Zoeken in deze blog

zondag 23 februari 2025

#641: Shirley & Company – Shame, Shame, Shame (1974) / Sleeze Beez – Shame, Shame, Shame (1987)

De praktijk van het maken van een cover version van een nummer van een andere uitvoerende is al heel oud. Tot aan de jaren zeventig was het niet ongebruikelijk dat de cover ongeveer gelijktijdig uitkwam met het origineel.

Soms was dit noodzaak omdat het origineel voor een bepaalde doelgroep niet acceptabel was. Zo werden in de VS nummers van zwarte artiesten in een 'nettere' versie gecoverd door blanke artiesten om de blanke doelgroep te bedienen. 

Hetzelfde gebeurde ook in de jaren zestig met nummers van 'beatgroepen'. Die werden in een nette versie, vaak door een jonge zangeres, acceptabel gemaakt voor het 'volwassen publiek'. Minder vaak gebeurt het tegenovergestelde, maar bij toeval stuitte ik op zo'n voorbeeld in mijn eigen collectie.

In 1974 maakte de Amerikaanse disco-groep Shirley & Company het nummer Shame, Shame, Shame en scoorde daarmee wereldwijd een grote hit (onder andere #1 in de Nederlandse Top 40). Het nummer is een typische disco-hit van Amerikaanse makelij uit midden jaren zeventig. Mid-tempo ritme, staccato gitaar, makkelijk meezingbaar refrein en natuurlijk vooral heel dansbaar. Voor je karaoke-gemak staat de instrumentale versie More Shame op de b-kant.

Ruim tien jaar later is er iets heel anders aan de hand. Eind jaren zeventig, begin jaren tachtig is er een specifieke stroming in de hardere muziek: glam metal. Het bouwde voort op de glam rock van begin jaren zeventig en het genre staat ook bekend als hair metal of pop metal. Dat geeft al aan dat dit genre veel pop-invloeden kent en ook veel draait om mode, haar en image.

In Nederland verscheen in 1987 de glam metal band Sleeze Beez ten tonele. En alhoewel hun debuutalbum Look Like Hell best lekker wegluistert, moet ik toch altijd denken aan de songtekst van Gruppo Sportivo uit Disco Really Made It: "In Holland they got fantasy, They're trying to do the same movie, You know?".

Op dat debuutalbum staat ook hun cover van Shame, Shame, Shame. En eerlijk is eerlijk, het is een leuke versie geworden. Het heeft een mooi, rustig intro en neemt daarna flink in tempo en geluid toe, met daarbij een lekker rauw gitaar- en stemgeluid. 

Sleeze Beez trekt het nummer echt naar zich toe en als je het origineel niet kent denk ik niet dat je erin terughoort dat het een disco-nummer was. Op de b-kant staat het eigen nummer Too Wild To Be Innocent en dat geeft een aardig beeld van wat je op het album mag verwachten. 

Al met al hebben Sleeze Beez hiermee een geslaagde cover version op hun debuutalbum gezet. De band bestond van 1987 tot 1996 en maakte in die periode vier studio-albums en één live-album. In 2010 was er een kortstondige reünie die ook een live-album opleverde. 

© 2025 TTZL

Discogs: Shirley & Company
Officiële website: Sleeze Beez
Wikipedia EN: Shirley & Company / Sleeze Beez
Wikipedia NL: Shirley & Company / Sleeze Beez

YouTube: Shame, Shame, Shame [Shirley & Company - TopPop video]
YouTube: More Shame [Shirley & Company]
YouTube: Shame, Shame, Shame [Sleeze Beez]
YouTube: Too Wild To Be Innocent [Sleeze Beez]

Spotify: Shame, Shame, Shame [Shirley & Company - album]
Spotify: Look Like Hell [Sleeze Beez - album]

YouTube: Disco Really Made It [Gruppo Sportivo]
Gepost door op Geen opmerkingen:

zaterdag 15 februari 2025

#640: Various - No Wave (1978) / Propaganda (No Wave II) (1979)

In de late jaren zeventig verschenen er twee compilaties die ik veel heb gedraaid. Enerzijds omdat er groepen op staan die ik niet of nauwelijks kende, anderzijds omdat er exclusieve tracks op stonden van bekende artiesten. Het gaat om No Wave en Propaganda (No Wave II).

