#13: Kronos Quartet – Pieces of Africa (1992)

Het Kronos Quartet is een strijkkwartet in de klassieke bezetting (twee violen, altviool en cello), maar is verder allesbehalve ‘klassiek’ te noemen. Vanaf de oprichting in 1973 gaat de interesse niet zozeer uit naar klassieke componisten als Bach, Beethoven, List en Mozart, maar het Kronos Quartet richt zich op hedendaagse componisten. Op dit moment zijn er al zo’n 700 werken speciaal voor het Kronos Quartet geschreven of gearrangeerd. Daarnaast is er tijdens de optredens veel interactie met de zaal en wordt er gebruik gemaakt van elektronische versterking en effecten, bandopnamen en lichteffecten. Allemaal nogal ongewoon voor een strijkkwartet.

Het gespeelde repertoire is erg breed. Daartoe behoort muziek die zijn wortels heeft in de westerse klassieke muziek, maar ook experimentele werken (van o.a. George Crumb en Bob Ostertag), werken van componisten uit de ‘minimal music’-hoek (Terry Riley, Steve Reich, Philip Glass, Arvo Pärt) en jazz (Thelonious Monk, Bill Evans).

Daarnaast verwerkt men ook veel invloeden uit andere delen van de wereld: tango, Mexicaanse folkmuziek, Indiase Bollywoodmuziek, Chinese opera en Oost-Europese invloeden om maar wat te noemen. Ook een link naar de populaire muziek is aanwezig door samenwerkingsverbanden en covers van o.a. Purple Haze (Jimi Hendrix) en Flugufrelsarinn (van het Ijslandse Sigur Ros).

Op het album Pieces of Africa uit 1992 werkt het Kronos Quartet samen met zeven Afrikaanse componisten. De combinatie van een westers strijkkwartet met traditionele Afrikaanse instrumenten werkt wonderwel (vijf van de zeven componisten spelen ook zelf mee). De composities hebben een klassiek karakter maar zijn onmiskenbaar Afrikaans. Het heeft één van de meest toegankelijke albums van het Kronos Quartet opgeleverd.

Het album opent met Mai Nozipo (“Mother Nozipo”) van Dumisani Maraire uit Zimbabwe waarin de toon direct gezet wordt. Een combinatie van strijkkwartet en Afrikaanse percussie vertelt de levensloop van de moeder van de componist. Eerst een vrolijk deel over het leven, dan een treurige toonzetting als zij overlijdt en tenslotte een vrolijke afsluiting als ze is opgenomen in de wereld der geesten. Eenzelfde combinatie werkt ook goed in Escalay(“Waterwheel”)* van de Soedanese componist Hamza El Din.

Iets minder geslaagd vind ik Saade (“I’m Happy”)* van de Marokkaanse componist Hassan Hakmoun. Niet omdat het een slechte compositie is, maar omdat de Afrikaanse instrumenten en vocalen dusdanig overheersen dat er geen sprake meer is van een fusie van twee stijlen.

Hoogtepunten zijn Tilliboyo (“Sunset”) van Foday Musa Suso uit Gambia en het ruim twintig minuten durende White Man Sleeps I-V van de Zuid-Afrikaanse Kevin Volans. Delen hiervan waren ook al te horen op het gelijknamige album uit 1987.

Als je eens in een muzikaal avontuurlijke bui bent is dit een album dat het waard is om te verkennen.

* niet op Youtube gevonden

© 2013 TTZL

Officiële website: Kronos Quartet

Wikipedia EN: Kronos Quartet

Wikipedia NL: Kronos Quartet

Youtube: Mai Nozipo (“Mother Nozipo”)

Nonesuch: Escalay(“Waterwheel”) (excerpt)

Nonesuch: Saade (“I’m Happy”) (excerpt)

Youtube: Tilliboyo (“Sunset”)

Youtube: White Man Sleeps (part IV)

#12: ZZ Top – La Futura (2012)

Als gevolg van de veelvuldig op MTV getoonde videoclips voor nummers als Gimme All Your Lovin’, Sharp Dressed Man en Legs van het album Eliminator uit 1983 beleefde ZZ Top in Nederland een kortstondige populariteit. Daarvoor genoot de band thuis in de VS al een aardige populariteit (het 3e t/m het 11e studioalbum werd in de VS minimaal goud). Maar waar de band bekend geworden was met een rauwe mix van blues, boogie, southern rock en (hard) rock, begon men vanaf 1981 te experimenteren met synthesizers en kregen ze een wat gepolijster geluid dat meer richting pop dan rock gaat.

