#160: Johnny Cash - American Recordings (1994)

De eerste single van Johnny Cash verschijnt in juni 1955 en dat is het begin van een succesvolle carrière tot aan het begin van de jaren 80. Daarna komt de klad erin tot het punt waarop zijn platenmaatschappij zijn contract ontbindt. 

Hij blijft daarna platen maken voor diverse maatschappijen, maar zonder al teveel succes. Hij komt echter onder de aandacht van een nieuw publiek als hij in 1991 zingt op Man In Black van de christelijke punkband One Bad Pig en in 1993 op U2's The Wanderer. 

Omdat een nieuw contract bij een grote maatschappij er niet meer in lijkt te zitten is het aanbod van producer Rick Rubin (zie ook #12, #17 en #36) zeer welkom. Rubin had net zijn platenlabel omgedoopt van Def American (vooral bekend van rap en hardrock) naar American Recordings en hij nam onder dezelfde titel een album op in Cash' huiskamer met alleen zijn gitaar als begeleiding.

Zijn 81e album zou een glorieuze comeback betekenen voor Johnny Cash. Zowel de kritieken als de verkoopcijfers waren goed. 

Het album kent drie soorten nummers. Zo zijn er twee nieuwe versies van zijn eigen nummers. Delia's Gone is een bewerking van een nummer uit 1962. De tekst was al donker en luguber, maar in de kale instrumentatie van alleen zang en gitaar wint het alleen maar aan betekenis. Ook de nieuwe versie van de 'traditional' Oh, Bury Me Not (Introduction: A Cowboy's Prayer) is misschien nog wel indrukwekkender dan de versie uit 1965.

De tweede categorie zijn de covers van uiteenlopende artiesten als Nick Lowe, Kris Kristofferson, Glenn Danzig, Leonard Cohen, Tom Waits en Loudon Wainwright III. Johnny Cash weet de nummers van deze artiesten totaal naar zijn hand te zetten en te laten klinken als een eigen nummer, terwijl hij de geest van het nummer intact laat (de originele versies staan ter vergelijking onderaan dit blog):

The Beast In Me [Nick Lowe]

Why Me Lord [Kris Kristofferson]

Thirteen (edit) [Danzig]

Bird On A Wire [Leonard Cohen]
Tennessee Stud [live - Eddie Arnold]
Down There By The Train [Tom Waits]
The Man Who Couldn't Cry [live - Loudon Wainwright III]

Maar het meest indrukwekkend zijn de nieuwe nummers. Let The Train Blow The Whistle en Like A Soldier zijn geweldige nieuwe tracks. Slechts weinigen zullen het voor mogelijk hebben gehouden dat Cash nog daartoe in staat was. De andere twee nummers doen daar nog een schepje bovenop. 

Redemption gaat het over Cash' eeuwige worsteling met zonde en verlossing en in Drive On weet hij in minder dan 2½ minuut bijzonder treffend de problemen van een Vietnam-veteraan te schetsen. Kippenvel!

Na American Recordings zouden er nog vijf albums in de 'American'-serie verschijnen (waarvan twee posthuum) en een box (Unearthed) met nog eens vijf albums. Allemaal zeer de moeite waard. 

Op het vierde album uit de serie (American IV: The Man Comes Around) staat één van de mooiste én bekendste covers uit de serie: Hurt, een nummer van de industrial band Nine Inch Nails. Het originele nummer was al intens, maar Cash' stijgt daar wat mij betreft nog bovenuit. 

We mogen Rick Rubin wel heel dankbaar zijn dat hij Johnny Cash in de laatste 10 jaar van zijn leven in staat heeft gesteld nog zoveel mooie muziek uit te brengen.

