#144: Kronos Quaret with Aki Takahashi - Morton Feldman: Piano And String Quartet (1993)

Morton Feldman (1926-1987) was een Amerikaanse componist en een grote figuur in de 20e eeuwse muziek. Hij schreef experimentele muziek en was een pionier van de zogenaamde 'interdeterminate music' (onbepaalde muziek). 

Feldman's werken kenmerken zich door trage, vrij bewegende tempi en glijdende veranderingen van toonhoogte. Het is muziek dit tijd en aandacht vergt van de luisteraar omdat de ontwikkelingen zeer traag gaan.

In 1993 waagde het Kronos Quartet zich samen met de Japanse pianist Aki Takahashi aan Feldman's Piano And String Quartet uit 1985. Het is een aaneengesloten werk van 80 minuten dat zeer veel concentratie vergt van de muzikanten, maar de vijf brengen het er fantastisch van af.

Het strijkkwartet creëert in het Piano And String Quartet de muzikale omgeving waarover de pianist de spaarzame accenten aanbrengt. Wonderschone muziek als er je rust en tijd voor kunt opbrengen.

Het is geen muziek voor de ongeduldige luisteraar. Bij een eerste beluistering zullen de subtiele veranderingen misschien niet eens direct opvallen. Dit zal al anders zijn bij herhaalde beluistering, zeker als je dit een via een koptelefoon doet. 

Daarnaast is het werk ook zeer geschikt voor de vroege ochtend of late avond met iets te drinken en te lezen erbij. Zolang er maar geen storende of afleidende zaken (met name geluiden) aanwezig zijn werkt het Piano And String Quartet dan als een ambient klanklandschap.

© 2015 TTZL

Officiële website: Kronos Quartet

Wikipedia EN: Kronos Quartet

Wikipedia EN: Morton Feldman

Wikipedia EN: Aki Takahashi

Wikipedia NL: Kronos Quartet

Youtube: Piano And String Quartet

#143: Lou Reed - Metal Machine Music (1975)

Je hebt artiesten die hun hele carrière zo'n beetje hetzelfde kunstje herhalen en er zijn artiesten die wat avontuurlijker zijn ingesteld. Soms maken die artiesten een plaat album die ver buiten voor hen gangbare paden gaat en vaak levert dat interessante experimenten op. 

In het geval van Lou Reed's vijfde solo-plaat Metal Machine Music valt dat nog te bezien. Het album met als sub-titel "*The Amine β Ring" is een dubbelalbum vol gitaarnoise en feedback zonder herkenbare songstructuren, melodie of ritme. 

De eerste keer dat ik het album afspeelde was ook meteen de laatste keer voor een flink aantal jaren, zo'n ongelofelijke bak pokkeherrie vond ik het. Toe het album uitkwam brachten de kopers het album vaak direct terug naar de winkel (sommigen dachten dat ze een mispersing hadden). Zowel fans als critici maakten het album met de grond gelijk en na drie weken trok de platenmaatschappij het album terug (wat natuurlijk wel direct voor een cultstatus zorgde voor het album).

Er bestaan een aantal verklaringen waarom Lou Reed na vier albums ineens met dit noise-album op de proppen kwam. Hij zou het als grap bedoeld hebben of hij zou op deze manier zo snel mogelijk van zijn contract met RCA Records af willen zijn. Daarnaast zou hij het ook serieus bedoeld kunnen hebben en is hij is met dit album de uitvinder van de noise rock.

Hoe dan ook dien je over heel wat uithoudings- en  incasseringsvermogen te beschikken om het 16 minuten durende Metal Machine Music A-1 geheel te beluisteren. Laat staan dat je de andere drie plaatkanten Metal Machine Music A-2, Metal Machine Music A-3 en Metal Machine Music A-4 er ook nog even achteraan plakt.

Tot op de dag van vandaag is het me niet duidelijk of Metal Machine Music voor Lou Reed een serieus bedoeld werk was of dat hij iedereen ermee in de zeik wilde nemen. 

