Voordat Pink Floyd in 1973 begon aan de inmiddels overbekende trits albums The Dark Side Of The Moon, Wish You Were Here, Animals en The Wall hadden ze al een zevental LP's gemaakt.
Het tweede album, A Saucerful Of Secrets, is om twee redenen een interessante loot aan de Pink Floyd-boom. Ten eerste laat deze plaat de overgang horen van de vroege psychedelische popsongs (zoals ook te horen op het eerste album en diverse non-album singles) naar de meer experimentelere muziek waarmee Pink Floyd zo bekend is geworden. Daarnaast is dit het enige album waarop alle vijf leden van Pink Floyd te horen zijn.
Syd Barrett was de drijvende kracht van de vroege Pink Floyd. Hij schreef bijna alle nummers op het debuutalbum en vroege singles als Arnold Layne en See Emily Play. Hij was een geniaal muzikant maar had ook psychische problemen. Zijn snel verslechterende mentale staat deed Roger Waters, Richard Wright en Nick Mason besluiten om tijdens de opnames van het tweede album David Gilmour bij de groep te halen. Uiteindelijk zou Syd Barrett maar op drie nummers meespelen.
Vier van de zeven nummers op het album trekken de lijn van psychedelische popsongs door: Remember A Day, Corporal Clegg, See-Saw en Jugband Blues (het laatste nummer is het enige door Syd Barrett geschreven nummer en op zijn verzoek speelt er een band van het Leger Des Heils op mee).
De andere drie nummers geven aan in welke richting het met de muziek van Pink Floyd zou gaan. Opener Let There Be More Light begint uptempo maar vertraagt na een ruime minuut abrupt om over te gaan in een slepend ritme met prominente rollen voor de toetsen van Richard Wright en een gitaar met veel echo van David Gilmour.
Het titelnummer A Saucerful Of Secrets is een uit vier delen bestaande, twaalf minuten durende muzikale LSD-trip. Experimentele prog-rock avant la lettre!
Prijsnummer van het album is voor mij Set The Controls For The Heart Of The Sun. Het is het enige nummer op het album waar alle vijf leden op meespelen. Het nummer heeft een relaxte sfeer en kent een intrigerend drumpatroon van Nick Mason. Gezien de titel hoeft het niet te verbazen dat de instrumentatie science fiction-achtig aandoet. De zachte, ingehouden vocalen van Roger Waters passen er perfect bij. Het enige minpunt van het nummer is dat het maar vijf minuten duurt, maar dat wordt goedgemaakt door uitgebreide live-uitvoeringen op Ummagumma en Live at Pompeii.
A Saucerful Of Secrets hoort niet bij de beste vijf albums van Pink Floyd, maar is daarom niet minder interessant. In 2011 zijn van alle Pink Floyd-albums prachtige remasters verschenen in diverse edities.
Vrijwel direct na het einde van de Sex Pistols in januari 1978 begint John Lydon (die vanaf dat moment het pseudoniem 'Johnny Rotten' niet meer gebruikt) zich te richten op het formeren van een nieuwe groep. Die nieuwe band zal Public Image Limited (meestal Public Image Ltd of PiL genoemd) gaan heten en brengt al in oktober 1978 zijn eerste single uit, gevolgd door een album in december.
Dat eerste album ('Public Image - First Issue') is verrassend goed, bevat zowel nummers die naar zijn Sex Pistols-verleden verwijzen als nummers die een nieuwe koers aanduiden en is het startschot gebleken voor de post-punk stroming (kunstzinnig en experimenteel).
Als het eerste album een donderslag bij heldere hemel was, dan was het tweede album Metal Box een komeetinslag.
Dat begon al met de verpakking: drie 12 inch platen op 45-toeren in een 16mm filmblik (foto 1 en 2, in 2009 als CD-replica uitgegeven: foto 3). Later verscheen het album in een reguliere LP en CD versie onder de titel Second Edition.
Veel nummers hebben een traag tempo en het album heeft een ongewoon klankbeeld. Vrijwel alleen lage tonen in de baslijnen met reggae-invloeden die ook nog eens vooraan in de mix staan en een hard, scherp gitaargeluid door het gebruik van een Veleno-gitaar (die geheel van aluminium is). Middentonen zijn vrijwel afwezig en dat geeft een vervreemdend effect. De strakke drums en de scherpe, krachtige vocalen van John Lydon maken het geheel áf.