© 2015 TTZL


Officiële website: Johnny Cash
Wikipedia EN: Johnny Cash
Wikipedia NL: Johnny Cash

YouTube: Delia's Gone [clip]

YouTube: Let The Train Blow The Whistle
YouTube: The Beast In Me
YouTube: Drive On
YouTube: Why Me Lord

YouTube: Thirteen (edit)

YouTube: Oh, Bury Me Not (Introduction: A Cowboy's Prayer)
YouTube: Bird On A Wire
YouTube: Tennessee Stud [live]
YouTube: Down There By The Train
YouTube: Redemption
YouTube: Like A Soldier
YouTube: The Man Who Couldn't Cry [live]

YouTube: Delia's Gone [1962]
YouTube: Thirteen [langere versie van Unearthed, 2003]
YouTube: Bury Me Not On The Lone Prairie [1965]
YouTube: Hurt [2002]

YouTube: The Beast In Me [Nick Lowe, 1994]
YouTube: Why Me Lord [Kris Kristofferson, 1972]
YouTube: Thirteen [Danzig, 1999]
YouTube: Bird On A Wire [Leonard Cohen, 1969]
YouTube: Tennessee Stud [Eddie Arnold, 1959]
YouTube: Down There By The Train [Tom Waits, 2006] 
YouTube: The Man Who Couldn't Cry [Loudon Wainwright III, 1973]
YouTube: Man In Black [One Bad Pig, 1991]
YouTube: The Wanderer [U2, 1993]
YouTube: Hurt [Nine Inch Nails, 1994]

#17: Run-D.M.C. – Raising Hell (1986)

In 1986 was er in de Verenigde Staten een levendige hiphop/rap scene en Run-D.M.C. was daarin al een gevestigde naam geworden een zijn kale, agressieve stijl en gebruik van rock en heavy metal samples. Met het verschijnen van hun derde album Raising Hell transformeerde hiphop/rap van ‘underground’ naar ‘mainstream’, mede dankzij co-producer Rick Rubin* die kort daarvoor een andere klassieker had geproduceerd (Radio van LL Cool J).

Het werd het eerste rap-album dat in de VS nummer één werd in de R&B-albumlijst, de top tien bereikte in de pop-albumlijst en daarmee ook de platinum-status verwierf. Het drie maanden later verschenen album Licensed To Ill van de Beastie Boys (ook geproduceerd door Rick Rubin!) zou hier de vruchten van plukken.

Met name de hitsingle Walk This Way, een cover van een Aerosmith nummer uit 1975 waarop ook Aerosmith’s Steven Tyler en Joe Perry meespelen, zorgde er voor dat Run-D.M.C. ook bekend werd bij het pop- en rockpubliek. De clip zorgde er ook voor dat hiphop/rap langzaamaan een plek kreeg op MTV.

Opener Peter Piper is een goed voorbeeld van de specifieke van Run-D.M.C. stijl. Over een strak ritme met weinig instrumentatie wordt een pakkende rap neergelegd. Hierna volgen drie tracks die allemaal heel populair werden. De eerste is It’s Tricky met een geweldige sample van  My Sharona van The Knack. Het nummer nodigt gewoon uit tot meebrullen en de leuke clip (met een gastrol van Penn & Teller) is ook erg genietbaar.

Daarna volgen My Adidas en het eerder genoemde Walk This Way en na die vier nummers weet je het, dit album kan niet meer stuk. Het is een echt vijfsterrenalbum waarop geen slechte nummers staan. Verdere knallers zijn het titelnummer Raising Hell met samples van heerlijk gierende gitaren, hitsingle You Be Illin’ met een heerlijk pianoloopje en Dumb Girl met een pakkend vocaal refrein (dumb, dumb, dumb, dumb, dumb, dumb, dumb, dumb, dumb girl…).

Over smaak valt te twisten, maar dat dit een mijlpaal met een grote M is in de hiphop/rap-geschiedenis. Daar zijn alle geleerden het wel over eens.

* zie ook de recensie ZZ Top – La Futura

© 2013 TTZL


Officiële website: Run-D.M.C.
Wikipedia EN: Run-D.M.C.
Wikipedia NL: Run-D.M.C.

Youtube: Walk This Way

Youtube: Peter Piper

Youtube: It’s Tricky

Youtube: My Adidas

Youtube: Raising Hell

Youtube: You Be Illin’

Youtube: Dumb Girl
Youtube: My Sharona (The Knack)

#428: Masters Of Reality - Masters Of Reality (1989)

Stoner rock nam een vlucht in de vroege jaren negentig met in de voorhoede bands als Fu Manchu, Sleep, Monster Magnet en vooral Kyuss. In die laatste band zat ene Josh Homme, die later ook furore zou maken met bands als Queens Of The Stone Age, Eagles Of Death Metal en Them Crooked Vultures. Maar het stoner rock verhaal begint niet bij deze bands.