Eénmalig leverde dit een goed resultaat op (voornoemde Eliminator), daarna werden de albums zwakker en vlakker. Dieptepunt is de heruitgave van de eerste zes albums op een driedubbel-CD (Sixpack) waarbij de originele bluesrock nummers in een remix zijn verpest met digitale drums en effecten.

Op het voorlaatste album Mescalero uit 2003 waren voorzichtig tekenen te horen dat men besefte dat men van het pad van de ‘synthesized blues’ af moest om terug te keren naar de ‘bluesroots’. Het daarop volgende album verscheen pas negen jaar later in september 2012: La Futura. De beste beslissing bij dit album was het inhuren van producer Rick Rubin voor deze klus. Hij heeft de carrières van zulke verschillende artiesten als Johnny Cash, Metallica, Red Hot Chili Peppers en Adele zowel artistiek als commercieel vooruit geholpen. Hij voelt als geen ander aan waar een artiest het best in is en laat hen daarin excelleren.

Bij ZZ Top was dan ook duidelijk in welke richting het zou gaan: terug naar de roots. Weg zijn de synthesizers en het gepolijste geluid. Het resultaat is veertig minuten rauwe, smerige blues, boogie, southern rock en (hard) rock in de traditie van de platen uit de beginjaren zeventig, maar met een ‘feel’ van nu. In Consumption leggen bassist Dusty Hill en drummer Frank Beard een heerlijk stampend ritme neer waarover gitarist Billy Gibbons heerlijk kan soleren. Ook Flyin’ High is een heerlijk uptempo nummer.

In Heartache in Blue en It’s Too Easy Mañana wordt het tempo wat teruggeschroefd en die afwisseling komt het album ten goede. Ook de blues is weer helemaal terug in nummers als Chartreuse en Have A Little Mercy en dit alles bij elkaar maakt het voor mij het beste album sinds Deguëllo uit 1979. De conclusie kan dan ook alleen maar zijn: ZZ Top is weer helemaal terug!

© 2013 TTZL

Officiële website: ZZ Top

Wikipedia EN: ZZ Top

Wikipedia NL: ZZ Top

Youtube: Gimme All Your Lovin’

Youtube: Sharp Dressed Man

Youtube: Legs

Youtube: Consumption

Youtube: Flyin’ High

Youtube: Heartache in Blue

Youtube: It’s Too Easy Mañana

Youtube: Chartreuse

Youtube: Have A Little Mercy

#11: Frank Sinatra – In The Wee Small Hours (1955)

“The Chairman Of The Board”, “Ol’ Blue Eyes”, “The Voice”, oftewel Frank Sinatra.

Begin jaren vijftig zat Frank Sinatra’s carrière in het slop. Zijn status als tieneridool verdween doordat hij inmiddels achter in de dertig was. Hij was gedumpt door zijn platenlabel (Columbia Records) en had het geluk dat iemand bij Capitol Records nog wel in hem geloofde. In 1953 kreeg hij een Oscar voor zijn rol in de film From Here to Eternity en dat gaf hem een hernieuwde populariteit bij een nieuw publiek.

Na de twee succesvolle 10-inch platen Songs for Young Lovers en Swing Easy! was Sinatra in 1955 toe aan zijn negende studioalbum, In The Wee Small Hours. Om het tijdsbeeld even te schetsen, dit waren de eerste Frank Sinatra uitgaven die niet meer ook op 78-toeren platen verschenen(!). In The Wee Small Hours was een van de eerste uitgaven als een 12-inch album. Daarnaast kwam het uit als een dubbele 10-inch en als vierdubbele 7-inch uitgave. In 1955 waren singles en EP’s nog het gangbare medium en 10-inch en 12-inch albums fungeerden alleen als verzamelaars van die singles en EP’s.