De eerstgenoemde plaat bevat tracks van Squeeze (2x), The Police (2x), Joe Jackson (2x), Klark Kent, The Secret, The Stranglers (2x) en The Dickies (2x).

Het album komt uit 1978, is een staalkaart van platenmaatschappij A&M Records en heeft als subtitel "A Musical Dip Into The Ocean Of Contemporary Sounds". Veel new wave en punk dus. Het album was gericht op de Amerikaanse markt en het zal dus wat later zijn geweest toen ik het aanschafte. 

Dat het ging om een opvallende picture disc, zal er vast mee te maken hebben gehad dat het album mijn aandacht trok. Op de voorkant staat de reguliere hoesfoto, op de achterkant een close-up van een pizza. 

Op dat moment waren een drietal namen mij niet echt bekend. De eerste was Klark Kent (achter het pseudoniem bleek Stewart Copeland van The Police schuil te gaan) en van zijn gelijknamige 10-inch is Don't Care opgenomen. Het nummer was door Sting afgewezen voor de band en toen heeft Copeland het zelf opgenomen. 

Ik vond het nummer zo leuk dat ik direct naar de 10-inch zelf op zoek ben gegaan. Sowieso ben ik een fan van nummers van The Police die geschreven zijn door Copeland of Andy Summers. Luister eens naar deze playlist en je krijgt een ander beeld van band, zo zonder de hits van Sting.

I'm Alive van The Secret (een band die maar kort bestaan heeft) sprak mij niet zo aan, maar Give It Back en You Drive Me Ape (You Big Gorilla) bleken lekkere VS punk rock tracks te zijn, in de trant van Ramones. Heerlijk.

De markt voor de verzamelaar Propaganda (No Wave II) van een jaar later was primair Europa, al staan er veel dezelfde artiesten op. Het leuke van deze plaat is dat op kant A allemaal niet eerder uitgebrachte live-opnamen staan. 

De leukste daarvan vind ik Come On, een lekker intense Chuck Berry-cover door Joe Jackson dat later als b-kantje voor singles werd gebruikt, en Landlord van The Police. Dat nummer was de b-kant van de Message In A Bottle single en werd regelmatig live uitgevoerd.

Op de B-kant staan studio-opnamen. Van The Secret komt Weather Station, maar dat kan mij wederom niet bekoren. The Doll van Shrink is op een leuke manier vreemd en Joey van The Reds heeft een lekker snerpende gitaar. De leukste verrassing was echter Wrong Way van Squeeze dat voordien alleen op een flexi-disc bij het magazine Smash Hits in het VK verkrijgbaar was geweest.

Afijn, genoeg redenen om deze vinylschijven zo nu en dan weer eens uit de kast te halen.

© 2025 TTZL


Discogs: No Wave

Spotify: The Police - Copeland & Summers [playlist]

YouTube: Don't Care [Klark Kent] 
YouTube: I'm Alive [The Secret]
YouTube: Give It Back [The Dickies]
YouTube: You Drive Me Ape (You Big Gorilla) [The Dickies]

YouTube: Come On (live) [Joe Jackson]
YouTube: Landlord (live) [The Police]
YouTube: Weather Station [The Secret]
YouTube: The Doll [Shrink]
YouTube: Joey [The Reds]
YouTube: Wrong Way [Squeeze]



Gepost door op Geen opmerkingen:

zaterdag 8 februari 2025

#639: VA - Rot Op 69 (2024)

Het is weer bijna 14 februari, Valentijnsdag. Van oudsher een dag waarop anonieme geliefden elkaar extra aandacht geven, maar onder druk van de commercie is dat 'anoniem' verdwenen. Normaal gesproken zou ik er geen aandacht aan schenken, maar de Rot Op 69 bracht daar verandering in.

Eigenlijk bij toeval kwam ik een bericht tegen waarin aandacht werd geschonken aan die lijst vol anti-liefdesliedjes naar aanleiding van Valentijnsdag.

De lijst werd in 2024 samengesteld door het Vlaamse  Radio Willy, een digitaal radiostation voor liefhebbers van 'stevige rock of classics'. En het moet gezegd, het is een eclectische lijst geworden met een flink aantal juweeltjes. Ik pik er hieronder een paar uit.

