Zoeken in deze blog

zondag 25 juni 2017

#241: Omar & The Howlers - Hard Times In The Land Of Plenty (1987)

Bij het zoeken naar een blogonderwerp voor deze week stuitte ik op een heerlijke CD van Omar & The Howlers die heel veel in de lade van mijn CD-speler heeft rondgedraaid. Onvervalste blues rock, vermengd met scheuten Texas blues en southern rock.

De band maakte tussen 1980 en 1984 eerst twee albums voor kleine, onafhankelijke platenlabels voordat ze werden opgepikt door het grote Columbia Records. Daardoor kon de band in 1987 ook in Europa onder de aandacht gebracht worden via recensies in muziekbladen van hun Columbia-debuutalbum Hard Times In The Land Of Plenty.

 Na hun tweede Columbia-album kwam echter de overname door Sony en werd er een grote schoonmaak gehouden onder de artiesten. Omar & The Howlers was één van de slachtoffers en sindsdien brengen ze hun albums uit via allerlei kleinere maatschappijen.

 Hun korte tijd bij Columbia heeft in ieder geval wel een fantastische plaat opgeleverd. De opener van het album is het titelnummer, Hard Times In The Land Of Plenty. Een lekker uptempo blues rock nummer met een herkenbare riff en een ritmesectie als een doordenderende goederentrein. Maar de échte troef is de stem van Omar Dykes: krachtig, rauw en toch soepel. 

 Dat de band van meer markten thuis is bewijzen ze direct daarna met Dancing In The Canebrake dat veel meer pop en soul bevat en met een heerlijk orgeltje als extraatje.

 Doordat Omar & The Howlers niet zo bekend zijn geworden als pakweg Stevie Ray Vaughan of Joe Bonamassa is er ook veel minder van ze te vinden op YouTube. Toch denk ik dat You Ain't Fooling Nobody en de live-versies van Border Girl, Mississippi Hoo Doo Man en Lee Anne genoeg zijn om aan te tonen wat voor een geweldige nummers er op het album staan.

 Ben je nog niet overtuigd (of juist wel!) kijk dan eens naar de Rockpalast opnamen van Omar & The Howlers op Crossroads 2005.

© 2017 TTZL


Officiële website: Omar & The Howlers
Wikipedia EN: Omar & The Howlers
YouTube: Hard Times In The Land Of Plenty [clip]
YouTube: Dancing In The Canebrake
YouTube: Border Girl [live]
YouTube: Mississippi Hoo Doo Man [live]
YouTube: You Ain't Fooling Nobody
YouTube: Lee Anne [live]

 YouTube: Crossroads 2005 [Rockpalast]
Gepost door op Geen opmerkingen:

zondag 18 juni 2017

#240: The Tubes - The Completion Backward Principle (1981)

In blog #49 schreef ik over het album Remote Control uit 1979. Die plaat van de San Francisco-rockers The Tubes was groots, des te opvallender dus dat de opvolger uit 1981, The Completion Backward Principle, minstens zo goed is.

 Het was trouwens wel even schrikken voor de trouwe fans van The Tubes toen het album uitkwam. Zo was het album was geproduceerd door David Foster die bekend was van werk voor Diana Ross, Donna Summer en Earth, Wind & Fire. Daarnaast stonden de bandleden op de achterkant van de hoes afgebeeld in kostuum en ademde alle promotie een business-sfeer uit.

 Na een korte, inleidende boodschap om toch 'vooral beide plaatkanten in één vergadering te draaien' gaat Talk To Ya Later los en verdwijnen alle twijfels. Met hulp van Toto's Steve Lukather wordt er een puike rock/power-pop track neergezet die het album prima opent.

