In de schaduw van de progressieve hardrock helden Rush opereert sinds 1975 het eveneens Canadese Triumph. Ze zijn behoorlijk bekend in Noord-Amerika, maar in Nederland laat hun bekendheid behoorlijk te wensen over. En gezien de kwaliteit van hun muziek is dat jammer.
Canadese hardrock bands hebben wat mij betreft een streepje voor op hun Amerikaanse evenknieën. Het is meestal net wat avontuurlijker, wat minder gepolijst en de teksten geven blijk van een kijk op de wereld die minder egocentrisch is dan die van hun zuiderburen.
Hun debuutalbum Triumph uit 1976 (ook wel: "In the Beginning...") werd alleen in Canada uitgebracht, maar hun tweede (Rock & Roll Machine) uit 1977 werd wel internationaal uitgebracht.
De doorbraak in de US kwam echter met het uit 1979 stammende Just A Game doordat Hold On een kleine Top 40 hit werd. Het nummer begint heel rustig en komt dan na een minuut of twee langzaam op stoom. Na het horen van de mooie breaks, het lekkere gitaarwerk en mooie vocale harmonieën is wel duidelijk waarom het aansloeg.
Lay It On The Line is een tweede track die veel airplay kreeg van de AOR-FM stations en wordt ook heden ten dage nog veel op oldies en classic rock radiostations gedraaid. Het is een goede midtempo rocker met prima gitaarsolo en zo'n track die het zeker in de auto heerlijk doet.
De albumopener Movin' On en American Girls zijn fijne uptempo rocksongs, maar er is ook genoeg variatie te vinden op het album.
Zo zijn er twee tracks met blues-invloeden die toch heel verschillend zijn. Young Enough To Cry is uptempo bluesrock terwijl albumafsluiter Suitcase Blues een heel laidback nummer met jazz-invloeden is. En op het intermezzo Fantasy Serenade laat Rik Emmett horen ook prima met een akoestische gitaar overweg te kunnen.
Zoals het eigenlijk hoort is de titeltrack Just A Game het prijsnummer van het album. In een zeseneenhalve minuut durende midtempo rockepic komende alle sterke punten van Triumph naar voren. Prima vocalen, goed gitaarwerk, een mooie wisselwerking tussen bas en drums, afwisseling in dynamiek en tempo binnen een nummer en een heerlijke open productie die alle elementen goed tot hun recht laat komen.
Het leuke van het schrijven van zo'n blog is dat je in je collectie dingen tegenkomt waar je al een tijd niet meer naar geluisterd hebt. Triumph was een aangename herontdekking en ik zal ook hun andere LP's zeker weer eens uit de kast halen. En nu zie ik ook nog dat hun tien albums geremasterd zijn heruitgegeven...
© 2015 TTZL
Officiële website: Triumph
Wikipedia EN: Triumph
Wikipedia NL: Triumph
YouTube: Lay It On The Line
YouTube: Young Enough To Cry
YouTube: American Girls
YouTube: Just A Game
YouTube: Hold On
YouTube: Suitcase Blues
De aankondiging van de Ford Motor Company om de Ford Cortina te vervangen door de Ford Sierra is een terugkerend thema in de tekst van een single van de Britse komiek Alexei Sayle. Met name de superieure klank van de naam 'Cortina' ten opzichte van 'Sierra' worden in de delen II, II & IV meermalen aangehaald.
Alexei Sayle is een kind van Joodse ouders die lid zijn van de communistische partij. Vandaar zijn voornaam. Hij is acteur, schrijver en maakte ook een paar platen, maar is vooral bekend in de UK als stand up comedian.
In 1982 maakte hij de single 'Ullo John! Gotta New Motor? (met bijbehorende clip), maar deze werd geen succes. Eind 1983 werd de single heruitgebracht en toen sloeg de plaat wel aan in de UK (uitendeljk in maart 1984 nummer 15 in de hitparade). Hij belandde zelfs met het 'Ullo John! Gotta New Motor? bij Top Of The Pops.
De reden dat het de tweede keer wel lukte zal er ook aan gelegen hebben aan de toegenomen bekendheid van Alexei Sayle door zijn verschijnen in de film Gorky Park en TV-optredens bij The Young Ones en Whoops Apocalypse.