Op 69 staat Alice Cooper met Poison en alhoewel het niet kan tippen aan zijn jaren zeventig werk, is het wel een prima track met een lekker gierende gitaar. In het 69-60 bereik vind ik verder Lily Allen's Fuck You en Motörhead's Bye Bye Bitch Bye Bye eruit springen en was I Hate Everything About You van Three Days Grace een prettige verrassing. Een nummer in de stijl van Green Day of The Offspring, maar dan beter.

Tussen 59 en 50 vinden we Anouk's doorbraaknummer Nobody's Wife en Led Zeppelin's heerlijke Babe I'm Gonna Leave You. Ook leuk is Metallica's cover van het Misfits-nummer Die, Die My Darling van het Garage Inc. album en de comeback van Yes met Owner Of A Lonely Heart mas ook niet onvermeld worden.

Tussen 49 en 40 bevallen mij vooral de fanatieke Dusty Springfield-cover I Just Don't Know What To Do With Myself van The White Stripes, Black van Pearl Jam en het heerlijke over-de-top Too Drunk To Fuck van Dead Kennedys.

In het volgende segment (39-30) zit het prachtige en tegelijk licht cynische 50 Ways To Leave Your Lover van Paul Simon en Soft Cell's cover van Tainted Love (het noga; onbekende origineel is van Gloria Jones uit 1964). 

We naderen nu de bovenste regionen en het gedeelte tussen 29 en 20 is tot nu toe het sterkste. Hier vinden we namelijk Liar van Rollins Band, een persoonlijke favoriet met het scherpe contrast in intensiteit tussen couplet en refrein. Verder zijn New Order's Blue Monday, Closer van Nine Inch Nails, Love Will Tear Us Apart van Joy Division en zelfs De Raggende Manne met Poep In Je Hoofd.

Tussen 19 en 10 vind ik Alanis Morisette's You Oughta Know, Girlfriend In A Coma van The Smiths en Carly Simon's You're So Vain de sterkste tracks, met name door de geweldige teksten van die nummers. Bij de bovenste negen tracks zijn Nazareth's Love Hurts, So Lonely van The Police en Fleetwood Mac's Go Your Own Way mijn favoriete tracks.

Na deze lange opsomming is mij wel duidelijk geworden dat er een heleboel goede nummers zijn gemaakt die over de schaduwzijde van de liefde gaan. Niet alle nummers in de Rot Op 69 zijn mijn smaak, maar van ruim meer dan de helft kan je hele leuke playlist maken. Ik ga maar eens kijken of Radio Willy voor dit jaar een nieuwe lijst heeft gemaakt!

© 2025 TTZL


Officiële website: Willy Radio
Wikipedia NL: Willy Radio

Gepost door op Geen opmerkingen:

zaterdag 1 februari 2025

#638: Marianne Faithfull - Broken English (1979)

Marianne Faithfull overleed deze week, 78 jaar oud. Ze had op latere leeftijd meerdere problemen met haar gezondheid, waaronder longemfyseem (als gevolg van lang en veel roken). 

In de tweede helft van de jaren zestig werd zij snel bekend, verdween weer net zo snel van het toneel en kende een opmerkelijke comeback vanaf de late jaren zeventig. 

Ze brak door in 1964 met As Tears Go By, anderhalf jaar voordat de Rolling Stones hun eigen versie uitbrachten. Daarna volgden onder andere Come And Stay With Me, This Little Bird en Summer Nights (dat ook in Nederland de Top 40 haalde). 

Zij was in die tijd niet gekend als songschrijver, maar op de b-kant van haar voorlopig laatste single (Something Better uit 1969) staat het door haar met Mick Jagger en Keith Richards geschreven Sister Morphine. De Stones zouden Sister Morphine later zelf opnemen voor hun Sticky Fingers album uit 1971.

Faithfull was eind jaren zestig waarschijnlijk nog bekender door haar relatie met Mick Jagger dan door haar eigen muzikale carrière. Na de breuk begin 1970 zou Faithfull lange tijd geen muziek meer uitbrengen en raakte zij aan lager wal door het gebruik van drank en drugs. 

