Deze week overleed Ed King op 68-jarige leeftijd, één van de drie gitaristen van Lynyrd Skynyrd in de hoogtijdagen van de band. Lynyrd Skynyrd was één van de grote Southern Rock groepen naast bands als The Allman Brothers Band, The Marshall Tucker Band, Blackfoot, Molly Hatchet en The Doobie Brothers.
De band is in diverse samenstellingen en onder diverse namen actief sinds 1964. In 1969 wordt gekozen voor de naam Leonard Skinnard, een spottende verbastering van de naam van hun gymleraar op school (Leonard Skinner) die bekend stond om zijn onbuigzame houding jegens jongens met lang haar.
Al snel wordt de spelling veranderd in Lynyrd Skynyrd en direct vanaf hun debuutalbum in 1973 heeft de band succes. Dit succes wordt echter ruw verstoord door een vliegtuigongeluk in 1977 waarbij drie bandleden omkwamen en de anderen zwaar gewond raakten. Hierna werd de band ontbonden totdat in 1987 een aantal leden een doorstart maakten. De band werd echter niet meer zo succesvol als voorheen.
De verzamelaar Skynyrd's Innyrds/Their Greatest Hits uit 1989 richt zich daarom alleen op de periode 1973-1977. Zowel singles (Saturday Night Special, What's Your Name, Swamp Music, Don't Ask Me No Questions) als een albumtrack (de J.J. Cale cover Call Me The Breeze) en outtakes staan erop. In Nederland haalde de band nooit de hitparade, maar in de U.S. gebeurde dit regelmatig. Toch staat één van hun bekende nummers, Free Bird, nog altijd hoog in de Top 2000 (op #315 in 2017). Op dit album staat trouwens niet de originele versie maar een prachtige alternatief: Free Bird (outtake version).
Aan sommige songs zit een heel verhaal vast. That Smell is een waarschuwend nummer over drank- en drugsgebruik. Het werd geschreven naar aanleiding van auto-ongelukken van twee bandleden in hetzelfde weekend in 1976 waar drank en het gebruik van Quaaludes debet aan waren:
Now they call you Prince Charming
Can't speak a word when you're full of 'ludes
Say you'll be all right come tomorrow
But tomorrow might not be here for you
Ooooh that smell
Can't you smell that smell
Ooooh that smell
The smell of death surrounds you
Ook over het bekendste nummer van Lynyrd Skynyrd is heel wat te melden. Het prachtige Sweet Home Alabama (#381 in de Top 2000 van 2017) is namelijk een reactie op Neil Young. In 1970 bracht Young het nummer Southern Man uit waarin hij de misstanden van de slavernij in het zuiden aan de kaak stelt:
I saw cotton and I saw black,
tall white mansions and little shacks.
Southern Man, when will you pay them back?
En in 1972 volgt Young dit op met Alabama over de staat waar tot in de jaren zeventig discriminerende wetten van kracht waren en het kiesstelsel niet werd aangepast zodat de rurale bevolking (een minderheid) aan de macht kon blijven:
Oh Alabama
Can I see you and shake your hand
Make friends down in Alabama
I'm from a new land
I come to you and see all this ruin
What are you doing Alabama?
You got the rest of the union to help you along
What's going wrong?
De zuidelijke mannen van Lynyrd Skynyrd pikten dit niet en pakten op hun beurt Neil Young aan in de songtekst van Sweet Home Alabama:
Well I heard mister Young sing about her
Well, I heard ole Neil put her down
Well, I hope Neil Young will remember
A Southern man don't need him around anyhow
Sommigen menen dat het nummer een reactie is op beide Neil Young nummers, maar volgens Young zelf gaat het alleen om een reactie op Alabama. En dat is volgens hem nog terecht ook: "Het verdiende de steek die Lynyrd Skynyrd me gaf met hun geweldige nummer. Ik vind mijn woorden niet leuk als ik ernaar luister, ze zijn beschuldigend en neerbuigend, niet volledig doordacht en te gemakkelijk verkeerd te interpreteren.".
