#680: Frank Sinatra - Watertown (1970)

Twaalf jaar geleden besteedde ik in blog #11 aandacht aan een Frank Sinatra album. Hoog tijd dus voor een vervolg. Dat blog ging over zo'n beetje het eerste conceptalbum in de historie van de popmuziek (in 1955), dus is het passend om weer een Sinatra-conceptalbum te bespreken: Watertown uit 1970. 

Dat blog over In The Wee Small Hours verhaalde over de dip in de carrière van Sinatra in de voorafgaande jaren en hoe hij weer opveerde. 

De geschiedenis herhaalde zich eind jaren zestig, als Sinatra inmiddels 54 jaar oud is, en daarom stond hij ervoor open om iets anders te proberen. Hij ging in op het voorstel om met componisten Bob Gaudio (van The Four Seasons) en Jake Holmes een conceptalbum op te nemen. 

Tot dan toe zong Sinatra bij opnamesessies altijd zijn partijen in terwijl hij voor het orkest stond. Bij Watertown zingt hij voor het eerst (en voor het laatst) over reeds opgenomen muziek heen. Muziek die ook wat anders is dan voorheen doordat de componisten meer uit de hoek van de popmuziek komen. Zo horen we ook gitaren en toetsen, naast de vertrouwde orkestklanken natuurlijk.

Waar bij eerdere Sinatra-conceptalbums het concept vooral in hetzelfde thema van de songs tot uiting kwam, daar is Watertown een conceptalbum omdat het één doorlopend verhaal is. Het verhaal van een man in een kleine plaats wiens vrouw hem en hun twee zoons verlaat en naar de grote stad trekt.

De opening (Watertown) schetst een beeld van het plaatsje, waarna het afscheid verklankt wordt in Goodbye (She Quietly Says). Het is echter geen groots en meeslepend afscheid:

There is no great big ending

No sunset in the sky

There is no string ensemble

And she doesn't even cry

For A While gaat over de korte momenten waarin hij even zijn ellende vergeet, maar in de niet verzonden brief aan zijn vrouw, over hun zoons Michael & Peter en hun voorbije leven samen, komt die weer extra hard terug. Aan het eind van kant A probeert hij in I Would Be In Love (Anyway) vrede te krijgen met de situatie (wat niet lukt).

Kant B opent met Elizabeth en What A Funny Girl (You Used To Be) waarin hij fijne herinneringen ophaalt. What's Now Is Now is het nummer waarin duidelijk wordt dat zijn vrouw een ander heeft, maar dat hij bereid is haar te vergeven. 

In She Says lijkt het erop dat zijn vrouw terug zal keren, maar in het laatste nummer van het album blijkt het zich allemaal in zijn hoofd af te spelen. Hij staat op het treinstation te wachten, maar zijn vrouw zit niet in de trein en het album eindigt in mineur.

Toen de plaat in 1970 uitkwam was het een commerciële flop en ook de recensies waren over het algemeen negatief. In retrospectief is de beoordeling echter 180 graden gedraaid. Watertown wordt als één van Sinatra's beste albums gezien en ik kan niet anders dan het daarmee eens zijn. Als je bereid bent om gedurende 34 minuten écht te luisteren naar het verhaal dat Frank Sinatra vertelt, wordt je beloond met een intense en emotionele vertelling die nergens sentimenteel wordt.

Op de geremasterde uitgave uit 2010 staat als bonustrack de non-album single Lady Day. Volgens tekstschrijver Holmes geeft het nummer inzicht in het soort vrouw dat Elizabeth was: getalenteerd, rusteloos en ambitieus. Het paste echter niet zo goed in cyclus van brieven en monologen die Watertown is.

© 2025 TTZL

Officiële website: Frank Sinatra

Wikipedia EN: Frank Sinatra

Wikipedia NL: Frank Sinatra

YouTube: Watertown [album]

Spotify: Watertown [album]

Youtube: Watertown

Youtube: Goodbye (She Quietly Says)

Youtube: For A While

Youtube: Michael & Peter

Youtube: I Would Be In Love (Anyway)

Youtube: Elizabeth

Youtube: What A Funny Girl (You Used To Be)

Youtube: What's Now Is Now

Youtube: She Says

Youtube: The Train

YouTube: Lady Day

#679: Grand Funk - Shinin' On (1974)

In blog #248 besteedde ik aandacht aan het ontstaan van Grand Funk Railroad (GFR) en hun tweede album Grand Funk. Samen met hun debuut (On Time), derde (Closer To Home) en zevende album (We're An American Band) het beste wat de band heeft gemaakt.

Toch is het niet één van die albums waardoor ik in aanraking kwam met GFR (of Grand Funk, de toevoeging Railroad werd af en toe weggelaten). 

Het zal begin jaren tachtig geweest zijn dat ik de LP Shinin' On (uit 1974) tegenkwam in een bak met afgeprijsde platen. De hoes viel op omdat de afbeelding uit focus lijkt. Dat is niet zo, de verschoven lijnen vormen een 3D-afbeelding die in volle glorie zichtbaar wordt met de 3D-bril die je uit de hoes kunt losmaken. Die gimmick, plus mijn bekendheid met hun enige Nederlandse hit Some Kind Of Wonderful zorgde ervoor dat de LP met mij mee naar huis ging.