In 1976 bracht zij haar eerste album in tien jaar uit. Dreamin' My Dreams is gevuld met country music en werd in 1978 heruitgebracht als Faithless. Dat album werd geen succes en haar echte comeback kwam met Broken English in 1979. 

Op het album staat een mengeling van onder andere pop en new wave met een rauw randje. Haar stem is door drank, drugs en roken verweerd geraakt en grofweg een octaaf lager dan voorheen. Je hoort de slijtage, maar het past wonderwel bij het mede door haarzelf geschreven materiaal waarin seks, wanhoop en realisme de boventoon voeren. Faithfull vindt zichzelf opnieuw uit en het wordt algemeen beschouwd als haar beste album. 

Het titelnummer Broken English opent het album en verwijst naar het toen aanwezige terrorisme, zoals van de Rote Armee Fraktion. Muzikaal heeft het uptempo nummer een donkere, dreigende toon. Muzikaal zitten Witches' Song, Brain Drain en What's The Hurry? in hetzelfde vaarwater.

Guilt is geschreven door haar gitarist Barry Reynolds die van aan veel tracks meeschreef en ook sommige songs produceerde. Het is een bijna een ballad en kent een ingehouden sfeer. Tekstueel verwijst naar hun beider katholieke opvoeding. De single The Ballad Of Lucy Jordan gaat over de wanhoop van een huisvrouw in een buitenwijk die op het punt staat van het dak te springen. Het nummer was al bekend van de versie (uit 1974) van Dr. Hook & The Medicine Show, maar Faithfull's versie voelt intenser.

Het album sluit af met Why'd Ya Do It, een nummer met een reggae-ritme, een snerpende gitaar en een bijtende tekst over een vrouw die haar ontrouwe partner confronteert. De sexueel expliciete tekst zorgde in sommige landen voor problemen, maar Faithfull weigerde het van het album weg te laten. Dichter en schrijver Heathcote Williams schreef de tekst met Tina Turner in gedachten, maar Faithfull overtuigde hem dat Turner dit nooit zou gaan zingen.

Eén van de beste nummers van het album vind ik de cover van John Lennon's Working Class Hero. Lennon's versie met alleen akoestische gitaar is krachtig, maar de muzikale omlijsting bij Faithfull geeft het een hele andere beleving (luister eens naar die bas!) en de vocale voordracht is minstens even goed.

Broken English is een geweldig album en werd alleen maar beter door de heruitgave in 2013. Op de tweede CD staat namelijk het album in de eerste (originele) mix, die Faithfull zelf prefereerde. Zo duurt Why'd Ya Do It daarop niet ruim zes minuten, maar is zelfs nog twee minuten langer. En er staat ook een hele mooie, nieuwe versie van Sister Morphine op, die ontstond tijdens de Broken English sessies en voorheen alleen als b-kant van een 12-inch verkrijgbaar was.

Ook na dit album bleef Marianne Faithfull regelmatig sterke albums afleveren en bleef daarmee misschien wel relevanter dan veel van haar succesvollere tijdgenoten. Vooral de diverse samenwerkingen met Nick Cave en zijn compaan Warren Ellis mogen hierbij niet onvermeld blijven.

© 2025 TTZL


Officiële website: Marianne Faithfull
Wikipedia EN: Marianne Faithfull
Wikipedia NL: Marianne Faithfull

YouTube: Broken English [album]
Spotify: Broken English [album - deluxe version]
YouTube: Witches' Song
YouTube: Brain Drain
YouTube: Guilt

YouTube: As Tears Go By [video]
YouTube: Summer Nights
YouTube: Something Better [video]
YouTube: Sister Morphine

YouTube: As Tears Go By [Rolling Stones - video]
YouTube: Sister Morphine [Rolling Stones]
YouTube: The Ballad Of Lucy Jordan [Dr. Hook & The Medicine Show]
YouTube: Working Class Hero [John Lennon]
Gepost door op Geen opmerkingen:

zondag 26 januari 2025

#637: ALF - Stuck On Earth (1987)

Van 1986 tot 1990 werd de Amerikaanse komische tv-serie ALF uitgezonden. De show was een grote hit in vele landen, waaronder ook in Nederland.

