Deze maand is Firepower verschenen van Judas Priest (hun 18e studio-album). Het album wordt goed ontvangen, maar ik heb het zelf nog niet beluisterd. Het deed me terugdenken aan de late jaren zeventig/vroege jaren tachtig waarin de mannen van Judas Priest regelrechte 'heavy metal goden' waren.
De start van de band was turbulent met een platenmaatschappij die failliet ging nog voordat er een plaat was uitgebracht. De opnamen van het debuutalbum Rocka Rolla (1974) voor een andere maatschappij werden geplaagd door technische problemen, die resulteerden in een slecht klinkende plaat. Daarnaast was er een constant en schrijnend gebrek aan geld dat de band bijna de kop kostte.
Na het tweede album Sad Wings Of Destiny (1976) werd het contract afgekocht en stapte men over naar een grote maatschappij, Columbia Records. Het derde Judas Priest album Sin After Sin (1977) was een stap vooruit en werd positief ontvangen.
De doorbraak zou echter komen met Stained Class, hun vierde album uit 1978. Weg zijn op dit album de progressieve rock en bluesinvloeden en ook voor epische ballads á la Epitaph en Last Rose Of Summer is geen ruimte meer. De focus ligt op dit album op pure heavy metal. De agressiviteit spat van het album af en de donkere, duistere teksten dragen daar zeker aan bij. Het hoge tempo in de nummers doet denken aan de punk die tegelijkertijd over Engeland raasde.
Het album zou de inspiratie én blauwdruk blijken te zijn voor de NWOBHM (New Wave Of British Heavy Metal) die duizenden bands omvatte waaronder bekende namen als Def Leppard, Girlschool, Iron Maiden, Saxon, Tygers Of Pan Tang en Venom.
Stained Class opent het bal met Exciter en dat nummer geeft direct aan wat je kunt verwachten: geweldige riffs, knappe solo's, Rob Halford's door merg en been snijdende vocalen en een complexiteit in de songs die ook Priest zelf niet meer zou evenaren.White Heat, Red Hot houdt het vuur makkelijk brandend waarna het meest controversiële nummer van het album volgt: Better By You, Better Than Me.
Het nummer, een cover van Spooky Tooth wiens originele versie een stuk langzamer is, kwam op verzoek van Columbia Records op het album omdat zij er ook een 'commerciëler nummer' op wilden. Daar heeft Columbia veel plezier van gehad, want in 1990 spanden de ouders van twee tieners die een zelfmoordpoging hadden gedaan een rechtszaak aan.
De advocaten van de ouders beweerden dat Judas Priest de boodschap "do it" verborgen had in het nummer en dat daardoor de zelfmoordpoging was uitgelokt. De rechtszaak werd uiteindelijk geseponeerd, maar kostte Columbia tienduizenden dollars.
Op het album neemt Judas Priest geen gas terug en levert met Stained Class, Invader, Saints In Hell en Savage het ene na het andere topnummer af. Eerder schreef ik dat er geen ballads op dit album staat, maar Priest vind in het prachtige Beyond The Realms Of Death wel een mooie balans tussen rustige passages en uptempo stukken.
Heroes End sluit het album af en heeft heerlijk smerige gitaarsolo's, een mooie dubbeling van Halford's vocalen en een prachtige refreintekst:
Why do you have to die to be a hero
It's a shame a legend begins at its end
Why do you have to die if you're a hero
When there's still so many things to say unsaid
Het belang van Stained Class voor heavy metal als genre kan niet overschat worden. Met de opvolgers Killing Machine (1979) en British Steel (1980) heeft Judas Priest een metaltrilogie gemaakt die moeilijk te evenaren is.
