Prince is de zoveelste in een lange rij van muziekgrootheden die de afgelopen maanden het loodje heeft gelegd. Het begon eind 2015 met de dood van Lemmy (#164), gevolgd door Bowie (#166), Glenn Frey (#167), Maurice White (#169) en Keith Emerson (#174).
Prince was natuurlijk dé gezichtsbepalende artiest van de jaren 80 (sorry Madonna en Michael Jackson), maar hij was al eind jaren 70 begonnen en bleef relevante albums maken tot aan zijn dood. Ik heb daarom nog even getwijfeld welk album het onderwerp van dit blog moest worden. Zijn doorbraakalbum Dirty Mind uit 1980? Of juist zijn recente tweeluik HITnRUN Phase One en Phase Two? Maar eigenlijk kon ik niet heen om zijn 'magnum opus', Sign "☮" The Times.
Het was het eerste album (na Purple Rain, Around The World In A Day en Parade) dat hij weer uitbracht onder zijn eigen naam zonder de toevoeging "& The Revolution".
Sign "☮" The Times is eigenlijk het resultaat van een aantal niet uitgebrachte projecten. Zo was er Dream Factory, dat een album van The Revolution moest worden, er was een album van zijn alter ego Camille en toen beide projecten niet doorgingen gebruikte hij de nummers voor zijn driedubbel-album Crystal Ball. De platenmaatschappij wilde echter niet meer dan een dubbel-album uitbrengen en de drie projecten evolueerden toen in Sign "☮" The Times. Overigens is het onuitgebrachte Crystal Ball album is weer iets anders dan de Crystal Ball CD-box uit 1998... (hallo, bent u daar nog?).
Een blog over Prince maken met links maar muziekfragmenten is trouwens nog een hele uitdaging. Prince had een soort haat/liefde-verhouding met internet (lees bijvoorbeeld dit artikel) die er voor zorgt dat een upload van een Prince-nummer op bijvoorbeeld YouTube kansloos is. Het geluid van je upload wordt direct geblokt. Ook van streaming-diensten moest hij niets hebben:
“Tell me a musician who’s got rich off digital sales. Apple’s doing pretty good though, right?”
Aan de andere kant heeft hij vele (thema)websites gehad en met zijn NPG Music Club website heeft hij zelfs een Webby Lifetime Achievement Award gewonnen.
Gelukkig heb ik toch nog links op andere sites kunnen vinden, al zijn dit veelal niet de albumversies, maar de equivalenten uit de fantastische Sign "☮" The Times bioscoopproductie waarin live-elementen, studio-opnamen en geacteerde stukken tot een boeiend geheel worden gesmeed.
Het album opent met het titelnummer van Sign "☮" The Times waarin het sombere jaren 80-beeld van AIDS, drugs en 'gang related violence' opdoemt. Wat opvalt bij de rest van het album is de diversiteit van de nummers. Hiermee doet het denken aan soortgelijke dubbelalbum-meesterwerken als 'The Beatles' (ook wel 'White Album') van The Beatles, 'Something/Anything?' van Todd Rundgren, 'London Calling' van The Clash of 'Exile On Main St.' van de Rolling Stones.
Zo is er Housequake waarin de house- en rap-invloeden overduidelijk zijn en zijn een flink aantal uptempo nummers waarin de adrenaline en testosteron in overvloed aanwezig zijn: Play In The Sunshine, Hot Thing, U Got The Look (met Sheena Easton), Strange Relationship, I Could Never Take The Place Of Your Man en It's Gonna Be A Beautiful Night.
In The Ballad Of Dorothy Parker en Forever In My Life gaat het tempo omlaag en heeft de muziek een experimenteel en vervreemdend karakter. Alsof je luistert naar slaapkamerdemo's, maar dan wel van een zeer hoog niveau.