In het programma maakt Gordon Shumway, de laatst bekende overlevende van de planeet Melmac, een noodlanding met zijn ruimteschip in de garage van de Tanner familie. Vader Willie noemt hem 'ALF', een afkorting van 'Alien Life Form'. 

De populariteit van de serie viel ook DJ Ben Liebrand op. Hij was van 1983 tot 1985 aanwezig op de Nederlandse radio met het nachtelijke non-stop dance programma In The Mix op Hilversum 1. Daarna verscheen hij met de Minimix in de vrijdagavond-programma's van Veronica op Hilversum 3, later als vast onderdeel van de Curry & Van Inkel show.

Liebrand maakte een minimix van eigen muziek en samples uit de tv-show en die mix werd goed ontvangen. Zo goed zelfs, dat het nummer op single werd uitgebracht en een hit werd in Nederland, Nieuw-Zeeland, België, Duitsland en Australië. 

Vooral de radio edit Stuck On Earth is geslaagd doordat hierin de samples goed geplaatst zijn en mooi op elkaar reageren. In de dubbel zo lange Original Mix werkt dit al minder goed en de Club Mix, House Mix en In The Home, Just Kidding versie voegen voor mij weinig toe.

Op de b-kant van de single staat het instrumentale Ben Liebrand-nummer Cruisin' On Melmac Interstate. Leuke track, maar niet bijzonder.

Bijna veertig jaar later is het best grappig om dit nummer terug te horen, maar ik realiseer mij dat je wel de context van de tv-serie moet kennen om het te kunnen waarderen. De samples over de kat Lucky zijn bijvoorbeeld alleen grappig als je weet dat het een running gag van de serie was dat ALF doorlopend probeerde de kat op te eten.

© 2025 TTZL


Discogs: ALF
Wikipedia EN: ALF
Wikipedia NL: ALF

Spotify: Stuck On Earth [EP]


Gepost door op Geen opmerkingen:

zondag 19 januari 2025

#636: Various - Metalmania (1980)

In het algemeen ben ik niet zo'n fan van verzamel-albums. Niet van compilatie-albums van een specifieke artiest (of er moeten exclusieve tracks op staan) en al helemaal niet van verzamelalbums van diverse artiesten. Maar zoals altijd zijn er uitzonderingen.

Als tiener was zo'n verzamelalbum namelijk een mogelijkheid om op een efficiënte (lees: goedkope) manier met veel artiesten kennis te maken. 

Ik was in 1980 als 15-jarige al helemaal verslingerd aan hard rock en heavy metal en kende daarom wel al een aantal uitvoerenden op het album Metalmania, een staalkaart van de platenmaatschappij Harvest Records (op dat moment onderdeel van EMI).

Iron Maiden kende ik al van hun debuutalbum en daarvan komt het lekkere, instrumentale Transylvania. Hun andere track is de non-album track Sanctuary in een vroege versie uit 1979, nog met gitarist Tony Parsons die in 1979 kort deel van de band uitmaakte.
(NB die versie werd op diverse verzamelalbums opgenomen en staat wel op YouTube, maar niet op Spotify - voor de playlist heb ik daarom een andere versie gebruikt).

Een andere mij reeds bekende band was Deep Purple. Hun live-versie van Speed King komt van het Deep Purple In Concert album. Op Metalmania staat een edit, dit is de complete versie.

Dan waren er ook artiesten die mij alleen van naam bekend waren en het was leuk om nu ook naar nummers van hen te kunnen luisteren, zoals van Sammy Hagar, Love Or Money en Trans Am (Highway Wonderland) en Whitesnake, Fool For Your Loving en Medicine Man. Ik moet wel zeggen dat deze nummers niet veel met metal te maken hebben. Het is hard rock (met vaak blues-invloeden). Niets mis mee, maar Metalmania?

Die mix van rock en metal is ook aanwezig bij de de andere tracks. Scorpions'  rock in Make It Real heeft ook power pop invloeden en andere tracks doen dan weer denken aan de Amerikaanse radiovriendelijke adult oriented rock van  bands als Journey, Foreigner of Boston. Het gaat dan om Criminal Tendencies van Wild Horses (met ex-leden van Thin Lizzy en Rainbow) en I Like To Rock van April Wine.