 Na het heerlijk ironische Sushi Girl volgt een mooi rockballad, Amnesia. Kant 1 sluit daarna af met twee van mijn favoriete tracks van het album. Allereerst is er Mr. Hate waarin we een man horen die op de vlucht is voor de politie, omdat hij er (onterecht?) van wordt beschuldigd zijn moeder en zus te hebben vermoord. Laat het maar aan Fee Waybill over om de mentale staat van de hoofdpersoon in de vocalen door te laten klinken! Daarna is Attack Of The Fifty Foot Woman een prachtige ode aan de gelijknamige jaren 50 cultfilm met een heerlijke tongue-in-cheek tekst: 

 My God I screamed to my distress, 
I got a fifty woman in a five foot dress

 Kant 2 opent net als kant 1 met een heerlijke uptempo song, Think About Me, waarna er in A Matter Of Pride wat R&B-invloeden waar te nemen zijn. Dit is het nummer waarin de invloed van producer David Foster duidelijk te horen is, maar het pakt hier zeker niet slecht uit. 

Foster's stempel zit ook duidelijk op de tweede ballad van het album, Don't Want To Wait Anymore. Dit nummer wordt voor de verandering gezongen door gitarist Bill Spooner en doet wat gladjes aan. Het leverde de band in de U.S. wel een dikke hit op. Na het met een lekkere vette baslijn gezegende Power Tools volgt dan nog uitsmijter Let's Make Some Noise, dat logischerwijs uitgroeide tot een concertfavoriet.

 Net als de remaster van Remote Control is ook de remaster van The Completion Backward Principle absoluut de moeite waard om aan te schaffen (geweldige geluidskwaliteit en vier bonustracks). Iconoclassic Records heeft het helemaal afgemaakt met de remaster van Outside Inside, het album dat de trilogie voltooide en de lijn moeiteloos doortrok. 
© 2017 TTZL
Officiële website: The Tubes
Wikipedia EN: The Tubes
Wikipedia NL: The Tubes
Gepost door op Geen opmerkingen:

zondag 11 juni 2017

#239: Danielle Dax - Yummer Yummer Man (1985)

Danielle Dax is een veelzijdige vrouw. Ze is singer/songwriter, multi-instrumentalist, producer, beeldend kunstenaar en binnenhuis- en tuinarchitect. Haar muziek is al even eclectisch en zelf zegt ze klassieke, blues, electronische, indiase, rock, afrikaanse, psychedelische en middeleeuwse muziek te combineren. Het resultaat is absoluut uniek te noemen.

 In 1979 ontmoette ze Karl Blake en werd gevraagd om voor zijn band Lemon Kittens het artwork te doen. Toen hij bemerkte dat ze ook kon zingen en fluit, sax en toetsen bespeelde, trad ze toe tot de band. Danielle Dax was begin jaren tachtig van zichzelf al opvallend genoeg, maar haar verschijning op het podium was dat helemaal. Zeker als ze 'gekleed' in (bijna) alleen body paint optrad.

 Tussen 1983 en 1995 maakte ze solo een aantal EP's en LP's en, mede door een langdurige ziekte, is het wat betreft haar muzikale carrière daarbij gebleven. Ze is daarna succesvol geworden als ontwerper en binnenhuis- en tuinarchitect. 

 Hoewel haar muziek absoluut in mijn aandachtsgebied valt heb ik alleen de EP Yummer Yummer Man uit 1985 van haar. 

In Yummer Yummer Man zitten subtiele invloeden van de muziek uit het Midden-Oosten, naast invloeden uit New Wave, Post-Punk en Synthpop. Voortdenderende drums en synthesizerlijntjes combineren mooi met haar aparte stem en zanglijnen, af en toe onderbroken door middeleeuws aandoende koortjes. Een hypnotiserend nummer.