Voor de trage en luide stoner rock, die een combinatie is van metal, acid en psychedelische rock invloeden, werd al in de late jaren zestig en vroege jaren zeventig de kiem gelegd. Luister bijvoorbeeld maar eens naar Blue Cheer (Doctor Please) of Buffalo (Shylock). En dan zijn er nog de Masters Of Reality. 

Dit is de band van zanger gitarist Chris Goss en, ondanks dat de band vrij onbekend is gebleven, zijn zij belangrijk voor de opkomst van de stoner rock begin jaren negentig. Hun zelfgetitelde debuutalbum komt in 1989 uit en de groepsnaam verwijst natuurlijk naar Black Sabbath's derde album. Ondanks de blues rock-elementen in de muziek van Sabbath heeft de muziek van Masters Of Reality meer gemeen met Led Zeppelin en Cream. Hun debuutalbum mag gerust gezien worden als een mijlpaal van het genre. 

Het album opent met het vreemde, anderhalve minuut durende Theme For The Scientist Of The Invisible. De eerste helft klinkt als een outro en de tweede helft als een intro van een verder niet bestaand nummer. Daarna gaat het echter meteen goed los met Domino. Een scheurende opening gevolgd door een lekkere uptempo rocker. In The Blue Garden gaat het tempo vervolgens iets omlaag en horen we opvallend mooie zanglijnen. 

Gettin' High en The Candy Song voeren het tempo weer op en hebben een lekkere vette 'blues touch'. Het zijn voor mij de hoogtepunten van kant A. Daarna is Magical Spell een lekkere lome afsluiter van deze plaatkant.

Kant B opent met één van mijn favoriete songs van het album: The Eyes Of Texas. De tempowisselingen, de gitaarsolo, de zang, alles klopt. Na Sleep Walkin' volgen het akoestische Lookin' To Get Rite en John Brown en er zit geen zwakke broeder tussen. In het laatste nummer, Kill The King, wordt nog eens alles uit de kast getrokken in krap acht minuten. Wat een afsluiter! 

Het geluid van het album is trouwens fantastisch mooi en dat is voor een groot deel te danken aan producer Rick Rubin waarvoor in dit blog al vaker mijn bewondering heb uitgesproken. Het geluid is zwaar en toch ook open en hij verstaat de kunst om niet meer te doen dan strikt noodzakelijk is en zet op die manier de muzikanten 'in hun kracht', om maar wat managementjargon te gebruiken. 

Na dit debuutalbum ontbond Goss de band en er zou pas drie jaar later een tweede album verschijnen, waarbij alleen bassist Googe van de eerste bezetting over is en Ginger Baker (van Cream!) achter de drums plaatsneemt. Ook dit zal slechts één album stand houden want daarna verwerft Goss faam als producer (geleerd van Rubin?) van albums van Kyuss, Queens Of The Stone Age en nog heel veel anderen. Goss' invloed op de stoner rock kan dan ook niet worden overschat. In 1997 pakt Goss de draad toch weer op en sindsdien bestaat de band in steeds wisselende samenstellingen met Goss als enige constante factor.

© 2021 TTZL

Facebook: Masters Of Reality

Wikipedia EN: Masters Of Reality

Wikipedia NL: Masters Of Reality

YouTube: Theme For The Scientist Of The Invisible

YouTube: Domino

YouTube: The Blue Garden

YouTube: Gettin' High

YouTube: The Candy Song

YouTube: Magical Spell

YouTube: The Eyes Of Texas

YouTube: Sleep Walkin'

YouTube: Lookin' To Get Rite

YouTube: John Brown

YouTube: Kill The King

YouTube: Doctor Please [Blue Cheer, 1968]

YouTube: Shylock [Buffalo, 1973]

#36: Black Sabbath - 13 (2013)

Black Sabbath wordt alom gezien als één van de oervaders van de hardrock. In de line-up met Ozzy Osbourne, Tony Iommi, Geezer Butler & Bill Ward werden tussen 1970 en 1978 een aantal klassieke platen gemaakt. Toen verliet Ozzy de band en was er bij ieder album wel weer een bezettingswisseling te noteren. 