Hij schijnt een keer in een interview gezegd te hebben "Well, anyone who gets to side four is dumber than I am". Maar als je dan weer een interview uit 2013 leest en gezien het feit dat hij in 2010 een geremasterde versie uitbracht (en het werk live uitvoerde) doet vermoeden dat hij toch mogelijk serieuze bedoelingen had. Maar met Lou Reed weet je het nooit gezien onderstaand fragment uit bovenvermeld interview:

Interviewer: I have done my home work. I am aware that you've said in the past that your liner notes should be taken with a pinch of salt.

Lou Reed: A pinch? Perhaps a gallon.

Voor het het schrijven van dit blog heb ik Metal Machine Music natuurlijk weer eens in zijn geheel beluisterd. Ik moet helaas bekennen dat ik, ondanks verwoede pogingen er iets anders in te horen, nog steeds alleen maar een uur nogal irritante gitaarnoise en feedback hoor. Omdat ik inmiddels weet wat ik kan verwachten kan ik het prima verdragen, maar het mooi of zelfs maar boeiend of interessant vinden lukt me nog steeds niet.

© 2015 TTZL

Official website: Lou Reed
Wikipedia EN: Lou Reed
Wikipedia NL: Lou Reed

Youtube: Metal Machine Music A-1

Youtube: Metal Machine Music A-2
Youtube: Metal Machine Music A-3
Youtube: Metal Machine Music A-4

#142: De Raggende Manne - Nee's Niks (1990)

De Raggende Manne ontstaat als groep bij toeval in 1988 als Bob Fosko de brave muziek van zijn vorige groep De Steile Wand zat is en wil iets ruigers wil. Samen met de bandleden Theo Slagter (gitaar) en Anthony Delmonte Lyon (drums), aangevuld met Wally Langdon (bas), belandt hij in een studio voor een sessie. 

De sessie bevalt de VPRO zo goed dat ze deze uitzenden. Hierdoor aangemoedigd nemen de 'Manne' nog vier sessies op en brengen dit in eigen beheer uit als debuutplaat. Tot in 1999 razen De Raggende Manne vervolgens door Nederland, maar dan is er fut er wel uit zoals ze in een persbericht in De Raggende Manne-stijl ook aangeven:

"Het publiek was er al jaren klaar mee. De Raggende Manne nu godzijdank ook. Uitgekankerd. De koek is op. De cirkel is rond. Het schip is gezonken. Het clubcircuit en de radio zijn verlost van een groep die altijd op leuke momenten de sfeer weer wist te verzieken. [...] Verder blijft de vrees bestaan dat er aan de sattelietprojecten van met name de zwaar overschatte Fosko, nog lang geen einde is gekomen."

Sindsdien komen De Raggende Manne af en toe nog een bij elkaar voor een reünie-optreden en in 2014 verschijnt zelfs weer een nieuw album.

De Raggende Manne hebben veel opmerkelijke nummers nagelaten (daar kom ik zo op terug), maar de waarschijnlijk "kortste single van een Nederlandse artiest" uit 1990 blijft toch wel een heel opmerkelijke uitgave. 

Op de A-kant staat Nee's Niks. Een nummer van 6 seconden (!) met een hilarische videoclip. Op de B-kant staat Ragflarz dat met 7 seconden net iets langer is. Twee nummers die je moet horen om het te geloven.

Dat De Raggende Manne ook tot langere en memorabele liedjes in staat waren bewijst de volgende bloemlezing:

• Lullen Bij De Bus (een observatie van intermenselijk verkeer in het OV)
• Het Rijdt Niet (over mobiliteitsproblemen)
• Dit Jaar Wil Ik Sneeuw, Begrepe!! (een kerstklassieker)
• Naar Vore! (WK voetbal 1994)
• Kramp Van Je Kanis (een liefdesliedje, soort van)
• Poep In Je Hoofd (dé klassieker van DRM in een 2 Meter Sessie)

De Raggende Manne zijn aparte, maar zeer welkome aanvulling op de Nederlandse muziekscene.

© 2015 TTZL

Officiële Facebookpagina: De Raggende Manne
Officiële website: Bob Fosko
Wikipedia NL: De Raggende Manne

YouTube: Nee's Niks (A-kant single) [clip]
YouTube: Ragflarz (B-kant single) [clip met A en B kant van de single]

YouTube: Lullen Bij De Bus

YouTube: Het Rijdt Niet

YouTube: Dit Jaar Wil Ik Sneeuw, Begrepe!!
YouTube: Naar Vore!
YouTube: Kramp Van Je Kanis [clip] 
YouTube: Poep In Je Hoofd [2 Meter Sessie]

#141: Cheap Trick - Cheap Trick at Budokan (1978)

Vlak voor de release van hun derde studio-album trad Cheap Trick twee keer op in de Japanse sportarena Budokan. Dat optreden zou bepalend blijken te zijn voor de verdere carrière van de groep. 