 Bad Miss 'M' heeft dan weer een ritme, zanglijn en gitaar die nogal 'country' aandoen en die contrasteren mooi met de andere elementen. De titel verwijst overigens naar Margaret Thatcher waar Dax geen fan van was, getuige onderstaande tekstflarden:

 I was a-gone when you came sneakin' around
In a Holocaust haze your lunancy seems calm
(...)
All that's good for a Nation
Handed out in bitter lessons - oh whoa
(...)
We'll all have a party when you are gone
Desecrate your grave and sing this song

Fizzing Human Bomb tapt dan weer uit een ander vaatje. Sterk ritmisch gedreven en gedomineerd door Indiaas-aandoende zang neemt Danielle Dax ons in dit nummer mee naar Azië. Dit is opnieuw een meeslepend nummer, net als de titeltrack.

 Gezien de kwaliteit van deze EP moet ik misschien toch maar eens op zoek naar de andere EP's en LP's van deze bijzondere artieste.

© 2017 TTZL


Officiële website: Danielle Dax
Wikipedia EN: Danielle Dax
Wikipedia NL: Danielle Dax

YouTube: Yummer Yummer Man
YouTube: Bad Miss 'M'
Gepost door op Geen opmerkingen:

zondag 4 juni 2017

#238: The Allman Brothers Band - At Fillmore East (1971)

In 2008 werd er bij Gregg Allman leverkanker geconstateerd. Ondanks een levertransplantatie in 2010 keerde de kanker echter terug en op 27 mei jl. werd deze hem fataal. Opnieuw een groot verlies voor de muziekwereld.

 Na in de jaren zestig al een tijdje met muziek bezig te zijn geweest richtte Gregg in 1969 samen met zijn broer Duane Allman een band op die ze toepasselijk The Allman Brothers Band (aka ABB) noemden. 


 De eerste twee albums, The Allman Brothers Band uit 1969 en Idlewild South uit 1970, waren direct voltreffers. De commerciële doorbraak kwam met de opvolger, het live-album At The Fillmore East uit 1971. Duane Allman excelleert op gitaar, ondersteunt door tweede gitarist Dickey Betts, en de ritmesectie bestaand uit Berry Oakley (bas), Jai Johanny Johansen (drums) en Butch Trucks (drums) swingt, stuwt en rockt geweldig. 

 De show wordt echter gestolen door de stem van zanger/toetsenist Gregg Allman. Hij klinkt afwisselend ruw en ruig en dan weer zacht en doorleeft. Hij heeft een geweldig bereik en volume en, misschien het belangrijkst van allemaal, de stem raakt je. De emotionele zeggingkracht van die stem is fenomenaal en ongeëvenaard.

 Op het originele dubbelalbum staan zeven tracks. Op kant 1 staan drie heerlijke southern rock tracks waarin rock 'n' roll, country en vooral blues heerlijk samensmelten. Eerst horen we de uptempo nummers Statesboro Blues en Done Somebody Wrong en daarna het lekker langzame Stormy Monday. 

 Kant 2 wordt in zijn geheel ingenomen door het bijna twintig minuten durende You Don't Love Me. Dit nummer toont aan hoe goed ABB is als een nummer wordt uitgesponnen tot een lange jam.

 Op kant 3 staan de adrenalinestoot Hot 'Lanta (met heerlijke toetsenpartij van Gregg) en het met een prachtige opbouw en heerlijke drumbreak gezegende, dertien minuten durende In Memory Of Elizabeth Reed. 

 Het topstuk is wat mij betreft te vinden op kant vier. Op het debuutalbum duurt het origineel van dit nummer vijf minuten, maar live maken ze van Whipping Post een 23 minuten durend episch werkstuk. In dit nummer bezingt Gregg Allman hoe hij belazerd en bedrogen wordt door zijn lief en als je wilt horen wat ik hiervoor bedoelde met 'emotionele zeggingkracht', luister dan vooral naar dit nummer.

 Vanwege het succes van dit live-album (maar ook vanwege drugsverslavingen en de dood van Duane Allman) werden er op het volgende album (Eat A Peach) ook een aantal nummers uit de Fillmore-concertreeks opgenomen (waaronder het meer dan 30 minuten durende Mountain Jam). 

