in een nieuw jasje gestoken. Het nummer The Wall Of Dolls komt van het album Golden Earring uit 1970 (muziek van Gerritsen, tekst van Barry Hay). De versie van de Earring is lekker traag en 'spacey' met veel echo. Deze nieuwe versie van The Wall Of Dolls is 'cleaner' qua zang, terwijl het gitaargeluid veel smeriger is. Ook is er halverwege een fijne break toegevoegd. Al met al een geslaagde 'remake'.
Ook op de B-kant staat een oud Golden Earring nummer. Het betreft Annie dat alleen als als B-kant is uitgebracht van de single No For An Answer (uit 1980, met opnieuw muziek van Gerritsen en tekst van Hay). Hier is de bewerking rigoureuzer dan op de A-kant. In de Earring-versie is het een echte rock-song, maar deze versie is trager en heeft een akoestisch gevoel. Gerritsen doet zelf de vocalen die het midden houden tussen spreken en zingen (á la Lou Reed) ondersteund door zijn dochter Natousch. Het is in het begin even wennen, maar na een paar keer kruipt het nummer onder je huid.
Dit soort plaatjes zorgen toch wel voor de charme van Record Store Day. Helaas wordt het evenement de laatste jaren steeds commerciëler doordat de grote labels het hebben ontdekt als promotie-instrument en melkkoe. Veel uitgaven zijn tegenwoordig slechts reguliere albums die 'voor het eerst op vinyl' verschijnen, maar gelukkig zijn er ook altijd nog pareltjes, zoals de single van Rinus' Garage, die speciaal voor Record Store Day verschijnen.
© 2018 TTZL
Officiële Facebook: Rinus' Garage
YouTube Channel: Rinus' Garage
Wikipedia NL: Rinus Gerritsen
YouTube: The Wall Of Dolls
YouTube: Annie
YouTube: The Wall Of Dolls [Golden Earring / 'Golden Earring' / 1970]
YouTube: No For An Answer [Golden Earring / 7" A-kant / 1980]
YouTube: Annie [Golden Earring / 7" B-kant / 1980]
YouTube: Rock And Roll Beast [Gerritsen En Van Dijk, 1979]
De Div begint als bandje van een aantal bouwkundestudenten uit Delft, maar wordt al snel het boegbeeld van de New Wave in Nederland. Hun hoekige ritmes en gitaarvlechtwerken roepen associaties op met Gang Of Four, The Au Pairs of de vroege Public Image Ltd., maar is tegelijk ook heel eigen. Het gebruik van de Nederlandse taal draagt daar zeker aan bij. Ze worden omarmd door de critici en zijn begin jaren tachtig één van de meestgevraagde podium-acts in Nederland.
In 1985 hebben de mannen van De Div een aantal goede albums op hun naam staan, maar bezettingswisselingen dwingen een koersaanpassing af. Met name het vertrek van gitarist Rob Dingemans is impactvol omdat dit betekent dat gitarist Niek van Slobbe er voortaan alleen voor staat. In plaats van de gelaagde gitaren komt de nadruk meer op ritme te liggen en dat pakt op het album In Front goed uit.
Snelle nummers als Vuur en Galilei knallen uit de speakers, maar ook nummers waarin het tempo iets lager licht pakken goed uit: Lang Licht, In Front en Asfalt.
Het beste nummer op het album vind ik Hart. De intro van drums en toetsen is al intrigerend en dan komt er na ongeveer een halve minuut ook nog een mooie staccato-gitaar bij. Als na weer dertig seconden dan de donderende bas invalt ben ik verkocht. De vocale voordracht is krachtig en de tekst bewijst dat zingen in het Nederlands prachtig kan zijn:
Waar wacht je op amazone
Je wachten duurt al zo lang
Waar wacht je op en wat wil je
Of ben je eigenlijk bang
Bang voor de mensen die logen
Of bang voor iedereen
Vergeet die koude ogen
Je kijkt dwars door me heen
In een poging om ook in het buitenland aan de bak te komen maakt De Div een jaar later een draai. De teksten worden Engelstalig. Een Engelse versie van Hart komt uit op single en heet Take Me To Your Heart. Het pakt verrassend goed uit en het is nog steeds een fantastisch nummer. Later wordt de groepsnaam ook nog verkort tot Div en verschijnt dit nummer op het volgende album Twist & Turn. Hierop staat ook de b-kant van de single en nog twee Engelstalige bewerkingen van nummers van In Front.