Hun eerste twee albums hadden in de VS de top 40 van de albumlijst niet gehaald, maar in Japan hadden beiden de gouden status bereikt. Het tweede album leverde ook twee grote hitsingles op in Japan.

Er werd besloten om de optredens op te nemen zodat er een live-album voor de Japanse markt gemaakt kon worden (ook filmde de Japanse TV één van de optredens). In oktober 1978 werd het album Cheap Trick at Budokan uitgebracht in Japan.

En toen gebeurde het. Een in de VS uitgebracht promo-album met zeven tracks van de LP werd veelvuldig gedraaid op de Amerikaanse radiostations. Hierdoor ontstond vraag naar het Japanse live-album en binnen korte tijd werden er 30.000 Japanse import-albums verkocht op de Amerikaanse markt. Vier maanden na Japan werd het album alsnog in Amerika uitgebracht.

De plaat opent met het toepasselijke Hello There. Een korte uitbarsting van energie die de toon voor het album zet. De twee daaropvolgende tracks, Come On, Come On en Lookout, zijn vergelijkbare nummers waarbij alleen een dooie stil kan blijven zitten. 

In Big Eyes gaat het tempo wat omlaag en is er een lekkere, slepende riff te horen en een mooie gitaarsolo-break. Een goed nummer dat de opmaat vormt voor de geweldige afsluiter van kant A: Need Your Love. Een bijna tien minuten durende nummer waarin alle tijd wordt genomen voor een gedegen opbouw, tempowisselingen, solo's en een uitstekende prestatie van zanger Robin Zander. De band toont hiermee op één plaatkant haar veelzijdigheid.


Kant B opent met een opmerkelijke cover van Fats Domino, Ain't That A Shame, die de jongens van Cheap Trick helemaal naar hun hand weten te zetten. Daarna volgt de track die iedereen van rond de vijftig kent van zijn of haar schoolfeesten: I Want You To Want Me. Een nummer 1 hit in Nederland en ook een grote hit in heel veel andere landen. Dit nummer zou de doorbraak betekenen voor de groep.

Twee hits (Surrender en Clock Strikes Ten) vol adrenaline met het 'uitzwaainummer' Goodnight Now er tussenin sluiten het album af dat altijd nog het best verkochte album van Cheap Trick is. 

Het succes van het album zorgde in 1994 voor Budokan II, een verzameling van nummers uit het concert die niet op het originele album terecht waren gekomen. En het zorgde voor de dubbel-CD The Complete Concert uit 1998 waarop het concert integraal te horen is. En het zorgde voor de 30th Anniversary Collectors Edition uit 2008 waar aan The Complete Concert de Japanse TV-special is toegevoegd op DVD en het tweede concert op CD. 

Deze laatste versie is natuurlijk de heilige graal al blijft het ook altijd nog lekker om het originele album te beluisteren omdat die volgorde van de nummers zo in je geheugen gegrift zit.


© 2015 TTZL

Officiële website: Cheap Trick
Wikipedia EN: Cheap Trick
Wikipedia NL: Cheap Trick

YouTube: Hello There
YouTube: Come On, Come On

YouTube: Lookout

YouTube: Big Eyes

YouTube: Need Your Love
YouTube: Ain't That A Shame [clip]
YouTube: I Want You To Want Me
YouTube: Surrender [clip]
YouTube: Goodnight Now
YouTube: Clock Strikes Ten

#140: Stanley Clarke - School Days (1976)

Een lezer van dit blog merkte op dat het wel gepast zou zijn als ik iets zou schrijven over een artiest die geprogrammeerd staat op het North Sea Jazz festival van deze week. Daar geef ik natuurlijk graag gehoor aan.

Door het programma bladerend viel mijn oog op vele interessante artiesten, maar bij het lezen van de naam Stanley Clarke wist ik het meteen: School Days.