© 2018 TTZL
Officiële websites: Judas Priest
Wikipedia EN: Judas Priest
Wikipedia NL: Judas Priest
YouTube: Stained Class [album]
YouTube: Exciter
YouTube: White Heat, Red Hot
YouTube: Better By You, Better Than Me
YouTube: Stained Class
YouTube: Invader
YouTube: Saints In Hell
YouTube: Savage
YouTube: Beyond The Realms Of Death
YouTube: Heroes End
YouTube: Epitaph [album: Sad Wings Of Destiny, 1976]
YouTube: Last Rose Of Summer [album: Sin After Sin, 1977]
YouTube: Better By You, Better Than Me [Spooky Tooth, 1969]
Soms verbaast mijn collectie mijzelf ook. Zo trok ik laatst van de band Grip Inc. een 10" vinyl plaatje uit de kast. Ik had eerlijk geen idee wat voor band het was, wat voor muziek het was en in mijn eigen administratie kon ik opmerkelijk genoeg niet terugvinden waar en wanneer ik het gekocht heb (ik moet het haast wel uit een uitverkoopbak gevist hebben).
Het label (Steamhammer) gaf wel al een indicatie dat het om hardrock of metal moest gaan. Toen ik de plaat op de draaitafel legde werd ik prettig verrast. A-kant Griefless bleek een zes minuten durende 'epic' te zijn die als een herkenbare metalsong begint, maar al na een minuut een trager en rustiger deel kent (met heerlijk groovende bas) en daarna wordt het tempo weer opgevoerd. Die heerlijke afwisseling blijft het nummer doorgaan en in de tekst maakt men zich boos over het geld verdienen aan het verdriet van een ander:
Millions descend on morbid momentos
Outpouring of grief means outpouring of cash
(...)
Snapping grabbing all haunting collectables
Top prices paid for the memories of the dead
Op de b-kant staat Verräter (Betrayer) en ook dit is een bijzonder krachtige metaltrack met, net als op de a-kant, geweldig drumwerk en afwisseling in tempo en dynamiek. Beide nummers blijken van hun derde album Solidify te komen.
Nieuwsgierig geworden naar de band ging ik eens op internet zoeken. Daar bleek dat Grip Inc. sinds 1993 de band is van drummer Dave Lombardo (de tweevoudig Grammy Award winnaar die het jaar ervoor Slayer had verlaten). Dat verklaarde een hoop!
Samen met gitarist Waldemar Sorychta, zanger Gus Chambers en een aantal verschillende bassisten heeft Lombardo tussen 1995 en 2004 vier albums gemaakt. De dood van Chambers en de nevenactiviteiten van Lombardo betekenen waarschijnlijk dat het daarbij zal blijven voor wat Grip Inc. betreft.
© 2018 TTZL
Officiële websites: Grip Inc. / Grip Inc. / Dave Lombardo
Wikipedia EN: Grip Inc.
Wikipedia NL: Grip Inc.
YouTube: Griefless
YouTube: Verräter (Betrayer)
YouTube: Solidify [album]
Monsoon was een Britse band die maar kort heeft bestaan (1981-1983). Ondanks het beperkte succes van hun vier singles en enige LP hebben ze wel een indruk achtergelaten. Dit komt omdat ze als één van de eersten een geslaagde mengvorm creëerden van westerse en niet-westerse popmuziek. In hun geval waren dat Britse en Indiase muziek.
Wereldmuziek (een verzamelnaam voor volksmuziek, niet-westerse klassieke muziek en niet-westerse popmuziek) stond begin jaren tachtig in de belangstelling en maakte dat mensen ook open stonden voor de muziek van Monsoon, de band die bestond uit producer Steve Coe, bassist Martin Smith en zangeres Sheila Chandra (die bij de oprichting van de band pas zestien was!).
De eerste single die ze uitbrachten was Ever So Lonely. Het nummer bereikte in de Engeland de twaalfde plek op de hitlijst, maar in Nederland bleef het steken in de Tipparade. Toch is het nummer destijds onder mijn aandacht gekomen en is het me bijgebleven, want toen ik jaren later de 12" van deze en de volgende single zag staan heb ik ze beide direct gekocht.
Ever So Lonely begint met een kalm intro van piano en sitar. Na driekwart minuut komt het ritme erbij en gaat tabla-percussie een prominente rol spelen. In de lange versie van het nummer komt er na drie minuten een prachtige break die haast hypnotiserend werkt. En als die break het al niet doet dan zorgen de hemelse vocalen van Sheila Chandra daar wel voor. Ook 36 jaar later is het nog steeds een heerlijk nummer.