Met In The Wee Small Hours probeerde Sinatra iets nieuws. Alle nummers op het album hebben dezelfde thema’s: het nachtleven, depressies en eenzaamheid. Daarmee is het één van de allereerste conceptalbums ooit. Los van al die feiten is In The Wee Small Hours ook gewoon een fantastisch album. Geweldige nummers, fantastische arrangementen door meester-arrangeur en dirigent Nelson Riddle en dan natuurlijk die stem. Frank Sinatra is hier in absolute topvorm.

Het album opent met In the Wee Small Hours of the Morning waarin Frank in de vroege uurtjes op bed liggend zijn zonden overdenkt en hoopt dat zijn liefje toch nog zal bellen. Ook in When Your Lover Has Gone en I’ll never be the same is een verloren liefde de aanleiding voor een hartverscheurend mooi liedje.

Er staan zestien nummers op het album en de één is nog mooier dan de ander. Can’t We Be Friends?, Last Night When We Were Young en Ill Wind bezorgen je allemaal gegarandeerd kippevel als je ze de gelegenheid onder je huid te kruipen.

Als je vlekken in je nek krijgt als New York, New York voor de zoveelste keer op de radio voorbij komt is het goed om te realiseren dat het fenomeen Frank Sinatra veel, veel meer is dan dat ene uitgekauwde nummer.

© 2013 TTZL

Officiële website: Frank Sinatra

Wikipedia EN: Frank Sinatra

Wikipedia NL: Frank Sinatra

Youtube: In the Wee Small Hours of the Morning

Youtube: When Your Lover Has Gone

Youtube: I’ll never be the same

Youtube: Can’t We Be Friends?

Youtube: Last Night When We WereYoung

Youtube: Ill Wind

Youtube: New York, New York

#10: Ozric Tentacles – Jurassic Shift (1993)

Ozric Tentacles (of ‘The Ozrics’ zoals ze vaak liefkozend door de fans worden genoemd) is een Engelse band die instrumentale psychedelische spacerock maakt. De groep bestaat sinds 1983 en heeft ondanks dat ze nog nooit een grote platenmaatschappij achter zich hebben gehad wereldwijd toch meer dan een miljoen albums verkocht.

De naam ontstond tijdens een ontbijt op het Stonehenge Free Festival van 1983 als de naam van een fictief granenontbijt. Hierop is later ingespeeld bij de de verpakking van Vitamin Enhanced. Deze box was een CD-heruitgave van hun eerste zes cassette-albums en zat in een verpakking die sterk deed denken aan een Kellogg’s-doos. Voordat Kellogg’s hierover een rechtzaak kon aanspannen was de box al uitverkocht (voor een tweedehands exemplaar betaal je nu zo’n 100 euro).

Het album Jurassic Shift is het twaalfde Ozrics album (als je de zes cassettes meetelt) en wordt samen met Erpland uit 1990 gerekend tot het beste dat de vroege Ozrics hebben gemaakt. Het album opent met het sterke Sun Hair waarin een rustig bubbelend bad van synthesizers na een tijdje wordt opgepept door een heerlijke scheurgitaar om je daarna weer rustig te laten terugzakken in het warme bad van synthesizerbubbels.

De direct daarop volgende track Stretchy kent een heerlijk dominant basloopje in een verder sterk ritmisch nummer. Daarna volgt Feng Shui en dat nummer klinkt zoals de titel doet vermoeden: oosters en meditatief. Althans, de eerste acht minuten. Daarna explodeert het nummer en gaat nog twee minuten in de hoogste versnelling verder.

Alhoewel er zich geen mindere goden onder de nummers bevinden wil ik het titelnummer nog wel even apart vermelden. Jurassic Shift is een elf minuten durende track waarin alle hiervoor genoemde elementen voorkomen, compleet met dynamische en tempowisselingen.