 Vanzelfsprekend is dit album een aantal keer heruitgebracht, maar steeds weer in een iets andere versie. Op The Fillmore Concerts (1992) zijn de live-nummers van Eat A Peach toegevoegd alsook twee bonustracks. Alles is geremixt en van sommige nummers is een andere versie uit de concertreeks gebruikt dan op het originele album. At The Fillmore East (deluxe edition) (2003) bevat dezelfde nummers maar dan allemaal in de versies van de originele albums (plus één bonustrack). 

 De heilige graal is echter het in 2014 verschenen The 1971 Fillmore East Recordings. Op drie Blu-ray Discs (met 5.1 surround) of zes CD's staan de complete shows van 12 en 13 maart en 27 juni 1971. Bij veel bands zou dit teveel van het goede zijn, maar omdat ABB zelden een nummer op precies dezelfde manier speelde en de jams altijd verschillen is dat hier zeker niet het geval.

© 2017 TTZL


YouTube: Stormy Monday
YouTube: You Don't Love Me
YouTube: Hot 'Lanta
YouTube: Whipping Post

YouTube: Whipping Post [studioversie]
YouTube: Mountain Jam [van 'Eat A Peach']
Gepost door op Geen opmerkingen:

zaterdag 27 mei 2017

#237: The Beatles - Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band (1967)

It was fifty years ago today... want het is alweer vijftig jaar geleden dat het album Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band verscheen. 

 Het achtste studioalbum van The Beatles zou een doorbraak blijken te zijn op het gebieden als compositie, productie, grafisch ontwerp en het slaan van een brug tussen 'populaire muziek' en 'kunst'.

 Het is het album waarop The Beatles een streep zetten onder hun popidolenverleden en in totale artistieke vrijheid, onder de dekmantel van een alter ego groep, hun eigen weg gingen (samen met George Martin natuurlijk). 

 Opmerkelijk genoeg zou het juist dit album blijken te zijn waar de groep het meest mee vereenzelvigd wordt. Het is ook het album dat opduikt in lijstjes als most groundbreaking albums, 50 albums that changed music of the 500 greatest albums of all time (hoe discutabel dat soort lijstjes ook mogen zijn).

 Aan de liedjes op dit album hoef ik eigenlijk weinig woorden vuil te maken. Nummers als de titeltrack, Lucy In The Sky With Diamonds, Getting Better of 
A Day In The Life kent iedereen wel, maar toch is er nu een nieuwe versie van het album verschenen.

 De reden hiervoor ligt in de productie van de albums van The Beatles. Tot en met hun gelijknamige album uit november 1968 (ook wel bekend als The White Album) was de mono-mix de primaire mix. The Beatles en George Martin hielden zich met intensief bezig met de mono-mix, maar niet met de stereo-mix van de albums. Die nog relatief nieuwe techniek werd meer als een bijproduct gezien en dat is ook de reden waarom de stereo-mixen van de albums af en toe zo 'vreemd' klinken (gitaar helemaal links, drums helemaal rechts, etc.).  

 De albums van The Beatles laten zich dan ook eigenlijk het beste beluisteren in de mono-uitvoeringen, maar juist voor Sgt. Pepper is dat jammer omdat de muziek zo rijk is aan details. Daarom heeft Giles Martin (inderdaad, de zoon van George) een nieuwe stereo-mix gemaakt van het album. In deze clip vertelt hij over het maken van de remix en er is ook een promo voor gemaakt. De nieuwe stereo-mix is unaniem lovend ontvangen en ik kan niet anders dan me daarbij aansluiten. 

 Het album is in een aantal verschillende versies heruitgebracht. De belangrijkste versie is de Super Deluxe Edition: 6 discs met de nieuwe stereo- en de mono-versie, twee CD's met alternatieve versies en een Blu-ray en DVD met een documentaire, promotiefilms en high-resolution stereo en 5.1 surround versies van het album (kijk hier naar een unboxing video van de toonaangevende website superdeluxeedition) plus boek in een box. Als de Super Deluxe Edition je te ver gaat kun je ook nog kiezen voor de CD, 2CD of 2LP versie.

