Het tijdperk AC/DC lijkt met het overlijden vorige week van Malcolm Young nu toch aan aan zijn eind te zijn gekomen. Van de kern van de hoogtijdagen is broer Angus Young nu nog de enige overblijver.
In 1973 richtte hij de band op samen met zijn ook gitaarspelende jongere broer Angus, die blikvanger van de band zou worden. Toch wordt niet showman Angus (in zijn schooljongenskostuum) maar Malcolm gezien als de leider en stille kracht van de band. Althans totdat hij in 2014 ernstig ziek werd en er dementie geconstateerd werd.
Angus en Malcolm waren de voornaamste songschrijvers van de band, samen met zanger Bon Scott van 1974 tot aan zijn dood in 1980 en daarna met met Brian Johnson van 1980 tot aan zijn vertrek in 2016. Brian werd gedwongen te stoppen bij de band door problemen met zijn gehoor. Opvallend genoeg liep hij die niet op door 36 jaar te spelen bij AC/DC, maar door bij een autorace te vergeten om oorpluggen in te doen.
Met Bon Scott maakte AC/DC een vijftal geweldige hardrockplaten die klassiekers opleverden als Let There Be Rock, Whole Lotta Rosie, Rock 'N' Roll Damnation en Highway To Hell. Verguist door de critici, maar omarmt door het publiek bewezen ze zich als misschien wel de echte opvolgers van Led Zeppelin vanwege datzelfde rauwe randje, zelfs op hun studio-opnamen. De alcohol-gerelateerde dood van Bon Scott kwam hard aan en de band overwoog even om te stoppen. Men ging uiteindelijk door met Brian Johnson als nieuwe zanger en tekstschrijver en besloot dat het album, waaraan men reeds begonnen was, zou dienen als eerbetoon aan Bon Scott. Back In Black werd een ongekend succes met nummers als Hells Bells, Back In Black en Rock And Roll Ain't Noise Pollution.
Anderhalf jaar later kwam For Those About To Rock (We Salute You) en dit album had makkelijk kunnen lijden onder het succes van Back In Black. Het is echter een prima album geworden. Het titelnummer groeide uit tot een liveklassieker, compleet met de kanonsknallen: For Those About To Rock (We Salute You). Heel mooi is hoe het tempo, na een break op 3½ minuut, heerlijk bruut wordt opgevoerd naar topsnelheid om te eindigen in een giga-climax.
Er is nog één ander nummer met een hoog tempo, Put The Finger On You, maar verder valt op dat het tempo gemiddeld lager ligt dan op de vorige albums. Dat levert wel heerlijke mid-tempo songs op als C.O.D., Let's Get It Up en Evil Walks en Angus Young excelleert in scheurende gitaarsolo's in Inject The Venom, Snowballed en Night Of The Long Knives. Dat laatste nummer zit dan weer ingeklemd tussen twee lekkere trage nummers: Spellbound en Breaking The Rules.
Na For Those About To Rock (We Salute You) volgde een aantal wat mindere albums, maar de drie albums uit de jaren 2000 waren gelukkig weer top. Met name het album Rock Or Bust uit 2014 wist plezierig te verrassen, wat fijn ia aangezien het best wel eens het laatste album van AC/DC zou kunnen blijken te zijn.
© 2017 TTZL
Officiële Website: AC/DC
Wikipedia EN: AC/DC
Wikipedia NL: AC/DC
YouTube: For Those About To Rock (We Salute You)
YouTube: Put The Finger On You
YouTube: Let's Get It Up
YouTube: Inject The Venom
YouTube: Snowballed
YouTube: Evil Walks
YouTube: C.O.D.
YouTube: Breaking The Rules
YouTube: Night Of The Long Knives
Begin jaren 80 was er vrij plotseling een groeiende interesse in 'wereldmuziek' (waarmee eigenlijk niet-westerse muziek bedoeld werd). Artiesten als King Sunny Adé (zie blog #44), Chief Commander Ebenezer Obey, Salif Keita en Youssou N'Dour kregen volop aandacht in de media alsook oudgediende Fela Kuti (zie blog #27).
Westerse producers en musici gingen samenwerken met Afrikaanse geestverwanten. Zo ook de Franse producer, componist en musicus Hector Zazou die ging opnemen met de Congolese zanger Bony Bikaye en de groep CY 1. Het goed ontvangen album Noir Et Blanc is hiervan het resultaat.