Traditioneel namen bands op b-kanten van singles nummers op die wat afweken en daarom niet op een album zouden passen. Hier is dat niet anders. Het meditatieve Sunset Over The Ganges staat niet op hun enige album, maar is wel zeer het beluisteren waard.
Hun tweede single was Shakti (The Meaning Of Within) en dat is een uptempo nummer waarin de Indiase invloeden iets minder prominent aanwezig zijn. Het is een leuk nummer, maar niet zo indrukwekkend als de eerste single (wat geïllustreerd wordt door de Ever So Lonely (dub) op de b-kant). Op de flipzijde staat ook nog het mooie And I You. Dit nummer laat goed horen waartoe de band in staat was.
De derde single was een cover van Tomorrow Never Knows van The Beatles en Monsoon wist natuurlijk wel raad met de Indiase invloeden in het originele nummer zoals het door George Harrison geschreven tabla-intro.
Na de vierde single, Wings Of The Dawn (Prem Kavita), zorgden meningsverschillen met hun platenmaatschappij voor het einde van Monsoon. Postuum verscheen nog het album Third Eye dat niet meer verkrijgbaar is, maar nog wel te beluisteren op YouTube.
Monsoon was misschien niet meer dan een rimpeling in de hele muziekgeschiedenis, maar dan wel een interessante.
© 2018 TTZL
Officiële websites: Monsoon (BBC) / Sheila Chandra
Wikipedia EN: Monsoon / Sheila Chandra
YouTube: Ever So Lonely (Extended Version)
YouTube: Sunset Over The Ganges
YouTube: Shakti (The Meaning Of Within)
YouTube: Ever So Lonely (Dub)
YouTube: And I You
YouTube: Third Eye [album]
YouTube: Tomorrow Never Knows [The Beatles]
Op vrijdag 9 maart 2018 verschijnt dan eindelijk een verzamelbox die voor het eerst werd aangekondigd in 2005: Neerlands Hoop In Bange Dagen 1968-1979. Drie boeken, negen DVD's, 3 CD's en een EP vertellen het verhaal van een uniek cabaretduo.
Freek de Jonge en Bram Vermeulen gaven het genre een enorme schop onder de kont en creëerden echt iets nieuws. De lancering van de box gaat gepaard met een éénmalig optreden in Carré: Nederland en Vlaanderen zingt Neerlands Hoop.
Op de CD's van de box zijn de mooiste liedjes verzameld uit het oeuvre van Neerlands Hoop. Ik wil er twee liedjes uitlichten die voor mij aantonen hoe goed Neerlands Hoop ook muzikaal was.
In 1973 begonnen Freek en Bram een nieuw project: Neerlands Hoop Express, een heuse popgroep met Freek de Jonge op zang, Bram Vermeulen op toetsen en zang, Thé Lau (later van The Scene) op gitaar, Harry Heeren (van The Lords) op drums en Jan de Hont (van ZZ & de Maskers), die in eerste instantie weigerde als gitarist, op basgitaar.
Het nummer Quo Vadis verscheen op single, maar werd geen hit. Jammer, want het is een nummer met goede muziek en een sterke tekst over de artiest die nooit thuis, maar altijd onderweg is. Ik vind het één van Freek's beste vocale prestaties.
In 1976 volgde een tweede popproject genaamd "Hoezo Jeugdsentiment?...". Geïnspireerd door John Lennon's coveralbum Rock 'n' Roll uit 1975 maken Bram en Freek hun eigen coveralbum met heel eigen interpretaties van nummers uit de jaren vijftig en zestig, zoals van Peter Koelewijn (Marijke), Ramses Shaffy (5 uur), Cornelis Vreeswijk (Waar gaan wij naar toe na onze dood), De Spelbrekers (Kleine Kokette Katinka) en Ronnie en de Ronnies (Beestjes).
