#125: [VA] - Lost In The Stars: The Music Of Kurt Weill (1985)

Kurt Weill (1900-1950) was een Duitse componist van vooral theatermuziek die in de jaren 1920-1933 grote triomfen vierde in Duitsland. Met name zijn samenwerking met tekstschrijver Bertolt Brecht was zeer succesvol. Hun bekendste werk is Die 3-Groschen-Oper (The Threepenny Opera), in Nederland bekend als de Driestuiversopera. 

Kurt Weill was politiek links georiënteerd en de stukken waar hij muziek voor schreef waren dan ook meestal sociaal-kritisch. In maart 1933 onvluchtte hij Nazi-Duitsland en ging via Parijs in september 1935 naar de Verenigde Staten. Na zijn vlucht werd zijn werk door de Nazi's verboden en bestempeld als 'Entartete Kunst'. Ook in Amerika zou hij succesvol zijn.

Hal Willner is een Amerikaanse producer die na 'tribute' albums voor Nino Rota en Thelonious Monk het album Lost In The Stars: The Music Of Kurt Weill opzette in 1985. Hij kreeg het voor elkaar om voor dit project een geweldige groep artiesten te verzamelen waarvan je affiniteit met het werk van Kurt Weill mag vermoeden: Sting, Marianne Faithfull, Van Dyke Parks, Lou Reed, Todd Rundgren en John Zorn om er een paar te noemen. Het album kreeg dan ook lovende kritieken van pers en publiek.

Na een korte intro openen Sting & Dominic Muldowney het album met een geïnspireerde uitvoering van The Ballad of Mac The Knife. Daarna volgt The Cannon's Song. De kritische tekst over het leger wordt zeer gepassioneerd gebracht door Stan Ridgway ondersteund door The Fowler Brothers. Het is album is wat mij betreft dan al geslaagd en dan zijn we pas bij het derde nummer!

Het bekende Alabama Song (uit Mahagonny) ontbreekt natuurlijk ook niet. De bij het grote publiek niet zo bekende Ralph Schuckett & Richard Butler geven er samen met Ellen Shipley een mooie, melodieuze draai aan.

Andere hoogtepunten zijn de uitvoering van Ballad Of The Soldier's Wife door Marianne Faithull & Chris Spedding, de Johnny Johnson Medley door Van Dyke Parks en September Song door Lou Reed.

Qua muzikale uitvoering een wat vreemde eend in de bijt is de track Call From The Grave/Ballad In Which MacHeath Begs All Men For Forgiveness door Todd Rundgren & Gary Windo. Maar op een of andere manier werkt deze electro-rocker wel omdat de toon van het nummer is de geest van Kurt Weill blijft.

En natuurlijk mag Tom Waits niet ontbreken op een Kurt Weill tribute. Met zijn krakende stem en theatrale voordracht is hij de perfecte vertolker van What Keeps Mankind Alive? 

Het noemen van bovenstaande acht tracks doet de andere twaalf eigenlijk te kort. Het album Lost In The Stars: The Music Of Kurt Weill mag dan inmiddels meer dan dertig jaar oud zijn, het is nog steeds een genot om af te spelen. 

© 2015 TTZL

Officiële website: Kurt Weill
Wikipedia EN: Kurt Weill

Wikipedia NL: Kurt Weill

YouTube: The Ballad of Mac The Knife

YouTube: The Cannon's Song
YouTube: Alabama Song

YouTube: Ballad Of The Soldier's Wife

YouTube: Johnny Johnson Medley

YouTube: September Song

YouTube: Call From The Grave/Ballad In Which MacHeath Begs All Men For Forgiveness

YouTube: What Keeps Mankind Alive?

#124: Steven Wilson - Hand. Cannot. Erase. (2015)

Van niets binnen op nr. 2 in de Album Top 100. Dat gebeurde onlangs met het album Hand. Cannot. Erase. Voor mij hét bewijs dat de Britse alleskunner Steven Wilson inmiddels een bekende naam is geworden in Nederland. Met zijn band Porcupine Tree reikte hij al eens tot nr. 13 (zie ook #7) en nr. 5, maar zo hoog als nu stond hij nog nooit.