Als vervolg daarop maakte Hector en Bony onder de naam Zazou Bikaye het mini-album Mr. Manager. Het album opent met het live opgenomen titelstuk Mr. Manager en dat is aardig, maar niet meer dan dat. Heel anders is dat bij de volgende twee nummers. Nostalgie heeft een heerlijk intro waarmee je meteen in Afrikaanse sferen bent en kabbelt heerlijk relaxt voort. Soki Akei is heel atmosferisch en een geslaagde synthese van westerse en Afrikaanse invloeden.
Het laatste nummer van de A-kant is (Little) Angel, een sterk midtempo nummer met Afrikaanse percussie, vraag-en-antwoord-zang en sterke vocalen van Bony Bikaye over een sterke ondergrond. Het enige bezwaar aan het nummer is dat het uitnodigt tot solo's en improvisatie en met vier minuten dus eigenlijk te kort is. Aan dat bezwaar wordt echter tegemoet gekomen door kant B van het mini-album waarop Angel staat dat drie keer zo lang is als (Little) Angel.
Mr. Manager is misschien geen absolute genre-topper uit die periode, maar absoluut leuk genoeg om af en toe weer eens uit de kast te halen.
© 2017 TTZL
Discogs: Zazou Bikaye / Hector Zazou / Boni Bikaye
Wikipedia EN: Hector Zazou
Wikipedia NL: Hector Zazou
YouTube: Mr. Manager
YouTube: Nostalgie
YouTube: Soki Akei
YouTube: Angel
Wie of wat was Black Betty uit het gelijknamige nummer? Er is een verhaal dat het een nummer over een musket uit 18e eeuw is dat bezongen werd door Britse soldaten tijdens het marcheren. Een ander verhaal stelt dat het African American work song is welke gezongen werd door slaven en gevangenen. En in de vele versies van het verhaal zou Black Betty dan kunnen refereren aan een fles drank, een vrouw of een zweep (het laatste wordt het meest waarschijnlijk geacht).
Hoe dan ook, de eerst bekende opname van Black Betty is van James "Iron Head" Baker toen hij in 1933 in een Texaanse gevangenis zat. De meest beroemde opname is die uit 1939 van blueslegende Lead Belly (alhoewel hij vaak wordt aangeduid als de schrijver van het nummer lijkt het er dus op dat het een bewerking is van bestaand materiaal).
Het was Lead Belly's versie van Black Betty die Bill Bartlett inspireerde tot het maken van een eigen, hard rockende versie van Black Betty. Als je Starstruck's versie beluistert zul je waarschijnlijk denken: "Hé, dat nummer ken ik toch?". En dat klopt, je kent het alleen niet in deze versie.
Starstruck's versie uit 1973 werd slechts een regionaal succes, maar vier jaar later werd Bill Bartlett benaderd door een paar producers die het nummer hadden opgemerkt. Het bestaande Starstruck-nummer werd opnieuw gemixt en ge-edit en heruitgebracht onder de naam van de rond Bartlett nieuw geformeerde groep Ram Jam (waarmee de rest van het debuutalbum werd opgenomen).
Ram Jam's singleversie van Black Betty werd een wereldhit en kwam in Nederland tot nummer 4 in de Top 40. Het is inmiddels een nummer dat met recht een klassieker genoemd kan worden en ook in 2016 nog tot nummer 533 reikte in de Top 2000. Het B-kantje I Should Have Known laat trouwens horen dat de groep ook met een rustiger nummer goed uit de voeten kan.
Na het gelijknamige debuutalbum met onder andere een langere versie van Black Betty zou nog één album volgen waarna de groep ophield te bestaan. Dat ze nog niet vergeten zijn bewijst de versie van Black Betty uit 2004 van het Australische Spiderbait dat behoorlijk schatplichtig is aan Ram Jam's versie.
© 2017 TTZL
Wikipedia EN: Ram Jam
Wikipedia NL: Ram Jam
YouTube: Black Betty
YouTube: I Should Have Known
YouTube: Black Betty (albumversie)
YouTube: Black Betty [Lead Belly, 1939]
YouTube: Black Betty [Starstruck, 1973]
YouTube: Black Betty [Spiderbait, 2004]
Er zullen weinig platen zijn die ik begin jaren tachtig zoveel gedraaid heb als het debuutalbum van het Britse Au Pairs. De post-punk band uit Birmingham leverde met Playing With A Different Sex in 1981 een klassieker af die nog altijd overeind staat als een huis.