Grootste verrassingen waren voor mij Atomic Rooster met het opgefokte Do You Know Who's Looking For You? (inclusief lekker Uriah Heep-achtig orgeltje) en Riot (niet te verwarren met Quiet Riot) met het fijne, gruizige Road Racin'.

Ik heb het album heel wat gedraaid, ondanks dat de geluidskwaliteit van de plaat matig is. Bij het samenstellen van de playlist op Spotify kwam ik erachter dat dit  bij sommige nummers helaas niet alleen aan de persing ligt, maar dat de productie soms ook te wensen overlaat.

© 2025 TTZL


Discogs: Metalmania

Spotify: Metalmania [album / playlist]

YouTube: Love Or Money [Sammy Hagar]
YouTube: Fool For Your Loving [Whitesnake - video]
YouTube: Transylvania [Iron Maiden]
YouTube: I Like To Rock [April Wine - video]
YouTube: Criminal Tendencies [Wild Horses]
YouTube: Speed King (Live) [Deep Purple]
YouTube: Sanctuary (Early Version) [Iron Maiden]
YouTube: Make It Real [Scorpions]
YouTube: Trans Am (Highway Wonderland) [Sammy Hagar]
YouTube: Do You Know Who's Looking For You? [Atomic Rooster]
YouTube: Road Racin' [Riot]
YouTube: Medicine Man [Whitesnake]
Gepost door op 1 opmerking:

zondag 12 januari 2025

#635: Rotterdam Termination Source - Poing (1992)

Eén van vreemdste hits in de Nederlandse hitparade komt uit 1992 en is van Rotterdam Termination Source (RTS). Achteraf kunnen we vaststellen dat de track richtinggevend was voor de hardcore scene in Nederland.

In 1992 zijn techno en house al populair aan het worden in Nederland. In de bekende clubs wordt de muziek veelvuldig gedraaid en de radio-vriendelijke versie van de muziek is ook al doorgedrongen tot de radio en de hitlijsten.

Zo reikt Love Can't Turn Around van Farley 'Jackmaster' Funk & Jessie Saunders in 1986 tot de vierde plaats, komt Big Fun van Inner City in 1988 ook tot nummer vier en bereikt een jaar later Pump Up The Jam van het Belgische Technotronic zelfs de tweede plaats.

In Nederland is er in 1991 ineens James Brown Is Dead van L.A. Style (waarachter o.a. Wessel van Diepen schuilgaat). Dat nummer is al heel wat harder en sneller dan de eerder genoemde nummers en trekt de aandacht van Maurice Steenbergen, die samen met Danny Scholte RTS zal vormen.

Het nummer van L.A. Style kreeg een antwoord van Holy Noise (waar DJ Paul Elstak achter zit) met James Brown Is Still Alive. Het is ook Elstak die een grote rol speelt bij de totstandkoming van Poing, de grote hit van RTS.

De single verschijnt op zijn dan nog hagelnieuwe Rotterdam Records dat net hits heeft gescoord met Amsterdam Waar Lech Dat Dan? en vooral Alles Naar De Kl--te. Hij weet de jongens van RTS te overtuigen om dat 'poing'-geluidje in hun demo niet alleen in het refrein te gebruiken, maar om het geluid het hele nummer door te laten horen. 

Het werkt en na eerst de clubs in Rotterdam en omstreken te hebben veroverd was vervolgens de rest van Nederland aan de beurt. En het uitgaanspubliek kocht ook de 12-inch van het nummer. Alleen in de Benelux werden er al 120.000 stuks verkocht. 

De radio-onvriendelijkheid van het nummer zorgde er niet alleen voor dat het weinig gedraaid werd, maar ook dat het bleef steken op plek 2 van de hitparades, ondanks dat het meer verkocht werd dan nummer één. Ook in diverse Europese landen sloeg het aan en het nummer opende de deuren voor de Nederlandse hardcore (ook wel bekend als gabber).