Eén van de meest opvallende covers is die van Peter van het NCRV-meisjeskoor Sweet Sixteen. Peter, in de versie van Neerlands Hoop, vertraagt het tempo van het origineel en verwerkt elementen uit Lou Reed's Walk On The Wild Side. Hierdoor krijgt het nummer een heel ander karakter en door de gedragen voordracht van Bram zelfs een expliciet homo-erotisch karakter. Zo had de NCRV het zich vast niet voorgesteld! Het nummer kwam op de b-kant van de single Beestjes terecht.
Ook vijftig jaar na de start van Neerlands Hoop kan ik nog intens genieten van hun creaties. Ik verheug me nu al op het verschijnen van de box en het optreden in Carré!
© 2018 TTZL
Officiële websites: Freek de Jonge / Bram Vermeulen
Wikipedia NL: Neerlands Hoop / Freek de Jonge / Bram Vermeulen
YouTube: Quo Vadis
YouTube: Peter
YouTube: Peter [Sweet Sixteen]
YouTube: Walk On The Wild Side [Lou Reed]
In 1974 begonnen mijn broer en ik met plaatjes kopen. Eerst een paar singletjes, maar al snel een heuse langspeelplaat. Het was een verzamelalbum uit 1973 met de titel 13 Veronica Alarmschijven & Saved By The Bell. We hebben die plaat grijsgedraaid, ook al omdat we natuurlijk nog niet veel keus hadden.
Zoals de titel al aangeeft gaat het hier om een verzameling van Alarmschijven van zeezender Radio Veronica en één nummer van net voordat men startte met de alarmschijf in 1969. Als ik het album na jaren weer eens ga draaien zal ik alle nummers nog wel kennen, maar hoeveel spreken me nog steeds aan?
De Alarmschijf was vooral bedoeld om platen te promoten en daarom is het niet opvallend dat zeven van de veertien nummers van Nederlandse artiesten zijn. Zo is daar How Do You Do? van Mouth & MacNeal, destijds een nummer 1 hit, maar ik vind er niet veel aan. Ook het zijige Only Lies van Greenfield & Cook doet me niets. Veel beter zijn de twee tracks van Sandy Coast (Summertrain en Just A Friend) en Maybe Tomorrow, Maybe Tonight en Storm & Thunder van Earth & Fire blijven gewoon goed.
Het beste nummer van Nederlandse bodem is echter She Flies On Strange Wings van Golden Earring. Wát een eerste nummer van de Earring om te bezitten. Een heel album aan ideeën in één nummer met een prachtige baslijn, geweldige gitaarsoli en fantastisch rustig middenstuk. Hemels.
Er staan ook een aantal nummers op die misschien aardig zijn als ze op de radio voorbij komen, maar ik zal ze niet zelf opzetten: Bobby Bloom's Montego Bay, Tie A Yellow Ribbon (Round The Ole Oak Tree) van Dawn en How Can You Mend A Broken Heart van de BeeGees. De enige niet-Alarmschijf, Saved By The Bell van Robin Gibb zou ik echter zelfs afzetten als deze op de radio langskomt.
Maar er staan ook drie nummers op waarvan ik overtuigd ben dat die belangrijk zijn geweest bij het vormen van mijn muzieksmaak. Zo staat de finale van de rockopera Tommy van The Who erop: See Me, Feel Me. Dit nummer maakte nieuwsgierig naar meer en niet lang daarna kwam mijn broer thuis met de soundtrack van de film Tommy. Er zou nog veel meer van The Who volgen.
Dan is er Feelin' Alright van Joe Cocker. Daar zit genoeg kracht in om een negenjarig jochie volledig weg te blazen. Die stem, die piano, die koortjes. Dit was een nummer dat je steeds opnieuw wilde beluisteren. En opnieuw, en opnieuw, en opnieuw...