In 1990 heft de band zich op doordat de leden geen toekomst meer zien en ook inmiddels te druk zijn met activiteiten in andere bands, als producer of als architect.
Er is weinig van De Div op CD uitgebracht en het vinyl is alleen tweedehands op de kop te tikken (als je mazzel hebt). Wat zou het mooi zijn als iemand het complete oeuvre van De Div (inclusief demo's, cassettes, tracks op verzamelaars etc.) zou uitbrengen in een mooie, geremasterde verzamelbox. Cultureel erfgoed moet je koesteren, nietwaar?
© 2018 TTZL
Officiële website: De Div
Wikipedia NL: De Div
Muziekencyclopedie: De Div
YouTube: Take Me To Your Heart
YouTube: Hart
YouTube: Vuur
YouTube: Lang Licht
YouTube: Galilei
YouTube: In Front
YouTube: Asfalt
In schoolbandjes speelde Rory Gallagher (1948-1995) muziek van artiesten als Buddy Holly en Eddie Cochran. Zijn echte grote voorbeeld zou Muddy Waters worden, maar ook Woody Guthrie, Big Bill Broonzy en Lead Belly noemde hij als invloeden.
Vanaf zijn jonge tienerjaren speelde Rory al mee met zogenaamde Irish showbands en leerde daar de fijne kneepjes van het vak. Vanaf 1966 begon zijn carrière pas echt met de vorming van de band Taste. Na twee studio-albums, en een geweldig optreden op het Isle Of Wight festival, hield de band op te bestaan en dat betekende de start van Gallagher's solo-carrière.
Zijn gelijknamige debuutalbum uit 1971 opent met Laundromat. Een sterke bluesrock song met krachtige vocalen, een heerlijke mondharmonica en een lekker vuige gitaar. Een heerlijke opener van een geweldig debuutalbum.
Voor een zanger die tot dan toe vooral bekend stond om zijn verschroeiende vocale prestaties is het opvallend dat een aantal ballads tot de sterkste nummers van het album behoren: Just The Smile, For The Last Time en I'm Not Surprised. Ook lekker zijn het wat jazzy Can't Believe It's True waarop Rory ook saxofoon speelt (wat hij ook al bij Taste had gedaan), de authentieke blues van Wave Myself Goodbye en It's You met country-invloeden.
De liefhebber van het stevigere werk komt ook volop aan zijn trekken met tracks als I Fall Apart (dat rustig begint, maar fel eindigt), Sinner Boy en Hands Up. Rory Gallagher was live ook geweldig zoals deze clip van Hands Up uit het Duitse programma Beat Club bewijst.
Bijna 25 jaar na zijn dood (als gevolg van complicaties na een lever-transplantatie) is Rory Gallagher alles behalve vergeten. In maart van dit jaar kwam zijn hele, officiële oeuvre uit in nieuw geremasterde versies met bonustracks (bij sommige winkels voor minder dan 10 euro per CD!):
Rory Gallagher (1971)
Deuce (1971)
Live In Europe (1972)
Blueprint (1973)
Tattoo (1973)
Irish Tour ’74 (1974)
Against the Grain (1975)
Calling Card (1976)
Photo-Finish (1978)
Top Priority (1979)
Stage Struck (1980)
Jinx (1982)
Defender (1987)
Fresh Evidence (1990)
BBC Sessions (1999)
Wheels Within Wheels (2003)
Notes From San Francisco (2011)
Meer informatie staat op de website van de platenmaatschappij.