Gelukkig kwam er hierdoor geen vijandige houding tegenover elkaar. Over en weer werd waardering voor elkaars werk uitgesproken, werden elkaars band t-shirts gedragen en elkaars nummers gespeeld. En terecht, want ook na 45 jaar staat het repertoire van Lynyrd Skynyrd uit de jaren 1973-1977 nog als een huis.
© 2018 TTZL
Officiële website: Lynyrd Skynyrd
Wikipedia EN: Lynyrd Skynyrd
Wikipedia NL: Lynyrd Skynyrd
YouTube: Sweet Home Alabama
YouTube: Free Bird (outtake version)
YouTube: Saturday Night Special
YouTube: What's Your Name
YouTube: That Smell
YouTube: Swamp Music
YouTube: Don't Ask Me No Questions
YouTube: Call Me The Breeze
YouTube: Free Bird [albumversie]
YouTube: Southern Man [Neil Young, 1970]
YouTube: Alabama [Neil Young, 1972]
In 1969 werd Frank Zappa, naar eigen zeggen, door financiële problemen gedwongen om zijn band The Mothers Of Invention (MOI) op te heffen. Ook gaf Zappa aan dat hij ontevreden was over de inzet van de bandleden.
Kort na het laatste MOI-album Uncle Meat bracht hij zijn tweede solo-album (en achtste album in totaal) uit: Hot Rats. Dit album betekende een stijlbreuk met het verleden. De albums met The Mothers Of Invention bevatten nummers die bestaan uit een bonte combinatie van stijlen en bijtende, satirische teksten. Hot Rats daarentegen is een bijna geheel instrumentaal album dat qua compositionele opbouw sterk jazz-georiënteerd is, maar in de uitvoering een rock-gevoel heeft.
De TTG Studios in LA beschikten in 1969 over de allereerste 16-sporen recorder en Hot Rats is één van de eerste albums die daarmee is opgenomen. Zappa maakte direct volop gebruik van de mogelijkheden die 16 sporen boden ten opzichte van de gangbare 2-, 4- of 8-sporen machines. De drums werden opgenomen op meerdere tracks, opnames werden vertraagd en versneld en de acht tot tien verschillende partijen per nummer van multi-instrumentalist (en ex-MOI) Ian Underwood konden naast elkaar worden opgenomen op meerdere sporen (o.a. piano, orgel, diverse fluiten, klarinet en saxofoon).
Het album opent met Peaches En Regalia, wat (zoals dat zo mooi in het Engels heet) een 'signature track' van Frank Zappa is geworden. Het is een strak gearrangeerd jazz-fusion nummer waarop een versneld afgespeelde Zappa-solo op een 'octave bass' (8 snaren) de show steelt.
Daarna volgt het enige nummer met zang op het album: de bluesrocker Willie The Pimp. Het is niemand minder dan Captain Beefheart die de vocalen voor zijn rekening neemt. Ook violist Don 'Sugarcane' Harris en de gitaarsolo's van Zappa hebben een belangrijke rol in de track.
Kant A sluit af met Son Of Mr. Green Genes en dit is een instrumentale her-interpretatie van het MOI-nummer Mr. Green Genes van Uncle Meat. De verschillen zijn groot zoals je kunt horen en het is ook het enige nummer met uitgebreide hoornarrangementen.
Little Umbrellas opent Kant B en is vergelijkbaar met Peaches En Regalia. Het daarop volgende, heerlijke uptempo nummer The Gumbo Variations is de langste track van het album en kent onder andere een mooie saxofoon-solo van Ian Underwood en geweldige vioolpartijen van Don 'Sugarcane' Harris. Afsluiter It Must Be A Camel is een rustiger, maar ritmisch gecompliceerd nummer waarin ook de melodie af en toe sprongetjes maakt. Jean-Luc Ponty speelt viool op het nummer en zal ook daarna regelmatig bij Zappa-opnames opduiken. Ook maakte Ponty een heel mooi album onder de titel King Kong: Jean-Luc Ponty Plays The Music Of Frank Zappa.