© 2025 TTZL

YouTube: Poing
YouTube: Bonus Poing

YouTube: Love Can't Turn Around [Farley 'Jackmaster' Funk & Jessie Saunders - video]
YouTube: Big Fun [Inner City - video]
YouTube: Pump Up The Jam [Technotronic - video]
YouTube: James Brown Is Dead [L.A. Style - video]
YouTube: James Brown Is Still Alive [Holy Noise]
YouTube: Amsterdam Waar Lech Dat Dan? [Euromasters]
YouTube: Alles Naar De Kl--te [Euromasters]
Gepost door op Geen opmerkingen:

zondag 5 januari 2025

#634: Palais Schaumburg - Lupa (1982)

De Duitse band Palais Schaumburg bestond slechts vijf jaar (1980-1984) ten tijde van de Neue Deutsche Welle (NDW) en werd daar ook toe gerekend. Ondanks die relatief korte tijd maakte ze drie albums en waren ze zeer invloedrijk, ook nadat de 'Welle' was gebroken.

Palais Schaumburg zou dan ook een kraamkamer  voor talent blijken te zijn. In de oer-versie van de band zaten Holger Hiller (zang/gitaar), Thomas Fehlmann (toetsen), Timo Blunck (bas) en F.M. Einheit (drums). Nog voordat het eerste, gelijknamige album zou verschijnen vertrok F.M. Einheit en zou hij furore gaan maken met Einstürzende Neubauten. 

Hij werd vervangen door Ralf Hertwig en de band zou met hun debuut (uit 1981) een mijlpaal van de Duitse muziek maken waarin de  invloed van de kunststromingen avant garde en dadaïsme goed te horen zijn. In 2012 verscheen hiervan een mooie 2CD deluxe edition.

Nadat het debuut verschenen was verliet Hiller de band en trok hij naar Londen waar hij een tijd als technicus en producer werkte voor Mute Records. Fehlmann bleef ook actief in de muziek als technicus en producer, maar tevens als uitvoerend artiest, meest in het oog springend als partner-in-crime van Dr. Alex Paterson in The Orb.

Het tweede album Lupa (uit 1982) werd geproduceerd door "Sugar Coated" Andy Hernandez (aka Coati Mundi) van Kid Creole & The Coconuts). Dit zal mede de reden zijn dat er meer blazers en funk-invloeden op dit album aanwezig zijn en dat pakt goed uit. Ook de bezettingswisseling zal invloed gehad hebben. Walter Thielsch (zang) en Stefan Bauer (vibrafoon, trombone, toetsen) vulden het gat op dat Hiller had achtergelaten. Al met al bevalt dit album mij nog beter dan het debuut.

Opener 3 Nach 9 ligt nog redelijk in het verlengde van de muziek op het debuutalbum, met zijn springerige ritme en dissonante blazersklanken. Süss Sein, Nett Sein geeft al meer van het nieuwe geluid prijs, maar bij titelnummer Lupa valt het allemaal samen. Het donkere, mysterieuze en tegendraadse is nog steeds aanwezig, maar wordt gecombineerd met een schijnbaar opgewekte melodie en refrein. Een wonderlijke combinatie die werkt.

Sprung Über Vier Pferde en Sieg Auf Knien houden het niveau moeiteloos vast en kant A eindigt verrassend met de prachtige jazzy ballad Rosen, waaruit een melancholisch beeld van late avonden en verlaten straten opdoemt.

Nationen opent kant B en kent inventieve zanglijnen en prominente percussie. Het daaropvolgende Der Tiger Und Die Stimme grijpt weer terug op de springerige ritmes en dissonante blazers en Stich Auf Stich is wat mij betreft het beste nummer van kant B. Lekker jazz-orgeltje, gave vocale breaks, een heerlijk staccato-ritme en qua geluidseffecten gebeurt er van alles op de achtergrond. Europa Heisst Amerika en Papperazzo sluiten het album daarna prima af. Lupa is een album dat mij bij ieder luisterbeurt weer bevalt en niet gaat vervelen. 

En dan is er nog die aparte bandnaam. Die verwijst naar Palais Schaumburg in Bonn, gebouwd van 1858 tot 1860 en vele jaren in het bezit van het  Vorstendom Schaumburg-Lippe (1647-1946). In 1939 werd het door het Duitse leger gekocht en na de Tweede Wereldoorlog was het van 1949 tot 1976 het Duitse regeringspaleis. Daarna is het in gebruik gebleven bij de Duitse overheid.