Het allereerste nummer is Albatross. Het tien minuten durende nummer is in één take opgenomen als een soort jam-sessie en gaf meteen aan dat muzikaal de link met het Sex Pistols-verleden was doorgesneden en ook tekstueel lijkt hij er me af te rekenen:
Slow motion, slow motion
Getting rid of the albatross
Sowing the seeds of discontent
I know you very well, you are unbearable
I've seen you up far too close
Getting rid of the albatross
Nummers als Poptones, Graveyard en The Suit kennen eenzelfde soort loomheid en kruipen na een paar draaibeurten onder je huid (er zijn weinig platen in mijn collectie die ik vaker heb gedraaid).
Daar tegenover staan een aantal energiekere nummers als Memories, Careering, No Birds Do Sing en Bad Baby. Ondanks dat in deze nummers het tempo hoger ligt, blijft de sfeer hetzelfde waardoor het album als één geheel klinkt.
Het beste beluister je dan ook Metal Box in zijn geheel, waarbij een waarschuwing op zijn plaats is. Vanwege het aparte klankspectrum wordt de muziek ernstig onrecht aangedaan in gecomprimeerde vorm (Youtube, MP3, etc.). Met name het magnifieke basgeluid is pas echt in volle glorie te horen op de (geremasterde) vinyl of CD uitgaven die in de gelimiteerde filmblik-uitgave Metal Box heet, maar als reguliere CD te verkrijgen is onder de titel Second Edition (en net als alle andere in 2011 geremasterde Public Image Ltd. albums is die voor een spotprijs te koop).
Het Amerikaanse magazine Rolling Stone heeft Metal Box in 2003 opgenomen in hun 500 Greatest Albums Of All Time lijst.
Midden jaren zeventig onstond punk rock als reactie op de bombast en grandeur van de muziek in de vroege jaren zeventig. De punk beweging had met name in de UK naast de muzikale kant ook een sterke sociaal-politieke lading.
Ramones, Television, en Dead Kennedys werden grote namen in de US. In de UK waren The Damned, The Clash koplopers samen met de meest beruchte band: Sex Pistols.
De maatschappelijke onrust die punk teweeg bracht en de in de pers breed uitgemeten uitspattingen van de bandleden hebben er voor gezorgd dat Sex Pistols bekend/berucht is bij velen, maar dat de muziek helaas naar de achtergrond is gedrongen. En dat is jammer, want het enige studio-album dat ze ooit maakten, Never Mind The Bollocks, Here's The Sex Pistols, is een klassieker in de ware zin des woords wiens invloed niet kan worden onderschat.
Het album opent geweldig met Holidays In The Sun. Over een stampend ritme en een krachtige gitaar-riff spuit zanger Johnny Rotten (John Lydon) zijn teksten over goedkope zon-vakanties in foute landen gecombineerd met de ervaringen van een bezoek aan Berlijn.
Het album is bijna in zijn geheel gespeeld door drummer Paul Cook en gitarist Steve Jones, die op twee na ook alle baspartijen voor zijn rekening heeft genomen. De originele bassist Glen Matlock en zijn vervanger Sid Vicious hebben allebei slechts één nummer ingespeeld, respectievelijk Anarchy In The U.K. en Bodies. Niet bepaald de minste nummers...
De bekendste song van het album is waarschijnlijk God Save The Queen vanwege de controverse rond dit nummer. Maar daarnaast is een heerlijk nummer met weer een pakkende gitaar-riff van Steve Jones.
Een ander juweeltje is de sneer naar de platenmaatschappij die ze liet vallen: EMI. Daarnaast zijn er twee nummers die goed laten horen waartoe de Sex Pistols muzikaal in staat waren. Pretty Vacant begint met een monumentale riff, waarna de drums invallen en de tekst de onverschilligheid en apathie van de jongeren t.o.v. 'het establishment' beschrijft.
Het muzikaal meest complexe nummer is Submission. Het tempo ligt ook lager dan bij de andere tracks en het stond in het begin ook niet op het album. Het werd bij de meeste exemplaren meegeleverd als een aan één kant bespeelbare single. Pas nadat de Franse platenmaatschappij het nummer aan het album toevoegde werd het een integraal onderdeel van de plaat.