Het nummer zelf is een aanstekelijk, maar vreemd schepsel. Er zijn vier delen van verschenen: part I & II op de 7 inch single en part III & part IV op de 12 inch single. Alle vier delen hebben een andere tekst die echter wel steeds in het Cockney-accent wordt gerapt. Die tekst is absurdistisch, banaal en als speciaal kenmerk wordt iedere regel standaard een keer herhaald. Die regels hebben meestal niets met elkaar te maken, maar soms ook weer wel. Om het kunnen verstaan is een uitgeschreven tekst zeer welkom.
Het bijzondere van dit nummer is echter niet het nummer zelf, maar dat met name de titel onderdeel is geworden van de Britse populaire cultuur. In 1985 adverteerde bijvoorbeeld Toshiba met Ello Tosh! Gotta Toshiba? (uitgevoerd door Ian Dury). En in kranten wordt de titel regelmatig bij artikelen over de auto-industrie gebruikt, maar ook nog wel eens geparafraseerd zodat deze bij een bepaald artikel past. Voorbeelden daarvan zijn "Ello Rosie, gotta new motor" of "Ello Ron, gotta new motor?" in The Sun bij artikelen over respectievelijk de verhaallijn van een soap serie en nieuws over een auto-ongeluk van Christiano Ronaldo.
Een ander opmerkelijk gebruik van het nummer was tijdens een rechtszaak tegen de Britse anarcho-punkband Crass. Zij hadden een aanklacht aan hun broek voor "obsceniteit" naar aanleding van hun album Penis Envy en dan met name het nummer Bata Motel. Dit is in wezen een felle feministische aanklacht tegen de manier waarop de maatschappij tegen de rol van de vrouw aankijkt, zowel sociaal als seksueel.
De aanklacht ging echter volledig voorbij ging aan de boodschap van het nummer en keek alleen maar naar de gebruikte woorden. Om aan te tonen dat er veel obscenere nummers bestonden dan hun Bata Motel liet Crass part IV van Alexei Sayle's 'Ullo John! Gotta New Motor? horen. De tekst hiervan is namelijk gebaseerd op zijn stand up comedy act Say Hello Mr. Sweary en is een aaneenschakeling van schuttingtaal. De onrust die het afspelen van dit nummer veroorzaakte in de rechtszaal werd door de rechters niet echt gewaardeerd...
© 2015 TTZL
Officiële website: Alexei Sayle
Wikipedia EN: Alexei Sayle
Wikipedia NL: Alexei Sayle
YouTube: 'Ullo John! Gotta New Motor? (Part III)
YouTube: 'Ullo John! Gotta New Motor? (Part IV)
YouTube: 'Ullo John! Gotta New Motor? (Part I) [clip]
YouTube: 'Ullo John! Gotta New Motor? (Part I) [Top Of The Tops]
YouTube: Say Hello Mr. Sweary [van het Alexei Sayle album "Cak !"]
YouTube: Bata Motel [Crass]
Deze week overleed één van de grootste figuren uit New Orleans' rhythm & blues-wereld: Allen Toussaint. Muzikant, producer, songschrijver en arrangeur, maar veelal op de achtergrond bezig. Hij werkte samen en schreef hits voor onnoemelijk veel artiesten, zowel uit de New Orleans scene als daarbuiten. Een paar voorbeelden van tracks waar Allen Toussaint bij betrokken was:
Working In A Coal Mine [Lee Dorsey]
Fortune Teller [Benny Spellman]
What Do You Want The Girl To Do [Boz Scaggs]
Lady Marmelade (Voules vous coucher avec moi ce soir) [Labelle]
In 2006 maakte hij een album samen met Elvis Costello getiteld The River In Reverse. Dit was een gevolg van hun ontmoeting op een benefietconcert voor de slachtoffers van de orkaan Katrina in 2005. Ze kenden elkaar al van Elvis Costello's album Spike uit 1989 (Allen Toussaint schreef de arrangementen voor de blazers), maar hadden tot dat moment hadden ze geen plannen voor een hernieuwde samenwerking.