© 2017 TTZL
Gepost door op Geen opmerkingen:

zondag 21 mei 2017

#236: Soundgarden - Superunknown (1994)


Afgelopen donderdag was er ineens het bericht dat Soundgarden's zanger en gitarist Chris Cornell was overleden. Eén van de belangrijkste architecten van de grunge (o.a. Alice In Chains, Mother Love Bone, Nirvana, Pearl Jam) is niet meer. Hij leed zijn hele leven al aan depressies en het lijkt erop dat hij onder invloed van een overdosis medicijnen zichzelf heeft opgehangen. 

 Nog vóór Nirvana en Pearl Jam bracht Soundgarden al in 1988 hun debuutalbum Ultramega OK uit. Het werd goed ontvangen en een tweede album (Louder Than Love) volgde. En toen gebeurde er iets belangrijks in de geschiedenis van de grunge: in maart 1990 overleed de zanger van Mother Love Bone, Andrew Wood (een goede vriend van Chris Cornell).

 Samen met twee leden van Mother Love Bone (bassist Jeff Ament en gitarist Stone Gossard), bevriende gitarist Mike McCready en Soundgarden-drummer Matt Cameron vormde Chris Cornell de tribute band Temple Of The Dog en bracht daarmee half 1991 een geweldig gelijknamig album uit. Op het album zijn ook gastbijdragen te vinden van zanger/gitarist Eddie Vedder.

 Het album bleef aanvankelijk onopgemerkt totdat Vedder, Ament, Gossard en McCready samen met drummer Dave Krusen eind 1991 het album Ten uitbrachten (en daarmee een wereldhit scoorden) onder de naam Pearl Jam. De Pearl Jam/Temple Of The Dog-connectie werd compleet toen in 1998 Soundgarden (tijdelijk) stopte en Cameron op de drumkruk bij Pearl Jam ging zitten.

 Ondertussen had Soundgarden eind 1991 het bijzonder goed ontvangen album Badmotorfinger uitgebracht. Toch bleken ze nog beter te kunnen toen ze in 1994 hun magnum opus uitbrachten: Superunknown.

 Let Me Drown opent het 15 tracks tellende album album lekker heftig en vervolgt met het prettig hoekigere My Wave. De krachtige zang, soms lekker over de top, gevoegd bij zwiepende en gierende gitaren en ondersteund door een pompende ritmesectie, levert spannende, adrenalineverhogende muziek op. Van de harde nummers mogen het titelnummer Superunknown en het met een funky ritme gezegende Spoonman niet onvermeld blijven

 Maar wat het album ook zo goed maakt is de afwisseling. Tussen de doordenderende nummers staan ook, vooral qua tempo, wat minder heftige nummers. Luister bijvoorbeeld naar Mailman en Fell On Black Days of naar de afsluitende tracks Half en Like Suicide. Geweldige muziek en intrigerende teksten die je tot luisteren dwingen. En dan is er natuurlijk nog het prijsnummer waarmee ze een grote hit scoorden: Black Hole Sun. Werkelijk álles klopt aan dit wereldnummer.

 We moeten het dus voortaan zonder Chris Cornell doen, maar niet zonder zijn muzikale erfenis. Gelukkig wordt die al een aantal jaar recht gedaan met mooie super deluxe heruitgaven van onder andere Superunknown en Temple Of The Dog.