Prince' melancholische kant komt sterk naar voren in nummers als It, Starfish and Coffee (hier in de Muppet Show versie) en Adore. Een bijzondere loot aan deze boom is If I Was Your Girlfriend. Dit is één van de tracks die bedoeld waren voor het album van zijn alter-ego Camille. De vocalen zijn versneld en dat geeft een vervreemdend effect samen met de tekst, geschreven vanuit een originele invalshoek:
If I was your girlfriend
Would U let me dress U
I mean, help U pick out your clothes
Before we go out
Naast Slow Love kent één andere ballad en dat is wat mij betreft het hoogtepunt van het album, The Cross. Het begint met alleen de stem en de gitaar van Prince. Na een ruime minuut komen de drums erbij. Eerst nog heel spaarzaam, maar allengs neemt de intensiteit toe. Na weer een ruime minuut verhoogt het drumtempo, horen we een scheurende, vervormde gitaar en wordt ook Prince' zang veel intenser. Uiteindelik wordt het nummer via een fade-out en afsluitende, meerstemmige uithaal naar een climax gebracht.
Prince heeft natuurlijk heel veel moois gemaakt, maar met Sign "☮" The Times en een goede verzamelaar (bijvoorbeeld The Hits/The B-Sides) heb je de essentie van deze grote artiest al te pakken.
© 2016 TTZL
Overzicht "Prince's Official Websites": GoldiesParade
Fan Website: Prince
Wikipedia EN: Prince
Wikipedia NL: Prince
Vandaag was het weer zover, Record Store Day (zie ook de RSD-blogs #24, #76 en #128). Deze keer kon ik niet 's ochtends vroeg naar Concerto (Utrechtsestraat, Amsterdam), dus probeerde ik het een keer iets later op de ochtend bij North End Haarlem (Marsmanplein).
Ik had mijn zinnen gezet op vijf uitgaven, maar helaas hadden ze er maar twee voor me:
Metallica - Liberté, Égalité, Fraternité, Metallica!Een CD met live-opnamen uit 2003 uit de Franse concertzaal Le Bataclan waar de terroristische aanslag in november 2015 plaatsvond. De opbrengsten gaan naar het Give For France fonds.
Iron Maiden - Empire Of The Clouds
Een 'picture disc' 12 inch met op kant A het epos Empire Of The Clouds van hun laatste album (zie blog #150) en op de B-kant een interview over de totstandkoming van het nummer over de ramp van His Majesty's Airship R101 in 1930.
Het gratis RSD-item van dit jaar is een 7" single van Eefje de Visser. Ik had haar naam wel eens gelezen, maar eigenlijk nog nooit iets van haar gehoord. Op de A-kant vinden het nummer Staan. Aan de ene kant heel gepolijst, zowel de stem als de muziek. Maar dan valt opeens op hoe goed de tekst is en hoe hoekig de zanglijn. En dat die mooi contrasteert met de muziek. En dat die muziek toch ook aparte hoekjes omgaat. Intrigerend nummer van haar album Nachtlicht. Op de B-kant Luister II, een alternatieve versie van het nummer Luister van haar album.
Bij thuiskomst toch maar besloten alsnog naar Concerto te gaan. Dat bleek een goede beslissing, want de andere drie uitgaven kon ik daar nog scoren:
The Residents - Please Don't Steal It!
Een op roze vinyl geperste heruitgave van een promotie-album uit 1979.
Frank Zappa & The Mothers Of Invention - My Guitar/Dog Breath
Een heruitgave van de originele 7" uit 1969 op 'splatter green' vinyl.
Kijk hier een kort filmpje als je wilt weten hoe ze 'splatter vinyl' maken.
Frank Zappa - Joe's Garage
Een heruitgave van de originele 7" uit 1979 op een prachtige picture disc.
Al met al weer een succesvolle RSD, dit keer in twee delen. Volgend jaar ben ik er weer bij. Ik hoop dan wel dat de trend van het ter gelegenheid van RSD op vinyl uitbrengen van reguliere en volop verkrijgbare CD-opnamen dan weer over is. Veel leuker is het als er exclusieve producten worden uitgebracht of dingen die al heel lang niet meer verkrijgbaar zijn.