Stanley Clarke begon met het spelen op de bas omdat hij te laat op school kwam op de dag dat de instrumenten werden verdeeld. Een akoestische bas was één van de overblijvers. Het bleek een gelukkig toeval en later zou hij bas spelen in bands van grootheden als Art Blakey, Dave Brubeck, Chick Corea, Gil Evans en Stan Getz.

Begin jaren zeventig werd hij onderdeel van de roemruchte jazz-fusiongroep Return To Forever. Daarnaast begon hij ook met het uitbrengen van solo-albums. Deze combinatie van projecten in samenwerking met andere musici en het maken van solo-albums zou hij zijn hele carrière volhouden.  

School Days is Stanley Clarke's vierde solo-album uit 1976 is net als de voorgaande drie albums (Children Of Forever, Stanley Clarke en Journey To Love) een topper in het jazz-fusion genre. 

Het album opent met de titeltrack School Days en de toon is direct gezet. Een bassriff die inmiddels tot de klassiekers hoort wordt effectief begeleid door drums, gitaar en toetsen. Het nummer kent een energiek begin, rustiger tussenspel en spetterend einde. 

Het volgende nummer, Quiet Afternoon, klinkt zoals de titel doet vermoeden: een relaxte ballad met als kers op de slagroom een mooie synthesizersolo van David Sancious. Het laatste nummer van kant A heet The Dancer en dat heeft een tempo dat weer een tandje hoger ligt. Wederom een memorabele baslijn, uitstekend solowerk van David Sancious en lekkere Zuid-Amerikaans aandoende percussie.

Kant B opent met het verstilde Desert Song. Hierop wordt Stanley Clarke bijgestaan door gitaarvirtuoos John McLaughlin (onder andere bekend van Mahavishnu Orchestra). Op het speelse, relatief korte tussendoortje Hot Fun valt vooral het mooie samenspel van Stanley Clarke's bas en de drums van Steve Gadd op. 

De afsluiter van het album is Life Is Just A Game. Ondersteund door grote namen als Billy Cobham op drums en George Duke op toetsen levert Stanley Clarke hier zijn enige echte vocale bijdrage (maar verwacht daar niet teveel van...). In deze 9 minuten durende track worden alle jazz-fusionregisters opengetrokken en is een waardige einde van het album.

School Days staat ook na bijna veertig jaar nog altijd te boek als een genreklassieker en dat is naar mijn mening volledig terecht.

© 2015 TTZL

Officiële website: Stanley Clarke
Wikipedia EN: Stanley Clarke
Wikipedia NL: Stanley Clarke

YouTube: School Days
YouTube: Quiet Afternoon

YouTube: The Dancer

YouTube: Desert Song

YouTube: Hot Fun
YouTube: Life Is Just A Game
YouTube: School Days [full album]

#139: The Raveonettes - Whip It On (2002)

Bij het doorlopen van mijn platenkast op zoek naar een blog-onderwerp kwam ik de debuut-EP Whip It On van de The Raveonettes tegen. Ik was het plaatje bijna vergeten, maar het werd een prettige hernieuwde kennismaking.

In de zomer van 2002 stormden Sune Rose Wagner en Sharin Foo de muziekwereld binnen. Mede door de aandacht die Rolling Stone editor David Fricke aan hen schonk was er direct een 'buzz'. Ook de Nederlandse muziekpers schonk ruim aandacht aan het duo en waarschijnlijk daarom zal ik het album indertijd ook hebben aangeschaft. 

Whip It On opent met Attack Of The Ghost Riders en in de eerste vijf seconden hoor je een intro van feedback en noise, een simpele strakke drumbeat en een smerig klinkende gitaar. Dan weet je: dit wordt smullen!

De post-punk garagesound doet denken aan The White Stripes (ook al vanwege de man/vrouw duo formatie), maar vooral The Velvet Underground is een referentiepunt.

In de tweede track Veronica Fever is het noise-gehalte wat minder ten faveure van de melodie en de zang, maar daarna wordt in Do You Believe Her de schade weer ruimschoots ingehaald. In het daaropvolgende Chains worden de beste elementen uit de vorige tracks samengebald en dat levert de beste track van het album op. Wat een heerlijke stuwende baspartij van Sharin Foo!