© 2025 TTZL


Discogs: Palais Schaumburg
Wikipedia EN: Palais Schaumburg
Wikipedia NL: Palais Schaumburg

YouTube: Lupa [album]

YouTube: 3 Nach 9
YouTube: Lupa
YouTube: Sieg Auf Knien
YouTube: Rosen
YouTube: Nationen
Spotify: Palais Schaumburg [album - deluxe edition]

Gepost door op Geen opmerkingen:

zondag 29 december 2024

#633: Bohren & Der Club Of Gore - Sunset Mission (2000)

Stel, je speelt in metalcore bands als 7 Inch Boots en Chronical Diarrhoea, maar na een paar jaar ben je wel toe aan wat anders. Waar kom je dan op uit? Jazz? Klinkt onlogisch, maar het is wel precies wat er gebeurde toen in 1988 Bohren werd opgericht door leden van de eerder genoemde bands.

Ze spelen echter geen gewone jazz, maar jazz noir (ook wel dark jazz of doom jazz genoemd), of zoals de band het zelfs omschrijft: “an unholy ambient mixture of slow jazz ballads, Black Sabbath doom and downtuned Autopsy sounds”.

Al snel stopten de bandleden hun bezigheden met de metalcore bands en concentreerden ze zich op Bohren, dat in 1993 hernoemd werd naar Bohren & Der Club Of Gore, als eerbetoon aan de Nederlandse band Gore die ook instrumentale muziek speelt.

De muziek heeft referenties aan film noir muziek en dark ambient. Het doet mij sterk denken aan de muziek voor de tv-serie Twin Peaks, gemaakt door Angelo Badalamenti (zie blog #527).

Ik was niet bekend met de band totdat Steven Wilson eraan refereerde in de laatste van vier afleveringen over het jaar 2000 van de podcast The Album Years. Hij vermeldde hun album Sunset Mission uit 2000 en was er enthousiast over.

Hiervoor hadden ze al twee albums gemaakt, Gore Motel (1995) en Midnight Radio (1997). Op het eerste album horen we nog wat echo's van de muziek met hun vroegere bands, maar op het tweede album gaat het al wat meer naar het geluid op Sunset Mission. Maar het is alsof er nog een element mist.

Als gitarist Reiner Henseleit wordt vervangen door saxofonist Christoph Clöser lijkt alles op zijn plaats te vallen. De saxofoon geeft de muziek de desolate klank van de late avond c.q. vroege morgen en de toetsen (Morten Gass), drums (Thorsten Benning) en bas (Robin Rodenberg) kleuren de rest prachtig in.

Albumopener Prowler is een prima introductie en laat alle ruimte voor het glorieuze saxofoongeluid. Dat geldt ook voor de daaropvolgende On Demon Wings en Midnight Walker, maar op Street Tattoo is de rol van de instrumenten meer in evenwicht. 

Op het eerste gehoor is het heerlijke relaxte muziek, maar altijd is er die spanning, die dreiging, die als een deken over de muziek hangt. En er is voldoende afwisseling. Painless Steel en Darkstalker hebben allebei een heel eigen karakter, voor we met Nightwolf en Black City Skyline we weer terugkeren naar het geluid van de nummers aan het begin van het album.

Veel trager en treuriger dan de afsluiter Dead End Angels kan het niet worden. Omfloerste klanken ondersteund door het geluid van regen en onweer creëren een prachtige sfeer en sluiten het album in stijl af. Ik ben blij dat ik Bohren & Der Club Of Gore heb leren kennen.

© 2024 TTZL


Officiële website: Bohren & der Club of Gore
Officiële Facebook: Bohren & der Club of Gore
Wikipedia EN: Bohren & der Club of Gore
Wikipedia DE: Bohren & der Club of Gore

YouTube: Sunset Mission[album]
Spotify: Sunset Mission [album]

YouTube: Prowler
YouTube: On Demon Wings
YouTube: Midnight Walker
YouTube: Street Tattoo
YouTube: Painless Steel
YouTube: Darkstalker
YouTube: Nightwolf
YouTube: Dead End Angels

Gepost door op Geen opmerkingen:
Abonneren op: Posts (Atom)