© 2017 TTZL


Officiële website: Soundgarden
Wikipedia EN: Soundgarden
Wikipedia NL: Soundgarden

YouTube: Superunknown [hele album]
YouTube: Let Me Drown
YouTube: My Wave
YouTube: Superunknown
YouTube: Spoonman
YouTube: Mailman
YouTube: Fell On Black Days
YouTube: Half
YouTube: Like Suicide
YouTube: Black Hole Sun
Gepost door op Geen opmerkingen:

zaterdag 13 mei 2017

#235: M-80 - M-80 (1984)

In een eerder blog heb ik al eens verteld dat ik mijn collectie aan het catalogiseren ben op Discogs. En dan kom je af en toe platen tegen die je bijna vergeten was. Bijvoorbeeld de gelijknamige mini-LP van M-80 uit 1984.

 Ik zal die plaat ergens eind jaren tachtig uit een tweedehandsbak hebben gevist en heb hem in het begin veel gedraaid. Eigenlijk is het een solo-project van American Westcoast gitarist, zanger, drummer en producer Niki Buzz die hiervoor al met de band Vendetta vette jaren tachtig hardrocksongs maakte zoals Bite Your Lip. 

 Op de mini-LP speelt Don Costa (links op de hoesfoto) basgitaar, maar na deze plaat was de samenwerking al weer snel voorbij. Niet verwonderlijk als je weet dat Costa al eerder vanwege 'buitensporig gedrag' uit de band van Ozzy Osbourne (zelf ook niet van onbesproken gedrag) was gesmeten.

 Het album kent zes tracks die in drie categorieën zijn in te delen. Allereerst is de opener Face Cracker. Een lekkere, trage track met vuig gitaarwerk. Daarnaast zijn er twee tracks met wat pop-elementen. Zo kent Hollywood Chills in de arrangementen van de zang (vooral de koortjes) duidelijke jaren-80 pop-invloeden en is de The Supremes-cover van Stop In The Name Of Love een nogal vreemde keuze, die verrassend genoeg helemaal niet zo slecht uitpakt.
Echt leuk wordt het echter als alle remmen los gaan en er rechttoe-rechtaan gebeukt wordt in een lekker hoog tempo. Get Out Of Town is al een prima nummer, maar mijn favorieten zijn Frying Pan (Into The Fire) en Supply And Demand. Stuwende bas en drums, vette gitaarlicks en over-the-top zang maken twee prima nummers.

 M-80 is absoluut geen vijfsterrenplaat. Het is eigenlijk een vrij doorsnee jaren tachtig hardrockalbum met een paar uitschieters, maar ook dat is af en toe best lekker om weer eens naar te luisteren.

 © 2017 TTZL


Officiële websites: Niki Buzz / Niki Buzz

 YouTube: M-80 [album]

YouTube: Face Cracker
YouTube: Get Out Of Town
YouTube: Hollywood Chills
YouTube: Frying Pan (Into The Fire)
YouTube: Supply And Demand

YouTube: Bite Your Lip [Vendetta]
Gepost door op Geen opmerkingen:

zondag 7 mei 2017

#234: [VA] - 16 Harde Van Lagarde (1978)

Onvervalst jeugdsentiment! Anders kan ik deze plaat niet omschrijven. In 1978 was ik dertien en kocht ik sinds een jaar of vier singletjes en heel af en toe een LP. Op de radio luisterde ik naar Betonuur van de VARA, gepresenteerd door Alfred Lagarde, waarin hij vooral hardrock en heavy metal draaide. Later kwamen er nog soortgelijke programma's als Vuurwerk (Henk Westbroek, VARA) en Stampij (Hanneke Kappen, KRO) bij.

 Ook in 1978 werd de commerciële potentie van een goed beluisterd radio-programma herkend. Een klein platenmaatschappijtje huurde de naam van de Hitkrant en van Alfred Lagarde en liet ene 'Willem de Zwijger' een verzamelalbum samenstellen dat werd uitgebracht onder de titel 16 Harde Van Lagarde. Op (niet zo heel) subtiele wijze werd door een stempel met het woord 'BETON' op de hoes verwezen naar Betonuur.