De band bestond slechts van 1978 tot 1983 en maakte maar twee studioplaten en één live-album. De twee mannen en twee vrouwen van Au Pairs hebben echter met hun unieke, rauwe mix van punk, new wave en rock met dansbare ritmes wel een onuitwisbare indruk achtergelaten.
De ritmesectie klinkt op dit album fenomenaal. Pete Hammond's drums stuwen de band voort, maar met name de baslijnen van Jane Monroe maken indruk. Paul Foad en Lesley Woods spelen de heerlijke staccato gitaarpartijen en daaroverheen klinken de vocalen van Woods geweldig en ze worden effectief ondersteund door Foad. De bijtende, sarcastische teksten maken het geheel af.
Woods was één van de eerste openlijk lesbische vrouwen in de (post-)punk beweging en viert in de teksten de vrouwelijke seksualiteit. Verder gaan de teksten ook veel over de relationele machtsstrijd tussen de seksen, maar dan niet op zo'n klassiek feministische (lees: zeurderige, verwijtende) manier. Nee, hier krijgen beide seksen krijgen er flink van langs.
Het album opent direct met de knaller We're So Cool waarin de draak gestoken wordt met de zogenaamde 'open relaties'. Love Song opent vervolgens met zo'n heerlijke baslijn waaraan ik al eerder refereerde. In Set-Up en Repetition horen we achtereenvolgens verhalen over een man met een Oedipuscomplex en over huiselijk geweld. Het lekker langzame en magnifieke Headache (For Michelle), over controle door de staat, sluit vervolgens kant 1 in stijl af.
Na de heerlijk sarcastische opener van kant 2, Come Again, volgt Armagh en dat gaat over 'the troubles' in Noord-Ierland en dan met name over misbruik en foltering van ten onrechte gevangen genomen Ierse vrouwen. Na het horen van het nummer krijg je de regel "We don't torture, we're a civilized nation" niet meer uit je hoofd.
De lekker springerige nummers Unfinished Business en Dear John gaan allebei weer over relatieperikelen en kennen sterk gitaarwerk. Net als op kant 1 staat het langste en beste nummer aan het eind. It's Obvious bouwt langzaam op en met name de baspartij is weer een juweeltje. De tekst gaat op een positieve manier over gelijkheid in een relatie, "Your Equal But Different, It's Obvious".
Playing With A Different Sex is zo'n plaat die ik al ontelbare malen gedraaid heb, maar nooit verveelt. Twee jaar geleden is er een 'deluxe edition' met bonustracks verschenen, maar nog beter is 'Stepping Out Of Line: The Anthology' van tien jaar terug waar naast meer bonustracks ook nog het prima tweede album Sense And Sensuality op staat.
© 2017 TTZL
Wikipedia EN: Au Pairs
Wikipedia NL: Au Pairs
YouTube: We're So Cool
YouTube: Love Song
YouTube: Set-Up
YouTube: Repetition
YouTube: Headache (For Michelle)
YouTube: Come Again
YouTube: Armagh
YouTube: Unfinished Business
YouTube: Dear John
YouTube: It's Obvious
Hip Hop ontstond in de Amerikaanse binnensteden in de vroege jaren zeventig, maar brak pas door naar het grote publiek in 1979 (zie blog #73). In de vroege jaren tachtig besteedde in Nederland met name de VPRO aandacht aan het fenomeen (zie bijvoorbeeld deze documentaire).
Er werden platen gedraaid van Afrika Bambaataa, Grandmaster Flash en Run-DMC, maar één van mijn leukste vinylschijven uit die tijd blijft House Rocker van Lovebug Starski (geboren als Kevin Smith).
Smith was als MC en DJ (o.a. in de beroemde Disco Fever club in NYC) betrokken vanaf het prille begin van de Hip Hop. Sterker nog, hij wordt genoemd als één van de twee personen die waarschijnlijk de term heeft bedacht.
