#176: [VA] - "Easter" songs (1978-1999)

Vandaag op dit blog een keer geen album of single, maar een thema-blog over Pasen. Toen ik ging opzoeken of er veel nummers gemaakt waren over Pasen (of "Easter") werd ik positief verrast. Het was nog best moeilijk om een keuze te maken uit het rijke, geschakeerde aanbod.

Simple Minds - East At Easter (1984)

Als eerste een nummer van het laatste album van de Simple Minds dat ik nog écht de moeite waard vind, Sparkle In The Rain. De zo kenmerkende grote gebaren en pathetiek zijn hier al ruimschoots aanwezig, maar nog niet zo over de top als op latere albums. Het nummer is een pleidooi voor vrede in de tijd van de Falklandoorlog en de Libanese burgeroorlog.


Patti Smith Group - Easter (1978)

Het nummer van de Patti Smith Group van het gelijknamige album is dan weer van een geheel andere orde (ik schreef hierover in mijn blog #126). Het is een complexe, intrigerende ballad met katholieke referenties in zowel tekst als muziek.


XTC - Easter Theatre (1999)

Het meest recente nummer uit dit lijstje is van één van de interessantste Britse groepen ooit, XTC. Zij mixten midden jaren zeventig post-punk met Beatlesque melodieën en ontwikkelden hieruit een geheel eigen universum. Dit nummer komt van hun op één na laatste album, Apple Venus Volume 1 en laat goed horen tot wat voor intelligente popmuziek zij waren geëvolueerd.


The Blue Nile - Easter Parade (1984)

De Schotse band The Blue Nile doet het met vier albums in tweeëndertig jaar wel heel rustig aan. Anderzijds zijn die vier albums dan weer zo mooi dat je het ze vergeeft. Deze track komt van hun eerste album A Walk Across The Rooftops (zie ook blog #30) en is zo mooi, zo verstild, in één woord geweldig.


The Residents - Easter Woman (1980)

Als één van mijn persoonlijke favorieten mogen The Residents natuurlijk niet ontbreken. Dit nummer komt van hun Commercial Album (zie blog #170), waarop alleen nummers staan met een lengte van één minuut, en is een klein Residents-juweeltje met pop-invloeden.


Frank Zappa - Watermelon in Easter Hay (1979)
Mijn grote held Frank Zappa is natuurlijk de uitsmijter met wat hij zelf (en vele anderen met hem) zijn meest geslaagde gitaarsolo ooit vond. Het nummer komt van het album Joe's Garage (zie blog #1) en gaat me nooit vervelen.

Fijne (muzikale) Pasen!

© 2016 TTZL

Wikipedia EN: Easter
Wikipedia NL: Pasen

YouTube: Simple Minds - East At Easter (1984)
YouTube: Patti Smith Group - Easter (1978)
YouTube: XTC - Easter Theatre (1999)
YouTube: The Blue Nile - Easter Parade (1984)
YouTube: The Residents - Easter Woman (1980)
YouTube: Frank Zappa - Watermelon in Easter Hay (1979)

#175: Twilight Circus Dub Sound System - Dub Voyage (2000)

Ryan Moore is een in Nederland woonachtige bassist en drummer/percussionist uit Canada met een voorliefde voor dub muziek. Hij begon zijn muzikale loopbaan in Canada, maar verhuisde begin jaren negentig naar Nederland en speelde vanaf 1992 tien jaar bij The Legendary Pink Dots, een Engels/Nederlandse experimentele rockband die sinds 1980 bestaat. 

Vanaf 1995 leeft hij zijn voorliefde voor dub uit in zijn solo-project Twilight Circus Dub Sound System (ook wel 'Twilight Circus Sound System' of kortweg 'Twilight Circus'). Hierin laat hij horen fan te zijn van pioniers als King Tubby, Lee "Scratch" Perry en Scientist, maar ook aansluiting te hebben bij hedendaagse producers als Mad Professor en Adrian Sherwood.

Twilight Circus brengt in de geest van de oude Jamaicaanse gelimiteerde dub 10" inch vinylplaten uit, maar ook 7" singles en albums op LP, CD en tegenwoordig ook als download via Bandcamp. Eén van zijn beste albums vind ik Dub Voyage. 

