Zoeken in deze blog

zondag 28 februari 2016

#172: Steven Wilson - Routine (2015) [video]

Herinnert u zich blog #124 nog? Dat was een lofzang op het album Hand. Cannot. Erase. van Steven Wilson. Ik schreef hierin over de track Routine het volgende:

<quote> Ook in Routine wordt een boeiend verhaal vertelt, dit keer over de vermissing van kinderen en de worsteling daarmee van de hoofdpersoon:

What do I do with all the children's clothes?
Such tiny things that still smell of them. And the footprints in the hall.
And how to be of use? Make the tea and the soup.
All of their favourites, throw them away.
And all their school books and their running shoes.
Washing them clean in the dirty steel sink.
Routine keep me in line.


Een prachtige bijrol is hierin weggelegd voor de mooie rauwe stem van de Israëlische zangeres Ninet Tayeb<unquote>

Mijn mening over dit nummer niet veranderd. Het is een fantastisch werkstuk dat muzikaal pendelt tussen verstilde lyriek en snoeiharde uitbarstingen. En de vocale prestaties van Steven en Ninet zijn super.

Alleen mijn duiding van de tekst bleek niet helemaal juist te zijn. Had ik nou maar eerst het uitgebreide fotoboek bij de 'deluxe edition' goed doorgenomen. Dan had ik vanzelf het bijgevoegde krantenknipsel gezien en begrepen waar het nummer over ging.

Gelukkig is er nu ook een fantastisch mooie animatie-videoclip bij het nummer gemaakt, onder de bezielende leiding van Jess Cope die al meerdere clips voor Steven Wilson heeft gemaakt.

In clip blijkt op 07:05 uit de krantenkop ook waarom de hoofdpersoon zo'n verdriet heeft. Gun jezelf de tien minuten die de clip duurt want zelden heb ik zo'n mooie samensmelting van beeld en geluid gezien.




Dat dit nummer ook bij Steven Wilson zelf een speciaal plekje heeft blijkt uit het volgende tekstfragment:

"Amongst the hundreds of songs I have written over the years, 'Routine' has a very special place. It's a deeply sad story of loss and denial, but at its conclusion the clouds lift and there is acceptance at least. Having worked with her on 3 previous videos, I knew as soon as I wrote it that it was perfect for Jess to do something amazing with. Even then nothing prepared me for the organic beauty and power of the film she made, a painstaking labour of love that took her months to produce. When we play the song live I look out into the audience and see people swept away with emotion at the combination of music and animation. To find poetry and beauty in sadness is a wonderful thing I think" - Steven Wilson

Mocht je er nog niet helemaal van overtuigd zijn dat de stemmen van Ninet Tayeb en Steven Wilson prachtig bij elkaar passen, luister dan ook nog even naar hun recente eerbetoon aan David Bowie in de vorm van Space Oddity.

© 2016 TTZL


Officiële website: Steven Wilson
Officieel Youtube-kanaal: Steven Wilson
Wikipedia EN: Steven Wilson
Wikipedia NL: Steven Wilson
YouTube: Routine [audio]
YouTube: Routine [clip]

YouTube: Space Oddity [clip]

zondag 21 februari 2016

#171: Ramones - Ramones (1976)

Iets belangrijks wordt niet altijd direct herkent als het gebeurt. Neem bijvoorbeeld het gelijknamige debuutalbum van de Ramones uit 1976. Tegenwoordig een alom geprezen vijfsterrenplaat, erkent als het feitelijke startpunt van de punk, geroemd om zijn invloed op generatiegenoten én volgers en ook als op zich staand muzikaal hoogtepunt. Maar daar was niet iedereen in 1976 van overtuigd, getuige de kritieken van toen. 

Aan het eind van 1975 waren de Ramones met een demotape langs een aantal platenmaatschappijen gegaan en Sire Records was bereid om de gok te nemen. Voor een bescheiden budget mochten ze hun debuutalbum Ramones opnemen. Veel geld hadden ze er ook niet voor nodig: binnen 7 dagen en voor slechts 6400 dollar klaarden ze de klus.