Aan de hoes van Jurassic Shift zit ook een verhaal vast. Het boekje bij de eerste oplage van de CD was gemaakt van 25% hennep, 20% katoen en 55% stro; het eerste gebruik van ‘houtvrij’ papier in de muziekindustrie.

Jurassic Shift is inmiddels een aantal maal opnieuw uitgebracht (in 1998, 2004 en 2008). De laatste versie betreft een geremasterde CD met een live bonustrack en een bonus-DVD met live-opnamen van diverse optredens.

© 2013 TTZL

Officiële website: Ozric Tentacles

Wikipedia EN: Ozric Tentacles

Wikipedia NL: Ozric Tentacles

Youtube: Jurassic Shift (full album)

Youtube: Sun Hair

Youtube: Stretchy

Youtube: Feng Shui

Youtube: Jurassic Shift

#9: Grateful Dead – Live/Dead (1969)

Grateful Dead is een fenomeen van ongekende proporties in de Verenigde Staten, maar bleef relatief onbekend in de rest van de wereld. De naam, die een death metal groep niet zou hebben misstaan, komt voort uit een woordenboekspelletje en staat voor een band die onder andere rock, country, blues en folk weet te combineren tot een geheel eigen geluid en ook een experimentele uitstap niet schuwt. In de US kregen vele albums de gouden status en kreeg de groep een zeer fanatieke schare volgelingen die Deadheads worden genoemd. Alhoewel de groep sinds de dood van zanger/gitarist Jerry Garcia in augustus 1995 niet meer bestaat zijn er sindsdien nog tientallen (voornamelijk live) albums verschenen die gretig aftrek vinden. Zo kwam er in 2011 een box uit met alle 22 concerten van de Europa-tour in 1972 op 72 CD’s. Binnen vier dagen waren de 7200 exemplaren verkocht voor $450 per stuk!

Zelf kwam ik in aanraking met Grateful Dead via een concert in 1981 op de Duitse TV. Waar er normaal drie of vier groepen geprogrammeerd stonden in een Rockpalast-nacht, waren het er dit keer maar twee: The Who en Grateful Dead. Daarom dachten mijn broer en ik dat het dit keer een vroegertje zou worden. Dat bleek een misvatting. Na het concert van The Who speelde Grateful Dead een set die net geen drie-en-een-half uur duurde! Lange uitgesponnen nummers met avontuurlijke muzikale uitstapjes. Mijn interesse was gewekt.

Een blik in de OOR Popencyclopedie leerde me dat het album Live/Dead uit 1969 een goede kennismaking moest zijn. Nadat in 1967 het eerste album The Grateful Dead werd uitgebracht volgden in 1968 Anthem Of The Sun en in 1969 Aoxomoxoa. Aangezien de studiokosten voor dat laatste album erg hoog waren opgelopen werd besloten om bij platenmaatschappij Warner Bros. een dubbel live album aan te leveren om zo de gemiddelde kosten wat te drukken.

De live albums van Grateful Dead zijn echter geen standard live albums. Veel nummers zijn nieuw en meerdere albums zijn een mengeling van studio- en live-opnamen. Van de zeven nummers op Live/Dead staat er maar één nummer op een eerder album (St. Stephen van Aoxomoxoa) en van de non-album single Dark Star uit 1968 is een radicaal andere versie opgenomen. Waar de single nog geen drie minuten duurde is de Live/Dead-uitvoering ruim 23 minuten lang. Dit nummer groeide uit tot het meest geliefde nummer onder de Deadheads. Tijdens vele concerten werd het nummer gebruikt als basis voor lange jams en improvisaties van wel 45 minuten.

Alhoewel de zeven nummers van Live/Dead afkomstig zijn van drie verschillende concerten uit het eerste kwartaal van 1969, zorgt de mix ervoor dat je het gevoel hebt naar één onversneden concert te luisteren. Nummers als The Eleven, Turn On Your Love Light en Death Don’t Have No Mercy werden instant Grateful Dead klassiekers en stonden in de jaren daarna zeer regelmatig op de setlist van de concerten.