Maar de grootste openbaring was toch de live-opname getiteld Room To Move van ene John Mayall. Het geluid van een mondharmonica vind ik nu nog altijd geweldig en misschien komt dat wel door dit nummer. Vanaf de intro swingt het geweldig, maar na anderhalve minuut valt alles ineens stil, met uitzondering van de mondharmonica en wat spaarzame percussie. En dan ineens horen we Mayall als een soort beatboxer avant-la-lettre tekeer gaan. Ongekend en dat maakte diepe indruk. Na een minuut of twee pakt het nummer weer op en gaat naar een geweldig einde. Sindsdien kan ik zeggen, "I've got the blues".
Voor de Top 2000 is er leuke mini-documentaire gemaakt over dit nummer.
Al met al blijken er genoeg goede nummers op dit album te staan om het af en toe nog eens op de draaitafel te leggen en dat zal ik dan ook zeker doen.
© 2018 TTZL
YouTube: Earth And Fire - Maybe Tomorrow, Maybe Tonight
YouTube: The Who - See Me, Feel Me
YouTube: Golden Earring - She Flies On Strange Wings
YouTube: Bobby Bloom - Montego Bay
YouTube: Dawn - Tie A Yellow Ribbon (Round The Ole Oak Tree)
YouTube: Sandy Coast - Summertrain
YouTube: Joe Cocker - Feelin' Alright
YouTube: Mouth & MacNeal - How Do You Do?
YouTube: Earth And Fire - Storm & Thunder
YouTube: John Mayall - Room To Move
YouTube: Bee Gees - How Can You Mend A Broken Heart
YouTube: Sandy Coast - Just A Friend
YouTube: Greenfield & Cook - Only Lies
YouTube: Robin Gibb - Saved By The Bell
In juli 1976 publiceerde de toenmalige manager van Deep Purple een simpel persbericht: "The band will not record or perform together as Deep Purple again". Excessief drugsgebruik van Mark III* bandleden Glenn Hughes en Tommy Bolin leidde ertoe dat Jon Lord, Ian Paice en David Coverdale er de brui aan gaven.
* De vele bezettingen van Deep Purple worden ingedeeld in "Marks" (Mark I, Mark II, etc.)
Het was dan ook in 1984 een grote verrassing dat er een reünie kwam van de klassieke Mark II line-up van Lord en Paice met Ian Gillan, Roger Glover en Ritchie Blackmore. Deze bezetting was met een knal uit elkaar gegaan en deze reünie zou ook niet langer dan vier albums stand houden (waarvan de derde dan weer zonder Ian Gillan...).
Perfect Strangers, het eerste album dat werd opgenomen, kreeg in de pers wisselende kritieken, maar was een commercieel succes. Ook de aansluitende tour was stijf uitverkocht.
Ik wil het echter niet hebben over het album, maar over de single Perfect Strangers. Het nummer begint met een lekker overstuurd orgel-intro van Jon Lord waarna de band invalt. Ian Gillan is goed bij stem, er zit een lekkere instrumentale break in en de andere bijdragen klinken geïnspireerd.
Het was echter niet de A-kant die mijn aandacht trok toen ik de 12 inch in de winkel zag staan (het nummer staat immers gewoon op het album). Nee, de B-kant was een nieuwe track van tien minuten. Dat kon ik niet laten staan. Son Of Alerik bleek een lange, instrumentale jam te zijn waarvan aangaande de titel en oorsprong tot op de dag van vandaag vele verklaringen rondgaan.
Er waren koningen met die naam (bij de Visigoten en de Zweden), maar waarschijnlijker is een verwijzing naar Michael Moorcock. In zijn boeken komt het karakter Elric voor en ook het nummer Perfect Strangers is geïnspireerd door de boeken van Moorcock. Eén van de verhalen over de oorsprong van het nummer is het (onwelkome) bezoek van een film crew. Om hen te irriteren zou de band een jam zijn begonnen waaraan geen einde leek te komen.
De meningen over het nummer zijn verdeeld, maar ik vind het een heerlijk muzikaal avontuur. In de mid-tempo improvisatie laat Ritchie Blackmore nog een horen wat hij allemaal kan met een gitaar, vakkundig ondersteund door Lord, Glover en Paice. De wat richtingloze laatste minuten en het abrupte einde doen daar niets aan af. Gelukkig is het nummer als bonustrack toegevoegd aan de geremasterde versie van het album Perfect Strangers.