De meeste nummers op dit album zijn behoorlijk 'downtempo' zoals Heavy, Wareika, Blaster, K2000 en het met een heerlijk bas-intro gezegende Slicer. En als je dacht dat die tracks al langzaam waren gaat het tempo nog iets omlaag in Depth Charge en Silver. Heerlijk!

Er staan ook een paar 'midtempo' nummers op voor de broodnodige afwisseling: opener Acetate, afsluiter Massive en halverwege het toepasselijk getitelde Fast.

Hoogtepunt is wat mij betreft het titelnummer, Dub Voyage. Hierin worden alle dub-registers opengetrokken door Ryan Moore en het is het meest experimentele nummer van de plaat. 

Voor een maximaal effect luister je geen losse nummers maar het hele Dub Voyage album op een flink volume. Als het je aanspreekt kun je met een gerust hart je storten op de rest van de discografie van Twilight Circus, want de uitgaven zijn eigenlijk altijd wel de moeite waard.

© 2016 TTZL


Officiële website: Twilight Circus Dub Sound System
Officiële Facebook: Twilight Circus Dub Sound System
Wikipedia EN: Twilight Circus Dub Sound System
Wikipedia NL: Twilight Circus Dub Sound System

YouTube: Acetate
YouTube: Dub Voyage
YouTube: Heavy
YouTube: Wareika
YouTube: Depth Charge
YouTube: Fast
YouTube: Blaster
YouTube: K2000
YouTube: Slicer
YouTube: Silver
YouTube: Massive

YouTube: Dub Voyage [hele album]

#174: Emerson, Lake & Palmer - Tarkus (1971)

Op 10 maart jl. overleed Keith Emerson in zijn huis in Santa Monica, Californië aan de gevolgen van schotwond aan zijn hoofd. In nieuwsberichten wordt gemeld dat de politie uitgaat van zelfmoord. Passages in een verklaring van Greg Lake lijken daar ook op te wijzen: "...to witness his life coming to an end in the way that it has is painful..." en "May he now be at peace".

Keith Emerson speelde toetsen bij The Nice toen hij in 1970 bassist en zanger Greg Lake ontmoette die op dat moment bij King Crimson actief was. Er was een klik en toen drummer Carl Palmer van Atomic Rooster het trio completeerde was de geboorte van de eerste echte supergroep een feit: Emerson, Lake & Palmer (ELP).

Was het naar hunzelf vernoemde debuut nog redelijk ongecompliceerd, met als blikvanger de single Lucky Man, hun tweede LP Tarkus zou hun naam vestigen als progressieve rockgoden. 

Algemeen wordt hun vijfde album, Brain Salad Surgery, als hun beste beoordeeld. Volgens mij terecht want die vijfsterrenplaat is van begin tot eind van een zeer hoog niveau. Dat kan niet gezegd worden van Tarkus. Bij deze plaat is er een behoorlijk verschil tussen kant A en kant B. 

Als we voor de verandering eerst kant B beschouwen horen we als eerste van de zes tracks Jeremy Bender. Een honky-tonk nummer dat nogal uit de toon valt, net als het laatste nummer van kant B, het rock & roll nummer Are You Ready Eddy?. Daar tussenin staan vier nummers die wel de moeite waard zijn.
Bitches Crystal en A Time And A Place zijn namelijk prima progrock nummers en The Only Way (Hymn) en Infinite Space (Conclusion) zijn goede voorbodes van de link met klassieke muziek die later in de carrière van ELP zo belangrijk zou worden.

De onevenwichtige kant B kan echter niet in de schaduw staan van kant A die geheel wordt ingenomen door het titelnummer. Tarkus is een 21 minuten durend epos dat is bestaat uit zeven delen. 

Tarkus begint met het energieke 'Eruption' waarin Emerson direct laat horen wat een goede toetsenist hij is. Na een minuut of drie vloeit het nummer over in ballad-achtige 'Stones Of Years'. Een sfeervol deel van een minuut of vier waarin vooral de stem van Lake goed tot zijn recht komt. 