Dit album mag eigenlijk in geen enkele platenkast van een rockliefhebber ontbreken en ook de Classic Album aflevering over dit album is zeer de moeite waard. In 2012 is er een geremasterde '35th Anniversary Edition' verschenen in een flink aantal verschillende formaten. Er is dus geen excuus meer om het album niet te bezitten...
© 2014 TTZL
Officiële website: Sex Pistols
Fan website: Sex Pistols
Wikipedia EN: Sex Pistols
Wikipedia NL: Sex Pistols
Youtube: Holidays In The Sun
Youtube: Anarchy In The U.K.
Youtube: Bodies
Youtube: God Save The Queen
Youtube: EMI
Youtube: Pretty Vacant
Youtube: Submission
Youtube: Never Mind The Bollocks, Here's The Sex Pistols (full album)
Het beeld dat opdoemt bij het horen van de naam KISS is dat van vuurwerk, make-up, buitenissige kostuums, machogedrag en dito teksten en de a-typische hit met disco-invloeden I Was Made For Loving You.
En dat is jammer, want zeker de eerste acht albums (zes studio en twee live) zijn ook zonder al die opsmuk zeer de moeite waard.
Na die albums waren alle hoeken van het 'the hardest band in the world'-universum wel zo'n beetje verkend en bezon KISS zich op een nieuwe koers. Eerst brachten de leden allemaal een solo-album uit en daarna volgden twee albums die, op zijn zachtst gezegd, door de bestaande fans niet erg gewaardeerd werden. Teveel non-rock invloeden (pop, disco, softe ballads) en alhoewel de albums nog wel goed verkochten begon de populariteit van de band toch af te nemen. Om dat tij te keren wilden ze terug naar hun rock-roots.
Tijdens het schrijven van nieuwe nummers hadden ze echter het idee dat ze oude nummers aan het herschrijven waren en ontstond het idee om in plaats daarvan een concept-album album te maken, gebaseerd op een verhaal van bassist Gene Simmons. Hij en gitarist Paul Stanley waren enthousiast over het idee, gitarist Ace Frehley en drummer Peter Criss echter niet. Toch werd het idee doorgezet met behulp van de oude getrouwe producer Bob Ezrin.
Het album werd een gigantische commerciële flop. Het bracht KISS zelfs aan de rand van de financiële afgrond. Het album werd door fans en critici zeer slecht ontvangen en is voor velen nog steeds het minst geliefde album.
Dat komt waarschijnlijk doordat het zo afwijkt van wat men tot dan toe van KISS gewend was. Het verhaal en de teksten zijn nogal pretentieus en de muziek staat bol van allerlei invloeden die niet met KISS werden geassocieerd.
De opener Fanfare is een orkestraal symfonisch werkje met gregoriaans gezang! Het album wordt met iets soortgelijks afgesloten. Daartussen zitten symfonische pop en powerballad tracks als Just A Boy, Odyssey en A World Without Heroes.
De weerzin van de fans bij het horen van dat soort tracks vertroebelde het zicht op de andere tracks op het album die meer in het verlengde van het oude KISS-werk liggen. Er zitten een paar uitstekende rocksongs onder zoals Only You, Dark Light, The Oath en Mr. Blackwell.
Zelf heb ik vanaf het begin van dit album gehouden. Niet omdat het nou zo vreselijk goed is, maar misschien meer omdat het zo anders en gedurfd is. Het album is wel beter dan vanaf het begin werd beweerd. Je ziet ook dat op KISS fan forums in retrospect meer waardering is gekomen voor het album. Het is hoe dan ook een opmerkelijk hoofdstuk in het KISS-verhaal.
Midden jaren zestig vormden een aantal schoolvrienden in Phoenix, AZ (USA) een bandje dat na een aantal naam- en bezettingswisselingen The Nazz werd genoemd. Toen ze er achter kwamen dat Todd Rundgren een groep had gevormd genaamd Nazz moesten ze opnieuw op zoek naar een andere naam.
De zanger (Vincent Damon Furnier, 1948) vond dat de band een gimmick nodig had en dat de optredens spraakmakend moesten zijn.
De onschuldig klinkende naam Alice Cooper werd als bandnaam gekozen omdat deze mooi contrasteerde met het bedachte concept van een vrouwenmoordenaar die extravagante kleding en make-up draagt. Dit moest een garantie zijn voor maatschappelijke verontwaardiging en krantenkoppen! Al snel adopteerde de zanger de bandnaam als eigennaam en na het uit elkaar vallen van de band ging Vincent Damon Furnier in 1975 solo verder onder de naam Alice Cooper.