© 2013 TTZL

Officiële website: Grateful Dead

Wikipedia EN: Grateful Dead

Wikipedia NL: Grateful Dead

Youtube: Live/Dead (full album)

Youtube: St. Stephen

Youtube: Dark Star

Youtube: The Eleven

Youtube: Turn On Your Lovelight

Youtube: Death Don’t Have No Mercy

#8: Janet Jackson - Control (1986)

Alhoewel dance-muziek nu niet direct tot mijn muzikale voorkeuren behoort, heb ik een zwak voor het album Control uit 1986 van Janet Jackson. Het is het derde album van deze jongste telg uit de Jackson-dynastie en zorgde voor haar wereldwijde doorbraak. Waar Janet’s eerste twee albums verkoopcijfers in de honderdduizenden haalden, werd Control inmiddels wereldwijd zo’n vijftien miljoen keer verkocht.

Het betekende ook de doorbraak van het producersduo Jimmy Jam & Terry Lewis die voor de productie van Control een Grammy Award wonnen. Het album is een opvallende mengeling van een muziekstijlen. Funk, rap, disco en rhythm and blues en meer worden tot een energiek geheel gesmeed.

Control telt negen nummers en de eerste zeven zijn allemaal uptempo. Hieronder zitten Top 40 hits als What Have You Done for Me Lately (1), When I Think of You (3), Nasty (5), Control (12) en The Pleasure Principle (15). De laatste twee nummers van het album zijn ballads, hiervan werd Let’s wait awhile (16) ook een Top 40 hit. In totaal zijn zeven (!!) van de negen nummers op single uitgebracht.

Het album komt voor het grootste gedeelte uit de synthesizer (ook de drums en bas) en slechts af en toe wordt er een ‘gewoon’ instrument gebruikt. Voor het geluid dat hiermee gecreëerd wordt is men schatplichtig aan het drie jaar eerder verschenen, baanbrekende album Future Shock van Herbie Hancock. Vergelijk You Can Be Mine maar eens met Hancock’s wereldhit Rockit.

De carrière van Janet Jackson nam na Control een grote vlucht en ze scoorde grote successen met de daaropvolgende albums. Vanaf 2004 begon het allemaal minder te worden en met haar laatste album Discipline uit 2008 evenaarde ze nog slechts de verkoopcijfers van haar eerste twee albums. Naar verluidt werkt ze aan een nieuw album dat in 2013 moet verschijnen. Of dat een commercieel en artistiek succes wordt is natuurlijk afwachten, maar dat Control één van mijn guilty pleasures blijft (met Nasty en You Can Be Mine als uitschieters) is zeker.

© 2012 TTZL

Officiële website: Janet Jackson

Wikipedia EN: Janet Jackson

Wikipedia NL: Janet Jackson

Youtube: What Have You Done for Me Lately

Youtube: When I Think of You

Youtube: Nasty
Youtube: Control

Youtube: Control (long video)

Youtube: The Pleasure Principle

Youtube: Let’s wait awhile

Youtube: You Can Be Mine

Youtube: Rockit (Herbie Hancock)

#7: Porcupine Tree – Fear Of A Blank Planet (2007)

Terwijl het vorige maand verschenen live-album Octane Twisted (met o.a. een integrale uitvoering van het studio-album The Incident uit 2009) net is verschenen wil ik het vorige studio-album Fear of a Blank Planet in de schijnwerpers zetten.

Porcupine Tree begon in 1987 als een soloproject van zanger/gitarist Steven Wilson en pas vanaf 1993 werd het een echte band toen Colin Edwin (bas), Richard Barbieri (toetsen) en Chris Maitland (drums) toetraden. Die laatste werd in 2002 vervangen door Gavin Harrison. Fear of a Blank Planet is het negende reguliere studio-album van Porcupine Tree naast vele limited editions, EP’s en live albums.