© 2018 TTZL
Officiële websites: Deep Purple / Deep Purple
Wikipedia EN: Deep Purple
Wikipedia NL: Deep Purple
YouTube: Perfect Strangers
YouTube: Son Of Alerik
In de punkscene van de late jaren zeventig waren The Stranglers een vreemde eend in de bijt. Ze genoten al enige bekendheid in het pub rock circuit toen punk losbarstte. Hun agressieve en compromisloze houding paste echter goed bij de punkattitude en ze werden al snel gezien als één van de aanstichters van de punk. Toch was hun muzikale palet vanaf het begin veel breder met invloeden uit onder meer gothic rock, new wave en art rock.
The Stranglers braken in veel landen door in 1977/78 met de singles van hun eerste drie albums:
(Get A) Grip (On Yourself), Peaches, Something Better Change, No More Heroes en Nice 'n' Sleazy. Hun eigenzinnigheid onderstreepten ze ook nog maar eens met de cover (en non-album single) Walk On By.
Op het sterke vierde album (The Raven, 1979) staat het nummer Meninblack. Het is een apart, atmosferisch nummer met een vervormde zangstem waarin de komst van aliens wordt aangekondigd. Dit gegeven wordt verder uitgewerkt op de non-album single Who Wants The World? en zou leiden tot het in 1981 uitgebrachte conceptalbum The Gospel According To The Meninblack over een 'alien invasion'.
Het album was muzikaal een flinke verandering. De elektronische pop-elementen die altijd al aanwezig waren voeren hier de boventoon en er zijn nog meer invloeden toegelaten. Hierdoor riep het album sterk verdeelde reacties op. Zowel fans als critici vonden het geweldig óf helemaal niets. Ik zal vast verklappen, ik hoor bij de eerste groep en heb de LP in mijn jonge jaren grijs gedraaid.
Opener Waltzinblack is lang gebruikt als 'walk-in-music' bij concerten van The Stranglers en zet direct de toon. Het daaropvolgende, ook op single uitgebrachte, Just Like Nothing On Earth bevat wat mij betreft een perfecte synthese van de nieuwe muzikale stijl en de oude punk-attitude. Ook het titelnummer Waiting For The Meninblack is hier een uitstekend voorbeeld van.
Kant B opent met het lekkere uptempo Two Sunspots en kent met de andere single Thrown Away en het soundscape/hoorspel-achtige Manna Machine twee heerlijk ontregelende nummers. In de ruim zeven minuten durende afsluiter Hallow To Our Men komen alle elementen nog een keer samen.
The Gospel According To The Meninblack is een album dat de meningen
zal blijven verdelen. Niet dat The Stranglers daarmee zitten, zelf vind zanger en gitarist Hugh Cornwell Meninblack het beste album van de band. En dat ook veel fans dat met hem eens zijn bewijst wel de 68 pagina's (!) lange special over het album van de fan website Strangled.
© 2018 TTZL
Officiële website: The Stranglers
Wikipedia EN: The Stranglers
Wikipedia NL: The Stranglers
YouTube: The Gospel According To The Meninblack [hele album]
YouTube: Meninblack [album: The Raven, 1979]
YouTube: Who Wants The World? [non-album single, 1980]
YouTube: Waltzinblack
YouTube: Just Like Nothing On Earth
YouTube: Second Coming
YouTube: Waiting For The Meninblack
YouTube: Turn The Centuries Turn
YouTube: Two Sunspots
YouTube: Four Horsemen
YouTube: Thrown Away
YouTube: Manna Machine
YouTube: Hallow To Our Men
YouTube: (Get A) Grip (On Yourself) [album: Rattus Norvegicus, 1977]
YouTube: Peaches [album: Rattus Norvegicus, 1977]
YouTube: Something Better Change [album: No More Heroes, 1977]
YouTube: No More Heroes [album: No More Heroes, 1977]
YouTube: Nice 'n' Sleazy [album: Black And White, 1978]
YouTube: Walk On By [non-album single, 1978]
Afgelopen vrijdag, één dag voor zijn 75e verjaardag, overleed Dennis Edwards, één van de leadzangers van The Temptations. De groep bestaat vanaf 1960 in wisselende bezettingen (25 verschillende zangers tot nu toe!). Edwards verving in 1968 David Ruffin en zou, met twee korte tussenpozen, tot 1989 deel uit blijven maken van The Temptations.