Het album is een mengeling van oude Allen Toussaint songs en nieuwe songs, waarvan de titeltrack door Elvis Costello solo is geschreven. De rest schreven ze samen. Het merendeel van de nieuwe songs verhaalt over de orkaan en de nasleep ervan.Het album toont aan dat 1+1 niet altijd 2 is. Het resultaat kan ook meer zijn dan de som der delen en dat is hier het geval. Het spelplezier spat ervan af en het vakmanschap van beide heren én hun begeleiders is groot.
Of het nu gaat om downtempo tracks als Nearer To You, Freedom For The Stallion en All These Things of midtempo nummers als Tears, Tears And More Tears, Ascension Day en het formidabele The River In Reverse, het is allemaal prachtig en vormt een coherent geheel.
Maar ook met de uptempo nummers kunnen de heren prima uit de voeten. Who's Gonna Help Brother Get Further? en International Echo zijn heerlijke tracks, maar het laatste nummer van het album slaat alles. Six-fingered Man (hier in een dampende live-uitvoering) is een passend slot van een geweldig album.
© 2015 TTZL
Officiële website: Elvis Costello
Officiële website: Allen Toussaint
Wikipedia EN: Elvis Costello
Wikipedia EN: Allen Toussaint
YouTube: Nearer To You
YouTube: Tears, Tears And More Tears [live clip]
YouTube: Who's Gonna Help Brother Get Further?
YouTube: The River In Reverse [clip]
YouTube: Freedom For The Stallion
YouTube: Ascension Day [live clip]
YouTube: International Echo
YouTube: All These Things
YouTube: Six-fingered Man [live clip]
YouTube: Working In A Coal Mine [Lee Dorsey]
YouTube: Fortune Teller [Benny Spellman]
YouTube: What Do You Want The Girl To Do [Boz Scaggs]
YouTube: Lady Marmelade (Voules vous coucher avec moi ce soir) [Labelle]
Uriah Heep. Voor de oorsprong van die bandnaam moeten we terug naar Kerstmis 1969. De aandacht die er was in Engeland voor de toen honderd jaar geleden overleden Charles Dickens zorgde ervoor dat de leden van de band Spice besloten hun naam te wijzigen in 'Uriah Heep', een karakter uit het boek David Copperfield.
Vlak daarna bracht de band hun debuutalbum Very 'Eavy...Very 'Umble uit en begin jaren zeventig volgden succesvolle albums als Look At Yourself, Demons And Wizards en The Magician's Birthday.
En alhoewel Uriah Heep nog steeds actief is (vier studio-albums sinds 2008) zijn ze nu bij het grote publiek hoogstens nog bekend van Easy Livin' (en misschien Return To Fantasy). Dat is best jammer, want ook na de jaren zeventig heeft Uriah Heep albums uitgebracht die het beluisteren meer dan waard zijn, zoals bijvoorbeeld Abominog uit 1982.
In 1980 bestond de band na het album Conquest alleen nog uit Mick Box (het enige constante bandlid). Er waren twee opties: stoppen of opnieuw beginnen. Hij koos voor het laatste, belde drummer/oudgediende Lee Kerslake op en formeerde een nieuwe band.
Dit gezelschap maakte een album dat Uriah Heep transporteert van de jaren zeventig naar de jaren tachtig. Heel duidelijk zijn de invloeden van de New Wave Of British Heavy Metal in harde felle tracks als Too Scared To Run en
Running All Night Long (With The Lion).
Het merendeel van de tracks leunt echter meer richting de typische Amerikaanse jaren tachtig muziek AOR ('album oriented rock', een FM radio format) van groepen als Foreigner, Journey en Boston.
Sommige tracks zijn zonder meer geslaagd te noemen: Chasing Shadows, Hot Persuasion en Sell Your Soul. Goede melodieën en venijnige passages die echo's hebben van het gothic metal ensemble van weleer. Sommige nummers zijn iets té gepolijst uitgepakt en kunnen maar net aan de goede kant van de pop/rock-lijn gehouden worden: Hot Night In A Cold Town, That's The Way It Is en Think It Over. Dat kan helaas niet gezegd worden van On The Rebound.
Tenslotte is er nog de downtempo cover van Sue Saad And The Next (dat in Nederland een hitje had met Young Girl). Uriah Heep's versie van Prisoner is niet slecht, maar het origineel vind ik beter.