En het is terecht, ik kan niet anders zeggen. Zijn vierde solo-album in zeven jaar tijd is weer van hetzelfde hoge niveau als van zijn vorige drie albums. Op dit moment is er geen artiest in het progrock-genre die ook maar in de buurt komt van deze geweldenaar.

Het album opent met het tweeluik First Regret/3 Years Older(*). Het eerste nummer is een korte sfeervolle instrumentale opmaat die naadloos overgaat in de tweede track. Dat is een typische lange Steven Wilson-compositie met veel tempo- en dynamiekwisselingen en een sterke melodie. 

Op de rest van het album wordt de veelzijdigheid en inventiviteit van Steven Wilson weer ten volle geëtaleerd. Er staan uptempo songs als Hand Cannot Erase, Home Invasion(*) en Regret #9(*) tegenover introspectieve ballads als 
Transience(*) en Happy Returns(*). 

Er staan voor mij drie absolute topstukken op. Perfect Life is een prachtig gedragen midtempo nummer dat begint met een gesproken tekst (door Katherine Begley) waarvan de eerste regels als volgt luiden:

When I was 13 I had a sister for 6 months, she arrived one February morning, 
pale and shellshocked, from past lives I could not imagine.
She was 3 years older than me, but in no time we became friends.

Hierna ontvouwt zich een intrigerend verhaal over de relatie van de hoofdpersoon met haar (zeer tijdelijke) pleegzus en de herinneringen daaraan. 

Ook in Routine(*) wordt een boeiend verhaal vertelt, dit keer over de vermissing van kinderen en de worsteling daarmee van de hoofdpersoon:

What do I do with all the children's clothes?
Such tiny things that still smell of them. And the footprints in the hall.
And how to be of use? Make the tea and the soup.
All of their favourites, throw them away.
And all their school books and their running shoes.
Washing them clean in the dirty steel sink.
Routine keep me in line.

Een prachtige bijrol is hierin weggelegd voor de mooie rauwe stem van de Israëlische zangeres Ninet Tayeb. Zij keert terug in de 13 minuten durende tour de force Ancestral(*). Hierin trekt Steven Wilson nog een keer alle registers open en creëert hij een nieuwe publieksfavoriet voor bij zijn optredens. Rustieke passages worden afgewisseld met progmetal-uitspattingen en desondanks slaagt hij erin om het een coherent geheel te laten zijn. Het album sluit af zoals het opende, met een instrumentale sfeerschets, Ascendent Here On...(*).

Bij iedere draaibeurt groeit mijn waardering nog steeds voor dit kunstwerk. Ik kan het album dan ook niet genoeg aanbevelen. Het is verkrijgbaar als download, 2LP, CD, 2CD, CD/DVD, Blu-ray en als limited edition artbook 2CD/DVD/Blu-ray.

(*) Door de YouTube-video te vertragen probeert men te voorkomen dat deze verwijdert wordt vanwege auteursrecht. Door rechtonder in het video-kader op het instellingen-icoon te klikken en de snelheid op 1.25 te zetten wordt de snelheid weer correct. 

N.B. waar geen aparte YouTube-video beschikbaar was heb ik gelinkt naar de 'full album'-video

© 2015 TTZL

Officiële website: Steven Wilson
Officieel Youtube-kanaal: Steven Wilson

Wikipedia EN: Steven Wilson

Wikipedia NL: Steven Wilson

YouTube: First Regret/3 Years Older(*)

YouTube: Hand Cannot Erase

YouTube: Home Invasion(*)

YouTube: Regret #9(*)

YouTube: Transience(*)

YouTube: Happy Returns(*)

YouTube: Perfect Life [clip]

YouTube: Routine(*) 

YouTube: Ancestral(*)

YouTube: Ascendent Here On...(*)

YouTube: Hand. Cannot. Erase. [full album](*)

#123: Yes - Tales From Topographic Oceans (1973)

Tales Of Topographic Oceans uit 1973 van Yes  bestaat uit ultra-lange nummers, overdadige instrumentatie en arrangementen, is heel doordacht en gebaseerd op een concept. Kortom, het is alles waar de punkbeweging zich een jaar of drie later tegen zou verzetten. 

Yes zat in 1973 op haar creatieve piek. Na de succesvolle trits albums The Yes Album, Fragile en Close To The Edge zou Tales Of Topographic Oceans de overtreffende trap worden. Een dubbel-LP met vier tracks die ieder een hele kant in beslag nemen. Het album is gebaseerd op vier aspecten van leven en religie zoals beschreven in Paramahansa Yogananda's Autobiography Of A Yogi. 