© 2018 TTZL
Officiële website: Rory Gallagher
Wikipedia EN: Rory Gallagher
Wikipedia NL: Rory Gallagher
YouTube: Laundromat
YouTube: Just The Smile
YouTube: For The Last Time
YouTube: I'm Not Surprised
YouTube: Can't Believe It's True
YouTube: Wave Myself Goodbye
YouTube: It's You
YouTube: I Fall Apart
YouTube: Sinner Boy
YouTube: Hands Up
Toby Marks zingt en speelt gitaar in diverse bands en in uiteenlopende muziekstijlen als rock, folk, jazz en wereldmuziek als aan het eind van de jaren tachtig de Acid House scene losbreekt. Hierdoor komt hij in aanraking met elektronische (dans)muziek in het algemeen.
In 1989 formeert hij Banco de Gaia waarin hij dance-, ambient en chillmuziek combineert met invloeden uit oosterse en Arabische muziek. Na drie cassettes in gelimiteerde oplagen volgt in 1994 het officiële debuutalbum Maya. het album wordt goed ontvangen, haalt de nummer één positie in de 'independent charts' en wordt genomineerd voor een Mercury Music Prize. In 2014 verschijnt er een prachtige '20th anniversary edition' 3CD versie.
Als gevolg van een succesvolle tour met het eveneens Engelse Transglobal Underground, en de indrukken die hij daarbij opdoet, raakt Toby Marks geïnteresseerd in de situatie in Tibet. Als reactie op de aanleg van de Qingzang spoorlijn maakt hij een twaalf minuten lange track die de inspiratie zal blijken te zijn voor het dubbelalbum Last Train To Lhasa uit 1995. Het is een heel gevarieerd album geworden waarop niet alleen allerlei tempi worden afgewisseld, maar waarop ook vele sferen naast (en door) elkaar bewegen.
De opener is het prachtige midtempo techno titelnummer Last Train To Lhasa, waarin het uitgekiende ritme knap de suggestie van een treinreis creëert en wordt gecombineerd met Tibetaanse invloeden. Het daaropvolgende Goa-achtige Kuos voert het tempo flink op en heeft vanzelfsprekend Indiase kleuren, waarna we met de lekkere chill van China (Clouds Not Mountains) verder oostwaarts gaan.
Op de rest van het dubbelalbum blijft deze afwisseling aanwezig. Amber is een fijne track met Arabische invloeden en Kincajou is een hele snelle track waarin vele stijlen en invloeden samenkomen. Maar ook een Orb-achtige ambient track als 887 (Structure) past perfect in het plaatje.
Ook na ruim twintig jaar blijft dit één van mijn favoriet albums in het genre. In 1995 is er ook een gelimiteerde 3CD verschenen en deze versie van Last Train To Lhasa is in zijn geheel te beluisteren op YouTube. Ook van dit album is een '20th anniversary edition' verschenen: een 4CD box met alle tracks van de gelimiteerde versie en nog veel meer. Het leven kan soms zo mooi zijn...
© 2018 TTZL
Officiële website: Banco de Gaia
Wikipedia EN: Banco de Gaia
YouTube: Last Train To Lhasa [full 3CD limited edition]
YouTube: Last Train To Lhasa
Als Henk Bruysten (alias 'Hank The Knife') in 1974 uit Long Tall Ernie & The Shakers stapt begint hij samen te werken met Pierre Beek en hieruit volgt de single Love Centaur van de groep Darling. De plaat is niet succesvol, maar het is wel de opmaat naar Hank The Knife And The Jets.
Voor deze band is het meteen raak met de debuutsingle Guitar King. Vanaf de intro wordt je meteen ingepakt door het kenmerkende geluid van de baritongitaar. De zwaar op jaren vijftig en zestig rock 'n' roll leunende muziek, met meezingbare refreinen en koortjes, maken het tot een hoogst aanstekelijk nummer. Het reikt tot de tweede plaats in de Top 40 en kijk vooral ook even naar een TV-clip van Guitar King uit die tijd voor een mooi tijdsbeeld.