© 2016 TTZL
Officiële website: Record Store Day (.com)
Officiële website: Eefje de Visser
Wikipedia NL: Eefje de Visser
Vorige week besprak in mijn blog (#177) het album Achtung Baby van U2 en refereerde daarin al naar de daaropvolgende EP die ineens een volwaardig album bleek: Zooropa.
Op deze plaat bouwt U2 verder op het fundament van Achtung Baby en experimenteert nog meer met invloeden uit de electronic dance music, industrial music en alternative rock.
Het openingsnummer Zooropa is eigenlijk twee nummers ineen. De eerste twee minuten hebben wel iets weg van een 'soundscape' waarin allerlei klanken en stemmen te horen zijn. Daarna gaat het nummer vrij abrupt over in een rustige midtempo poprock song met dance-invloeden die opbouwt naar een onstuimige climax. De Berlijn-connectie (zie #177) is nog te horen in de allereerste regel van het nummer: "Zooropa, Vorsprung durch Technik"!
Gelijksoortige nummers zijn het speelse Babyface, de prachtige lovesong Stay (Faraway, So Close!), het met een rauwe gitaar opgetuigde Dirty Day en de country-achtige afsluiter The Wanderer, samen met Johnny Cash. In de vorm van The First Time staat er ook een prachtige ballad op het album.
De andere vier nummers zorgden ervoor dat niet iedere U2-fan het album enthousiast ontving. Zo is Some Days Are Better Than Others ritmisch één en al dance en zit het barstensvol geluidsexperimenten. Bij iedere luisterbeurt (op de koptelefoon) hoor je weer nieuwe dingen op de achtergrond gebeuren.
Lemon wordt dan weer door Bono met een kopstem gezongen en het nummer flirt met elementen uit hoogtijdagen van de Euro disco. Het is even wennen, maar zorgt wel voor een pakkend nummer.
Twee nummers zijn mijn persoonlijke favorieten. Numb, dat bij hoge uitzondering niet gezongen wordt door Bono maar door gitarist The Edge, kent gedempt klinkend ritme met daarover heen een sterk vervormde gitaar. Met het zingen (of eerder gemompel) van The Edge levert dit een heel vreemd nummer op. Vreemd, maar wel heel lekker en het wordt bij iedere draaibeurt beter.
Absolute hoogtepunt is Daddy's Gonna Pay For Your Crashed Car. Eerst is er een intro dat klinkt als de muziek van Oost-Europese film uit 1930. Vervolgens start het nummer na een seconde of 20 pas echt met 'sonic attack' van bas en drums die me na al die jaren nog steeds kippenvel bezorgt. In de rest van het nummer komen alle elementen van Achtung Baby, Zooropa en de ZOO TV Tour samen in een sonisch orgasme dat zijn weerga niet kent.
Achtung Baby en Zooropa waren een heel gedurfde stap van een reeds gearriveerde band op zoek naar zichzelf. Dat de albums onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn blijkt ook wel uit het feit dat Zooropa onderdeel is van de Über Deluxe Edition en de Super Deluxe Edition (6 CD's, 4 DVD's en nog veel meer) van de 20th Anniversary uitgaven van Achtung Baby.
© 2016 TTZL
Officiële website: U2
Wikipedia EN: U2
Wikipedia NL: U2
Het album Achtung Baby is een omslagpunt in het werk van U2. Op hun eerste drie albums lag de focus nog vooral op Ierland en de UK. De drie daaropvolgende albums waren meer Amerikaans georiënteerd. Het laatste album van die drie (Rattle and Hum) werd nogal wisselend ontvangen en de kritiek (het album zou erg "pretentieus" zijn) leidde tot een heroriëntatie binnen de groep.
Dit ging niet zonder slag of stoot want de ene helft (drummer Larry Mullen, Jr. en bassist Adam Clayton) wilde verder waar men na The Unforgettable Fire en The Joshua Tree was gebleven. De andere helft (gitarist The Edge en zanger Bono) wilde echter een koers met meer avontuur en experiment gaan varen.