Kant 1 bevat The Revealing Science Of God (Dance Of The Dawn) en dat is eigenlijk een track waarin de bekende Yes-elementen terugkomen: stevige (prog)rock stukken afgewisseld met rustiger passages. Muzikale thema's komen regelmatig op verschillende manieren terug in de ruim 22 minuten durende track.

Na het geweld op kant 1 laat The Remembering (High The Memory) op kant 2 ons even op adem komen. Alhoewel er ook in dit nummer wat uptempo passages voorkomen is het als geheel van een rustiger aard. 

The Ancient (Giants Under The Sun) op kant 3 gaat dan weer furieus van start met een klanklandschap dat een vreemde mengeling bevat van oerklanken (tribale ritmes) en 'spacey' aandoende toetsenbordpartijen. In het tweede deel van het nummer komt er wat meer structuur en is er een prominente rol voor akoestische gitaar.

Ritual (Nous Sommes Du Soleil) sluit het album af op kant 4 en lijkt qua stijl op kant 1. Een stevig rockende track in de kenmerkende Yes-stijl.

Tales From Topographic Oceans zorgde bij het verschijnen voor verdeelde reacties, zelfs onder Yes-fans en dat doet het album nog steeds. Voor sommigen is het te veel van het goede, voor anderen is 'Tales' de ultieme Yes-luistertrip. Ik behoor zeker tot de laatste groep. 

© 2015 TTZL

Officiële website: Yes

Wikipedia EN: Yes

Wikipedia NL: Yes

YouTube: The Revealing Science Of God (Dance Of The Dawn)

YouTube: The Remembering (High The Memory)

YouTube: The Ancient (Giants Under The Sun)
YouTube: Ritual (Nous Sommes Du Soleil)

#122: George Kranz - Din Daa Daa (Trommeltanz) (1983)

Soms kun je ontzettend genieten van een B-film. Ook al zie je de bordkartonnen decors, het houterige acteerwerk en de slechte specials effects...het heeft toch iets. In de muziek heb je iets soortgelijks. Van sommige nummers weet je dat het een ontzettend 'fout' nummer is. En toch vind je het stiekem leuk. Radiostation Q-Music heeft dat met de Foute 500 goed begrepen.

In de prille beginjaren van de house muziek verscheen er in Duitsland zo'n nummer dat ontegenzeggelijk fout is, maar oh zo leuk: Din Daa Daa (Trommeltanz) van George Kranz. Een rudimentair nummer van elektronische ritmes en synthesizerlijntjes waarover George Kranz ritmepatronen 'zingt' en die vervolgens op zijn drums naspeelt. Dat klinkt gek (en dat is het eigenlijk ook), maar het werkt wel. 

Het nummer werd een hit in een aantal Europese landen en haalde de eerste plaats in de US Dance Chart. Natuurlijk verscheen er ook een 12" versie en daarna ook nog een U.S. remix. Het nummer blijft ook populair getuige heruitgaven in 1991, 1996 en 2001 en een bewerking voor de Xbox in 2006.

George Kranz is een echte eendagsvlieg als het om hits maken gaat. Sinds Din Daa Daa werkt hij voornamelijk als componist voor film- en theatermuziek en als acteur.

© 2015 TTZL

Officiële website: George Kranz

Wikipedia EN: George Kranz

Wikipedia DE: George Kranz

YouTube: Din Daa Daa (Trommeltanz) (original) [clip]

YouTube: Din Daa Daa (Trommeltanz) (12"version)

YouTube: Din Daa Daa (Trommeltanz) (U.S. remix)

#121: Led Zeppelin - Physical Graffiti (1975)

Op 24 februari 2015 verscheen de '40th Anniversary Edition' van het album Physical Graffiti van Led Zeppelin in hun serie van heruitgaven die begon in juni 2014. 

Physical Graffiti was in 1975 Led Zeppelin's zesde studio-album en is hun zesde vijfsterrenplaat op rij. Toch maakte dit dubbelalbum zo mogelijk nog meer indruk dan de vorige albums vanwege de ongeëvenaarde gevarieerdheid.