Na de één minuut durende explosie van 'Iconoclast' volgt 'Mass', een geweldige uptempo song van drie minuten waarin het basspel van Lake en de drums van Palmer een prominente rol spelen. Ook zit er een lange break in dit deel met een prima toetsensolo van Emerson. Hierna volgt 'Manticore' dat weer een soort progrock tussenspel is waarin fantastisch gemusiceerd wordt. Wat een kracht en gedrevenheid in minder dan twee minuten! 

Tarkus eindigt met twee nummers van elk vier minuten. In het intense nummer 'Battlefield' zit een mooie elektrische gitaarsolo verwerkt en de vocalen van Lake zijn weer indrukwekkend. 'Aquatarkus' brengt de suite vervolgens naar een eind in een instrumentaal nummer waarin de elementen uit de voorgaande zes delen weerklinken. 

Het nummer Tarkus is 21 minuten progrock in optima forma. De onderling behoorlijk verschillende delen worden prachtig tot een continue doorlopend meesterwerk gesmeed. Ik heb het al ontelbare keren beluisterd en het nummer verveelt nooit. Dat kant B van het album niet zo goed is als kant A doet daarom niets af aan mijn grote affectie voor het album Tarkus.

© 2016 TTZL


Officiële website: Emerson, Lake & Palmer / ELP Facebook site
Officiële websites: Keith Emerson / Greg Lake / Carl Palmer
Wikipedia EN: Emerson, Lake & Palmer
Wikipedia NL: Emerson, Lake & Palmer

YouTube: Tarkus
YouTube: Jeremy Bender
YouTube: Bitches Crystal
YouTube: The Only Way (Hymn)
YouTube: Infinite Space (Conclusion)
YouTube: A Time And A Place
YouTube: Are You Ready Eddy?

YouTube: Lucky Man

#173: Pigbag - Papa's Got A Brand New Pigbag (1981)

Er zijn van die nummers die iedereen herkent, maar waarvan maar weinigen direct de uitvoerende en titel kunnen noemen. De enige hit van Pigbag is er zo eentje.

Pigbag bestond jaar of drie beging jaren tachtig en bracht twee albums uit, maar ze worden vooral herinnerd vanwege hun allereerste single: Papa's Got A Brand New Pigbag. 

In het hectische, nerveuze, uptempo nummer domineren percussie en blazers en vooral de in het refrein steeds terugkerende melodie van het koperwerk geeft het nummer zijn herkenbaarheid.

Het merkwaardige mengsel van post-punk, dance-punk en nog wat andere stijlen sloeg echter niet direct aan bij een breed publiek. In de UK "Indie Charts" was het in mei 1981 wel een hit, maar in de reguliere hitlijst kwam het nummer niet. Pas toen ze het een jaar later opnieuw uitgebrachten werd het alsnog een top 3 hit. In Nederland duurde het zelf nog een jaar langer voordat het nummer in juni 1983 tot nummer 8 in de Top 40 reikte.

Natuurlijk verscheen er ook een 12" versie van Papa's Got A Brand New Pigbag en die is beter dan de 7" single omdat het nummer wat meer ruimte krijgt om te ontwikkelen.

De b-kant van de 7" heet The Backside en is een vrij experimenteel nummer waarvan de eerste helft bestaat een soort klankencollage en de tweede helft vooral een samenspel van bas en drums is. Een apart werkje. De b-kant van de 12" heet As It Was... (live) en wordt best vermeden door mensen die de A-kant al te nerveus was. In deze track gaat Pigbag namelijk pas echt los.

Pigbag was als groep geen lang leven beschoren en ook de albums zullen de tand des tijds niet doorstaan. Maar ach, wie maalt daarom als je in ieder geval één nummer voor de eeuwigheid gemaakt hebt?

© 2016 TTZL


Officiële website: Pigbag
Fan website: Pigbag
Wikipedia EN: Pigbag

YouTube: Papa's Got A Brand New Pigbag (7") [clip]
YouTube: The Backside (7" b-kant)
YouTube: Papa's Got A Brand New Pigbag (12")
YouTube: As It Was... (live) (12" b-kant)

#172: Steven Wilson - Routine (2015) [video]

Herinnert u zich blog #124 nog? Dat was een lofzang op het album Hand. Cannot. Erase. van Steven Wilson. Ik schreef hierin over de track Routine het volgende:

<quote> Ook in Routine wordt een boeiend verhaal vertelt, dit keer over de vermissing van kinderen en de worsteling daarmee van de hoofdpersoon:

What do I do with all the children's clothes?
Such tiny things that still smell of them. And the footprints in the hall.
And how to be of use? Make the tea and the soup.
All of their favourites, throw them away.
And all their school books and their running shoes.
Washing them clean in the dirty steel sink.
Routine keep me in line.