Abominog is daarmee misschien geen vijfsterrenplaat, maar wel genietbaar en een belangrijk album in het oeuvre van Uriah Heep. En het is ook een mooie aanleiding om zowel het vroege als het huidige werk weer eens te gaan beluisteren.
© 2015 TTZL
In een tijd dat de popmuziek in België hoogtijdagen beleefde (Telex, T.C. Matic, De Kreuners, Jo Lemaire, The Kids) en in Nederland pop in je moerstaal in was (Doe Maar, Toontje Lager, Het Goede Doel) ontstond in België Arbeid Adelt! en dat was andere koek!
Hoekige electro-pop, die qua intensiteit, ruigheid en scherpe randen doet denken aan de op dat moment nog na-smeulende punk, wordt gekoppeld aan al even scherpe en vaak absurdistische teksten. Vooral in België sloeg Arbeid Adelt! in als een bom, maar ook in Nederland waren David Salamon, Luc van Acker en Marcel Vanthilt bij met name de VPRO graag geziene gasten. Marcel Vanthilt zou later nog een prominente VJ worden in de beginjaren van MTV (toen het nog leuk was...).
De mini-LP opent met het nerveuze Ik Sta Scherp gevolgd door het ontregelende Jonge Helden met de confronterende openingszinnen:
Het wordt tijd dat het oorlog wordt
Jonge helden, ze willen sterven
En lijken op hun kolven kerven
Na Roodborstje (dat is wat het doet vermoeden) volgt het hoogtepunt van kant A: De Man Die Alles Noteert. In dit nummer ligt het tempo veel lager dan in de openingsnummers en wordt een 'film noir'-achtige sfeer opgeroepen in zowel tekst als muziek. Het is een vrij kale instrumentatie waarin bas en drums constante pulsen verzorgen over mooie, ijle synthesizerklanken en spaarzame toetsenpartijen nog wat accenten verzorgen.
Kant B opent met een Latijnse les waarvan de muzikale omlijsting de subtiliteit heeft van een industrieel machinepark: Capita Selecta. Hierna volgt het ontregelende 65+ met voor het eerst een hoofdrol voor de elektrische gitaar en een paar dichtregels die je meteen bij les houden:
Mijn urine stinkt zoals die van mijn tantes
De één is 75, de ander 85
Ik ben een bejaarde
Net als op kant A is op kant B het laatste nummer de hoofdprijs: Het Meisje Van Mijn Hart. Een lekker springerig ritme, mooie hoofdrol voor de saxofoon en een nonsenstekst die gebracht wordt door iemand die duidelijk uit zijn evenwicht is gebracht door het meisje van zijn hart.
Na dit debuut maakte Arbeid Adelt! begin jaren negentig nog een mini-LP en twee albums waarna ze het voor gezien hielden. Na een reünie in 2007 begon de groep weer af en toe op te treden en 2015 is het jaar van de comeback. Na een mini-LP op Record Store Day (18 april 2015) lieten ze in een interview op Pukkelpop weten dat er een nieuwe plaat uitkomt getiteld Slik (single: 50000 Hi-Hats). Al hun eerdere werk is ook al dit jaar verzameld op een mooi 3CD overzicht.
Op YouTube staat een goede live-registratie uit 2011 waarin Arbeid Adelt! de hele mini-LP Jonge Helden vertolkt.
Op zaterdag 10 oktober 2015, om 10:10 uur, (her)opende voor de 4e keer een een winkel onder de naam Fame haar deuren. Ik was daar natuurlijk bij en heb wat leuke aanbiedingen gescoord waaronder de 5CD box Nederbeat 63-69 - Beat, Bluf & Branie. Origineel uitgebracht in 2001 in een 'longbox'-versie betreft dit de heruitgave uit 2013 in normaal formaat.