Dat er ooit nog een reünie zou komen van de oprichters lag niet in de lijn der verwachtingen. Toen 10 juni jl. het album 13 uitkwam waren er immers achttien jaar verstreken sinds het vorige studio-album en vijfendertig jaar sinds het laatste album in de klassieke line-up. Op 13 is alleen Bill Ward niet van de partij wegens contractuele problemen. De drumpartijen werden ingespeeld door Brad Wilk, bekend van Rage Against the Machine en Audioslave.


Bij de start van de schrijfsessies voor dit album zette producer Rick Rubin de allereerste plaat van Black Sabbath op ('Black Sabbath' uit februari 1970) en vroeg Ozzy, Tony en Geezer zich voor te stellen dat deze plaat net af was en te bedenken hoe ze nu verder zouden gaan. Dit heeft geresulteerd in een onverwachte goed en krachtig album in de klassieke Black Sabbath stijl. 

Het album opent met End Of The Beginning en al na tien seconden waan je je in 1970. Als na een minuutje dan ook nog een verrassend goed bij stem zijnde Ozzy Osbourne invalt is de verwondering compleet. Zijn dit echt opnamen uit 2013 of zijn dit heel goed klinkende 'lost tapes' uit 1970?

Direct daarna volgt God Is Dead? Dat is ook een geweldige song met een pakkende gitaarriff, een lekkere baslijn en een prachtige tekst (de teksten van het hele album zijn trouwens sterk; betekenisvol met weinig herhalingen).

Ik zou alle acht nummers van het album apart kunnen behandelen, want er zit geen zwak nummer tussen. Dat zal ik niet doen, maar ik wil een paar tracks toch niet onvermeld laten vanwege de links naar vroeger. 

Zeitgeist is een psychedelische ballad welke doet denken aan Planet Caravan van het album 'Paranoid' uit september 1970. En herinneringen aan het debuutalbum 'Black Sabbath' komen boven het horen van de mondharmonica in Damaged Soul (zoals in The Wizard) en bij het einde van Dear Father. Dat is gewoonweg een briljantje vondst. We horen daar het geluid van een flinke regenbui en een kerkklok in de verte. Inderdaad, met precies hetzelfde geluid begon het allereerste nummer op het allereerste album (Black Sabbath) en daarmee is de cirkel rond.

Er is geen ruimte meer voor twijfel. Ozzy, Tony en Geezer hebben hun ziel aan de duivel verkocht in ruil voor het kunnen maken van dit beest van een album!


© 2013 TTZL


Officiële website: Black Sabbath
Wikipedia EN: Black Sabbath
Wikipedia NL: Black Sabbath
Youtube: End Of The Beginning
Youtube: God Is Dead? (videoclip)
Youtube: Zeitgeist
Youtube: Damaged Soul
Youtube: Dear Father
Youtube: Black Sabbath (op 'Black Sabbath' uit februari 1970)
Youtube: The Wizard (op 'Black Sabbath' uit februari 1970)
Youtube: Planet Caravan (op 'Paranoid' uit september 1970)

#12: ZZ Top – La Futura (2012)

Als gevolg van de veelvuldig op MTV getoonde videoclips voor nummers als Gimme All Your Lovin’, Sharp Dressed Man en Legs van het album Eliminator uit 1983 beleefde ZZ Top in Nederland een kortstondige populariteit. Daarvoor genoot de band thuis in de VS al een aardige populariteit (het 3e t/m het 11e studioalbum werd in de VS minimaal goud). Maar waar de band bekend geworden was met een rauwe mix van blues, boogie, southern rock en (hard) rock, begon men vanaf 1981 te experimenteren met synthesizers en kregen ze een wat gepolijster geluid dat meer richting pop dan rock gaat.

Eénmalig leverde dit een goed resultaat op (voornoemde Eliminator), daarna werden de albums zwakker en vlakker. Dieptepunt is de heruitgave van de eerste zes albums op een driedubbel-CD (Sixpack) waarbij de originele bluesrock nummers in een remix zijn verpest met digitale drums en effecten.