Zijn carrière als opnemend artiest begon in 1981 met de single Positive Life die nog werd gesampled door M|A|R|R|S in de wereldhit Pump Up The Volume uit 1987. Daarna nam hij nog twee nummers op voor de film Rappin' (1985) voordat hij zou beginnen aan zijn debuutalbum, House Rocker.
Het album opent met het titelnummer House Rocker en dat zit vol lekkere breaks, koortjes, een pompende bas en opvallend genoeg een felle scheurgitaar. De klasse-rap van Lovebug Starski (afwisselend, verstaanbaar, grappig) maakt het geheel af.
Het album gaat verder met een goede remake van Positive Life, gevolgd door Baby Tell Me waarin zangeres Pam Russo een hoofdrol vertolkt. Het laatste nummer van kant A is zijn bekendste nummer geworden. Amityville (The House On The Hill) is een parodie op de film The Amityville Horror en is het audio-equivalent van zo'n heerlijke jaren 50 horror B-film.
Op kant B gaat het gewoon verder met prima nummers als Saturday Night en Say What You Wanna Say en vooral de adrenalinestoot die Eighth Wonder heet. Elektronische drums en bas spelen de hoofdrol en verder lijken alle ideeën uit de voorgaande zes nummers hier nog een keer samen te komen zonder dat overdaad schaadt.
Een jarenlange celstraf aan het eind van de jaren tachtig kapte zijn carrière af. Na 1986 heeft hij niets meer opgenomen en House Rocker is daarmee helaas zijn enige album gebleven. Wel is hij weer gaan DJ'en met zijn oude maatje DJ Hollywood.
© 2017 TTZL
Wikipedia EN: Lovebug Starski
YouTube: House Rocker [hele album]
YouTube: House Rocker
YouTube: Positive Life
YouTube: Baby Tell Me
YouTube: Amityville (The House On The Hill)
YouTube: Saturday Night
YouTube: Say What You Wanna Say
YouTube: Eighth Wonder
YouTube: Pump Up The Volume [van M|A|R|R|S]
YouTube: Yo Home To Bel-Air [DJ Jazzy Jeff & The Fresh Prince]
Eén van de leden van The Residents (zie ook #3, #118 en #170) kon niet al zijn ideeën meer kwijt in de band ging vanaf 2008 ook solowerk uitbrengen.
De eerste releases werden nog gepresenteerd als "The Residents - A Charles Bobuck Contraption", maar later werd de artiestnaam Charles Bobuck of simpelweg Bobuck. Sinds 1 oktober 2017 is officiëel bekend dat zijn echte naam Hardy Fox is nadat hij dat op zijn website bekend maakte. Een eerste tipje van de Residents-sluier over de identiteit van de groepsleden is hiermee na 45 jaar opgelicht (en eigenlijk vind ik dat best jammer...).
Losse nummers die hij niet ergens anders kwijt kan brengt Hardy Fox af en toe in eigen beheer uit als downloads via bandcamp onder het pseudoniem Black Tar And The Cry Babies. En zo verscheen er eergisteren ineens een release met twee nummers onder de titel Left With The Fires.
Deze EP bevat twee nummers waarvan de eerste een korte, anderhalve minuut durende, intro is op het tweede nummer. In Left With The Fires horen een trieste, wanhopige stem over een treurig stemmende melodie zeggen:
So all is gone
And now you're left with the fires
In het bijna tien minuten durende tweede nummer The Fires ontvouwt zich in twee delen een desolaat klanklandschap met tekstflarden waarin referenties naar vuur, Jimi Hendrix' Purple Haze en scannergesprekken van hulpdiensten te herkennen zijn, naast de een aantal keer gehoorde kreet "Help me".
Bij het lezen van de tekst op de bandcamp-pagina valt het kwartje. Bobuck biedt deze EP als gratis download aan, maar wil er eigenlijk geld mee ophalen voor de Sonama Humane Society. Deze organisatie wil hulp bieden aan dieren die getroffen zijn door de bosbranden die op dit moment woeden in Californië.
Je wordt dan ook gevraagd een donatie te doen voor deze gratis EP die zal worden verdubbeld Bobuck. Voorwaar een mooi gebaar.