Een prachtige bijrol is hierin weggelegd voor de mooie rauwe stem van de Israëlische zangeres Ninet Tayeb. <unquote>

Mijn mening over dit nummer niet veranderd. Het is een fantastisch werkstuk dat muzikaal pendelt tussen verstilde lyriek en snoeiharde uitbarstingen. En de vocale prestaties van Steven en Ninet zijn super.

Alleen mijn duiding van de tekst bleek niet helemaal juist te zijn. Had ik nou maar eerst het uitgebreide fotoboek bij de 'deluxe edition' goed doorgenomen. Dan had ik vanzelf het bijgevoegde krantenknipsel gezien en begrepen waar het nummer over ging.

Gelukkig is er nu ook een fantastisch mooie animatie-videoclip bij het nummer gemaakt, onder de bezielende leiding van Jess Cope die al meerdere clips voor Steven Wilson heeft gemaakt.

In clip blijkt op 07:05 uit de krantenkop ook waarom de hoofdpersoon zo'n verdriet heeft. Gun jezelf de tien minuten die de clip duurt want zelden heb ik zo'n mooie samensmelting van beeld en geluid gezien.

Dat dit nummer ook bij Steven Wilson zelf een speciaal plekje heeft blijkt uit het volgende tekstfragment:

"Amongst the hundreds of songs I have written over the years, 'Routine' has a very special place. It's a deeply sad story of loss and denial, but at its conclusion the clouds lift and there is acceptance at least. Having worked with her on 3 previous videos, I knew as soon as I wrote it that it was perfect for Jess to do something amazing with. Even then nothing prepared me for the organic beauty and power of the film she made, a painstaking labour of love that took her months to produce. When we play the song live I look out into the audience and see people swept away with emotion at the combination of music and animation. To find poetry and beauty in sadness is a wonderful thing I think" - Steven Wilson

Mocht je er nog niet helemaal van overtuigd zijn dat de stemmen van Ninet Tayeb en Steven Wilson prachtig bij elkaar passen, luister dan ook nog even naar hun recente eerbetoon aan David Bowie in de vorm van Space Oddity.

© 2016 TTZL

Officiële website: Steven Wilson
Officieel Youtube-kanaal: Steven Wilson

Wikipedia EN: Steven Wilson

Wikipedia NL: Steven Wilson

YouTube: Routine [audio]

YouTube: Routine [clip]

YouTube: Space Oddity [clip]

#171: Ramones - Ramones (1976)

Iets belangrijks wordt niet altijd direct herkent als het gebeurt. Neem bijvoorbeeld het gelijknamige debuutalbum van de Ramones uit 1976. Tegenwoordig een alom geprezen vijfsterrenplaat, erkent als het feitelijke startpunt van de punk, geroemd om zijn invloed op generatiegenoten én volgers en ook als op zich staand muzikaal hoogtepunt. Maar daar was niet iedereen in 1976 van overtuigd, getuige de kritieken van toen. 

Aan het eind van 1975 waren de Ramones met een demotape langs een aantal platenmaatschappijen gegaan en Sire Records was bereid om de gok te nemen. Voor een bescheiden budget mochten ze hun debuutalbum Ramones opnemen. Veel geld hadden ze er ook niet voor nodig: binnen 7 dagen en voor slechts 6400 dollar klaarden ze de klus.

In de punk rock van de Ramones zijn invloeden terug te horen van eerdere muziekstromingen als garage rock en de vroege rock 'n' roll, maar ook van meidengroepen uit de jaren 50 en 60 en surf rock. Het gebruikte geluidsbeeld roept dan weer herinneringen op aan de vroege platen van The Beatles: de bas op het linkerkanaal, de gitaar op het rechterkanaal en de vocalen en drums in het midden. De plaat krijgt hierdoor een authentiek karakter. Wel gebruikten ze technieken als overdubs en werden vocalen gedubbeld.