Op het voorlaatste album Mescalero uit 2003 waren voorzichtig tekenen te horen dat men besefte dat men van het pad van de ‘synthesized blues’ af moest om terug te keren naar de ‘bluesroots’. Het daarop volgende album verscheen pas negen jaar later in september 2012: La Futura. De beste beslissing bij dit album was het inhuren van producer Rick Rubin voor deze klus. Hij heeft de carrières van zulke verschillende artiesten als Johnny Cash, Metallica, Red Hot Chili Peppers en Adele zowel artistiek als commercieel vooruit geholpen. Hij voelt als geen ander aan waar een artiest het best in is en laat hen daarin excelleren.

Bij ZZ Top was dan ook duidelijk in welke richting het zou gaan: terug naar de roots. Weg zijn de synthesizers en het gepolijste geluid. Het resultaat is veertig minuten rauwe, smerige blues, boogie, southern rock en (hard) rock in de traditie van de platen uit de beginjaren zeventig, maar met een ‘feel’ van nu. In Consumption leggen bassist Dusty Hill en drummer Frank Beard een heerlijk stampend ritme neer waarover gitarist Billy Gibbons heerlijk kan soleren. Ook Flyin’ High is een heerlijk uptempo nummer.

In Heartache in Blue en It’s Too Easy Mañana wordt het tempo wat teruggeschroefd en die afwisseling komt het album ten goede. Ook de blues is weer helemaal terug in nummers als Chartreuse en Have A Little Mercy en dit alles bij elkaar maakt het voor mij het beste album sinds Deguëllo uit 1979. De conclusie kan dan ook alleen maar zijn: ZZ Top is weer helemaal terug!

© 2013 TTZL

Officiële website: ZZ Top

Wikipedia EN: ZZ Top

Wikipedia NL: ZZ Top

Youtube: Gimme All Your Lovin’

Youtube: Sharp Dressed Man

Youtube: Legs

Youtube: Consumption

Youtube: Flyin’ High

Youtube: Heartache in Blue

Youtube: It’s Too Easy Mañana

Youtube: Chartreuse

Youtube: Have A Little Mercy

#188: The Red Devils - King King (1992)

Volvette bluesrock van de bar-band The Red Devils, dat is wat je hoort op hun enige en live opgenomen album King King. 

The Red Devils ontstond in 1988 als uitstapje voor leden van The Blasters (zie ook blog #75) en er speelden in het begin een flink aantal verschillende muzikanten mee. Begin jaren negentig was de bezetting vrij vast geworden onder aanvoering van zanger Lester Butler die ook excelleert op mondharmonica ('blues harp').

Het voormalige Chinese restaurant King King in Los Angeles was in die tijd een lokale club en The Red Devils waren de vaste band op de maandagavond. Rond deze tijd werden ze opgemerkt door producer Rick Rubin (zie ook blogs #12, #17, #36 en #160) en met hem zouden ze hun debuutalbum opnemen. Op zijn voorstel werd het een live-album, "a one-take, no-overdubs release, titled simply King King". En wat een goede beslissing was dat!

We horen op de plaat een heerlijk op elkaar inspeelde band die zich prima thuisvoelt in midtempo bluestracks als Automatic, Tail Dragger en Devil Woman. Maar ook uptempo nummers als Goin' To The Church, I Wish You Would en Mr. Highway Man worden overtuigend voor het voetlicht gebracht.

Het beste vind ik The Red Devils als ze het tempo naar beneden brengen en van die lekkere, langzame, vuige bluesrock spelen. She's Dangerous, No Fightin', Quarter To Twelve en Cross Your Heart laten horen wat ik bedoel.

Helaas is het bij dit ene album gebleven en Lester Butler maakte nog slechts één album voordat hij in 1998 overleed aan een overdosis heroïne en cocaïne. Er zit dus niet anders op dan van dit blues-document te genieten en het album King King lekker vaak in de CD-lade (of op de draaitafel) te gooien.