Er staan hard rockende nummers op als The Wanton Song en Sick Again. Er is het oosters geörienteerde meesterwerk Kashmir en het country-achtige Down By The Sideside en Night Flight. En tegenover de met funk geïnjecteerde energiestoot Trampled Under Foot staat dan weer het akoestische gitaarwerkje Bron-Yr-Aur. 

Toen Led Zeppelin aan de (meer dan een jaar durende) opnamesessies voor dit album begon was er nog geen sprake van een dubbelalbum. De sessies resulteerden echter in acht tracks die qua speelduur ongeveer anderhalf album vormden. Men besloot toen om onuitgebrachte tracks van de vorige albums toe te voegen en er zo een dubbelalbum van te maken. Meest in het oog springend is Houses Of The Holy wat de titeltrack is van het vorige album is. De oudere en nieuwe tracks staan dwars door elkaar en vormen opvallend genoeg een organisch geheel (zie het overzicht van opnamedata* aan het eind). 

Natuurlijk ontbreekt ook de ('heavy') blues niet op dit Led Zeppelin album. De albumopener Custard Pie is een goed voorbeeld van zo'n typische Led Zeppelin bluestrack met een springerig ritme en een heerlijke bluesriff. Daarnaast is er het epische The Rover en het elf minuten durende In My Time Of Dying waarin de variatie van het album wordt samengebald in één nummer.

Naast het geremasterde originele album zit er bij deze heruitgaven ook een 'companion audio' bonus disc. In dit geval bevat deze disc zeven alternatieve mixen en onuitgegeven tracks.

Physical Graffiti is een album dat in de collectie van iedere muziekliefhebber thuishoort. Met deze nieuwe remaster van gitarist Jimmy Page zelf heeft het album ook nog nooit zo goed geklonken. Het is in vele vormen verkrijgbaar: als download, 2LP, 3LP, 2CD, 3CD of als super deluxe edition box set met 3LP, 3CD, high resolution download, litho en boek.

* Overzicht van opnamedata:
A1 "Custard Pie" (January–February 1974)
A2 "The Rover" (May 1972)
A3 "In My Time of Dying" (January–February 1974)
B1 "Houses of the Holy" (May 1972)
B2 "Trampled Under Foot" (January–February 1974)
B3 "Kashmir" (January–February 1974)
C1 "In the Light" (January–February 1974)
C2 "Bron-Yr-Aur" (July 1970)
C3 "Down by the Seaside" (February 1971)
C4 "Ten Years Gone" (January–February 1974)
D1 "Night Flight" (December 1970 – January 1971)
D2 "The Wanton Song" (January–February 1974)
D3 "Boogie with Stu" (December 1970 – January 1971)
D4 "Black Country Woman" (May 1972)
D5 "Sick Again" (January–February 1974)

© 2015 TTZL

Officiële website: Led Zeppelin
Wikipedia EN: Led Zeppelin

Wikipedia NL: Led Zeppelin

YouTube: The Wanton Song
YouTube: Sick Again
YouTube: Kashmir
YouTube: Down By The Sideside
YouTube: Night Flight
YouTube: Trampled Under Foot
YouTube: Bron-Yr-Aur
YouTube: Houses Of The Holy
YouTube: Custard Pie
YouTube: The Rover
YouTube: In My Time Of Dying

#120: Redbone - We Were All Wounded At Wounded Knee (1973)

Redbone was de eerste groep met leden van (deels) Indiaanse afkomst (of 'native americans' zoals het tegenwoordig genoemd wordt) die een nummer één hit scoorden. Dit deden ze echter niet thuis in de Verenigde Staten maar in Nederland!

De groep werd in 1969 opgericht en scoorde hun eerste hit met Maggie (#15 in de Top 40). Het daaropvolgende nummer deed net nog iets beter en is ook veel bekender gebleven. The Witch Queen Of New Orleans is één van de twee nummers van Redbone die nog wel eens opduiken in de Top 2000.

Na het vierde album, waarvan Fais-Do een hit werd, wilde de groep een nummer opnemen met een politieke lading. Het zou refereren aan zowel de "Wounded Knee Massacre" als het "Wounded Knee Incident". Het eerste betreft de slachting van 300 indianen in 1890 door het Amerikaanse leger bij het plaatsje Wounded Knee. Het tweede refereert aan de bezetting van Wounded Knee in 1973 door het AIM (American Indian Movement) als protest tegen de slechte behandeling van 'native americans' door de Amerikaanse overheid.