In de punk rock van de Ramones zijn invloeden terug te horen van eerdere muziekstromingen als garage rock en de vroege rock 'n' roll, maar ook van meidengroepen uit de jaren 50 en 60 en surf rock. Het gebruikte geluidsbeeld roept dan weer herinneringen op aan de vroege platen van The Beatles: de bas op het linkerkanaal, de gitaar op het rechterkanaal en de vocalen en drums in het midden. De plaat krijgt hierdoor een authentiek karakter. Wel gebruikten ze technieken als overdubs en werden vocalen gedubbeld.

De plaat bevat 14 nummers, maar omdat de meeste songs de 2½ minuut niet halen duurt Ramones nog geen half uur. Die dertig minuten zijn echter wel zeer de moeite waard.

Het drietal Blitzkrieg BopBeat On The Brat en Judy Is A Punk openen kant A en zijn inmiddels klassiekers. De muziek van de Ramones is wel eens omschreven als een combinatie van 'speed, hooks, stupidity & simplicity' en die combinatie pakt hier bijzonder goed uit. Naast de humor in de teksten valt op dat de deze ook donkere en serieuze thema's behandelen: drugsmisbruik, relatieproblemen, geweld en nazisme.

Op de rest van het album vinden nog pareltjes als Now I Wanna Sniff Some Glue53rd & 3rdI Don't Wanna Walk Around With You en Today Your Love, Tomorrow The World. Speciale vermelding verdient de enige cover van het album, Let's Dance, omdat dit nummer zo mooi de Ramones-methodiek blootlegt. Het nummer wordt niet verandert, ze spelen het alleen maar luider en sneller dan Chris Montez' versie.

Ramones is ook 40 jaar na dato nog steeds een genot om te beluisteren en tot op de dag van vandaag zijn de pseudo-familieleden JoeyJohnnyDee Dee en Tommy Ramone een invloed voor vele (beginnende) artiesten. Helaas zijn ze er alle vier al niet meer om dat mee te kunnen maken.

© 2016 TTZL


Officiële website: Ramones
Wikipedia EN: Ramones
Wikipedia NL: Ramones

YouTube: Blitzkrieg Bop
YouTube: Beat On The Brat
YouTube: Judy Is A Punk
YouTube: Now I Wanna Sniff Some Glue
YouTube: 53rd & 3rd
YouTube: I Don't Wanna Walk Around With You
YouTube: Today Your Love, Tomorrow The World
YouTube: Let's Dance
YouTube: Ramones [hele album]

YouTube: Let's Dance [Chris Montez]

zondag 14 februari 2016

#170: The Residents - Commercial Album (1980)

Gisteren ben ik naar het optreden (zie tweet) van The Residents in Utrecht geweest en het was weer geweldig. Meer dan 45 jaar bestaan en nog steeds relevante kunst maken, The Residents blijven heel bijzonder. Ik schreef al eerder over deze band in blogs #3 en #118, maar het optreden van gisteren (deel 3 van een retrospectief-trilogie) deed me terugdenken aan hoe mijn fascinatie voor The Residents begon.

Als 15-jarig kereltje las ik in 1980 in Muziekkrant OOR over het Commercial Album van het avant garde collectief The Residents. In de recensie stond dat het een collectie was van 40 nummers met een lengte van één minuut. Een commentaar op de staat van de muziek op dat moment in de vorm van 40 muziekstukken vermomd als radio-advertenties (The Residents hebben in 1980 ook daadwerkelijk 40 advertentieplekken van 1 minuut gekocht bij San Francisco's populairste radio-station van dat moment, KFRC, zodat ieder nummer van het album in drie dagen voorbij kwam). Geboeid door het verhaal heb ik het album aangeschaft.

De eerste draaibeurt was er één van verwondering en onbegrip. Waar luister ik naar? Maar ik werd er wel door geboeid en enkele draaibeurten verder was ik verkocht.

Het is moeilijk favorieten aan te wijzen tussen de 40 pareltjes. Er zitten nummers tussen met pop-invloeden zoals Easter Women, Amber, Red Rider en Dimples And Toes, maar ook atmosferischer stukken als Die In Terror en Love Leaks Out.

Ook is het The Residents gelukt songs van slechts 1 minuut te maken met een kop en een staart, zoals Act Of Being Polite, Less Not More en het misschien wel beste nummer: Loss Of Innocence.

Voor vier nummers (Moisture, Act of Being Polite, Perfect Love en Simple Songkregen The Residents budget om videos te maken. Het door Graeme Whifler geregisseerde resultaat werd uiteindelijk opgenomen in de collectie van The Museum of Modern Art in New York. 