De plaat bevat 14 nummers, maar omdat de meeste songs de 2½ minuut niet halen duurt Ramones nog geen half uur. Die dertig minuten zijn echter wel zeer de moeite waard.

Het drietal Blitzkrieg Bop, Beat On The Brat en Judy Is A Punk openen kant A en zijn inmiddels klassiekers. De muziek van de Ramones is wel eens omschreven als een combinatie van 'speed, hooks, stupidity & simplicity' en die combinatie pakt hier bijzonder goed uit. Naast de humor in de teksten valt op dat de deze ook donkere en serieuze thema's behandelen: drugsmisbruik, relatieproblemen, geweld en nazisme.

Op de rest van het album vinden nog pareltjes als Now I Wanna Sniff Some Glue, 53rd & 3rd, I Don't Wanna Walk Around With You en Today Your Love, Tomorrow The World. Speciale vermelding verdient de enige cover van het album, Let's Dance, omdat dit nummer zo mooi de Ramones-methodiek blootlegt. Het nummer wordt niet verandert, ze spelen het alleen maar luider en sneller dan Chris Montez' versie.

Ramones is ook 40 jaar na dato nog steeds een genot om te beluisteren en tot op de dag van vandaag zijn de pseudo-familieleden Joey, Johnny, Dee Dee en Tommy Ramone een invloed voor vele (beginnende) artiesten. Helaas zijn ze er alle vier al niet meer om dat mee te kunnen maken.

© 2016 TTZL


Officiële website: Ramones
Wikipedia EN: Ramones
Wikipedia NL: Ramones

YouTube: Blitzkrieg Bop
YouTube: Beat On The Brat
YouTube: Judy Is A Punk
YouTube: Now I Wanna Sniff Some Glue
YouTube: 53rd & 3rd
YouTube: I Don't Wanna Walk Around With You
YouTube: Today Your Love, Tomorrow The World
YouTube: Let's Dance
YouTube: Ramones [hele album]

YouTube: Let's Dance [Chris Montez]

#170: The Residents - Commercial Album (1980)

Gisteren ben ik naar het optreden (zie tweet) van The Residents in Utrecht geweest en het was weer geweldig. Meer dan 45 jaar bestaan en nog steeds relevante kunst maken, The Residents blijven heel bijzonder. Ik schreef al eerder over deze band in blogs #3 en #118, maar het optreden van gisteren (deel 3 van een retrospectief-trilogie) deed me terugdenken aan hoe mijn fascinatie voor The Residents begon.

Als 15-jarig kereltje las ik in 1980 in Muziekkrant OOR over het Commercial Album van het avant garde collectief The Residents. In de recensie stond dat het een collectie was van 40 nummers met een lengte van één minuut. Een commentaar op de staat van de muziek op dat moment in de vorm van 40 muziekstukken vermomd als radio-advertenties (The Residents hebben in 1980 ook daadwerkelijk 40 advertentieplekken van 1 minuut gekocht bij San Francisco's populairste radio-station van dat moment, KFRC, zodat ieder nummer van het album in drie dagen voorbij kwam). Geboeid door het verhaal heb ik het album aangeschaft.

De eerste draaibeurt was er één van verwondering en onbegrip. Waar luister ik naar? Maar ik werd er wel door geboeid en enkele draaibeurten verder was ik verkocht.

Het is moeilijk favorieten aan te wijzen tussen de 40 pareltjes. Er zitten nummers tussen met pop-invloeden zoals Easter Women, Amber, Red Rider en Dimples And Toes, maar ook atmosferischer stukken als Die In Terror en Love Leaks Out.

Ook is het The Residents gelukt songs van slechts 1 minuut te maken met een kop en een staart, zoals Act Of Being Polite, Less Not More en het misschien wel beste nummer: Loss Of Innocence.

Voor vier nummers (Moisture, Act of Being Polite, Perfect Love en Simple Song) kregen The Residents budget om videos te maken. Het door Graeme Whifler geregisseerde resultaat werd uiteindelijk opgenomen in de collectie van The Museum of Modern Art in New York. 

The Residents hebben inmiddels zo'n zestig albums gemaakt, maar Commercial Album blijft voor mij toch wel één van de favorieten en wordt nog regelmatig gedraaid.