De platenmaatschappij van Redbone wilde We Were All Wounded At Wounded Knee vanwege de politieke gevoeligheid echter niet opnemen en de band heeft het toen zelf betaald. Als geste perste de maatschappij wel 500 exemplaren van de single en daarmee is de groep richting Europa gegaan. 

In Nederland pikten de radiostations het nummer meteen op. Het stond in Nederland vijf weken op nummer één in de Top 40 en ook in de rest van Europa werd het een grote hit. Desondanks is het in de VS een onbekend nummer gebleven omdat de platenmaatschappij bleef weigeren het toe te voegen aan het bestaande album. Het nummer werd zelfs niet opgenomen op 'Greatest Hits'-albums.

Na deze monsterhit scoorde Redbone (dat overigens 'halfbloed' betekent) nog hits met onder andere Wovoka, One More Time en het nummer dat hun grootste succes in de VS zou worden, Come And Get Your Love. Dit nummer stond afgelopen jaar weer volop in de belangstelling doordat het werd gebruikt in de soundtrack van de hitfilm Guardians Of The Galaxy.

© 2015 TTZL

Officiële/Fan website: Redbone
Wikipedia EN: Redbone

Wikipedia NL: Redbone

YouTube: Maggie (1970)
YouTube: The Witch Queen Of New Orleans (1971)
YouTube: Fais-Do (1972)
YouTube: We Were All Wounded At Wounded Knee (1973)
YouTube: Wovoka (1973)
YouTube: Come And Get Your Love (1973)
YouTube: Come And Get Your Love [in 'Guardians Of The Galaxy', 2014]
YouTube: One More Time (1974)

#119: The Clash - The Clash (1977)

De Sex Pistols (zie ook #62) waren de eerste Britse punkband, maar The Clash belichaamde het beste waar punk voor stond. Nihilisme was troef bij de Pistols, maar The Clash was gepassioneerd idealistisch, gebaseerd op een groot gevoel voor rechtvaardigheid en een linkse politieke ideologie.

Geïnspireerd door de rellen bij het Notting Hill Carnival in 1976 schreven ze hun debuutsingle die in maart 1977 zou verschijnen. Temidden van alle economische ellende in het Verenigd Koninkrijk van de late jaren zeventig roerde de zwarte jeugd zich. The Clash verbaasde zich erover dat de blanke jeugd, die het ook moeilijk had met massawerkloosheid, zich zo lethargisch bleef opstellen en riep hen in White Riot op zich ook teweer te stellen. Het is een explosie van energie die minder dan twee minuten duurt en doet denken aan de vroege Ramones.

Het debuutalbum The Clash dat een maand later uitkwam opent met Janie Jones, een nummer over een beroemde Londense bordeelhouder. In dit nummer is al direct te horen dat The Clash meer muzikale inhoud had dan de meeste rechtoe-rechtaan punkbands. De nummers zijn melodieuzer, beter uitgewerkt en gewoon goede composities. Daarnaast gebruiken ze invloeden uit de reggae, dub en rockabilly. Dat is met name goed te horen op hun latere albums, maar de eerste aanzetten zijn hier al aanwezig.

Nummers als I'm So Bored With The USA, Career Opportunities en London's Burning hebben ervoor gezorgd dat het debuutalbum van The Clash inmiddels een echte klassieker is. Daarnaast tonen tracks als Garageland, 48 Hours, Protex Blue en What's My Name al de veelzijdigheid van The Clash aan.

In de vroege dagen van de punk waren er nog niet zo veel punkplaten beschikbaar die in de punkclubs gedraaid konden worden. Daarom zochten de DJ's hun toevlucht tot de muziek van de ontevreden zwarte jongeren: reggae. En dan met name de hardere dub. Dit sloeg aan en zo ontstond de link tussen punk en reggae. 

The Clash's cover van Police & Thieves van Junior Murvin paste dan ook prima in dat plaatje. Als je naar het origineel luistert wordt duidelijk dat The Clash het nummer geheel naar hun hand hebben gezet zonder de boodschap te veranderen.