Alle ophef over de 'stage show' van de band (met onder andere een electrische stoel, een guillotine en een boa constrictor) zou bijna doen vergeten dat Alice Cooper ook nog muziek maakte. En wat voor muziek! Onder de zeven albums die de band maakte zitten vier absolute top-platen.
De triomftocht startte met het derde album Love It To Death (1971). Het was het eerste album dat geproduceerd werd door Bob Ezrin en zijn invloed valt niet te overschatten (hij produceerde alle vier de top-albums). I'm Eighteen werd een hit. Ook het vijfde (School's Out, 1972) en zesde album (Billion Dollar Babies, 1973) produceerden hits met respectievelijk School's Out en Elected.
Het vierde album (Killer, 1971) is echter mijn favoriet. Het album gaat van start met de furieuze rocker Under My Wheels. Nog duidelijker is de link te horen naar de psychedelische garagerock van de eerste twee albums in You Drive Me Nervous en Yeah, Yeah, Yeah.
Het macabere element van de optredens komt terug in het met een aanstekelijk refrein gezegende Dead Babies. Verrassend melodieus zijn daarentegen Desperado (een ballad met strijkers én stevige passages) en Be My Lover. In laatstgenoemde track werkt Alice Cooper weer met contrasten: een pop-achtige melodie wordt gecombineerd met een gruizige zangstem en smerig klinkende gitaren.
Op Killer staan ook twee nummers waarin geëxperimenteerd wordt met langere, progrock-achtige songstructuren. De zeven minuten durende, afsluitende titeltrack Killer begint als een 'gewone' rocker, maar transformeert halverwege in een psychedelisch spektakel. Het absolute hoogtepunt van het album is echter Halo Of Flies.
Dit nummer staat in mijn persoonlijke top tien allertijden en kan zich meten met classics als Deep Purple's Child In Time en Led Zeppelin's Stairway To Heaven. Dit blijkt ook wel uit het feit dat deze track altijd het hoogst geklasseerd is in de Top 2000 van alle Alice Cooper nummers. Het werd populair als albumtrack en is twee jaar na het verschijnen van het album alleen in Nederland op single verschenen.
Het ruim acht minuten durende nummer start met een intro dat een kwart van de track beslaat. Daarna volgt een vocale passage waarin het tempo na een tijdje ineens omhoog gaat en waarin de tekst een sfeer van geheim agenten oproept:
Daggers and contacts
and bright shiny limos,
I've got a watch
that turns into a lifeboat,
Glimmering nightgowns
and poisonous cobras,
Silencer under the heel of my shoe.
Na vier-en-een-halve minuut start wat mij betreft het mooiste deel van het nummer. We worden eerst in oosterse sferen gebracht door een vervormde gitaar waarna een minuut volgt met het mooiste samenspel tussen bas en drums dat ik ken. Tenslotte valt de rest van de band weer in en wordt het nummer naar een prachtige climax gebracht. Ik gebruik niet graag alleen maar hoofdletters, maar Halo Of Flies is FENOMENAAL.
De Alice Cooper albums uit de vroege jaren zeventig zijn voor iedere rechtgeaarde rockliefhebber een traktatie. Laat die niet aan je voorbijgaan!
© 2013 TTZL
Officiële website: Alice Cooper
Wikipedia EN: Alice Cooper
Wikipedia NL: Alice Cooper
Youtube: Under My Wheels
Youtube: You Drive Me Nervous
Youtube: Yeah, Yeah, Yeah
Youtube: Dead Babies
Youtube: Desperado
Youtube: Be My Lover
Youtube: Killer
Youtube: Halo Of Flies
Youtube: I'm Eighteen ("Love It To Death", 1971)
Youtube: School's Out ("School's Out", 1972)
Youtube: Elected ("Billion Dollar Babies", 1973)
Youtube: Child In Time (Deep Purple, "Deep Purple In Rock", 1970)
Youtube: Stairway To Heaven (Led Zeppelin, 
/ Led Zeppelin IV, 1971)
I
n 1969 zag producer Jerry Goldstein een aantal muzikanten fungeren als begeleiders van Deacon Jones en hij was gecharmeerd van het geluid van de band. Hij bracht ze samen met ex-Animals zanger Eric Burdon en als "Eric Burdon and WAR" brachten ze twee albums uit. Het eerste album leverde de hit Spill The Wine op (nr. 15 in de Top 40 in 1970). Daarna kwam WAR op eigen benen te staan.