Hot Rats is zowel bij fans als critici een hoog gewaardeerde favoriet en ook ik krijg er nooit genoeg van. Tijdens de sessie werd ook nog het nummer Bognor Regis opgenomen. Hoewel bedoeld als b-kant van een single is het nummer nooit officieel verschenen. Ook Twenty Small Cigars werd tijdens de Hot Rats sessie opgenomen, maar dit nummer verscheen pas een jaar later op het album Chunga's Revenge.
Toen Hot Rats in 1987 op CD verscheen maakte Frank Zappa daarvoor een nieuwe mix, waarbij The Gumbo Variations zelfs vier minuten langer werd. Bij latere heruitgaven is de originele mix weer in ere hersteld, maar luister ook de 1987-versies van Peaches En Regalia, Willie The Pimp, Son Of Mr. Green Genes, Little Umbrellas en It Must Be A Camel om de verschillen te horen.
© 2018 TTZL
Officiële website: Frank Zappa
Wikipedia EN: Frank Zappa
Wikipedia NL: Frank Zappa
YouTube: Peaches En Regalia [1969 original mix]
YouTube: Willie The Pimp [1969 original mix]
YouTube: Son Of Mr. Green Genes [1969 original mix]
YouTube: Little Umbrellas [1969 original mix]
YouTube: The Gumbo Variations [1969 original mix]
YouTube: It Must Be A Camel [1969 original mix]
YouTube: Mr. Green Genes ['Uncle Meat' (1969), The Mothers Of Invention]
YouTube: Bognor Regis
YouTube: Twenty Small Cigars
YouTube: Peaches En Regalia [1987 remix]
YouTube: Willie The Pimp [1987 remix]
YouTube: Son Of Mr. Green Genes [1987 remix]
YouTube: Little Umbrellas [1987 remix]
YouTube: The Gumbo Variations [1987 remix]
YouTube: It Must Be A Camel [1987 remix]
Net als Bruce Springsteen (zie blog #299) had Prince al enige jaren geen album uitgebracht. Zijn laatste reguliere album was Planet Earth uit 2007. Daarna volgden weliswaar Lotusflow3r/MPLSound (als 3CD-set met Elixer van protogé Bria Valente) en 20Ten in (natuurlijk) 2010, maar beide uitgaven waren niet overal gewoon verkrijgbaar.
De 3CD-set was in de VS alleen bij de winkelketen Target verkrijgbaar en 20Ten werd alleen in Europa uitgebracht als gratis bijlage bij vijf kranten en tijdschriften. En toen bracht Prince op 26 september 2014 ineens twee albums tegelijk uit.
Op Plectrumelectrum deelt hij de credits met 3RDEYEGIRL, zijn band op dat moment, bestaande uit Hannah Welton (drums), Donna Grantis (gitaar) en Ida Kristine Nielsen (bas). Alhoewel het album vele invloeden kent (pop, funk, soul, R&B) voert rock de boventoon. Er is veel gitaarwerk, vaak vervormd, en als de nummers een vaste vorm dreigen te krijgen brengt de band meer dan eens een jamsessie-achtige passage.
Mooie voorbeelden hiervan Fixurlifeup en Anotherlove waarin vele verschillende invloeden en tempi voorbij komen. Dat er af en toe flink gerockt laat het korte nummer Marz goed horen en de R&B-achtige track Funknroll lijkt chaotisch, maar vliegt nergens echt uit de bocht (hier in een live versie bij Arsenio Hall).
Art Official Age is heel anders van toon, het is veel meer een 'R&B á la Prince' album. Dat blijkt uit Funknroll dat ook op dit album aanwezig is. In plaats van de logge rocker op Plectrumelectrum is het hier een modern R&B nummer met veel electronika.
Het album opent met Art Official Cage, dat direct de toon zet voor de rest van het album. Prince citeert rijkelijk uit zijn verleden, en dan met name uit de eerste tien jaar, en lardeert dat met elementen uit de moderne R&B. Nummers als Breakfast Can Wait, This Could Be Us en Way Back Home kunnen zich meten met het beste uit de Prince-catalogus.