NB Op sommige heruitgaven van het album staan non-album bonustracks en daar staan een paar interessante covers op:
We're A Happy Family (de versie van Ramones)
Jailhouse Rock (de versie van Elvis Presley)
This Is A Man's Man's Man's World (de versie van James Brown)
Hit The Road Jack (de versie van Ray Charles)

© 2016 TTZL


Officiële website: The Residents
Wikipedia EN: The Residents
Wikipedia NL: The Residents

YouTube: Commercial Album
YouTube: One Minute Movies 

YouTube: We're A Happy Family (Ramones)
YouTube: Jailhouse Rock (Elvis Presley)
YouTube: This Is A Man's World (James Brown)
YouTube: Hit The Road Jack (Ray Charles)

#169: Earth, Wind & Fire - All 'n All (1977)

Helaas beste lezers, ook deze week is er weer muzikale grootheid heengegaan: Maurice White, de spil van Earth, Wind & Fire. Hij leed al sinds het einde van de jaren tachtig aan de ziekte van Parkinson en dat is hem ook uiteindelijk fataal geworden.

Earth, Wind & Fire had voor het eerst succes in de U.S. begin jaren zeventig met hun derde album (Last Days And Time). In Nederland hadden ze in 1975 en 1976 wel al kleine hitjes met Shining Star en Sing A Song, maar de echte doorbraak kwam pas in 1977 met hun achtste studio-album All 'n All. De plaat stond 24 weken lang in de albumlijst en reikte tot nummer 4.

De aanjager voor het album was de Top 10 hit Fantasy. Het nummer heeft een rustig intro waarna de ritme-tandem het startschot krijgt van de blazerssectie. Daarna ontvouwt zich een lekker 'laid-back' nummer met de kenmerkende vocale harmonieën van Philip Bailey's falset en Maurice White's tenor. 

Daarvoor is het album al geopend met Serpentine Fire. Een uptempo nummer waarin Maurice White zich heeft uitgeleefd in de arrangementen. Er gebeurt van alles in dit nummer en iedere keer als je het luistert hoor je weer nieuwe dingen. Niet alleen hebben de blazers een prominente rol, ook de ritmesectie valt op. Het is goed te horen dat Maurice White voorafgaand aan dit album een maand in Argentinië en Brazilië verbleef. De invloed van de Zuid-Amerikaanse percussie is duidelijk aanwezig, net als op de rest van het album.

De duo-track In The Marketplace (interlude)/Jupiter is een wat merkwaardige twee-eenheid. Een kort meditatief moment gevolgd door geweldige adrenalinestoot. Heerlijk stuwende bas en drums, geweldige koortjes en de blazers hebben nooit beter geklonken dan op dit nummer. Na de ballad Love's Holiday sluit Brazilian Rhyme (Beijo) (opnieuw een soort 'interlude') kant 1 af.

Kant 2 spiegelt een beetje kant 1 met een ballad [I'll Write A Song For You], nummers met veel energie [Magic Mind en het jazzy Runnin'], een dromerige 'interlude' [Brazilian Rhyme (Ponta de Areia)] en dat alles bijna overdadig gearrangeerd. 

Daarna wordt het album afgesloten met het epische Be Ever Wonderful waarin zowat alle elementen uit de voorgaande nummers worden samengebracht. 

Hoezeer ook de nummers op zichzelf kunnen staan, het is met name de cohesie van het album dat het zo sterk maakt. De nummers vloeien in elkaar over of trekken elkaar aan en vormen uiteindelijk een geheel dat groter is dan de som der delen en ook 40 jaar na verschijning nog weet te boeien en te ontroeren.

© 2016 TTZL


Officiële website: Earth, Wind & Fire
Wikipedia EN: Earth, Wind & Fire
Wikipedia NL: Earth, Wind & Fire

YouTube: Serpentine Fire

YouTube: Fantasy
YouTube: In The Marketplace (interlude)/Jupiter
YouTube: Love's Holiday
YouTube: Brazilian Rhyme (Beijo)
YouTube: I'll Write A Song For You
YouTube: Magic Mind
YouTube: Runnin'
YouTube: Brazilian Rhyme (Ponta de Areia)
YouTube: Be Ever Wonderful

YouTube: All 'n All [hele album]
YouTube: Shining Star
YouTube: Sing A Song

#168: Jefferson Airplane - Surrealistic Pillow (1967)

Begin 2016 heeft dit muziek-blog meer weg van een necrologie-blog. Ook deze week heeft weer een icoon het tijdelijke voor het eeuwige verwisseld: Paul Kantner (1941-2016), mede-oprichter van Jefferson Airplane.