Hoe leuk Guitar King ook is, het was toch vooral de b-kant die vaak op mijn draaitafel belandde. Ghost Town begint met een geweldig instrumentaal intro dat meer dan een minuut duurt. Het zet een fantastische sfeer neer en roept bij mij beelden op van een verlaten stad in een spaghetti western. Ook in het vocale gedeelte dat daarna volgt blijft deze sfeer mooi behouden. Een heerlijk nummer.
De tweede single, Stan The Gunman, was nog succesvoller want deze haalde de eerste plaats in de Top 40. De ingrediënten uit de eerste single zijn ook hier weer ruimschoots aanwezig en het nummer zit vol heerlijke breaks. Catharina Serenade op de b-kant is een mooi, rustig instrumentaal nummer.
Na deze twee grote successen volgden nog een aantal singles die weliswaar de hitparade haalden, maar het minder goed deden: Yesterday Star en Crazy Cat. Na het uiteenvallen van de band keerde Hank terug met met een driekoppig dameskoortje als Hank The Knife & The Crazy Cats. Er werd een kleine hit gescoord met Crazy Guitar en dit is een wat merkwaardige track die een mengeling lijkt van The Shadows en Gruppo Sportivo.
De band is met tussenpozen actief gebleven en het optreden bij Radio Rijnmond (uit 2014) toont dat dit de heren nog goed af gaat. Daarnaast heeft Universal in de serie Golden Years Of Dutch Pop Music nu ook een 2CD van Hank The Knife & The Jets uitgebracht en dit zal de interesse alleen maar weer doen aanwakkeren.
© 2018 TTZL
Officiële website: Hank The Knife
Wikipedia NL: Hank The Knife
YouTube: Guitar King
YouTube: Ghost Town
De soundtrack van Stanley Kubrick's Full Metal Jacket uit 1987 wordt toegeschreven aan Abigail Mead, maar dit is een pseudoniem van Vivian Kubrick, een dochter van de regisseur. Twee jaar later werd ze door haar vader gevraagd ook de soundtrack te maken voor Eyes Wide Shut, maar door ruzie tussen hen beiden bleef deze onafgemaakt.
De film Full Metal Jacket valt in twee delen uiteen (de opleiding en de tijd in Vietnam) en dat geldt ook voor de soundtrack. Voor het eerste gedeelte heeft Vivian Kubrick nummers uit de periode 1962-68 uitgezocht die in de film te passen waren. Hierbij zijn uiteenlopende tracks als Wooly Bully van Sam The Sham And The Pharaos, The Chapel Of Love van The Dixie Cups, Marine's Hymn van de Goldman Band en Surfin' Bird van The Trashmen.
Voor het tweede deel heeft ze eigen nummers gecomponeerd en ingespeeld met behulp van de toen nieuwe Fairlight CMI Series III synthesizer en een Synclavier. De instrumentale tracks zijn niet zozeer traditionele songs, maar de klanken roepen eerder een verontrustende sfeer op die dan weer perfect past bij de beelden in de film. Ruins, Leonard en Sniper (de b-kant van de hier besproken single) zijn hier goede voorbeelden van.
Op de a-kant van de single staat Full Metal Jacket (I Wanna Be Your Drill Instructor) en dat nummer is opgebouwd uit filmdialoog en zeer ritmische en opzwepende muziek. Het nummer is speciaal gemaakt om de film te promoten. De filmdialoog is exclusief van het karakter 'Senior Drill Instructor Gunnery Sergeant Hartman' gespeeld door Lee Ermey.