De reactie van zowel fans als critici was over het algemeen positief op beide albums, waarbij Art Official Age nog iets meer gewaardeerd werd dan Plectrumelectrum. De algemene opvatting is dat deze albums het beste zijn dat Prince sinds de jaren negentig heeft gemaakt. Daar kan ik het alleen maar mee eens zijn.
En als ik dit schrijf kan ik nog steeds niet geloven dat hij er niet meer is...
© 2018 TTZL
Officiële website: Prince
Wikipedia EN: Prince
Wikipedia NL: Prince
YouTube: Fixurlifeup
YouTube: Anotherlove
YouTube: Marz
YouTube: Funknroll [clip/live version at Arsenio Hall]
YouTube: Art Official Cage
YouTube: Breakfast Can Wait
YouTube: This Could Be Us
YouTube: Way Back Home
YouTube: Funknroll
Vorige week was er bij uitzondering geen TTZL-blog en daarom verschijnen er dit weekend twee. Heel toepasselijk gaan beide blogs over artiesten die op één dag twee nieuwe albums uitbrachten.
Bruce Springsteen bracht, na een stilte van bijna vijf jaar, op 31 maart 1992 zowel Human Touch als Lucky Town uit. Springsteen begon te werken aan het eerstgenoemde album kort nadat hij de E Street Band had ontbonden in oktober 1989. Alleen pianist Roy Bittan bleef over en daarmee schreef hij Roll Of The Dice (een AOR-radio favoriet) en Real World.
Zelf beschrijft Springsteen het album als een poging tot het schrijven van 'happy songs'. De nummers gaan namelijk niet over de grote onderwerpen die hij normaal gesproken aanroert. Op dit album gaat het vooral over de 'gewone' dingen als (verloren) liefdes (I Wish I Were Blind, Real Man) en relaties (Human Touch), maar ook over triviale zaken als televisie (57 Channels).
De meeste critici waren niet erg enthousiast over het album, al was de één veel kritischer dan de ander. Springsteen-fans waren daarentegen vrij eensgezind in hun afkeer van het album. Dit was niet het Springsteen-album waar ze bijna vijf jaar op gewacht hadden.
Lucky Town werd beter ontvangen door zowel fans als critici. Het album heeft minder bombast dan Human Touch en heeft een meer folk-achtige sfeer terwijl de teksten weer veel persoonlijker zijn. Zo gaat opener Better Days over het oppakken van zijn leven na zijn scheiding en gaat Living Proof over de geboorte van zijn eerste zoon. In Local Hero vertelt hij hoe hij in een etalage een foto van zichzelf zag staan. Toen hij deze ging kopen vertelde de winkelbediende dat het een foto van een 'lokale held' betrof.
Het titelnummer Lucky Town gaat dan weer over de zoektocht naar geluk en Souls Of The Departed is een geweldig nummer met bijtende sociale kritiek en een glansrol voor de mondharmonica. Dit is de Springsteen die de fans willen horen!
Human Touch en Lucky Town behoren niet tot het beste van Bruce Springsteen. Ze zijn echter wel interessant omdat ze de worsteling met het grote succes laten horen en de zoektocht naar nieuwe paden.
© 2018 TTZL
Officiële website: Bruce Springsteen
Wikipedia EN: Bruce Springsteen
Wikipedia NL: Bruce Springsteen
YouTube: HUMAN TOUCH [album]
YouTube: Roll Of The Dice
YouTube: Real World
YouTube: I Wish I Were Blind
YouTube: Real Man
YouTube: Human Touch
YouTube: 57 Channels (And Nothin' On)
YouTube: LUCKY TOWN [album]
YouTube: Better Days
YouTube: Living Proof
YouTube: Local Hero
YouTube: Lucky Town
YouTube: Souls Of The Departed
Rinus Gerritsen is sinds de oprichting in 1961 de bassist van Golden Earring. Daarnaast speelt hij af en toe mee op platen van anderen en heeft hij ook productiewerk gedaan voor onder andere Herman Brood en Urban Heroes.