The Clash zou een aantal jaar "the only band that mattered" zijn. Het feit dat hun laatste album in 1985 verscheen, maar dat ze desondanks verre van vergeten zijn is hiervan het levende bewijs.

© 2015 TTZL

Officiële website: The Clash
Wikipedia EN: The Clash

Wikipedia NL: The Clash

YouTube: The Clash [full album]
YouTube: White Riot
YouTube: Janie Jones

YouTube: I'm So Bored With The USA
YouTube: Career Opportunities

YouTube: London's Burning
YouTube: Garageland
YouTube: 48 Hours
YouTube: Protex Blue
YouTube: What's My Name
YouTube: Police & Thieves
YouTube: Police & Thieves [by Junior Murvin]

#118: The Residents - Eskimo (1979)

In blog #3 heb ik al eens een album van de Amerikaanse avant-garde groep The Residents besproken. Dit keer wil ik het hebben over Eskimo, één van de meest bijzondere producties uit hun oeuvre dat inmiddels zo'n 150 studio-albums, live-albums, singles & EP's, DVD's en multimediaprojecten beslaat.

De eerste vraag die opkomt bij een eerste beluistering is wellicht: is dit muziek? Afhankelijk van de gebruikte definitie kan het antwoord 'ja' of 'nee' zijn.

Als muziek een kunstvorm is waarbij klanken (van bijvoorbeeld muziekinstrumenten of de menselijke stem) bewust worden voortgebracht in een bepaalde tijdsduur, dan is dit muziek. De meeste mensen zullen dit echter anders zien (of horen). Misschien doen we er beter aan het te beschouwen als een 'klankhoorspel'. 

Eskimo is een collage van geluidseffecten, muziekinstrumenten en stemmen die een fantasietaal zingen die de taal van de Inuit moet nabootsen. De beschrijvende teksten bij de nummers van het album geven houvast inzake de vertelde verhalen.

Het originele album verscheen in 1979 op LP (en later natuurlijk op CD), maar in 2002 verscheen een versie op DVD in 5.1 surround sound, met begeleidende tekeningen en de beschrijvende teksten in beeld. Dit is de definitieve versie van Eskimo.

In The Walrus Hunt horen we de Eskimo-mannen op jacht gaan naar een walrus. Het daaropvolgende Birth beschrijft een bevalling en de daarbij behorende Eskimo-rituelen. 

In Arctic Hysteria raakt een vrouw hysterisch als gevolg van het constante donker en de arctische omstandigheden en zorgen de dorpelingen ervoor dat ze weer bij zinnen komt. In The Angry Angakok blokkeert kruiend ijs de walvisvangst van de dorpelingen. De 'angakok' (een soort medicijnman) wordt gezien als degene die daar iets aan kan doen en één van de jagers gaat de confrontatie aan.

A Spirit Steals A Child vertelt het verhaal van een per ongeluk alleen gelaten Eskimo-kind dat wordt ontvoert door een geest en daarop volgende reddingsactie van de dorpelingen. In The Festival Of Death tenslotte wordt verhaalt over het festival dat het eind aankondigt van de zes maanden durende winterduisternis.

Dit is geen makkelijke kost. Eskimo beluisteren (en tegenwoordig bekijken op DVD) vergt inspanning van de luisteraar en een 'open geest'. De eerste keer dat ik Eskimo hoorde was ik een jaar of 15. Ik had The Residents net ontdekt en deed vreselijk mijn best om de vreemde muziek op eerste vijf albums te snappen. Eskimo ging nog een stap verder en ik vond het niet mooi en ik begreep er niets van. 

Vele jaren en draaibeurten later gaat het er niet meer om of de klankwereld van Eskimo 'mooi' of 'niet mooi' is. Fascinerend is wat mij betreft het woord dat hoort bij The Residents' Eskimo-wereld.

© 2015 TTZL

Officiële website: The Residents

Wikipedia EN: The Residents

Wikipedia NL: The Residents

YouTube: The Walrus Hunt

YouTube: Birth
YouTube: Arctic Hysteria

YouTube: The Angry Angakok
YouTube: A Spirit Steals A Child
YouTube: The Festival Of Death

#117: Dead Kennedys - Fresh Fruit For Rotting Vegetables (1980)

Wat de Sex Pistols (zie ook #62) waren voor Engeland, dat waren de Dead Kennedys voor Amerika. Op handen gedragen door ontevreden jongeren en alternatievelingen en gevreesd door het 'establishment'. 