© 2017 TTZL
Officiële Website: Charles Bobuck
YouTube: Left With The Fires
YouTube: The Fires
De dood van Tom Petty (66) op 2 oktober jl. kwam onverwacht, maar dat was niet de enige reden waarom de schok groot was in de VS. In de rest van de wereld was Tom Petty weliswaar een bekende naam, maar in de VS is hij een grootheid, qua status vergelijkbaar met Bruce Springsteen (getuige zijn 12 gouden en 9 (multi)platina albums).
Daarmee vergeleken is Tom Petty in Nederland nooit een echt grote naam geworden. De meeste bekendheid kreeg hij met zijn derde album Damn The Torpedoes uit 1979 en later ook als lid van supergroep The Traveling Wilburys met George Harrison, Jeff Lynne, Bob Dylan en Roy Orbison.
Ik moet bekennen dat bovenstaande ook voor mijzelf opgaat. Ik heb wel het Damn The Torpedoes album, maar voor de rest heb ik weinig interesse gehad voor zijn muziek zonder daar een gegronde reden voor te kunnen bedenken. Gelukkig wordt dat album wel gezien als het beste dat hij heeft gemaakt. Een album trouwens met een aparte ontstaansgeschiedenis.
Petty had met zijn Heartbreakers twee albums gemaakt voor een klein platenmaatschappijtje dat werd opgeslokt door MCA Records. Hij zag het niet zitten om voor zo'n 'major' te moeten opnemen en probeerde zich op juridische wijze van het contract te bevrijden. Dit lukte niet en de juridische kosten zorgden voor een persoonlijk failliet. Daardoor was hij wel gedwongen verder te gaan met MCA. Voor zijn derde album gebruikte hij een paar van zijn oudere, niet opgenomen nummers en schreef snel wat nieuwe nummers. Juist dát album zou zijn artistieke hoogtepunt en commerciële doorbraak betekenen.
Het album opent met het prachtige Refugee dat ook in Nederland een hitje werd. In het nummer gebruikt Tom Petty een soort 'spraakzang' die in combinatie met zijn wat nasale stemgeluid prima werkt. Het aanstekelijke refrein doet de rest. Ook in het volgende nummer, Here Comes My Girl, horen we deze 'spraakzang' en ook dit nummer kent een mooie opbouw en sterk refrein.
De rest van het album is een mooie afwisseling van stevige rockers als Century City en What Are You Doin' In My Life?, een nummer met pop-invloeden als Shadow Of A Doubt (A Complex Kid) dat me doet denken aan Elvis Costello en zacht-rockende nummers als Even The Losers en Don't Do Me Like That die net zo makkelijk tot het repertoire van Bruce Springsteen hadden kunnen behoren.
Ten slotte zijn er nog twee nummers waarin het tempo net even lager ligt dan bij de andere nummers: You Tell Me en Louisiana Rain. Dat laatste nummer kent trouwens een ontregelend intro, net als Century City en Even The Losers.
Nu ik album weer eens beluisterd heb blijkt maar weer eens hoe goed het eigenlijk is. Misschien doe ik er goed aan om toch eens wat aandacht te schenken aan de rest van zijn oeuvre. Beter laat dan nooit...
© 2017 TTZL
Officiële Website: Tom Petty
Wikipedia EN: Tom Petty
Wikipedia NL: Tom Petty
YouTube: Refugee
YouTube: Here Comes My Girl
YouTube: Even The Losers
YouTube: Shadow Of A Doubt (A Complex Kid)
YouTube: Century City
YouTube: Don't Do Me Like That
YouTube: You Tell Me
YouTube: What Are You Doin' In My Life?
YouTube: Louisiana Rain
Ik slaakte een kleine vreugdekreet toen ik een paar maanden geleden las dat de vroege albums van Deutsch Amerikanische Freudschaft (DAF) opnieuw zouden worden uitgebracht. Als tiener in de vroege jaren tachtig hebben die albums menig rondje gedraaid op mijn platenspeler.
DAF word alom gezien als pionier van wat Electronic Body Music is gaan heten. Een kruising van industrial music en elektronische dance.
De hoogtijdagen van DAF lagen in 1981 en 1982 toen de band, inmiddels afgeslankt tot het duo Robert Görl (muziek/synthesizer, drums) en Gabi Delgado (teksten/zang), voor het Engelse Virgin label drie klassieke albums maakte: Alles Ist Gut, Gold Und Liebe en Für Immer. Maar daarvoor werden al twee albums gemaakt met een grotere band waarvan de leden allemaal ook in Der Plan speelden.