De tweede helft van het album begint in film noir-achtige sferen. Het nummer begint soundtrack-achtig en kent daarna een uitermate gejaagd karakter dat goed bij de tekst en titel past: Cops On Our Tail. Grappig genoeg gaat in een nummer dat My Tornado heet het tempo dan juist weer omlaag.

Dat het tempo nog lager kan bewijst Bowels Of The Beast. Het intro roept herinneringen op aan de vroege Black Sabbath. Zoals het hoort eindigt het nummer met een luide knal, genaamd Beat City. Een vergelijkbare explosie van noise en feedback waarmee het plaatje begon vormt ook het einde.

The Raveonettes blijken nog steeds actief en hebben na dit mini-album nog 4 EP's en 7 albums gemaakt. Misschien moest ik maar eens op zoek naar wat meer muziek van The Raveonettes...

© 2015 TTZL

Officiële website: The Raveonettes
Wikipedia EN: The Raveonettes
Wikipedia NL: The Raveonettes

YouTube: Attack Of The Ghost Riders
YouTube: Veronica Fever

YouTube: Do You Believe Her

YouTube: Chains

YouTube: Cops On Our Tail
YouTube: My Tornado
YouTube: Bowels Of The Beast
YouTube: Beat City

#138: Pacific 231 / Rapoon - Palestine (2007)

Pacific 231 is sinds 1984 een project van Pierre Jolivet waarmee hij zich naar eigen zeggen bezig houdt met 'sound exploration in motion'. Rapoon is sinds 1992 een project van Robin Storey. Daarvoor was hij 12 jaar actief in de experimentele band :zoviet*france: die inmiddels een legendarische status heeft verworven.

Op hetzelfde kruispunt van experiment, ambient en soundscapes begaf zich ook het project Muslimgauze van Bryn Jones waarover ik al schreef in #2 en #108. 

Pacific 231 en Rapoon sloegen in 2007 de handen ineen om een eerbetoon te maken aan de in 1999 veel te vroeg overleden Bryn Jones. Gezien de interesse (om niet zeggen obsessie) van Muslimgauze voor de Palestijnse zaak verrast het niet dat dit album Palestine ging heten.

Op de reguliere editie van de CD verzorgen beide artiesten één track van iets meer dan 20 minuten. Pacific 231 wordt bijgestaan door b2la3ck1 op de track Al-Quds Al-Sharif en het mag met recht een passend eerbetoon aan Muslimgauze genoemd worden. De oosterse invloeden, de percussie, de complexe ritmepatronen en de hypnotiserende sfeer, het is allemaal aanwezig als ware het een track van de meester zelve.

A Thousand Slogans Of Peace van Rapoon begint met ijle klanken waar na enige tijd voorzichtig wat ritmische elementen in opduiken. Ongeveer halverwege de track nemen de ritmes het heft stevig in handen waarna de track weer eindigt zoals hij begon. De track is experimenteler van toon dan die van Pacific 231 en blijft dicht bij het eigen werk van Rapoon. Toch zitten er ook elementen in uit de meer atmosferische, ambient-achtige albums van Muslimgauze (op zijn 200+ releases kwamen veel verschillende stromingen aan bod).

Bij de limited edition van het album, dat in een raffia-verpakking werd geleverd, zat ook nog een 3" mini-cd met daarop de 11 minuten durende track Al-Misr, een samenwerking van Pacific 231 en Rapoon. Hierin komen de sferen van de twee andere tracks samen. Zoals wel vaker is het resultaat helaas net iets minder dan de som der delen, maar niettemin een aardige bonus bij het album. 

Geen gemakkelijke muziek, maar voor wie er voor open staat en er de tijd voor wil nemen kan het zeer de moeite waard zijn.

Het reguliere album is nog steeds verkrijgbaar, maar van de limited edition zijn slechts 376 stuks gemaakt en die was dan ook snel uitverkocht. Tweedehands is deze echter voor minder dag 25 euro nog wel op de kop te tikken. 