 Het album zelf heb ik grijsgedraaid (ik had toen ook nog niet veel meer) alhoewel het stempel 'BETON' wat misleidend is. Er staan wel (bijna) allemaal stevige nummers op, maar lang niet alles is hardrock of heavy metal. 

 Zo staan er een aantal nummers op uit de categorie 'Classic Rock':
The Edgar Winter Group - Free Ride
Steppenwolf - Born To Be Wild
Golden Earring - Radar Love
Redbone - The Witch Queen Of New Orleans
Status Quo - Roll Over Lay Down
Boston - Peace Of Mind

 een aantal rocknummers met bluesinvloeden:
Free - All Right Now
Bachman-Turner Overdrive - You Ain't Seen Nothing Yet
Livin' Blues - Boogie Woogie Woman
Joe Walsh - Rocky Mountain Way
Frank Vandenkloot - Hip Shakin' Daddy

een rockballad:
Three Dog Night - Liar

 een sixties klassieker:
The Pretty Things - Roadrunner

 en twee (progressieve) hardrock tracks:
Uriah Heep - Easy Livin'
Black Sabbath - Paranoid

 Al met al een album alsof je naar een classic rock radiostation luistert, met één uitzondering. Er is nog een nummer waarin een Zweedse zangeres met een voorliefde voor opera en Sparks wordt gekoppeld aan een paar violisten op speed en een gitarist met een sterallures. Het is geen hit geweest (in tegenstelling tot een andere single van haar, Miracles) en met 'beton' of 'hardrock' heeft het ook niets te maken. Het nummer was ook nergens te vinden dus ik heb het zelf maar geript en er een video van gemaakt zodat jullie er toch nog naar kunnen luisteren. Zeg niet dat ik je niet gewaarschuwd heb:
Anita Garbo - Race With The Devil

Gepost door op Geen opmerkingen:

zondag 30 april 2017

#233: Jungle By Night - Jungle By Night EP (2011)

Negen Amsterdamse jongens die Afrobeat spelen, kan dat wel? De West-Afrikaanse muziek die zijn oorsprong heeft in traditionele Nigeriaanse harmonieën en ritmes. De muziek die gekenmerkt wordt door het combineren van allerlei elementen en dan daaroverheen improviseren. De muziek van onder andere grootmeester Fela Kuti (zie ook blog #27).

 Het antwoord op de vraag is 'ja', dat kan zeker. In 2009 ontstond de band Jungle By Night en in 2010 verscheen hun eerste single E.T., waarop hun Afrobeat-intenties al doorschijnen. Nog duidelijker is dit te horen op de niet te versmaden b-kant Get Busy. 

 Na die eerste proeve van bekwaamheid verscheen in 2011 de Jungle By Night EP. Hierop is duidelijk een grote sprong voorwaarts gemaakt. Op albumopener Hot Mama Hot is al direct te horen dat het allemaal veel strakker en rijker klinkt dan op de debuutsingle. 

 En bij nummers als Termite en Camel is bijna niet voor te stellen dat je niet naar West-Afrikanen luistert. Dat is niet alleen mijn constatering, maar ook die van échte kenners. Toen Jungle By Night in december 2010 in Parijs speelde werden ze door voormalige bandleden van Fela Kuti bestempeld als "de toekomst van de afrobeat". Ook Seun Kuti, een zoon van Fela die aanwezig was op het Fela-tribuut 'Felabration' in oktober 2011 in Paradiso, was enthousiast over de band.

 Het mooie van Jungle By Night is dat ze zich zijn blijven ontwikkelen en niet alleen maar hebben vasthouden aan de afrobeat. Ze hebben inmiddels over de hele wereld opgetreden ("van Istanboel tot Tokio en van Parijs tot Vlieland", zoals ze zelf zeggen). Hierdoor zijn ze in direct contact gekomen met veel muzikanten en muziekstijlen en daarom hoor je onder andere Ethiopische, Turkse en Latijns-Amerikaanse invloeden terug in hun latere werk. Vooral hun nieuwste album Traveller laat dit goed horen, maar daarover een andere keer meer.