The Residents hebben inmiddels zo'n zestig albums gemaakt, maar Commercial Album blijft voor mij toch wel één van de favorieten en wordt nog regelmatig gedraaid.

NB Op sommige heruitgaven van het album staan non-album bonustracks en daar staan een paar interessante covers op:
We're A Happy Family (de versie van Ramones)
Jailhouse Rock (de versie van Elvis Presley)
This Is A Man's Man's Man's World (de versie van James Brown)
Hit The Road Jack (de versie van Ray Charles)

© 2016 TTZL


Officiële website: The Residents
Wikipedia EN: The Residents
Wikipedia NL: The Residents
YouTube: Commercial Album
YouTube: One Minute Movies 

YouTube: We're A Happy Family (Ramones)
YouTube: Jailhouse Rock (Elvis Presley)
YouTube: This Is A Man's World (James Brown)
YouTube: Hit The Road Jack (Ray Charles)

zaterdag 6 februari 2016

#169: Earth, Wind & Fire - All 'n All (1977)

Helaas beste lezers, ook deze week is er weer muzikale grootheid heengegaan: Maurice White, de spil van Earth, Wind & Fire. Hij leed al sinds het einde van de jaren tachtig aan de ziekte van Parkinson en dat is hem ook uiteindelijk fataal geworden.

Earth, Wind & Fire had voor het eerst succes in de U.S. begin jaren zeventig met hun derde album (Last Days And Time). In Nederland hadden ze in 1975 en 1976 wel al kleine hitjes met Shining Star en Sing A Song, maar de echte doorbraak kwam pas in 1977 met hun achtste studio-album All 'n All. De plaat stond 24 weken lang in de albumlijst en reikte tot nummer 4.

De aanjager voor het album was de Top 10 hit Fantasy. Het nummer heeft een rustig intro waarna de ritme-tandem het startschot krijgt van de blazerssectie. Daarna ontvouwt zich een lekker 'laid-back' nummer met de kenmerkende vocale harmonieën van Philip Bailey's falset en Maurice White's tenor. 

Daarvoor is het album al geopend met Serpentine Fire. Een uptempo nummer waarin Maurice White zich heeft uitgeleefd in de arrangementen. Er gebeurt van alles in dit nummer en iedere keer als je het luistert hoor je weer nieuwe dingen. Niet alleen hebben de blazers een prominente rol, ook de ritmesectie valt op. Het is goed te horen dat Maurice White voorafgaand aan dit album een maand in Argentinië en Brazilië verbleef. De invloed van de Zuid-Amerikaanse percussie is duidelijk aanwezig, net als op de rest van het album.

De duo-track In The Marketplace (interlude)/Jupiter is een wat merkwaardige twee-eenheid. Een kort meditatief moment gevolgd door geweldige adrenalinestoot. Heerlijk stuwende bas en drums, geweldige koortjes en de blazers hebben nooit beter geklonken dan op dit nummer. Na de ballad Love's Holiday sluit Brazilian Rhyme (Beijo) (opnieuw een soort 'interlude') kant 1 af.

Kant 2 spiegelt een beetje kant 1 met een ballad [I'll Write A Song For You], nummers met veel energie [Magic Mind en het jazzy Runnin'], een dromerige 'interlude' [Brazilian Rhyme (Ponta de Areia)] en dat alles bijna overdadig gearrangeerd. 

Daarna wordt het album afgesloten met het epische Be Ever Wonderful waarin zowat alle elementen uit de voorgaande nummers worden samengebracht. 

Hoezeer ook de nummers op zichzelf kunnen staan, het is met name de cohesie van het album dat het zo sterk maakt. De nummers vloeien in elkaar over of trekken elkaar aan en vormen uiteindelijk een geheel dat groter is dan de som der delen en ook 40 jaar na verschijning nog weet te boeien en te ontroeren.