Het tijdens een improvisatiesessie geschreven One zou de doorbraak blijken te zijn. Hierna ontstond langzaam maar zeker een gezamenlijke focus onder leiding van de vertrouwde producers Brian Eno en Daniel Lanois.
Met het gezicht richting Europa werden invloeden uit de electronic dance music, industrial music en alternative rock verwerkt in de muziek. Het verblijf van een paar maanden in Berlijn (ten tijde van de hereniging van de Duitsland) zal hier zeker mee te maken hebben.
De vervormde gitaren in het intro van albumopener Zoo Station maken direct duidelijk dat we met een andere U2 te maken hebben. Ook de stem van Bono is door de vervormer gehaald en de muziek is qua opbouw dan wel een traditionele rocksong, maar het palet aan geluiden is zo dicht en gevarieerd dat pas na een aantal luisterbeurten alle geheimen zijn vrijgegeven. Until the End of the World, The Fly en Acrobat hebben eenzelfde soort avontuurlijkheid en experimenteerdrift in zich en weten echt te verrassen.
Een ander opvallend punt van het album is dat de teksten veel persoonlijker zijn dan voorheen. Waren eerder de wereldproblemen vaak het onderwerp van de nummers, nu worden in nummers als Even Better Than The Real Thing, Who's Gonna Ride Your Wild Horses, So Cruel, Mysterious Ways en Ultraviolet (Light My Way) meer persoonlijke zaken aangesneden in stuk voor stuk ijzersterke songs.
Gelukkig zijn er ook twee rustiger nummers die het album de nodige lucht geven: Tryin' to Throw Your Arms Around the World en Love Is Blindness.
Het album werd unaniem lovend ontvangen en werd één van hun best verkopende platen. U2's experimenteerhonger was echter nog lang niet gestild zoals al bleek tijdens de Zoo TV Tour. Een groots geënsceneerd multimedia evenement waarin oververzadiging door televisie en andere media werd gehekeld.
Tijdens een zes maanden durende rustpauze in de Zoo TV Tour begon U2 met schrijven en opnemen van een EP die uiteindelijk zou uitgroeien tot een volwaardig album. Maar daarover volgende week meer.
© 2016 TTZL
Officiële website: U2
Wikipedia EN: U2
Wikipedia NL: U2
Vandaag op dit blog een keer geen album of single, maar een thema-blog over Pasen. Toen ik ging opzoeken of er veel nummers gemaakt waren over Pasen (of "Easter") werd ik positief verrast. Het was nog best moeilijk om een keuze te maken uit het rijke, geschakeerde aanbod.
Simple Minds - East At Easter (1984)
Als eerste een nummer van het laatste album van de Simple Minds dat ik nog écht de moeite waard vind, Sparkle In The Rain. De zo kenmerkende grote gebaren en pathetiek zijn hier al ruimschoots aanwezig, maar nog niet zo over de top als op latere albums. Het nummer is een pleidooi voor vrede in de tijd van de Falklandoorlog en de Libanese burgeroorlog.
Patti Smith Group - Easter (1978)
Het nummer van de Patti Smith Group van het gelijknamige album is dan weer van een geheel andere orde (ik schreef hierover in mijn blog #126). Het is een complexe, intrigerende ballad met katholieke referenties in zowel tekst als muziek.
XTC - Easter Theatre (1999)
Het meest recente nummer uit dit lijstje is van één van de interessantste Britse groepen ooit, XTC. Zij mixten midden jaren zeventig post-punk met Beatlesque melodieën en ontwikkelden hieruit een geheel eigen universum. Dit nummer komt van hun op één na laatste album, Apple Venus Volume 1 en laat goed horen tot wat voor intelligente popmuziek zij waren geëvolueerd.
The Blue Nile - Easter Parade (1984)
De Schotse band The Blue Nile doet het met vier albums in tweeëndertig jaar wel heel rustig aan. Anderzijds zijn die vier albums dan weer zo mooi dat je het ze vergeeft. Deze track komt van hun eerste album A Walk Across The Rooftops (zie ook blog #30) en is zo mooi, zo verstild, in één woord geweldig.