Van 1966 tot 1973 was producer Norman Whitfield de drijvende kracht achter The Temptations. Mede onder invloed van het succes van Sly & The Family Stone veranderde Whitfield, tegelijk met het aantreden van Edwards, het geluid van de groep. The Temptations maakten nu muziek die bekend zou raken onder de noemer psychedelic soul.
De koerswijziging zou resulteren in een groot aantal geweldige nummers als Cloud Nine, Ball Of Confusion, Can't Get Next To You, War en Psychedelic Shack, maar The Temptations worden toch vooral geassocieerd met één nummer dat opmerkelijk genoeg eerst door mede-componist/producer Whitfield was opgenomen met een andere groep, The Undisputed Truth. Hun versie van Papa Was A Rollin' Stone werd echter geen groot succes en Whitfield bouwde het nummer om naar een twaalf minuten durend epos voor The Temptations.
Hun versie van Papa Was A Rollin' Stone verscheen in juli 1972 op het album All Directions en is een door bas en drums (hi-hat) gedomineerd nummer. Na het intro van bijna vier minuten kent het nummer drie refreinen die gescheiden worden door uitgebreide, instrumentale passages. De zangers wisselen de vocalen per zanglijn af en wekken daarmee de indruk van een stel broers die hun moeder vragen stellen over de vader die ze niet hebben gekend:
I never got a chance to see him
Never heard nothin' but bad things about him
Momma I'm depending on you to tell me the truth
Momma just hung her head and said, son
Papa was a rolling stone
Wherever he laid his hat was his home
And when he died, all he left us was alone
De populariteit van het fenomenale nummer leidde er toe dat het in september 1972 op single verscheen. Omdat twaalf minuten te lang was voor een single, werd er een kortere versie gemaakt van bijna zeven minuten. Het werd een groot succes met een nummer één positie in de VS en top tien klasseringen wereldwijd.
Onvermijdelijk bij zo'n klassieker is dat er vele covers zijn gemaakt. Sommigen zijn geslaagd te noemen, anderen wat minder, maar oordeel zelf:
The Pioneers [1973 - rocksteady]
Bill Wolfer [1982]
David Lindley [1988]
Was (Not Was) [1990]
George Michael [1993]
Rare Earth [2005]
Daryl Hall with Train [2010 - Daryl's House]
Phil Collins [2010]
Marcus Miller [2015 - instrumentaal]
Ugly Kid Joe [2015]
© 2018 TTZL
Officiële website: The Temptations
Wikipedia EN: The Temptations
Wikipedia NL: The Temptations
YouTube: Papa Was A Rollin' Stone [single version]
YouTube: Papa Was A Rollin' Stone [full version]
YouTube: Papa Was A Rollin' Stone [The Undisputed Truth, 1971 - origineel]
YouTube: Papa Was A Rollin' Stone [The Pioneers, 1973 - rocksteady]
YouTube: Papa Was A Rollin' Stone [Bill Wolfer, 1982]
YouTube: Papa Was A Rollin' Stone [David Lindley, 1988]
YouTube: Papa Was A Rollin' Stone [Was (Not Was), 1990]
YouTube: Papa Was A Rollin' Stone [George Michael, 1993]
YouTube: Papa Was A Rollin' Stone [Rare Earth, 2005]
YouTube: Papa Was A Rollin' Stone [Daryl Hall with Train, 2010 - Daryl's House]
YouTube: Papa Was A Rollin' Stone [Phil Collins, 2010]
YouTube: Papa Was A Rollin' Stone [Marcus Miller, 2015 - instrumentaal]
YouTube: Papa Was A Rollin' Stone [Ugly Kid Joe, 2015]
YouTube: Cloud Nine
YouTube: Ball Of Confusion
YouTube: Can't Get Next To You
YouTube: War
YouTube: Psychedelic Shack
Trouwe lezers van dit blog zullen weten dat het Amerikaanse avantgardecollectief The Residents tot één van mijn favorieten behoort (zie ook de blogs #3, #118 en #170). In 1969 startten ze met geluids- en beeldexperimenten en in 1972 brachten hun debuut uit: Santa Dog, een dubbele 7" EP.