WAR is een typisch voorbeeld van een band die een legendarische status bezit aan de andere kant van de Atlantische Oceaan, maar in Europa geen potten heeft kunnen breken.
WAR's eerste album (WAR) was nog geen groot commercieel succes (nr. 190 in de Billboard 200), maar laat een band met veel potentie horen die op weg is naar een heel eigen geluid.
Hun tweede album (All Day Music) was artistiek weer een stap vooruit en hier horen we de typische 'laid back' WAR-mix met elementen uit de jazz, blues, funk, soul, psychedelica, latin, R&B en rock. Het album leverde de hits All Day Music en Slippin' Into Darkness op (de laatste bereikte de gouden status; zie het optreden bij Soul Train) en reikte tot nr. 16 in de Billboard 200.
Hun derde album, The World Is A Ghetto, betekende hun grote doorbraak in de US. Twee hitsingles zorgden voor een nummer 1 notering voor het album in de Billboard 200.
WAR kon zowel korte, puntige, uptempo songs produceren alsook lange uitgesponnen nummers met ruimte voor experimenten, improvisaties en solo's. Van beide soorten staan op The World Is A Ghetto mooie voorbeelden.
De korte songs zijn The Cisco Kid,
Where Was You At en Beetles In The Bog. Het eerstgenoemde nummer werd een grote hit (wederom de gouden status in de US) in Nederland reikte het tot nr. 22 in de Top 40 (de enige andere Top 40 hit voor WAR is Galaxy in 1978).
De langere nummers zijn op het album gepositioneerd als nummers 3, 4 en 5. Allereerst krijgen we een mooie, instrumentale jam van bijna een kwartier: City, Country, City. Daarna horen we WAR op zijn meest 'laid back' in Four Cornered Room. Als je hier niet rustig van wordt dan weet ik het niet meer.
WAR was een multi-etnische band met een sterk sociaal-politieke inslag. Dit kwam tot uiting in de songtitels en -teksten en in de hoesontwerpen. Het titelnummer The World Is A Ghetto, dat de rij lange nummers afsluit, is hier een mooi voorbeeld van.
Ik heb WAR leren kennen door de Top 40 notering van The Cisco Kid in 1973 en ik ben ze vanaf toen blijven volgen. Met name de eerste zes albums van WAR verdienen aan deze kant van de oceaan meer waardering dan ze tot nu toe gehad hebben.
Tijdens het schrijven van dit blog kwam ik er achter dat er vorig een '40th Anniversary Edition' is verschenen van The World Is A Ghetto (geremastered met bonustracks)... Mag ik mijn Kerstlijstje nog aanpassen?
© 2013 TTZL
Officiële website: WAR
Wikipedia EN: WAR
Youtube: The Cisco Kid
Youtube: Where Was You At
Youtube: City, Country, City
Youtube: Four Cornered Room
Youtube: The World Is A Ghetto
Youtube: Beetles In The Bog
Youtube: Spill The Wine (by "Eric Burdon and War")
Youtube: All Day Music (van "All Day Music")
Youtube: Slippin' Into Darkness (van "All Day Music")
Youtube: Soul Train video - Slippin' Into Darkness (van "All Day Music")
Youtube: Soul Train video - Galaxy (van "Galaxy")
Kerstmis. Het roept bij mij altijd gemengde gevoelens op. Enerzijds huiselijkheid en gezelligheid, anderzijds huichelachtigheid en hypocrisie. Ineens moeten we allemaal lief zijn voor elkaar (voor een week of twee althans). Er is een totale fixatie op voedsel. We moeten van alles. En hoeveel bekende Nederlanders gaan ons dit jaar weer laten weten te hopen op wereldvrede?
En dan is er natuurlijk ook altijd weer dat andere monster: kerstmuziek. Zet de (Sky) radio maar aan en je wordt overspoeld met telkens weer dezelfde suikerzoete, over-de-top commerciële kerstzooi als Mariah Carey en Michael Bublé.