 Luister eens naar de hele Jungle By Night EP, maar kijk en luister ook eens naar de live-concerten die op YouTube staan. Jungle By Night is een graag geziene gast op festivals (volgende week 5 mei op Bevrijdingspop in Haarlem!) en als je op onderstaande links klikt begrijp je waarom:
International Film Festival Rotterdam 2013
Lowlands 2014
Down The Rabbit Hole 2015
Pinkpop 2016
© 2017 TTZL
Officiële website: Jungle By Night
Wikipedia NL: Jungle By Night

YouTube: Jungle By Night EP [hele album]

 YouTube: Hot Mama Hot
YouTube: Termite
YouTube: Camel

 YouTube: E.T. [clip]
YouTube: Get Busy

YouTube: International Film Festival Rotterdam 2013 [live]
YouTube: Lowlands 2014 [live]
YouTube: Down The Rabbit Hole 2015 [live]
YouTube: Pinkpop 2016 [live]
Gepost door op Geen opmerkingen:

dinsdag 25 april 2017

#232: Sam Gopal - Escalator (1969) [+ Record Store Day 2017]

Op zaterdag 22 april was het weer zover: Record Store Day. Iets na acht uur 's ochtends sloot ik bij Concerto (zie foto 8) achter in de rij aan. Volgend jaar moet ik maar weer iets eerder ter plaatse zijn. 

 Desondanks kon ik bijna alles waar ik mijn zinnen op gezet had meenemen. En later bij Velvet Music vond ik ook nog de LP van The Durutti Column die bij Concerto op was (ze hadden wel één exemplaar gekregen!). Mijn oogst was deze keer:

 Peter Baumann/Conrad Schnitzler & Pyrolator/Conrad Schnitzler & Schneider TM - [idem] (12")
Sam Gopal - Escalator (LP+7")
The Durutti Column - Short Stories For Pauline (LP clear vinyl)
+ het Nederlandse RSD cadeau van dit jaar:

 Vooral het te pakken krijgen van de LP+7" van Sam Gopal vond ik erg leuk (al komt later nog de CD versie uit). 

 De band begon in 1967 als Sam Gopal's Dream, vernoemd naar de oprichter en tabla-speler en percussionist uit Maleisië. Na het uit elkaar gaan van deze groep in 1968 vormde Gopal een nieuwe band, ditmaal simpelweg Sam Gopal geheten. 

 Het eerste en enige album van de band is gevuld met typisch Britse jaren 60 psychedelica. Escalator, zoals het album heet, zou nu volledig vergeten zijn als niet ene Ian Willis (gitaar & zang) in de band had gezeten, tegenwoordig beter bekend als de in december 2015 overleden Lemmy van Motörhead. 

 Het album is beslist geen vijfsterrenplaat, maar het is heel interessant om te horen hoe een jonge Lemmy zingt en speelt. Daarnaast heeft hij meer dan de helft van de nummers (mee)geschreven. 

 Het album opent sterk met Cold Embrace, The Dark Lord en The Sky Is Burning, maar ook op de rest van het album staan nog een paar sterke tracks als You're Alone Now en Midsummer Night's Dream. Als bonus wordt de in 1968 opgenomen, maar nooit uitgebrachte, single Horse / Back Door Man erbij geleverd.

 Wil je het hele album een keer luisteren, dan kun je daar natuurlijk voor terecht op YouTube.
© 2017 TTZL
Officiële website: Record Store Day (.nl) 
Officiële website: Record Store Day (.com)
Wikipedia EN: Sam Gopal
YouTube: Escalator [hele album]

 YouTube: Cold Embrace
YouTube: The Dark Lord
YouTube: Midsummer Night's Dream
YouTube: Horse
YouTube: Back Door Man
Gepost door op Geen opmerkingen:
Abonneren op: Posts (Atom)