Het album opent met de titelsong Fear of a Blank Planet en dat is meteen een knaller. Getik op een toetsenbord gevolgd door een duivelse lach en een akoestisch gitaar intro zijn de inleiding tot een uptempo nummer waarin ook tweemaal gas terug wordt genomen. In de tekst wordt de leegheid van sommige jeugd gehekeld. TV, drugs, seks, games, school – bij alles is oppervlakkigheid troef. Contact met de ouders is niet meer aanwezig:

X-box is a god to me

A finger on the switch

My mother is a bitch

My father gave up ever trying to talk to me

Variatie in zowel tempo als dynamiek binnen een nummer zijn kenmerkend voor de muziek van Porcupine Tree en vormen de grote aantrekkingskracht. Doordat de nummers de ruimte krijgen (zowel qua atmosfeer als qua tijd) ontstaat de gelegenheid om een verhaal te vertellen, zowel muzikaal als tekstueel.

Het mooiste voorbeeld hiervan op het album is Anesthetize. Met zijn bijna 18 minuten in drie delen kent het zowel zeer rustige als zeer heftige momenten. Ook in de tekst van dit nummer staan de leegheid van het bestaan en de zoektocht ‘er moet toch iets meer zijn dan dit’ centraal:

Only apathy from the pills in me

It’s all in me, all in you

Electricity

It’s all in me, all in you

Only MTV and cod philosophy

(‘cod’ is de gangbare afkorting voor het populaire computerspel ‘Call of Duty’)

Er staan eigenlijk geen mindere tracks op het album. Ook My Ashes, Sentimental, Way Out of Here en Sleep Together behoren tot het beste dat Porcupine Tree tot nog toe heeft uitgebracht.

Het album werd in 2007 door de lezers van het gerenommeerde Classic Rock Magazine uitgeroepen tot "Album of the Year". Een eer die twee jaar eerder hun album Deadwing ook al was toegevallen. De DVD-versie van Fear of a Blank Planet kreeg in december 2007 een nominatie voor een Grammy Award in de "Best Surround Sound Album" categorie.

In mijn lijstje ‘albums die ik meeneem naar een onbewoond eiland’ zal Fear of a Blank Planet zeker niet ontbreken.

© 2012 TTZL

Officiële website: Porcupine Tree

Wikipedia EN: Porcupine Tree

Wikipedia NL: Porcupine Tree

Youtube: Fear of a Blank Planet

Youtube: My Ashes

Youtube: Anesthetize

Youtube: Sentimental

Youtube: Way Out of Here

Youtube: SleepTogether

#6: David Bowie – 1. Outside (The Nathan Adler Diaries: a hyper cycle) (1995)

Na een aantal kwalitatief mindere albums probeerde David Bowie de draad weer op te pakken door terug te keren naar zijn Berlijnse periode (1976-1979), artistiek gezien misschien wel zijn beste. De samenwerking met Brian Eno gaf ons de trilogie Low, “Heroes” en Lodger welke hits opleverde als Sound and Vision, “Heroes” en Boys Keep Swinging.

Voor het album uit 1995, dat kortweg bekend staat als Outside, werkte Bowie opnieuw samen met Brian Eno. Het resultaat is een conceptalbum dat het verhaal vertelt van een dystopische samenleving (het tegengestelde van een utopie, dus met alleen maar negatieve eigenschappen). Van de negentien nummers zijn er zes gesproken woord om het verhaal te kunnen vertellen. Deze tracks werken eerlijk gezegd nogal storend en halen de vaart uit het album. Daarbij is het verhaal niet echt makkelijk te volgen.

Bij andere dertien tracks zitten een flink aantal goede tracks en een aantal pareltjes. Vooral The Hearts Filthy Lesson, A Small Plot ofLand, I Have Not Been to Oxford Town en Strangers When We Meet kunnen zich meten met het beste van Bowie.