Natuurlijk, als je goed zoekt zijn er ook best wel wat kerstplaten te vinden die wel het aanhoren waard zijn. Om er een paar te noemen:
Het leukste en misschien wel beste kerstalbum is A Very Special Christmas Gift For You from Phil Spector. Het album viert dit jaar zijn 50-jarig jubileum. De excentrieke producer Phil Spector, bekend van zijn Wall-Of-Sound, wilde aantonen dat je een 'holiday season'-album kunt maken met (seculiere) kerstnummers dat de sfeer van kerstmis vangt, maar tegelijk ook een pop-meesterwerkje is. De uitvoeringen op dit album hebben tot op de dag van vandaag invloed op de manier hoe deze bekende nummers worden vertolkt.
Het album flopte genadeloos in 1963, want het verscheen op 22 november, de dag dat John F. Kennedy werd vermoord. Na een heruitgave in 1972 werd het album langzaamaan steeds populairder en nu is het een klassieker. Phil Spector beleeft daar overigens weinig plezier meer aan. Hij zit vanwege een veroordeling voor moord sinds 2009 een gevangenisstraf van 19 jaar uit.
In november 1974, slechts acht maanden na hun tweede album, verschijnt Queen's Sheer Heart Attack. Het is het album waarop de puzzelstukjes die Queen vormen voor het eerst op hun plaats beginnen te vallen. Waren de albums Queen en Queen II progressieve rockalbums die overliepen van de ideeën die elkaar soms in de weg zaten, Sheer Heart Attack is een meer pop-georiënteerd album waarop evenwel ook ballads, hard rock en zelfs ragtime en muziektheater-achtige elementen te horen zijn.
Het album opent met de track Brighton Rock van gitarist Brian May. Het nummer begint met kermisachtige geluiden waarna een krachtige gitaarriff losbarst en Freddie Mercury afwisselend met zijn falset- en zijn gewone stem te horen is. Het nummer werd een vast onderdeel van de liveoptredens van Queen. Het is met name bekend door de lange gitaarsolo midden in het nummer, iets dat je normaal gesproken alleen op een live-album hoort. Een gewaagde opener.
Daarna volgt het bekendste nummer van het album: Killer Queen. Dit was de eerste internationale hit van de band. In de UK werd de tweede plaats gehaald en in de VS de twaalfde plek. In Nederland was nummer drie de toppositie. Het is een typische Queen-compositie in de zin dat er veel stijlen worden gecombineerd, maar hier staan ze niet naast elkaar maar vormen de elementen uit pop, rock en muziektheater-achtige elementen als vaudeville en music hall één geheel.
De trits Tenement Funster/Flick Of The Wrist/Lily Of The Valley vormen een soort eenheid omdat de nummers in elkaar overlopen. Tenement Funster is een karakteristieke compositie van drummer Roger Taylor die ook de vocalen voor zijn rekening neemt. Flick Of The Wrist is een lekker rocknummer met wisselend tempo en een scheurgitaar. Het nummer loopt over in de ballad Lily Of The Valley.
De tweede single van het album werd Now I'm Here, mijn persoonlijke favoriet van het album. Gierende gitaren, donderende drums en vlammende vocalen kenmerken dit nummer en ook ditnummer werd een vast onderdeel van de liveoptredens. Na drie minuten is er een tien seconden durend experiment met gestapelde vocalen die van links naar rechts vliegen. Dit is duidelijk een vingeroefening voor de vocale 'extravanganza' die op het volgende album te horen is in Bohemian Rhapsody en vooral The Prophet's Song. Het nummer werd niet zo'n grote hit als Killer Queen maar haalde toch de elfde plaats in de UK en reikte in Nederland reikte tot nummer 32.
Het hardste nummer is zonder twijfel Stone Cold Crazy en het is het enige nummer dat door de groep gezamenlijk is geschreven. Opvallend afwijkend is de pure pop in de John Deacon-compositie Misfire en het ragtimenummer Bring Back That Leroy Brown.
Maar het meest opvallend is dat de titeltrack niet op het album staat. Dit nummer was niet op tijd klaar en het nummer Sheer Heart Attack zou uiteindelijk pas verschijnen op het zesde album van Queen. Het is een furieuze rocker van Roger Taylor waar de gemiddelde speed metal band zich niet voor zou schamen. Op 2:48 heeft kent het nummer een heerlijke drumbreak en het heeft een geweldig einde dat recht doet aan de titel en de tekst!