Het debuut (Produkt Der Deutsch-Amerikanischen Freundschaft) werd in eigen beheer uitgegeven en is een rauw en fragmentarisch instrumentaal album (zonder Delgado) vol noise music, sterk beïnvloed door punk, op een moment dat bekende noise-bands als Sonic Youth, Chrome en Flipper nog moesten beginnen. Dit album zit overigens niet in de Das Ist DAF box, maar is in 2012 nog geremasterd uitgebracht.
Het eerste album van de box is Die Kleinen Und Die Bösen uit 1980 en dat is een overgangsalbum, opgenomen voor het Engelse Mute label. Het album bestaat voor ongeveer de helft uit studio-opnamen (met technicus en studio-eigenaar Conny Plank). De andere helft bestaat uit live-opnamen die nog verwant zijn aan de noise van het debuutalbum, net als sommige studio-nummers als Coco Pino en vooral Nacht Arbeit. Nummers Osten Währt Am Längsten en Kinderfunk hinten al meer op wat nog zal volgen.
Het door Conny Plank geproduceerde album Alles Ist Gut uit 1981 maakt indruk en plaatst DAF voor eventjes in het middelpunt van de belangstelling van muziekcritici en progressieve muziekliefhebbers (voor het grote publiek zijn ze hun tijd té ver vooruit). Vervelend is dat de Duitstalige teksten frequent verkeerd begrepen worden, maar ironische en cynische teksten in combinatie met strakke ritmes en zwart leren kleding leidt vaker tot misbegrepen worden (Rammstein, Laibach). Al helpt een titel als Der Mussolini (hun bekendste nummer) natuurlijk ook niet! Andere hoogtepunten van het album zijn onder meer Sato-Sato, Der Räuber Und Der Prinz en Alle Gegen Alle.
Het tweede album voor Virgin is Gold Und Liebe (ook uit 1981) en dat trekt de lijn gewoon door. De synthesizerlijnen zijn nog spartaanser en de focus ligt nog meer op ritme en zang. Tracks als Liebe Auf Den Erste Blick, Was Ziehst Du An Heute Nacht en Verschwende Deine Jugend laten dit mooi horen. In het instrumentale Absolute Körperkontrolle drijft Görl zijn sequencer tot het uiterste (Depeche Mode heeft waarschijnlijk goed geluisterd naar DAF).
Het laatste album uit de Virgin-trilogie is Für Immer uit 1982 en daarop wordt heel voorzichtig wat geëxperimenteerd met andere invloeden. Het album is goed, maar kan zich net niet meten met de twee voorgangers, ondanks prima nummers als Im Dschungel Der Liebe en Verehrt Euren Haarschnitt. Ook vermeldenswaard zijn Kebab-Träume (met opnieuw misbegrepen tekst) en Ein Bisschen Krieg, hun reactie op de Duitse inzending voor het Eurovisie Songfestival van 1982, Nicole's Ein Bisschen Frieden.
In 1986 en 2003 volgden nog twee albums en momenteel treden Görl en Delgado ook weer op als DAF, maar voorlopig ben ik wel weer even zoet met deze fijne Das Ist DAF box.
© 2017 TTZL
Officiële Website: DAF / Robert Görl / Gabi Delgado
Wikipedia EN: DAF
Wikipedia DE: DAF
Wikipedia NL: DAF
YouTube: Osten Währt Am Längsten
YouTube: Coco Pino
YouTube: Kinderfunk
YouTube: Nacht Arbeit
YouTube: Sato-Sato
YouTube: Der Mussolini
YouTube: Der Räuber Und Der Prinz
YouTube: Alle Gegen Alle
YouTube: Liebe Auf Den Erste Blick
YouTube: Was Ziehst Du An Heute Nacht
YouTube: Absolute Körperkontrolle
YouTube: Verschwende Deine Jugend
YouTube: Im Dschungel Der Liebe
YouTube: Ein Bisschen Krieg
YouTube: Kebab-Träume
YouTube: Verehrt Euren Haarschnitt
YouTube: Produkt Der Deutsch-Amerikanischen Freundschaft [album, 1979]
YouTube: Ein Bisschen Frieden [Nicole - Eurovision Song Contest 1982]
Frank Zappa vroeg zich ooit af Does Humor Belong In Music? Afgaand op de muziek van The B-52's ("The World’s Greatest Party Band") moet het antwoord wel een volmondig 'ja' zijn. De band uit Athens, GA presteert het al 40 jaar om new wave, dance, rock & roll, surf music, kitsch en humor te combineren tot een geheel eigen stijl.