Nederbiet (of Nederbeat) ontstond toen vanuit Engeland de 'beat music' kwam overwaaien. Vooral in Amsterdam en Den Haag vormden zich vele beatgroepen en van veel van die groepen staan de belangrijkste singles uit de periode 1963-1969 op de 5 CD's. Enkele voorbeelden:
Amsterdam:
The Outsiders - Lying All The Time
De Maskers - Brand New Cadillac
HET - Kejje Nagaan
Johnny Kendall And The Heralds - See See Rider
Zen - Hair
Den Haag:
Q65 - You're The Victor
The Golden Earrings - Please Go
The Motions - Wasted Words
Shocking Blue - Send Me A Postcard
Maar ook groepen die misschien wat minder in de herinnering zijn blijven hangen zijn aanwezig:
RO-D-YS - Just Fancy
Les Baroques - Such A Cad
The Hunters - Russian Spy And I
After Tea - We Will Be There...After Tea
The Zipps - Kicks & Chicks
Extra leuk is de 5e CD met 'rarities', want hieronder zitten onvermoede juweeltjes zoals een B-kantje van The Toreros (Daddy Loves Baby) en de voor mij volslagen onbekende The Coopers met Didn't I.
Deze CD-box geeft 125 nummers lang een feest van herkenning bij veel nummers en de lol van het ontdekken van onbekende artiesten en/of tracks. Zoveel plezier voor slechts € 13,50 is bijna misdadig te noemen.
De hoogtijdagen van Gruppo Sportivo lagen in de late jaren 70. Toen hadden ze hits met Rock 'N Roll, Hey Girl en Disco Really Made It en reikte het album Back To 78 tot plaats 3 in de albumlijst.
Daarna werd het commerciële succes wat minder, maar dat wil niet zeggen dat ze stopten met goede muziek maken. Het album Sombrero Times uit 1984 is daarvan een prima voorbeeld.
Het album opent met het ook op single uitgebrachte Radar. Een springerige, uptempo track met prominente bas en blazers, lekkere toetsenbordsolo en heerlijke, typische Gruppo Sportivo-koortjes. Het nummer had het verdient om een flinke hit te worden. Het daaropvolgende Why-Oh-Why? en de andere single Two Tickets For Rio zijn tracks die qua sfeer en tempo verwant zijn.
Tekstueel is er, zoals meestal in de kunstwerkjes van Hans Vandenburg, weer het nodige te genieten. Zo is Give It Up een mooie, melancholische song over een man die voodoo gebruikt om te proberen een vrouw van hem te laten houden (let ook even op de fijne saxsolo op driekwart van het nummer!). En Family Life is een kritische beschouwing van de hoeksteen van de samenleving over een mooi contrasterende, bedrieglijk lieflijke melodie.
In Good In Bad komt het leuke gehaspel met Nederlands en Engels voor zoals we dat ook kennen uit bijvoorbeeld Hey Girl ("She said your nose is running honey - I said sorry, but it's not"). Het is nummer zelf is aardig, maar niet erg opvallend.
Voor iemand zoals ik, die niet zoveel op heeft met Kerstmis, zijn de eerste twee regels van Get Up Enjoy erg aansprekend:
Thank God it's only Christmas two days a year,
'Cause you know I'm more than happy with my chips and beer
Het is verder een prima nummer dat lekker afwisselend is qua dynamiek en instrumentatie.
Ook leuk is Girls In Slow-Motion (Eating A Banana) waarin de quasi-kunstzinnige, erotisch geladen videoclips van midden jaren 80 worden op de hak genomen over een reggaemelodie.
Het album sluit af met Mumbo Jumbo, een wat stuurloos nummer met Tom Tom Club-achtige invloeden, en What Kind Of Normal Guy Am I? dat voorbij is gekabbeld voordat je het weet. Samen met het eerder genoemde Good In Bad zijn het niet de krachtigste nummers op het album, maar de andere zeven tracks vergoeden veel.
In 2000 is een groot deel van het oudere werk van Gruppo Sportivo her-uitgebracht op CD, maar helaas zat Sombrero Times daar niet bij. We moeten het daarom doen met de oude vinylplaat en die is gelukkig nog goed en voor acceptabele prijzen verkrijgbaar.
In de schaduw van de progressieve hardrock helden Rush opereert sinds 1975 het eveneens Canadese Triumph. Ze zijn behoorlijk bekend in Noord-Amerika, maar in Nederland laat hun bekendheid behoorlijk te wensen over. En gezien de kwaliteit van hun muziek is dat jammer.
Canadese hardrock bands hebben wat mij betreft een streepje voor op hun Amerikaanse evenknieën. Het is meestal net wat avontuurlijker, wat minder gepolijst en de teksten geven blijk van een kijk op de wereld die minder egocentrisch is dan die van hun zuiderburen.