The Residents - Easter Woman (1980)
Als één van mijn persoonlijke favorieten mogen The Residents natuurlijk niet ontbreken. Dit nummer komt van hun Commercial Album (zie blog #170), waarop alleen nummers staan met een lengte van één minuut, en is een klein Residents-juweeltje met pop-invloeden.
Frank Zappa - Watermelon in Easter Hay (1979)
Mijn grote held Frank Zappa is natuurlijk de uitsmijter met wat hij zelf (en vele anderen met hem) zijn meest geslaagde gitaarsolo ooit vond. Het nummer komt van het album Joe's Garage (zie blog #1) en gaat me nooit vervelen.
Fijne (muzikale) Pasen!
© 2016 TTZL
Wikipedia EN: Easter
Wikipedia NL: Pasen
Ryan Moore is een in Nederland woonachtige bassist en drummer/percussionist uit Canada met een voorliefde voor dub muziek. Hij begon zijn muzikale loopbaan in Canada, maar verhuisde begin jaren negentig naar Nederland en speelde vanaf 1992 tien jaar bij The Legendary Pink Dots, een Engels/Nederlandse experimentele rockband die sinds 1980 bestaat.
Vanaf 1995 leeft hij zijn voorliefde voor dub uit in zijn solo-project Twilight Circus Dub Sound System (ook wel 'Twilight Circus Sound System' of kortweg 'Twilight Circus'). Hierin laat hij horen fan te zijn van pioniers als King Tubby, Lee "Scratch" Perry en Scientist, maar ook aansluiting te hebben bij hedendaagse producers als Mad Professor en Adrian Sherwood.
Twilight Circus brengt in de geest van de oude Jamaicaanse gelimiteerde dub 10" inch vinylplaten uit, maar ook 7" singles en albums op LP, CD en tegenwoordig ook als download via Bandcamp. Eén van zijn beste albums vind ik Dub Voyage.
De meeste nummers op dit album zijn behoorlijk 'downtempo' zoals Heavy, Wareika, Blaster, K2000 en het met een heerlijk bas-intro gezegende Slicer. En als je dacht dat die tracks al langzaam waren gaat het tempo nog iets omlaag in Depth Charge en Silver. Heerlijk!
Er staan ook een paar 'midtempo' nummers op voor de broodnodige afwisseling: opener Acetate, afsluiter Massive en halverwege het toepasselijk getitelde Fast.
Hoogtepunt is wat mij betreft het titelnummer, Dub Voyage. Hierin worden alle dub-registers opengetrokken door Ryan Moore en het is het meest experimentele nummer van de plaat.
Voor een maximaal effect luister je geen losse nummers maar het hele Dub Voyage album op een flink volume. Als het je aanspreekt kun je met een gerust hart je storten op de rest van de discografie van Twilight Circus, want de uitgaven zijn eigenlijk altijd wel de moeite waard.
© 2016 TTZL
Officiële website: Twilight Circus Dub Sound System
Officiële Facebook: Twilight Circus Dub Sound System
Wikipedia EN: Twilight Circus Dub Sound System
Wikipedia NL: Twilight Circus Dub Sound System
Op 10 maart jl. overleed Keith Emerson in zijn huis in Santa Monica, Californië aan de gevolgen van schotwond aan zijn hoofd. In nieuwsberichten wordt gemeld dat de politie uitgaat van zelfmoord. Passages in een verklaring van Greg Lake lijken daar ook op te wijzen: "...to witness his life coming to an end in the way that it has is painful..." en "May he now be at peace".
Keith Emerson speelde toetsen bij The Nice toen hij in 1970 bassist en zanger Greg Lake ontmoette die op dat moment bij King Crimson actief was. Er was een klik en toen drummer Carl Palmer van Atomic Rooster het trio completeerde was de geboorte van de eerste echte supergroep een feit: Emerson, Lake & Palmer (ELP).