Zoals het nummer ‘1.’ in de titel al aangeeft was het de bedoeling dat dit het eerste album van een reeks zou zijn. Volgens Bowie zouden de reeks conceptalbums gaan over ‘mysterie, moord, kunst en cyberspace’. Alleen al het verhaal van Outside zou zich over drie delen gaan uitspreiden. Dat er nooit een album met ‘2.’ in de titel is verschenen duidt er waarschijnlijk op dat Outside niet geworden is wat Bowie gehoopt had. Twee jaar later verscheen het album Earthling waarop de kameleon Bowie stoeide met industrial en drum and bass (luister maar eens naar Little Wonder), twee muziekstromingen die op dat moment erg populair waren. Het nummer We Prick You van Outside hintte al in die richting.

Met een beetje programmeren op je CD-speler kun je een prima (mini)album samenstellen uit Outside, maar als geheel overtuigd het niet en doet het terugverlangen naar de échte Berlijnse albums.

© 2012 TTZL

Officiële website: David Bowie

Wikipedia EN: David Bowie

Wikipedia NL: David Bowie

Youtube: Sound and Vision

Youtube: “Heroes”

Youtube: Boys Keep Swinging

Youtube: The Hearts Filthy Lesson

Youtube: A Small Plot of Land

Youtube: I Have Not Been to Oxford Town

Youtube: Strangers When We Meet

Youtube: Little Wonder

Youtube: We Prick You

#5: Bruce Springsteen - Nebraska (1982)

In 1982 was Bruce Springsteen & The E-Street Band inmiddels een gevestigde naam door de albums Born to Run (1975), Darkness on the Edge of Town (1978) en The River (1980). Voor zijn volgende album wilde hij de weg op gaan die ze waren ingeslagen met Stolen Car van het laatste album. Een verhalende track met een laag tempo en spaarzame instrumentatie.

Tot dan toe had Bruce Springsteen altijd in de studio de nieuwe nummers geschreven. Omdat hij vond dat hij op die manier erg veel studiotijd verspilde wilde hij het voor het nieuwe album anders doen. Hij kocht een 4-sporen cassettedeck, schreef nieuwe nummers en nam er in zijn eentje eerst demo’s van op. Eén spoor voor de gitaar en één spoor voor de stem. Op de andere twee sporen kon dan nog een extra vocale partij of een tweede gitaar en hij had nog een echomachientje tot zijn beschikking.

Zodra de demo’s goed genoeg waren nam hij ze mee naar de band om de kale demo’s om ze zetten in bandversies. Dat bleek echter makkelijker gezegd dan gedaan. De bandversies konden niet tippen aan de demo’s en uiteindelijk werd besloten om de demo’s als soloalbum uit te brengen. Vanwege alle technische beperkingen (ruis, bijgeluiden, verkeerde instellingen van de recorder) bleek dit nog een heel gedoe.

Bij lang niet alle fans is het album een favoriet en het verkocht dan ook minder goed dan zijn voorgangers. Maar alom wordt Nebraska toch wel gezien Bruce Springsteen’s meest intieme en artistiek gezien beste album, niet in het minst door de geweldige teksten. In het titelnummer Nebraska wordt vanuit de eerste persoon het verhaal verteld van massamoordenaar Charles Starkweather. Criminaliteit speelt ook een rol in Highway Patrolman waarin de ik-figuur een sheriff is die zijn broer laat ontsnappen nadat deze iemand heeft neergeschoten. Wat mij betreft één van de hoogtepunten van het album, samen met State Trooper en Atlantic City (al is het moeilijk kiezen met zoveel moois).

Het is moelijk om bij het beluisteren van het album niet te denken aan die andere Amerikaanse gigant: Johnny Cash. Het is dan ook niet vreemd dat op zijn album Johnny 99 uit 1983 twee nummers van Nebraska voorkomen: Johnny 99 and Highway Patrolman.

Na Nebraska kwam in 1984 het album Born in the U.S.A. uit dat Bruce Springsteen naar het supersterrendom katapulteerde. En hoe lekker de songs van dat album ook mee te brullen zijn, ik prefereer toch nog steeds het ruwe, depressieve, technisch imperfecte Nebraska  Het is een echt ‘luisteralbum’ en vraagt je absolute aandacht, maar geeft je er onnoemelijk veel voor terug.