© 2016 TTZL


Officiële website: Earth, Wind & Fire
Wikipedia EN: Earth, Wind & Fire
Wikipedia NL: Earth, Wind & Fire
YouTube: Serpentine Fire
YouTube: Fantasy
YouTube: In The Marketplace (interlude)/Jupiter
YouTube: Love's Holiday
YouTube: Brazilian Rhyme (Beijo)
YouTube: I'll Write A Song For You
YouTube: Magic Mind
YouTube: Runnin'
YouTube: Brazilian Rhyme (Ponta de Areia)
YouTube: Be Ever Wonderful

YouTube: All 'n All [hele album]
YouTube: Shining Star
YouTube: Sing A Song

zondag 31 januari 2016

#168: Jefferson Airplane - Surrealistic Pillow (1967)

Begin 2016 heeft dit muziek-blog meer weg van een necrologie-blog. Ook deze week heeft weer een icoon het tijdelijke voor het eeuwige verwisseld: Paul Kantner (1941-2016), mede-oprichter van Jefferson Airplane.

Het verhaal van Jefferson Airplane begint in 1965 als Marty Balin de Paul Kantner ontmoet. Ze besluiten een groep op te richten en vragen onder andere zangeres Signe Toly Anderson om zich bij hen te voegen. 

Na hun podiumdebuut in augustus 1965 maakten ze snel naam en al in november 1965 tekenen ze een contract bij RCA. Hun eerste album verscheen een klein jaar later: Jefferson Airplane Takes OffNa het verschijnen van dat album vonden er enkele veranderingen plaats in de samenstelling van de groep waarvan de belangrijkste de komst van Grace Slick was (Anderson kon haar familieleven niet meer met dat van de groep combineren). 

Haar krachtige stem past perfect bij die van Marty Balin en zou cruciaal blijken voor het komende succes van Jefferson Airplane. Grace Slick nam twee nummers mee van haar vorige groep (The Great Society): het door haar zwager Darby Slick geschreven Somebody To Love en het door haar zelf geschreven White Rabbit

De nummers komen terecht op het tweede Jefferson Airplane album Surrealistic Pillow. Alhoewel de tracks niet de eerste keus van de platenmaatschappij waren om als single te verschijnen zouden ze wel de doorbraak bewerkstelligen. Inmiddels zijn beide nummers onvervalste klassiekers en staan ze in bijvoorbeeld de Top 2000 en Rolling Stone's "500 Greatest Songs Of All Time".

Maar naast deze overbekende nummers staat er nog veel meer moois op het album. Opener She Has Funny Cars is een uptempo nummer met een intrigerend intro, mooie tempowisselingen en fantastische samenzang van Marty Balin en Grace Slick3/5 Of A Mile In 10 Seconds en D.C.B.A. -25 zijn vergelijkbare nummers van dezelfde kwaliteit. In de titel van het laatstgenoemde nummer verwijst "DCBA" overigens naar het gebruikte akkoordenschema en "-25" verwijst naar Lysergeenzuurdi-ethylamide (C20H25N3O), bekend als LSD-25 of simpelweg LSD.

Er staan echter niet alleen uptempo nummers op het album. Er is een akoestisch gitaar-intermezzo (Embryonic Journey) en zowel Today als Comin' Back To Me zijn prima ballads. Maar ook in de midtempo tracks My Best FriendHow Do You Feel en Plastic Fantastic Lover wordt het tempo wat teruggeschroefd. Waar de eerste twee nummers een meer akoestische inslag hebben heeft Plastic Fantastic Lover een heerlijk jankende elektrische gitaar. Het is het laatste nummer op het album en het is een geweldige afsluiter.

Als er één ding is dat Surrealistic Pillow aantoont dan is het wel dat Jefferson Airplane met recht de wegbereiders van de hele psychedelische rockscene genoemd mogen worden. Dit album is de blauwdruk geweest waarna artiesten als Janis Joplin, Grateful Dead en Quicksilver Messenger Service zouden volgen. Jefferson Airplane was ook de eerste band van de San Francisco Sound die commercieel succes had en Grace Slick mag met recht de eerste rockdiva genoemd worden. Al met al is dit album een mijlpaal in de rockhistorie.

© 2016 TTZL


Officiële website: Jefferson Airplane / Jefferson Starship
Wikipedia EN: Jefferson Airplane / Jefferson Starship / StarshipPaul Kantner
Wikipedia NL: Jefferson Airplane

zaterdag 23 januari 2016

#167: Eagles - On The Border (1974)

And another one gone, and another one gone
Another one bites the dust

Die songtekst van Queen kwam bij me op toen ik hoorde van het overlijden van Glenn Frey. Eerst al #164 en #166 en nu hij... de winter 2015/16 is niet vriendelijk voor rock-iconen.