Hij was een voormalig 'drill instructor' van het Amerikaanse leger en ingehuurd als adviseur voor de acteur die de rol van 'Sergeant Hartman' zou gaan spelen. Op enig moment heeft Ermey aan Stanley Kubrick gevraagd of hij zelf auditie mocht doen voor de rol, maar Kubrick wees dit af op basis van zijn acteren als 'drill instructor' in de film The Boys in Company C (uit 1978). Hij vond Ermey niet gemeen genoeg overkomen. Ermey maakte hierop een auditie-videotape die Kubrick wel overtuigde en zo kreeg hij de rol die iconisch zou worden en hem onder andere een Golden Globe nominatie zou opleveren.
Het nummer sloeg in Europa geweldig aan en werd in vele landen een top 10 hit, waaronder in Nederland. Verbazingwekkend is dat echter niet, want het nummer heeft een onweerstaanbare aantrekkingskracht die alleen maar groter is als je ook nog de film kent.
© 2018 TTZL
Discogs: Abigail Mead
IMDb: Vivian Kubrick
Twitter: Vivian Kubrick
Wikipedia EN: Vivian Kubrick
YouTube: Full Metal Jacket (I Wanna Be Your Drill Instructor)
YouTube: Sniper
Joe Jackson had al vier albums gemaakt in de drie jaren voorafgaand aan het verschijnen van het album Night And Day in 1982. En deze albums waren niet bepaald onopgemerkt gebleven.
In een periode waarin punk en new wave nog de dienst uitmaakten verscheen Joe Jackson's debuutalbum Look Sharp!. Hierop maakt Jackson in feite popmuziek, maar door gebruik te maken van elementen uit punk en new wave resulteert dit in een puntige variant. Het album is een succes en levert de hitsingle Is She Really Going Out With Him?
Ook I'm The Man (met de single It's Different For Girls) en Beat Crazy worden goed ontvangen, maar Joe Jackson heeft meer in zijn mars en wil dat uiten. Dit was al op Beat Crazy te merken aan de reggae-invloeden, maar echt verrassend is zijn Jumpin' Jive album vol met jaren veertig swing en big band muziek (zie ook blog #16).
Op het daaropvolgende album, Night And Day, lijkt Jackson zijn vorm stilaan te vinden. Er komen wat jazz-invloeden bij en de titel van het album, de hoes-illustratie en de verdeling in een 'Night' en een 'Day' zijde vormen een verwijzing naar Cole Porter.
Op de 'Night' zijde lopen alle tracks in elkaar over. In de ritmische opener Another World geeft Jackson aan in een andere wereld terecht te komen, die vervolgens beschreven lijkt te worden in Chinatown. Het is een mysterieus nummer met oosterse toonzetting en roept nachtelijke sferen op.
De daaropvolgende nummers T.V. Age en Target liggen qua sfeer en instrumentatie meer in het verlengde van zijn eerste drie albums en behandelen wereldse problemen als TV-verslaving en de onveiligheid van de grote stad. Het laatste nummer van deze kant levert hem in veel landen een hit op. Steppin' Out is dan ook een lekker in het gehoor liggend uptempo nummer met een prima, typisch jaren-80 videoclip.
Op de 'Day' zijde wordt het wat mij betreft allemaal nog iets beter. In Breaking Us In Two bezingt hij relatieproblemen zonder dat het sentimenteel wordt. In een relaxte pop-jazz setting constateert hij bijna gelaten dat hij eigenlijk ook niet weet hoe ze verder moeten.
Het volgende nummer roept een vrolijk Zuid-Amerikaanse gevoel op. Mooi is de tegenstelling met het heerlijk cynische karakter van de tekst van Cancer waarin
hij de hypochonders op de hak neemt die werkelijk overal gevaar in zien:
No caffeine
No protein
No booze or
Nicotine
Remember
Everything gives you cancer
There's no cure, there's no answer
De laatste twee nummers van het album zijn de absolute uitschieters. Real Men is een bedrieglijk eenvoudige midtempo ballad met grote zeggingskracht. Jackson vraagt zich hierin af wat tegenwoordig (in 1982) een 'echte man' is:
What's a man now?
What's a man mean?
Is he rough or is he rugged? Is he cultural and clean?