© 2016 TTZL


Wikipedia EN: The Red Devils

YouTube: Automatic
YouTube: Goin' To The Church
YouTube: She's Dangerous
YouTube: I Wish You Would
YouTube: Mr. Highway Man / Cross Your Heart
YouTube: Tail Dragger
YouTube: Devil Woman
YouTube: No Fightin'
YouTube: Quarter To Twelve

YouTube: King King [hele album]

#604: Slayer - Reign In Blood (1986)

Deze week zat ik een opname te kijken van de eerste aflevering van Tijl Beckand's tv-programma Tijl in het voetspoor van Richard Wagner. Hij had het er daarin over dat de term 'vernieuwend' vaak makkelijk wordt gebruikt, maar in het geval van Wagner vond hij het wel terecht.

Ik moest bij Tijl's opmerking om één of andere reden denken aan het album Reign In Blood uit 1986 van Slayer waarvoor de term 'vernieuwend' ook wel van stal gehaald wordt. 

Slayer wordt samen met Metallica, Megadeth en Anthrax gerekend tot de 'big four of thrash metal' en Reign In Blood was hun derde studio-album. De plaat werd geproduceerd door Rick Rubin (een vaste gast in mijn blogs) en hij geeft de band voor het eerst in hun carrière een helder, krachtig geluid. En stonden er op het vorige album nog een flink aantal langere nummers, op Reign In Blood is dat anders. 

Hun thrash-/speed-/death metal geluid (kies de term van jouw voorkeur) wordt geperfectioneerd, maar is nu vorm gegeven met de punk-attitude van korte, krachtige songs. Slechts drie van de tien nummers duren langer dan drie minuten en het hele album duurt nog geen dertig minuten.

Het bekendste nummer van het album is opener Angel Of Death over nazi-arts Josef Mengele. De tekst is beschouwend, maar zorgde toch voor vertraging bij het uitbrengen van het album omdat er zorgen waren dat het nummer verkeerd opgevat zou kunnen worden. Het nummer opent furieus met een geweldige riff en gaat direct los in een krankzinnig tempo. Het is een bijna vijf minuten durend statement waar de rest van het album op voortbouwt. Het nummer staat sinds 2012 zelfs in de Top 2000 (zo rond plaats 200).

Voor we afsluiter Raining Blood bereiken, horen we prima tracks als Necrophobic, Jesus Saves, Criminally Insane en Postmortem. Toegegeven, op het eerste gehoor lijkt er weinig variatie en subtiliteit in de nummers te zitten, maar na een aantal draaibeurten verandert dit. Ineens ga je wel significante verschillen horen en blijken er allerlei details in te zitten die je eerst niet hoorde. Wat blijft is de verzengende intensiteit en eenduidige visie van het album (ook in hoesontwerp en teksten).

Maar hoe zit het nou met dat 'vernieuwend' zijn? De betekenis van de term is volgens het woordenboek 'het oude vervangen'. Is Reign In Blood in die zin als 'vernieuwend' te bestempelen?  Waarschijnlijk niet, de boom met metal genres is eerder uitgebreid met een nieuwe tak dan dat er iets is verdwenen c.q. vervangen. 

Staat op Reign In Blood dan iets wat nog nooit eerder was gedaan? Ook niet echt. Nummers als Stone Cold Crazy (1974) van Queen en Sympton Of The Universe (1975) van Black Sabbath gaven al eerder de richting aan, met in hun kielzog bijvoorbeeld Am I Evil? van Diamond Head en sommige bands uit de New Wave Of British Heavy Metal.

Is Reign In Blood dan sinds 1986 het ijkpunt en de inspiratiebron voor vele thrash, speed en death metal bands die na hen zijn begonnen? Zeker! Het album wordt tot op de dag van vandaag dan ook genoemd in lijstjes met de beste en/of invloedrijkste metal albums ooit. Alleen al daarom verdient het album om gehoord te blijven worden.

© 2024 TTZL

Officiële website: Slayer
Wikipedia EN: Slayer
Wikipedia NL: Slayer

YouTube: Reign In Blood [album]
Spotify: Reign In Blood [album]

YouTube: Angel Of Death
YouTube: Necrophobic

YouTube: Jesus Saves

YouTube: Criminally Insane

YouTube: Postmortem

YouTube: Raining Blood

YouTube: Stone Cold Crazy [Queen]

YouTube: Sympton Of The Universe [Black Sabbath]

YouTube: Am I Evil? [Diamond Head]