Glenn Frey had een behoorlijk succesvolle solo-carrière, maar is natuurlijk vooral bekend van de Eagles. Hun doorbraakalbum was One Of These Nights uit 1975, maar daarvoor hadden ze al drie interessante platen gemaakt. 

Op hun eerste en tweede album gebruikten ze elementen uit de rock & roll, folk en vocale stijlen harmonieën à la The Beach Boys en The Everly Brothers. De nadruk lag toch echter vooral nog op countryOp hun derde album On The Border (1974) zou dit veranderen. 

Natuurlijk, er staan nog steeds een aantal countryrocknummers op in diverse tempi als You Never Cry Like A LoverMy ManIs It True? en Best Of My Love. En ook Ol' '55 transformeren ze in een countryrock-achtig nummer (tot ongenoegen van Tom Waits wiens origineel uit 1973 een totaal andere sfeer uitstraalt). 

Er is echter ook een andere kant aan deze plaat. De opnamen waren begonnen met de producer van de eerste twee albums, Glyn Johns, maar na twee nummers (Best of My Love en You Never Cry Like a Lover) werd hij vervangen door Bill SzymczykMet name Glenn Frey en Don Henley wilden een steviger geluid en vonden dat Glyn Johns teveel de nadruk op country en vocale harmonieën bleef leggen.

Het resultaat hiervan is al direct te horen op de albumopener Already Gone. Het intro kent een venijnig gitaargeluid dat we nog niet eerder hoorden bij de Eagles waarna er een lekkere uptempo (country)rocker volgt. James Dean volgt een vergelijkbaar stramien, inclusief gierende gitaarsolo in het intro.

Midnight Flyer neemt in de eerste helft van het nummer het beste van de twee werelden (inclusief Bernie Leadon's banjo), maar eindigt toch weer met het zwaarder aangezette geluid middels een prachtige slide-gitaarsolo van Glenn Frey

De beste nummers van het album zijn wat mij betreft On The Border en Good Day In Hell. In het titelnummer vallen alle puzzelstukjes (country, rock, vocale harmonieën) op hun plaats en creëren een heerlijke Eagles klassieker. In Good Day In Hell is Don Felder op gitaar te horen. Hij werd erbij gehaald tijdens de opnames van het album om te helpen met het verkrijgen van een steviger geluid. Nou, dat is prima gelukt op dit fantastische nummer (en op Already Gone, het andere nummer waar hij op meespeelt).

On The Border mag dan nog niet de grote doorbraak zijn geweest van de Eagles, het is wel het album dat die doorbraak ondubbelzinnig aankondigde.

© 2016 TTZL


Officiële website: Eagles / Glenn Frey
Wikipedia EN: Eagles
Wikipedia NL: Eagles
YouTube: Already Gone
YouTube: You Never Cry Like A Lover
YouTube: Midnight Flyer
YouTube: My Man
YouTube: On The Border
YouTube: James Dean
YouTube: Ol' '55
YouTube: Is It True?
YouTube: Good Day In Hell
YouTube: Best Of My Love

YouTube: Ol' '55 [Tom Waits, 1973, van 'Closing Time ']

zaterdag 16 januari 2016

#166: David Bowie - ★ (2016)

Een donderslag bij heldere hemel. Zo mag je het overlijden van David Bowie wel typeren. Zij die zeggen het te hebben zien aankomen behoren óf tot de mensen die heel dicht bij Bowie stonden óf tot de mensen die je ernstig moet wantrouwen (hallo, Ad Visser...).

Sinds zijn overlijden is totale Bowie-gekte uitgebroken. In de UK staan 19 albums en 13 singles van hem in de hitlijsten en het nieuwe album ★ ("Blackstar") komt binnen op 1. 

In Nederland is het al niet anders: ★ op 1, vier andere albums ook in de album Top 100 en 11 nummers in de single Top 100.

Voor  is wat mij betreft alle aandacht terecht. David Bowie neemt afscheid met een heel persoonlijk en sterk album. Twee nummers waren al bekend van een 10" single uit november 2014, maar komen hier in nieuwe uitvoeringen voorbij. Sue (Or In A Season Of Crime) is een nerveus, atmosferisch, uptempo nummer met hoekige ritmes en jazzy invloeden. Hetzelfde kan eigenlijk gezegd worden van 'Tis A Pity She Was A Whore en beide nummers zijn prima, maar hebben waarschijnlijk wel enkele draaibeurten nodig om aan te wennen.