Nog minder bekend is wellicht dat Gerritsen in 1979 een plaat heeft gemaakt onder zijn eigen naam, samen met Michel van Dijk (die bekendheid geniet als zanger van Alquin). De plaat komt uit onder de naam Gerritsen En Van Dijk. Het is een plaat met op Amerikaanse leest geschoeide rock die goed klinkt, mede door de overtuigende vocalen van Van Dijk en bijdragen van Shell Shellekens op drums en gitaristen Danny Lademacher en Eelco Gelling. De single Rock And Roll Beast wordt echter geen succes en het album komt ook niet verder dan de onderste regionen van de LP Top 50. Het project krijgt dan ook geen vervolg.
NB in de VS wordt de LP uitgebracht onder de naam 'Garrison And Van Dyke'...
Vijfendertig jaar later verschijnt er op Record Store Day 2014 ineens een nieuw solo-project van Gerritsen genaamd Rinus' Garage. Samen met de Belgische band Triggerfinger heeft hij een oud Golden Earring nummer in een nieuw jasje gestoken. Het nummer The Wall Of Dolls komt van het album Golden Earring uit 1970 (muziek van Gerritsen, tekst van Barry Hay). De versie van de Earring is lekker traag en 'spacey' met veel echo. Deze nieuwe versie van The Wall Of Dolls is 'cleaner' qua zang, terwijl het gitaargeluid veel smeriger is. Ook is er halverwege een fijne break toegevoegd. Al met al een geslaagde 'remake'.
Ook op de B-kant staat een oud Golden Earring nummer. Het betreft Annie dat alleen als als B-kant is uitgebracht van de single No For An Answer (uit 1980, met opnieuw muziek van Gerritsen en tekst van Hay). Hier is de bewerking rigoureuzer dan op de A-kant. In de Earring-versie is het een echte rock-song, maar deze versie is trager en heeft een akoestisch gevoel. Gerritsen doet zelf de vocalen die het midden houden tussen spreken en zingen (á la Lou Reed) ondersteund door zijn dochter Natousch. Het is in het begin even wennen, maar na een paar keer kruipt het nummer onder je huid.
Dit soort plaatjes zorgen toch wel voor de charme van Record Store Day. Helaas wordt het evenement de laatste jaren steeds commerciëler doordat de grote labels het hebben ontdekt als promotie-instrument en melkkoe. Veel uitgaven zijn tegenwoordig slechts reguliere albums die 'voor het eerst op vinyl' verschijnen, maar gelukkig zijn er ook altijd nog pareltjes, zoals de single van Rinus' Garage, die speciaal voor Record Store Day verschijnen.
© 2018 TTZL
Officiële Facebook: Rinus' Garage
YouTube Channel: Rinus' Garage
Wikipedia NL: Rinus Gerritsen
YouTube: The Wall Of Dolls
YouTube: Annie
YouTube: The Wall Of Dolls [Golden Earring / 'Golden Earring' / 1970]
YouTube: No For An Answer [Golden Earring / 7" A-kant / 1980]
YouTube: Annie [Golden Earring / 7" B-kant / 1980]
YouTube: Rock And Roll Beast [Gerritsen En Van Dijk, 1979]
De Div begint als bandje van een aantal bouwkundestudenten uit Delft, maar wordt al snel het boegbeeld van de New Wave in Nederland. Hun hoekige ritmes en gitaarvlechtwerken roepen associaties op met Gang Of Four, The Au Pairs of de vroege Public Image Ltd., maar is tegelijk ook heel eigen. Het gebruik van de Nederlandse taal draagt daar zeker aan bij. Ze worden omarmd door de critici en zijn begin jaren tachtig één van de meestgevraagde podium-acts in Nederland.
In 1985 hebben de mannen van De Div een aantal goede albums op hun naam staan, maar bezettingswisselingen dwingen een koersaanpassing af. Met name het vertrek van gitarist Rob Dingemans is impactvol omdat dit betekent dat gitarist Niek van Slobbe er voortaan alleen voor staat. In plaats van de gelaagde gitaren komt de nadruk meer op ritme te liggen en dat pakt op het album In Front goed uit.
Snelle nummers als Vuur en Galilei knallen uit de speakers, maar ook nummers waarin het tempo iets lager licht pakken goed uit: Lang Licht, In Front en Asfalt.