Het verhaal van Jefferson Airplane begint in 1965 als Marty Balin de Paul Kantner ontmoet. Ze besluiten een groep op te richten en vragen onder andere zangeres Signe Toly Anderson om zich bij hen te voegen. 

Na hun podiumdebuut in augustus 1965 maakten ze snel naam en al in november 1965 tekenen ze een contract bij RCA. Hun eerste album verscheen een klein jaar later: Jefferson Airplane Takes Off. Na het verschijnen van dat album vonden er enkele veranderingen plaats in de samenstelling van de groep waarvan de belangrijkste de komst van Grace Slick was (Anderson kon haar familieleven niet meer met dat van de groep combineren). 

Haar krachtige stem past perfect bij die van Marty Balin en zou cruciaal blijken voor het komende succes van Jefferson Airplane. Grace Slick nam twee nummers mee van haar vorige groep (The Great Society): het door haar zwager Darby Slick geschreven Somebody To Love en het door haar zelf geschreven White Rabbit. 

De nummers komen terecht op het tweede Jefferson Airplane album Surrealistic Pillow. Alhoewel de tracks niet de eerste keus van de platenmaatschappij waren om als single te verschijnen zouden ze wel de doorbraak bewerkstelligen. Inmiddels zijn beide nummers onvervalste klassiekers en staan ze in bijvoorbeeld de Top 2000 en Rolling Stone's "500 Greatest Songs Of All Time".

Maar naast deze overbekende nummers staat er nog veel meer moois op het album. Opener She Has Funny Cars is een uptempo nummer met een intrigerend intro, mooie tempowisselingen en fantastische samenzang van Marty Balin en Grace Slick. 3/5 Of A Mile In 10 Seconds en D.C.B.A. -25 zijn vergelijkbare nummers van dezelfde kwaliteit. In de titel van het laatstgenoemde nummer verwijst "DCBA" overigens naar het gebruikte akkoordenschema en "-25" verwijst naar Lysergeenzuurdi-ethylamide (C₂₀H₂₅N₃O), bekend als LSD-25 of simpelweg LSD.

Er staan echter niet alleen uptempo nummers op het album. Er is een akoestisch gitaar-intermezzo (Embryonic Journey) en zowel Today als Comin' Back To Me zijn prima ballads. Maar ook in de midtempo tracks My Best Friend, How Do You Feel en Plastic Fantastic Lover wordt het tempo wat teruggeschroefd. Waar de eerste twee nummers een meer akoestische inslag hebben heeft Plastic Fantastic Lover een heerlijk jankende elektrische gitaar. Het is het laatste nummer op het album en het is een geweldige afsluiter.

Als er één ding is dat Surrealistic Pillow aantoont dan is het wel dat Jefferson Airplane met recht de wegbereiders van de hele psychedelische rockscene genoemd mogen worden. Dit album is de blauwdruk geweest waarna artiesten als Janis Joplin, Grateful Dead en Quicksilver Messenger Service zouden volgen. Jefferson Airplane was ook de eerste band van de San Francisco Sound die commercieel succes had en Grace Slick mag met recht de eerste rockdiva genoemd worden. Al met al is dit album een mijlpaal in de rockhistorie.

© 2016 TTZL


Officiële website: Jefferson Airplane / Jefferson Starship
Wikipedia EN: Jefferson Airplane / Jefferson Starship / Starship / Paul Kantner
Wikipedia NL: Jefferson Airplane

YouTube: She Has Funny Cars

YouTube: Somebody To Love
YouTube: My Best Friend
YouTube: Today
YouTube: Comin' Back To Me
YouTube: 3/5 Of A Mile In 10 Seconds
YouTube: D.C.B.A. -25
YouTube: How Do You Feel
YouTube: Embryonic Journey
YouTube: White Rabbit
YouTube: Plastic Fantastic Lover