Now it's all changed
It's got to change more
'Cause we think it's getting better but nobody's really sure
Afsluiter A Slow Song is een zeven minuten durende trage, gedragen ballad waarin hij zich afzet tegen de geluidsterreur van DJ's in clubs en hij smeekt ze om ook eens een langzaam nummer te draaien:
You see my friend and me
Don't have an easy day
And at night we dance not fight
And we need the energy
If not the sympathy
But I'm brutalized by bass
And terrorized by treble
I'm open to change my mood but
I always get caught in the middle
And I get tired of dj's
Why's it always what he plays
I'm gonna push right through
I'm gonna tell him too
Tell him to
Play us
Play us a slow song
De opbouw van het nummer is geweldig. De coupletten zijn langzaam en haast verstild terwijl de refreinen sneller en licht bombastisch zijn. Jackson zingt (en schreeuwt soms haast) op gedragen toon en de knap geconstrueerde instrumentatie en arrangementen doen de rest.
De enige kritische noot die ik kan bedenken is dat het concept van een 'Night' en een 'Day' zijde niet consequent is uitgewerkt. Veel nummers hadden net zo goed op de andere kant van de plaat gepast. Dat is echter maar een kleine kanttekening, want na ruim 35 jaar en vele, vele draaibeurten staat het album voor mij nog steeds als een huis.
© 2018 TTZL
Officiële website: Joe Jackson
Wikipedia EN: Joe Jackson
Wikipedia NL: Joe Jackson
NIGHT SIDE
YouTube: Another World
YouTube: Chinatown
YouTube: T.V. Age
YouTube: Target
YouTube: Steppin' Out
DAY SIDE
YouTube: Breaking Us In Two
YouTube: Cancer
YouTube: Real Men
YouTube: A Slow Song
YouTube: Steppin' Out [clip]
YouTube: Is She Really Going Out With Him?
YouTube: It's Different For Girls
Soms is een geluidsdrager meer dan een middel om een opname weer te geven. Soms is het ook een kunstvoorwerp. Een single van Yen Pox, de naam waaronder de Amerikaanse geluidsmagiërs Michael J. V. Hensley en Steven Hall samenwerken, is daar een mooi voorbeeld van.
Na een cassette, een single en een CD bracht Yen Pox in 1996 de slechts aan één kant bespeelde single Hollow Earth uit. Het is een dark ambient klanklandschap met een sinister karakter waarin veel verschillende sferen elkaar subtiel afwisselen. De track ligt in het verlengde van hun kort daarvoor uitgebrachte CD Blood Music.
Op de niet bespeelde zijde van de single staat een handbeschilderde abstracte schildering die uniek is op ieder van de 300 uitgebrachte exemplaren. Omdat de single is geperst op transparant vinyl schijnt de schildering door als de single op je draaitafel ligt.
Zo'n kunstwerkje leg je natuurlijk het liefst zo min mogelijk met die beschilderde kant op de platenspeler. Daarom is het heel fijn dat Yen Pox aan de heruitgave van Blood Music (zelf het beluisteren meer dan waard) een tweede CD hebben toegevoegd met daarop onder andere de Hollow Earth track.
© 2018 TTZL
Officiële website: Yen Pox (bandcamp) / Yen Pox (facebook)
YouTube: Hollow Earth
YouTube: Blood Music [album]
Vorige week was er bij uitzondering geen TTZL-blog en daarom verschijnen er dit weekend twee. Heel toepasselijk gaan beide blogs over artiesten die op één dag twee nieuwe albums uitbrachten. 
Bruce Springsteen bracht, na een stilte van bijna vijf jaar, op 31 maart 1992 zowel Human Touch als Lucky Town uit. Springsteen begon te werken aan het eerstgenoemde album kort nadat hij de E Street Band had ontbonden in oktober 1989. Alleen pianist Roy Bittan bleef over en daarmee schreef hij Roll Of The Dice (een AOR-radio favoriet) en Real World.