Het beste nummer op het album vind ik Hart. De intro van drums en toetsen is al intrigerend en dan komt er na ongeveer een halve minuut ook nog een mooie staccato-gitaar bij. Als na weer dertig seconden dan de donderende bas invalt ben ik verkocht. De vocale voordracht is krachtig en de tekst bewijst dat zingen in het Nederlands prachtig kan zijn:
Waar wacht je op amazone
Je wachten duurt al zo lang
Waar wacht je op en wat wil je
Of ben je eigenlijk bang
Bang voor de mensen die logen
Of bang voor iedereen
Vergeet die koude ogen
Je kijkt dwars door me heen
In een poging om ook in het buitenland aan de bak te komen maakt De Div een jaar later een draai. De teksten worden Engelstalig. Een Engelse versie van Hart komt uit op single en heet Take Me To Your Heart. Het pakt verrassend goed uit en het is nog steeds een fantastisch nummer. Later wordt de groepsnaam ook nog verkort tot Div en verschijnt dit nummer op het volgende album Twist & Turn. Hierop staat ook de b-kant van de single en nog twee Engelstalige bewerkingen van nummers van In Front.
In 1990 heft de band zich op doordat de leden geen toekomst meer zien en ook inmiddels te druk zijn met activiteiten in andere bands, als producer of als architect.
Er is weinig van De Div op CD uitgebracht en het vinyl is alleen tweedehands op de kop te tikken (als je mazzel hebt). Wat zou het mooi zijn als iemand het complete oeuvre van De Div (inclusief demo's, cassettes, tracks op verzamelaars etc.) zou uitbrengen in een mooie, geremasterde verzamelbox. Cultureel erfgoed moet je koesteren, nietwaar?
© 2018 TTZL
Officiële website: De Div
Wikipedia NL: De Div
Muziekencyclopedie: De Div
YouTube: Take Me To Your Heart
YouTube: Hart
YouTube: Vuur
YouTube: Lang Licht
YouTube: Galilei
YouTube: In Front
YouTube: Asfalt
In schoolbandjes speelde Rory Gallagher (1948-1995) muziek van artiesten als Buddy Holly en Eddie Cochran. Zijn echte grote voorbeeld zou Muddy Waters worden, maar ook Woody Guthrie, Big Bill Broonzy en Lead Belly noemde hij als invloeden.
Vanaf zijn jonge tienerjaren speelde Rory al mee met zogenaamde Irish showbands en leerde daar de fijne kneepjes van het vak. Vanaf 1966 begon zijn carrière pas echt met de vorming van de band Taste. Na twee studio-albums, en een geweldig optreden op het Isle Of Wight festival, hield de band op te bestaan en dat betekende de start van Gallagher's solo-carrière.
Zijn gelijknamige debuutalbum uit 1971 opent met Laundromat. Een sterke bluesrock song met krachtige vocalen, een heerlijke mondharmonica en een lekker vuige gitaar. Een heerlijke opener van een geweldig debuutalbum.
Voor een zanger die tot dan toe vooral bekend stond om zijn verschroeiende vocale prestaties is het opvallend dat een aantal ballads tot de sterkste nummers van het album behoren: Just The Smile, For The Last Time en I'm Not Surprised. Ook lekker zijn het wat jazzy Can't Believe It's True waarop Rory ook saxofoon speelt (wat hij ook al bij Taste had gedaan), de authentieke blues van Wave Myself Goodbye en It's You met country-invloeden.
De liefhebber van het stevigere werk komt ook volop aan zijn trekken met tracks als I Fall Apart (dat rustig begint, maar fel eindigt), Sinner Boy en Hands Up. Rory Gallagher was live ook geweldig zoals deze clip van Hands Up uit het Duitse programma Beat Club bewijst.