Het album opent met het titelnummer . Een indrukwekkend 10 minuten durend epos (met een mooie clip) waarin diverse verwijzingen zitten naar wat zou gaan komen. Zo is er een astronautenpak met een skelet erin (Major Tom?) en zingt Bowie teksten als:


Something happened on the day he died
Spirit rose a metre and stepped aside

In the villa of Ormen stands a solitary candle
Ah-ah, ah-ah
At the centre of it all, your eyes
On the day of execution, only women kneel and smile

In het begin van het nummer domineren ingewikkelde ritmes, ijle synthesizerklanken en Bowie's breekbare stem. Ongeveer halverwege veranderd het nummer rigoureus van sfeer, maar blijven het wel twee delen van één geheel. Prachtig gedaan.

Het tweede nummer waarvoor een clip gemaakt is heet Lazarus en hierin zitten zo mogelijk nog meer verwijzingen naar zijn aanstaande verscheiden:

Look up here, I’m in heaven
I’ve got scars that can’t be seen
I’ve got drama, can’t be stolen
Everybody knows me now

Look up here, man, I’m in danger
I’ve got nothing left to lose
I’m so high it makes my brain whirl
Dropped my cell phone down below

Het is een traag, onheilszwanger nummer waarin Bowie zowel krachtig als wanhopig klinkt. De saxofoon was het eerste instrument waarmee Bowie als kind in aanraking kwam. Bijna zestig jaar later speelt dat instrument een hoofdrol op het album en zeker in Lazarus. Zowel tekstueel als muzikaal vond ik het direct het meest indrukwekkende nummer van het album en dat was nog voor ik de beklemmende clip had gezien.

Het album sluit af met drie wat meer pop-achtige nummers. De tekst van het mysterieuze Girl Loves Me heeft elementen van nadsat (fantasietaal uit de film A Clockwork Orange) en polari (een straattaal onder andere gebruikt in de homo-scene in de UK) en dat geeft een vervreemdende sfeer.

Dollar Days en I Can't Give Everything Away sluiten in stijl het album af dat met recht een prachtige zwanenzang genoemd mag worden.

© 2016 TTZL


Officiële website: David Bowie
Wikipedia EN: David Bowie
Wikipedia NL: David Bowie
YouTube:  [clip]

zondag 10 januari 2016

#165: Cliff Nobles & Co. - The Horse (1968)

Er zijn van die nummers die bijna iedereen herkent, maar waarvan slechts weinigen de titel of artiest kunnen noemen. The Horse van Cliff Nobles & Co. is zo'n nummer, maar wel één met een opmerkelijk verhaal.

The Horse is een uptempo soulnummer met vette blazers en halverwege een uitermate lekkere break. Het begon zijn bestaan als B-kant van de single Love Is All Right uit 1968 en is in feite de instrumentale versie daarvan. 

De DJ van de radio-stations draaiden echter consequent de B-kant van de single. De platen-maatschappij draaide snel de A en B kant om en het instrumentale nummer werd een een grote hit (#2 in de VS).

Cliff Nobles was de zanger van de groep en hij is dus in het geheel niet te horen op The Horse. Het zijn de blazers die de show stelen en zij zouden vanaf 1973 triomfen vieren als MFSB. Een groep van zo'n dertig muzikanten die zowel zelf platen opnamen alsook de huismuzikanten werden van het roemruchte Philadelphia International Records.

In Nederland werd The Horse ook in 1968 uitgebracht, maar het werd geen hit. Het nummer werd pas echt bekend toen Radio Veronica het ging gebruiken als achtergrondmuziek bij de aankondigingen van de "Veronica-Drive-In-Show". In 1975 werd het nummer nogmaals op single uitgebracht (met 21 jingles als B-kant!) en stond het 8 weken in de Top 40 met 12 als hoogste positie. 