Was het naar hunzelf vernoemde debuut nog redelijk ongecompliceerd, met als blikvanger de single Lucky Man, hun tweede LP Tarkus zou hun naam vestigen als progressieve rockgoden.
Algemeen wordt hun vijfde album, Brain Salad Surgery, als hun beste beoordeeld. Volgens mij terecht want die vijfsterrenplaat is van begin tot eind van een zeer hoog niveau. Dat kan niet gezegd worden van Tarkus. Bij deze plaat is er een behoorlijk verschil tussen kant A en kant B.
Als we voor de verandering eerst kant B beschouwen horen we als eerste van de zes tracks Jeremy Bender. Een honky-tonk nummer dat nogal uit de toon valt, net als het laatste nummer van kant B, het rock & roll nummer Are You Ready Eddy?. Daar tussenin staan vier nummers die wel de moeite waard zijn.
Bitches Crystal en A Time And A Place zijn namelijk prima progrock nummers en The Only Way (Hymn) en Infinite Space (Conclusion) zijn goede voorbodes van de link met klassieke muziek die later in de carrière van ELP zo belangrijk zou worden.
De onevenwichtige kant B kan echter niet in de schaduw staan van kant A die geheel wordt ingenomen door het titelnummer. Tarkus is een 21 minuten durend epos dat is bestaat uit zeven delen.
Tarkus begint met het energieke 'Eruption' waarin Emerson direct laat horen wat een goede toetsenist hij is. Na een minuut of drie vloeit het nummer over in ballad-achtige 'Stones Of Years'. Een sfeervol deel van een minuut of vier waarin vooral de stem van Lake goed tot zijn recht komt.
Na de één minuut durende explosie van 'Iconoclast' volgt 'Mass', een geweldige uptempo song van drie minuten waarin het basspel van Lake en de drums van Palmer een prominente rol spelen. Ook zit er een lange break in dit deel met een prima toetsensolo van Emerson. Hierna volgt 'Manticore' dat weer een soort progrock tussenspel is waarin fantastisch gemusiceerd wordt. Wat een kracht en gedrevenheid in minder dan twee minuten!
Tarkus eindigt met twee nummers van elk vier minuten. In het intense nummer 'Battlefield' zit een mooie elektrische gitaarsolo verwerkt en de vocalen van Lake zijn weer indrukwekkend. 'Aquatarkus' brengt de suite vervolgens naar een eind in een instrumentaal nummer waarin de elementen uit de voorgaande zes delen weerklinken.
Het nummer Tarkus is 21 minuten progrock in optima forma. De onderling behoorlijk verschillende delen worden prachtig tot een continue doorlopend meesterwerk gesmeed. Ik heb het al ontelbare keren beluisterd en het nummer verveelt nooit. Dat kant B van het album niet zo goed is als kant A doet daarom niets af aan mijn grote affectie voor het album Tarkus.
© 2016 TTZL
Officiële website: Emerson, Lake & Palmer / ELP Facebook site
Officiële websites: Keith Emerson / Greg Lake / Carl Palmer
Wikipedia EN: Emerson, Lake & Palmer
Wikipedia NL: Emerson, Lake & Palmer
Prince is de zoveelste in een lange rij van muziekgrootheden die de afgelopen maanden het loodje heeft gelegd. Het begon eind 2015 met de dood van Lemmy (#164), gevolgd door Bowie (#166), Glenn Frey (#167), Maurice White (#169) en Keith Emerson (#174).
Prince was natuurlijk dé gezichtsbepalende artiest van de jaren 80 (sorry Madonna en Michael Jackson), maar hij was al eind jaren 70 begonnen en bleef relevante albums maken tot aan zijn dood. Ik heb daarom nog even getwijfeld welk album het onderwerp van dit blog moest worden. Zijn doorbraakalbum Dirty Mind uit 1980? Of juist zijn recente tweeluik HITnRUN Phase One en Phase Two? Maar eigenlijk kon ik niet heen om zijn 'magnum opus', Sign "☮" The Times.