© 2015 TTZL

Officiële website: Pacific 231
Officiële website: Rapoon
Wikipedia EN: Rapoon
YouTube: Al-Quds Al-Sharif [Pacific 231 featuring b2la3ck1]

YouTube: A Thousand Slogans Of Peace [Rapoon]

YouTube: Al-Misr [Pacific 231 / Rapoon]

#137: Ijahman - Haile I Hymn (Chapter 1) (1978)

Bij de muzieksoort reggae dacht ik als tiener in 1978 aan bekende artiesten als Bob Marley, Peter Tosh en Bunny Wailer. Mijn interesse in reggae werd echter pas echt aangewakkerd toen ik via een vriend kennis maakte met het album Haile I Hymn (Chapter 1) van de mij toen onbekende Ijahman, de artiestennaam van de in 1946 op Jamaica geboren Trevor Sutherland.

Het bleek zijn debuutalbum te zijn voor het befaamde Island Records label van Chris Blackwell. Daarvoor had hij al een flink aantal singles gemaakt met diverse groepen, maar zijn muzikale activiteiten werden onderbroken door een gevangenisstraf van een paar jaar in de vroege jaren zeventig. In de gevangenis bekeerde hij zich tot het Rastafari geloof en zijn verdere leven en muziek zouden in het teken staan van spiritualiteit, liefde en menselijkheid.

Vanaf de intro van het eerste nummer van het album, Jah Heavy Load, was ik verkocht. Een heerlijke drumroffel gevolgd door relaxte reggaebeat waarna de rustige, haast zalvende, stem van Ijahman invalt. Vijf minuten hypnotiserende reggae die alleen halverwege het nummer wordt onderbroken door een gitaarsolo waarvan de spaarzame noten perfect in het nummer passen.

Het andere nummer op kant 1 van de LP is het tien minuten durende Jah Is No Secret. Opnieuw een drumroffel die de track begint en het is vooral de mooie samenzang die direct opvalt. Gaande de track begint op te vallen hoe goed er gemusiceerd wordt. Strak en toch laidback, prachtige accenten en detail en dan die blazers! Gewoonweg hemels. Een blik op de meewerkende artiesten onthult waarom het allemaal zo goed klinkt. Naast reggaegrootheden als Earl "Chinna" Smith, Robbie Shakespeare & Sly Dunbar, Geoffrey Chung en Bobby Ellis werkte bijvoorbeeld ook Steve Winwood mee.

Op kant 2 vinden we ook twee tracks. Zion Hut duurt twaalf glorieuze minuten en kent halverwege een prachtige break met een mooie toetsenpartij. Afsluiter I'm A Levi sluit het album waardig af en Ijahman's stem klinkt hier nogal emotioneel. De boodschap ligt hem duidelijk na aan het hart. Later in zijn carrière zou hij zijn artiestennaam veranderen in Ijahman Levi worden.

Haile I Hymn (Chapter 1) is wat mij betreft één van de mijlpalen van de reggae. Een een onvervalste vijfsterrenplaat die mij al veel plezier heeft gegeven en dat ongetwijfeld in de toekomst zal blijven doen.

© 2015 TTZL

Officiële website: Ijahman Levi 
Wikipedia EN: Ijahman Levi

YouTube: Haile I Hymn (chapter 1) [full album]
YouTube: Jah Heavy Load

YouTube: Jah Is No Secret

YouTube: Zion Hut

YouTube: I'm A Levi

#136: Drs. P - Drs. P Compilé Sur CD (1991)

Wat hebben Albert West, Ornette Coleman, Gerard de Vries, Christopher Lee, James Last en Drs. P met elkaar gemeen? Dat ze allemaal deze maand het tijdelijke voor het eeuwige hebben verwisseld. Niets ten nadele van Albert West en Gerard de Vries, maar het verscheiden van Drs. P is voor Nederland toch echt het grootste verlies.

Heinz Hermann Polzer werd op 24 augustus 1919 geboren in Thun, Zwitserland als zoon van een Nederlandse moeder en een Oostenrijkse vader. Nadat zijn ouders gescheiden waren verhuisde hij op 3-jarige leeftijd met zijn moeder naar Utrecht. Alhoewel hij vrijwel zijn hele leven in Nederland heeft gewoond en 'tot in de haarvaten' verweven is met de Nederlandse taal heeft hij altijd de Zwitserse nationaliteit aangehouden. Hij deed dit omdat de Zwitserse autoriteiten hem in de oorlog twee maal uit de handen van de Duitsers gered hebben.