In 2011 verschenen van alle Queen albums geremasterde versies, zo ook van Sheer Heart Attack. Bij de deluxe edition krijg je er een bonus disc bij.
© 2013 TTZL
Officiële website: Queen
Wikipedia EN: Queen
Wikipedia NL: Queen
Youtube: Sheer Heart Attack (full album)
Youtube: Brighton Rock
Youtube: Killer Queen (video)
Youtube: Tenement Funster/Flick Of The Wrist/Lily Of The Valley
Youtube: Now I'm Here
Youtube: Stone Cold Crazy
Youtube: Misfire
Youtube: Bring Back That Leroy Brown
Youtube: Bohemian Rhapsody (van 'A Night At The Opera' uit 1975)
Youtube: The Prophet's Song (van 'A Night At The Opera' uit 1975)
Youtube: Sheer Heart Attack (van 'News Of The World' uit 1976)
De uit New York afkomstige Talking Heads zijn niet meer dan zeventien jaar actief geweest, maar hebben in die tijd een onuitwisbare indruk achtergelaten: acht studioplaten waarvan minimaal vijf van 5-sterrenkwaliteit.
Hits hadden ze in Nederland met name in de tweede helft van hun carrière (zoals met de live-versie van Slippery People en met Road To Nowhere) en helemaal aan het begin met Psycho Killer.
Na twee geweldige albums met hoekige art rock gaf Take Me To The River van het tweede album More Songs About Buildings And Food al aan welke kant het op zou gaan: een verbreding van het muzikale palet door het gebruik van invloeden uit met name de zwarte muziek.
Het derde album Fear Of Music opent dan ook met I Zimbra: een nummer met Afrikaanse (percussie)invloeden en een nonsens-tekst van dichter Hugo Ball.
Direct daarna volgt Mind wat qua sfeer weer veel dichter bij de eerste twee LP's staat. Een loom, broeierig nummer waarin scherpe, staccato gitaarpartijen van zanger/gitarist David Byrne effectief worden ondersteunt door de ritmetandem Tina Weymouth (bas) en Chris Frantz (drums), sfeervol ondersteunt door de toetsen van Jerry Harrison. Gelijksoortige nummers zijn bijvoorbeeld Paper en Electric Guitar.
Vier nummers zijn mij betreft de absolute uitschieters. Life During Wartime ligt in het verlengde van het eerder genoemde Take Me To The River (maar dan uptempo) voor wat betreft het gebruik van ritmes uit de zwarte muziek. Heaven is een ballad-achtig nummer waarin David Byrne's voordracht mooi emotievol is. Beide nummers hebben ook sterke teksten die duidelijk serieuzer van aard zijn dan de teksten op de eerste twee LP's die vaak ook grappig waren.
De experimentele kant van de Talking Heads horen we terug in Memories Can't Wait en vooral Drugs. Hier is ook de invloed van mede-producer Brian Eno goed te horen.
N.B.: Drugs is weer een voorbode van wat zou komen op het volgende album: Remain In Light (met kleine NL-hit Once In A Lifetime).
Veel beter dan de losse nummers aanklikken is het beluisteren van het hele album Fear Of Music. Dan wordt pas echt duidelijk hoe groots deze absolute vijfsterrenplaat is.
In 2005 is een remaster verschenen met vier bonustracks en een DVD met 5.1 mix.
© 2013 TTZL
(semi) Officiële website: Talking Heads
Wikipedia EN: Talking Heads
Wikipedia NL: Talking Heads
Youtube: I Zimbra
Youtube: Mind
Youtube: Paper
Youtube: Electric Guitar
Youtube: Life During Wartime
Youtube: Heaven
Youtube: Memories Can't Wait
Youtube: Drugs
Youtube: Fear Of Music (hele album)
Youtube: Psycho Killer (a)
Youtube: Take Me To The River (b)
Youtube: Once In A Lifetime (c)
Youtube: Slippery People (live) (d)
Youtube: Road To Nowhere (e)
(a) van het studio-album 'Talking Heads 77' uit 1977
(b) van het studio-album 'More Songs About Buildings And Food' uit 1978
(c) van het studio-album 'Remain In Light' uit 1980
(d) van het live-album 'Stop Making Sense' uit 1984
(origineel op het studio-album 'Speaking In Tongues' uit 1983)
(e) van het studio-album 'Little Creatures' uit 1985