De groep werd opgericht in 1978 en begon direct veel op te treden. Dit werd nogal bemoeilijkt door de groepsnaam die veel beroering wekte. Ze traden in het begin op onder pseudoniemen als The DK's, The Sharks, The Creamsicles of The Pink Twinkies. De band zelf gaf aan dat de bandnaam niet bedoeld was om de familie Kennedy te beledigen maar gezien moest worden als een verwijzing naar het einde van de 'Amerikaanse Droom'.

In juni 1979 komt de eerste single uit, Califonia Über Alles, die gericht is tegen de toenmalige gouverneur van California, Jerry Brown. De tekst is geschreven vanuit zijn perspectief en verhaalt over een 'hippie-fascistische visie' van Amerika. Met tekstuele referenties aan William Shakespeare's 'Julius Ceasar' en George Orwell's '1984' en muzikale injecties van surf, rockabilly, psychedeliche & garage rock en spaghettiwesternmuziek bleek al snel dat dit een bijzonder gezelschap was. Het nummer slaat aan in bepaaalde kringen en wordt opnieuw opgenomen voor het debuutalbum Fresh Fruit For Rotting Vegetables.

Van 1978 tot 1999 organiseerde het magazine Bay Area Music een gelijknamige 'awards show' voor de Californische muziekscene (van de grote platenmaatschappijen). Voor de editie van maart 1980 vonden de organisatoren van de Bay Area Music Awards het een goed idee om wat "new wave credibility" aan hun show toe te voegen. De Dead Kennedys werden uitgenodigd om hun undergroundhit California Über Alles te komen spelen (hun enige plaat tot dan toe). Tijdens de repetities speelden ze dit nummer, maar tijdens het optreden stopte zanger Jello Biafra na een paar seconden het nummer en zei: 

"Hold it! We've gotta prove that we're adults now.
We're not a punk rock band, we're a new wave band."

De band, die allemaal een wit shirt met een 'S' erop droegen, haalden daarop een zwarte stropdas van hun rug zodat de 'S' een '$' werd. Daarna zetten ze het speciaal voor de gelegenheid geschreven nummer Pull My Strings in dat een satirische aanval is op de populaire muziekindustrie. Luister en lees mee met de tekst en je zult begrijpen dat de organisatoren achteraf het niet meer zo'n goed idee vonden...

De tweede single is Holiday In Cambodia en hierin wordt de stereotypische, verwende Amerikaanse student tegenover het Cambodja van de Rode Khmer gezet. Ook van dit nummer wordt een nieuwe versie opgenomen voor het debuutalbum.

Het album staat verder vol met nummers die inmiddels Dead Kennedys-klassiekers zijn. Kill The Poor, Let's Lynch The Landlord en Your Emotions zijn snelle punksongs waarin de maatschappijkritische teksten goed tot hun recht komen. 

Het muzikale avontuur is goed te horen in onder andere Drug Me en Chemical Warfare (met een walsje op ongeveer 2:00) en ook in de ironische afsluiter, de Elvis Presley-cover Viva Lag Vegas.

De 14 tracks op het album duren bij elkaar nog geen 35 minuten, maar hebben een impact die tot op de dag van vandaag voelbaar is. Groepen als Bad Religion, Rage Against The Machine, Faith No More en Green Day zijn allemaal schatplichtig aan de Dead Kennedys.

Het album is als '25th Anniversary Edition' verkrijgbaar met een bonus-DVD met daarop een documentaire die de tijd behandeld van de oprichting tot en met het maken van dit album.

© 2015 TTZL

Officiële website: Dead Kennedys
Wikipedia EN: Dead Kennedys

Wikipedia NL: Dead Kennedys

YouTube: Califonia Über Alles
YouTube: Holiday In Cambodia

YouTube: Kill The Poor
YouTube: Let's Lynch The Landlord

YouTube: Your Emotions
YouTube: Drug Me
YouTube: Chemical Warfare
YouTube: Viva Lag Vegas
YouTube: Pull My Strings (Bay Area Music Awards show)
YouTube: Fresh Fruit For Rotting Vegetables [full album]