Heinz Polzer was vooral schrijver en dichter, maar geniet de meeste bekendheid als vertolker van zijn eigen liederen. Het pseudoniem Drs. P werd overigens bedacht door Willem Duys. 

Al vanaf de jaren zestig bracht Drs. P singles en EP's uit met nummers als De Commensaal, De Zusters Karamasov en Het Speelgoedmannetje. Hieruit bleek al zijn grote taalgevoel en spitsvondigheid die door de vaak spaarzame begeleiding en karakteristieke kraakstem extra opvielen.

De grote doorbraak kwam midden jaren zeventig met De Veerpont (Heen En Weer). Het lied stond 5 weken in de Top 40 en kwam tot nummer 23. De opvolger Dodenrit (De Troika) was een vergelijkbaar succes (5 weken/nummer 26). Drs. P legt in dit filmpje nog even uit hoe dat nummer tot stand kwam.

Top 40 noteringen zou Drs. P hierna niet meer behalen, maar hij bleef doorgaan met het maken van mooie liedjes als Bananen, Sneker Café, Knolraap en Lof, Schorseneren en Prei en de onvergetelijke, meesterlijke, alternatieve carnavalskraker O, Wat Leuk.

Al in 1991 verscheen er een mooie 2CD met het beste van Drs. P onder de titel Drs. P Compilé Sur CD. Gelukkig is die dubbel-CD nog steeds verkrijgbaar (voor minder dan 10 euro!) want Drs. P was té goed om vergeten te worden. 

Voor de echte die-hards verscheen er in 2012 een (vrijwel) compleet carrière-overzicht onder de titel Compilé Complé. 

© 2015 TTZL

Fan website: Drs. P
Wikipedia NL: Drs. P
YouTube: De Commensaal 

YouTube: De Zusters Karamasov

YouTube: Het Speelgoedmannetje

YouTube: De Veerpont (Heen En Weer)

YouTube: Dodenrit (De Troika)
YouTube: Dodenrit (De Troika) - uitleg
YouTube: Bananen
YouTube: Sneker Café
YouTube: Knolraap en Lof, Schorseneren en Prei
YouTube: O, Wat Leuk

#135: The Muppets - Mahna Mahna (1976)

Zing "Mahna Mahna" en bijna iedereen zal het kunnen aanvullen met "do-do-be-do-do". Het nummer waarmee de allereerste aflevering van The Muppet Show in 1976 opende zit bij velen in het geheugen gegrift.

Het nummer Mahna Mahna was de eerste sketch van de show en werd uitgevoerd door "Mahna Mahna & The Snowths". Ondanks de grote bekendheid heeft het nummer in Nederland nooit in de hitparade gestaan.

Maar was Mahna Mahna een origineel nummer? Nee, in een aflevering van Sesame Street in 1969 zat al een versie Mahna Mahna. En ook dat nummer was niet het origineel. Het is namelijk een jaar eerder geschreven door Piero Umiliani voor de soundtrack van de Italiaanse film Svezia, inferno e paradiso (Sweden: Heaven and Hell). Daar is Mahna Mahna de achtergrondmuziek voor een scène in een sauna.

Ook blijken er versies te bestaan van Henri Salvador (als "Main Non Mais Non"), Giorgio Moroder, Hot Butter en vele, vele anderen waaronder de metal-versie van Skin.

Er is er wat mij betreft echter geen één die in de buurt komt van de Muppet-versie uit 1976, zeker in combinatie met de beelden van Mahna Mahna & The Snowths.

© 2015 TTZL

Officiële website: The Muppets
Fan website: Muppet Central
Wikipedia NL: The Muppet Show
Wikipedia EN: The Muppet Show

YouTube: Mahna Mahna (1976: The Muppet Show)
YouTube: Mahna Mahna (1969: Sesame Street)

YouTube: Mahna Mahna (1968: soundtrack Svezia, inferno e paradiso)

YouTube: Mais Non Mais Non (1969: Henri Salvador)

YouTube: Mahna Mahna (1968: Giorgio Moroder)
YouTube: Mahna Mahna (1972: Hot Butter)
YouTube: Mahna Mahna (1996: Skin)