© 2016 TTZL


Wikipedia EN: Cliff Nobles
Wikipedia EN: MFSB
Wikipedia NL: MFSB
YouTube: The Horse

zondag 3 januari 2016

#164: Motörhead - Motörhead (1977)

Lemmy is dood. Op 28 december 2015 kwam dat bericht naar buiten. Dat is gezien zijn leven vol drank en drugs misschien niet zo opzienbarend, maar wel de manier waarop. Het icoon van Motörhead is geveld door een extreem agressieve vorm van kanker die slechts twee dagen daarvoor was gediagnosticeerd. Vier dagen daarvoor was hij net 70 geworden. Ian Fraser "Lemmy" Kilmister, een icoon, is niet meer.

Lemmy begint zijn loopbaan in vele rockbandjes en is roadie voor Jimi Hendrix en The Nice voordat hij zich aansluit bij Hawkwind. Hij zal zo'n drie jaar bij dit Britse space-rock collectief bas spelen, zingt op hun grootste hit Silver Machine en schrijft er het nummer Motorhead. Het wordt de b-kant van een Hawkwind-single en later zal hij een umlaut toevoegen en wordt Motörhead de bandnaam van zijn nieuwe groep (nadat hij uit Hawkwind is gezet).

Met die band maakt hij opnamen voor United Artists, maar dat label wil de opnamen niet uitbrengen. Pas als Motörhead in 1979 op het Bronze label al drie succesvolle albums heeft uitgebracht komen de opname onder de titel On Parole op de markt.

Op het debuutalbum Motörhead staan nieuwe versies van vijf nummers die al voor United Artists opgenomen waren en drie nieuwe nummers. De opener is natuurlijk Motorhead (hier nog zonder umlaut geschreven) in een hardere, snellere versie dan die van Hawkwind. De bas-intro, de rollende drums, de smerige gitaar en gruizige stem van Lemmy... als je ook maar enig gevoel voor harde rockmuziek hebt kun je niet anders dan hiervoor vallen. 

De rest van kant A wordt gevuld met de uptempo rocker Vibrator en met de tracks Lost Johnny en Iron Horse/Born To Lose waarin het tempo wat omlaag gaat. Vooral dat laatste nummer is een heerlijk slepende track die ook lekker traag gezongen wordt door Lemmy.

Op kant B staat nog The Watcher van de United Artists sessies en ook dat nummer heeft weer zo'n heerlijke bas-intro. Lemmy was een opmerkelijke bassist. Hij had begin jaren zeventig de gitaar voor de bas verruild en dat kun je horen. Anders dan anderen speelde hij geen standaard baspartijen, maar bespeelde hij de bas meer als een ritme-gitaar met akkoorden en al. Hij legt het zelf even uit in dit filmpje en het is ook goed te horen in Lemmy's bas-solo's deel 1 en deel 2.

Van de drie nieuwe tracks zetten White Line Fever en Keep Us On The Road de lijn van kant A prima voort, maar het is toch vooral de fantastische afsluiter The Train Kept A-Rollin' die opvalt. 


Lemmy heeft altijd geweigerd te spreken van 'Hard Rock' of 'Heavy Metal'. Volgens hem speelde Motörhead gewoon 'Rock & Roll'. Dit nummer toont dat onomstotelijk aan. Het is namelijk een cover van een nummer van Tiny Bradshaw uit 1951. Het origineel is in de jump blues stijl, maar het nummer is ontelbare keren gecoverd en was belangrijk voor de ontwikkeling van de Rock & Roll.

'Motörhead' is niet het beste album van Motörhead. De trits Overkill (1979), Bomber (1979) en Ace Of Spades (1980) komt eerder daarvoor in aanmerking evenals het eerste live-album No Sleep 'Til Hammersmith. Maar het album Motörhead is mij zeer dierbaar en was het startsein voor één van de beste Rock & Roll bands uit de muziekgeschiedenis en alleen daarom al van grote (historische) waarde.

© 2016 TTZL


Officiële website: Motörhead
Wikipedia EN: Motörhead / Lemmy
Wikipedia NL: Motörhead / Lemmy
YouTube: Motorhead
YouTube: Vibrator
YouTube: Lost Johnny
YouTube: White Line Fever
YouTube: The Watcher
YouTube: Motorhead [Hawkwind, single b-side, 1975]
YouTube: Silver Machine [Hawkwind, single a-side, 1972]
YouTube: The Train Kept A-Rollin' [Tiny Bradshaw, single a-side, 1951]