Obscuur en genegeerd in het begin van hun carrière worden ze nu alom gerespecteerd en hun albums worden in retrospect alsnog op waarde geschat. Zeker, hun kunst is ontoegankelijk en vreemd als je er voor het eerst kennis mee maakt en zal weinigen direct aanspreken. Maar de avontuurlijke geest die zich er voor open stelt en zich de tijd gunt om eraan te wennen zal rijkelijk beloond worden.
In de 45 jaar sinds Santa Dog hebben ze een geweldig uitgebreide discografie opgebouwd van singles, EP's, albums, soundtracks en nummers op compilatie-albums alsook films, boeken, multimedia-projecten en 'performances' (de term 'concerten' dekt de lading niet). Om al hun werk uitgebracht te krijgen hebben ze gebruik moeten maken van verschillende platenmaatschappijen en vaak hun toevlucht moeten zoeken tot gelimiteerde uitgaven. Probeer dan als fan maar eens om alles te pakken te krijgen!
Gelukkig kwam in januari 2017 het bericht dat The Residents getekend hadden bij het Engelse label Cherry Red, bekend van vele labels die onder andere heruitgaven brengen van hoge kwaliteit.
Het meest recente Residents-album The Ghost Of Hope verscheen in maart 2017 direct via Cherry Red en kort daarna kwam het heugelijke nieuws dat er een serie heruitgaven gelanceerd zou worden met de themanaam The Residents pREServed waarvan een paar dagen geleden de eerste twee albums zijn verschenen.
Het debuutalbum Meet The Residents, met tracks als Smelly Tongues, Rest Aria en N-ER-GEE (Crisis Blues), is daarbij uitgebreid tot een dubbel-CD met de geremasterde mono en stereo mixes, de tracks van de Santa Dog EP (waaronder Fire) en veel nog niet eerder gepubliceerd werk.
The Third Reich 'N Roll, het tweede album van de band, is ook uitgebreid tot een dubbel-CD. Dit album is een satire op popmuziek uit de jaren 60 en The Residents verwerken, verhaspelen en vermalen bestaande tracks daartoe in twee lange tracks waarin de originele tracks soms nog nauwelijks te herkennen zijn. Daarnaast staan de twee Rolling Stones en The Beatles gerelateerde singles uit die tijd op de heruitgave (met o.a. Satisfaction en Flying) en ook hier veel nog niet eerder gepubliceerd werk.
Cherry Red heeft voor maart 2018 ook al de heruitgaven van de volgende twee albums aangekondigd: Duck Stab/Buster & Glen en Fingerprince. 2018 wordt een mooi jaar!
Voor de volledigheid: verwijzingen naar The Residents zijn ook nog te vinden in de blogs #53, #70, #176, #179, #190 en #257.
© 2018 TTZL
Officiële website: The Residents
Wikipedia EN: The Residents
Wikipedia NL: The Residents
YouTube: Meet The Residents [hele album]
YouTube: Smelly Tongues
YouTube: Rest Aria
YouTube: N-ER-GEE (Crisis Blues)
YouTube: Fire
YouTube: The Third Reich 'N Roll [hele album]
YouTube: Satisfaction
YouTube: Flying
Deze maand is Firepower verschenen van Judas Priest (hun 18e studio-album). Het album wordt goed ontvangen, maar ik heb het zelf nog niet beluisterd. Het deed me terugdenken aan de late jaren zeventig/vroege jaren tachtig waarin de mannen van Judas Priest regelrechte 'heavy metal goden' waren.