Het verhaal van The B-52's (na 2008 verdwijnt overigens de apostrof uit de naam) start in 1976 als broer Ricky (gitaar) en zus Cindy (zang) Wilson tijdens een met alcohol overgoten avond in een Chinees restaurant Fred Schneider (zang), Keith Strickland (drums) en Kate Pierson (zang, toetsen) ontmoeten. De aansluitende jamsessie leidt tot het ontstaan van de band. De bandnaam verwijst naar de suikerspin op het hoofd van Cindy en Kate die in de volksmond een B-52 werd genoemd omdat het op de neus van de bommenwerper leek.
Middenin het geweld van punk en new wave verscheen in juli 1979 het gelijknamige debuutalbum van The B-52's en dat sloeg aan. De vrolijke gekte en aanstekelijke nummers waren onweerstaanbaar.
De science fiction pastiche Planet Claire is inmiddels een klassieker, maar was als opener wel gewaagd. In de tijd dat albums veel in winkels eerst werden beluisterd voor tot aanschaf over te gaan was een instrumentale intro van twee minuten aan het begin van je album niet onomstreden. Op de rest van deze vijfsterrenplaat staan geweldige nummers als Dance This Mess Around (met heerlijk geschreeuwde vocalen en een lekkere vette bas), Rock Lobster (hun 'signature tune'), Lava (met fijne scheurgitaar) en 6060-842 waarin te horen is dat de Ramones niet onopgemerkt zijn gebleven.
Bij het verschijnen van het tweede album, Wild Planet, bleek dat de zogenaamde Sophomore Slump ('de moeilijke tweede') aan The B-52's voorbij was gegaan. Het is een even sterk album dat start met Party Out Of Bounds met lekkere dissonanten en breaks. Dirty Back Road is een nummer met een keer een lager tempo en dat werkt goed. Andere nummers als Give Me Back My Man, Private Idaho en het verhaal over de poedel met de naam Quiche Lorraine laten horen wat een goed album Wild Planet is.
Na het maken van het vierde album (maar nog voor het uitbrengen ervan in 1986) overleed Ricky Wilson aan de gevolgen van AIDS. Keith Strickland stapte toen over van drums naar gitaar, maar het zou duren tot 1989 voor er een nieuw album verscheen. Dit 'comeback album' leverde wel de hits Love Shack en Roam op en Kate Pierson scoorde een jaar later samen met Iggy Pop een dikke hit met het duet Candy.
Het zesde album (uit 1992) leverde de hitsingle Good Stuff en in 1994 stond de band weer volop in de schijnwerpers doordat ze de titelsong (Meet) The Flintstones vertolkten. Voor de gelegenheid was de bandnaam omgedoopt tot The B.C. 52's. De band maakte in 2008 hun (voorlopig?) laatste studio-album, maar treedt nog wel steeds op. With The Wild Crowd! Live In Athens, GA (CD/DVD) toont aan dat zo'n optreden nog steeds een feestje is.
© 2017 TTZL
Officiële Website: The B-52s
Wikipedia EN: The B-52s
Wikipedia NL: The B-52s
YouTube: Planet Claire
YouTube: Dance This Mess Around
YouTube: Rock Lobster
YouTube: Lava
YouTube: 6060-842
YouTube: Party Out Of Bounds
YouTube: Dirty Back Road
YouTube: Give Me Back My Man
YouTube: Private Idaho
YouTube: Quiche Lorraine
YouTube: Love Shack
YouTube: Roam
YouTube: Good Stuff
YouTube: (Meet) The Flintstones [als The B.C. 52's]
YouTube: Candy (clip) [Iggy Pop & Kate Pierson]
Het tijdperk AC/DC lijkt met het overlijden vorige week van Malcolm Young nu toch aan aan zijn eind te zijn gekomen. Van de kern van de hoogtijdagen is broer Angus Young nu nog de enige overblijver. 