Bijna 25 jaar na zijn dood (als gevolg van complicaties na een lever-transplantatie) is Rory Gallagher alles behalve vergeten. In maart van dit jaar kwam zijn hele, officiële oeuvre uit in nieuw geremasterde versies met bonustracks (bij sommige winkels voor minder dan 10 euro per CD!):
Rory Gallagher (1971)
Deuce (1971)
Live In Europe (1972)
Blueprint (1973)
Tattoo (1973)
Irish Tour ’74 (1974)
Against the Grain (1975)
Calling Card (1976)
Photo-Finish (1978)
Top Priority (1979)
Stage Struck (1980)
Jinx (1982)
Defender (1987)
Fresh Evidence (1990)
BBC Sessions (1999)
Wheels Within Wheels (2003)
Notes From San Francisco (2011)
Meer informatie staat op de website van de platenmaatschappij.
© 2018 TTZL
Officiële website: Rory Gallagher
Wikipedia EN: Rory Gallagher
Wikipedia NL: Rory Gallagher
YouTube: Laundromat
YouTube: Just The Smile
YouTube: For The Last Time
YouTube: I'm Not Surprised
YouTube: Can't Believe It's True
YouTube: Wave Myself Goodbye
YouTube: It's You
YouTube: I Fall Apart
YouTube: Sinner Boy
YouTube: Hands Up
Toby Marks zingt en speelt gitaar in diverse bands en in uiteenlopende muziekstijlen als rock, folk, jazz en wereldmuziek als aan het eind van de jaren tachtig de Acid House scene losbreekt. Hierdoor komt hij in aanraking met elektronische (dans)muziek in het algemeen.
In 1989 formeert hij Banco de Gaia waarin hij dance-, ambient en chillmuziek combineert met invloeden uit oosterse en Arabische muziek. Na drie cassettes in gelimiteerde oplagen volgt in 1994 het officiële debuutalbum Maya. het album wordt goed ontvangen, haalt de nummer één positie in de 'independent charts' en wordt genomineerd voor een Mercury Music Prize. In 2014 verschijnt er een prachtige '20th anniversary edition' 3CD versie.
Als gevolg van een succesvolle tour met het eveneens Engelse Transglobal Underground, en de indrukken die hij daarbij opdoet, raakt Toby Marks geïnteresseerd in de situatie in Tibet. Als reactie op de aanleg van de Qingzang spoorlijn maakt hij een twaalf minuten lange track die de inspiratie zal blijken te zijn voor het dubbelalbum Last Train To Lhasa uit 1995. Het is een heel gevarieerd album geworden waarop niet alleen allerlei tempi worden afgewisseld, maar waarop ook vele sferen naast (en door) elkaar bewegen.
De opener is het prachtige midtempo techno titelnummer Last Train To Lhasa, waarin het uitgekiende ritme knap de suggestie van een treinreis creëert en wordt gecombineerd met Tibetaanse invloeden. Het daaropvolgende Goa-achtige Kuos voert het tempo flink op en heeft vanzelfsprekend Indiase kleuren, waarna we met de lekkere chill van China (Clouds Not Mountains) verder oostwaarts gaan.
Op de rest van het dubbelalbum blijft deze afwisseling aanwezig. Amber is een fijne track met Arabische invloeden en Kincajou is een hele snelle track waarin vele stijlen en invloeden samenkomen. Maar ook een Orb-achtige ambient track als 887 (Structure) past perfect in het plaatje.
Ook na ruim twintig jaar blijft dit één van mijn favoriet albums in het genre. In 1995 is er ook een gelimiteerde 3CD verschenen en deze versie van Last Train To Lhasa is in zijn geheel te beluisteren op YouTube. Ook van dit album is een '20th anniversary edition' verschenen: een 4CD box met alle tracks van de gelimiteerde versie en nog veel meer. Het leven kan soms zo mooi zijn...
© 2018 TTZL
Officiële website: Banco de Gaia
Wikipedia EN: Banco de Gaia
YouTube: Last Train To Lhasa [full 3CD limited edition]
YouTube: Last Train To Lhasa
Deze week overleed Ed King op 68-jarige leeftijd, één van de drie gitaristen van Lynyrd Skynyrd in de hoogtijdagen van de band. Lynyrd Skynyrd was één van de grote Southern Rock groepen naast bands als The Allman Brothers Band, The Marshall Tucker Band, Blackfoot, Molly Hatchet en The Doobie Brothers.