© 2012 TTZL

Officiële website: Bruce Springsteen

Wikipedia EN: Bruce Springsteen

Wikipedia NL: Bruce Springsteen

Youtube: Stolen Car

Youtube: Nebraska

Youtube: Highway Patrolman

Youtube: State Trooper

Youtube: Atlantic City

Youtube: Johnny 99 (door Johnny Cash)

Youtube: Highway Patrolman (door Johnny Cash)

#4: Joss Stone – The Soul Sessions Vol 2 (2012)

Rond de jaarwisseling 2003/2004 verraste Joss Stone de muziekwereld door als 16-jarige een debuutalbum uit te brengen waarop covers van soulnummers uit de jaren zestig en zeventig te horen waren. Alsof dat nog niet opmerkelijk genoeg was klonk haar stem absoluut niet als die van een 16-jarig blank Engels meisje, maar eerder als een volwassen (zwarte) soulzangeres.

Van The Soul Sessions werden wereldwijd 5 miljoen exemplaren verkocht en van opvolger Mind, Body & Soul zelfs nog een miljoen meer. Bij de volgende albums kwam zowel artistiek als qua verkoopcijfers de klad er in. Joss Stone vond dat ze teveel aan het handje van de platenmaatschappij had gelopen en wilde nu meer haar eigen weg gaan. Het probleem bleek echter dat ze niet goed wist welke weg dat zou moeten zijn. En dat hoor je op de drie albums die volgden. Je hebt het gevoel dat ze zichzelf steeds opnieuw aan het uitvinden is. Je hoort nog steeds die fantastische stem, je hoort de belofte, maar die wordt niet echt waargemaakt door het materiaal en de uitvoering.

Met The Soul Sessions Vol 2 drukt ze andermaal krachtig op de ‘reset-knop’ en keert ze terug naar het begin. Op dit vervolg op haar debuutalbum staan weer een 11-tal covers (15 op de ‘deluxe edition’) van soulnummers uit voornamelijk de jaren zestig en zeventig. Ook is er weer een (prachtige) soulbewerking van een hedendaags nummer (The High Road van Broken Bells versus Fell In Love With A Boy van The White Stripes op The Soul Sessions).

Het eerste nummer op het album is I Got The…, een cover van een nummer van Labi Siffre uit 1975. Een sterke opener die bekend voorkomt omdat een sample uit Labi Siffre’s origineel werd gebruikt door Eminem in zijn hit My name is. Direct daarna kan Joss al haar vocale kracht tonen in (For God's Sake) Give More Power To The People (origineel uit 1971 van The Chi-Lites). Maar ook met emotionele nummers als I Don't Want To Be With Nobody But You en The Love We Had (Stays On My Mind) (van respectievelijk Eddie Floyd en The Dells) kan ze tegenwoordig prima uit de voeten. Van de bonustracks op de ‘deluxe edition’ is met name het uptempo First Taste Of Hurt (uit 1972 van Willie Tee) een uitschieter.

Maar hoe genietbaar The Soul Sessions Vol 2 ook is, het voelt aan als een tussendoortje, want eigenlijk is Joss Stone na tien jaar weer terug bij af. Het wordt pas echt interessant bij haar volgende album. Dan zullen we zien of ze nu weet welke kant ze echt op wil.

© 2012 TTZL

Officiële website: Joss Stone

Wikipedia EN: Joss Stone

Wikipedia NL: Joss Stone

Youtube: The High Road

Youtube: The High Road (origineel van Broken Bells)

Youtube: Fell In Love With A Boy

Youtube: Fell In Love With A Girl (origineel van The White Stripes)

Youtube: I Got The...

Youtube: I Got The... (origineel van Labi Siffre)

Youtube: (For God's Sake) Give More Power To The People

Youtube: (For God's Sake) Give More Power To The People (origineel van The Chi-Lites)

Youtube: I Don't Want To Be With Nobody But You

Youtube: The Love We Had (Stays On My Mind)

Youtube: The Love We Had (Stays On My Mind) (origineel van The Dells)

Youtube: First Taste Of Hurt

Youtube: First Taste Of Hurt (origineel van Willie Tee)