Het album is net het voorgaande We're An American Band geproduceerd door Todd Rundgren. De pop/rock-richting van dat album wordt voortgezet en de krachtige titeltrack Shinin' On is de opener. Het nummer heeft een prachtige intro en lekker stevige gitaarsolo. Op het volgende nummer, To Get Back In, is de voor GFR kenmerkende invloed van soul en funk beter terug te horen. Met name het heerlijke orgel-geluid valt op.

Daarna volgt de tweede nummer 1 hit (na We're An American Band) van GFR in de VS, The Loco-Motion. Net als Some Kind Of Wonderful is dat een cover, maar GFR's versie is veel steviger dan andere versies (zie ook blog #283). Carry Me Through sluit kant A af en is een langzame, slepende track met een interessante instrumentatie en arrangement. Het is een lekker avontuurlijk nummer waarin risico's worden genomen die goed uitpakken. 

Het niveau wordt helaas niet vastgehouden op kant B. Please Me en Gettin' Over You zijn geen nummers die je lang bijblijven. Beter is Mr. Pretty Boy, een dreigende langzame blues met een hoofdrol voor de mellotron. De laatste track van het album is Little Johnny Hooker en is dat een prima blues-rock nummer, met een lekker gierende gitaar en de voor GFR zo kenmerkende pompende bas.

Op de geremasterde heruitgave staan als bonustracks Destitute And Losin' (single b-kant van The Loco-Motion) en een remix van Shinin' On. Beide nummers zijn leuk om erbij te hebben, maar niet essentieel.

Zoals gezegd is Shinin' On niet één van de topalbums van Grand Funk en als introductie is één van de eerder genoemde vier albums beter. Voor de fans is het echter een welkome aanvulling, vooral vanwege de sterke kant A van het album.

© 2025 TTZL


Officiële Website: Grand Funk Railroad
Wikipedia EN: Grand Funk Railroad
Wikipedia NL: Grand Funk Railroad

YouTube: Shinin' On [album]

Spotify: Shinin' On [album]

YouTube: Shinin' On
YouTube: To Get Back In
YouTube: The Loco-Motion
YouTube: Carry Me Through
YouTube: Please Me
YouTube: Mr. Pretty Boy
YouTube: Gettin' Over You
YouTube: Little Johnny Hooker

YouTube: Destitute And Losin'
YouTube: Shinin' On (remix)

YouTube: We're An American Band

YouTube: Some Kind Of Wonderful

#678: Various - Squeeze Swindles (unreleased)

In het blog van vorige week over Squeeze gaf ik al aan dat ze in het Verenigd Koninkrijk erg populair waren. Dan is het bijna onvermijdelijk dat er op enig moment ook een tribute album verschijnt. Alleen in het geval van Squeeze is dit wel gemaakt, maar niet verschenen.

Initiatiefnemers in 2002 van het 'Squeeze Swindles' project waren The Roots en hun producer Steven Mandel. Die laatste heeft ook werk geproduceerd van Squeeze, alsmede voor onder andere Elvis Costello, Todd Rundgren en Erykah Badu. Het is dan ook niet verrassend dat zij bij de meer dan twintig uitvoerenden horen die een cover van een Squeeze-nummer opnamen.

Het is Mandel echter tot nu toe niet gelukt om een geïnteresseerde partij te vinden die het project wil uitbrengen. In 2016 zei hij hierover: "Het Squeeze tribute-album is af en het is gemasterd. Ik ben nog steeds aan het rondkijken of er Squeeze-fans zijn die me kunnen helpen dit uit te brengen".

Twee jaar daarna wilde platenmaatschappij Yep Roc wel een nummer op single uitbrengen op Record Store Day (21 april 2018). Dat werd Someone Else's Heart

van Elvis Costello, waarin het enerzijds klinkt als een echt Costello-nummer terwijl anderzijds het karakter van de Difford/Tilbrook-compositie behouden blijft. Dat is iets waar producer Mandel scherp op heeft gelet, ook bij de versies van andere uitvoerenden.

Dat de Squeeze-hoofdmannen het eens waren met de aanpak bleek toen op Record Store Day Black Friday (23 november 2018) een tweede single verscheen. Dit keer nemen Difford en Tilbrook, samen met Robert Glasper en

?uestlove, zelf een nummer van hun allereerste album onderhanden: Take Me I'm Yours. Ze geven de originele, door synthesizers gedomineerde song een zwaar hip-hop/rock geluid mee, maar het het werkt wel.

In 2019 en 2020 zouden nog vier singles op Record Store Days volgen, waarop telkens zowel het geluid van de uitvoerende artiest als van het originele nummer gerespecteerd wordt. In één van de (volgens mij) mooiste nummers van Squeeze laat Erykah Badu horen hoeveel soul er in Tempted verscholen zit, terwijl Todd Rundgren's versie Bang Bang dan weer synthesizer-gedreven is waar het origineel meer een punk/new wave-gevoel heeft.

In Quintessence van Mike Watt + The Secondmen klinkt heftiger dan het origineel, maar volgt verder grotendeels het stramien van het origineel. Interessanter vind ik de versie van Black Coffee In Bed door Bilal & Nikki Jean. Net als bij Erykah Badu wordt het Squeeze-nummer in een bedje van soul en contemporary R&B gelegd en dat werkt ook hier prima.

Al met al ben ik blij met de zes singles die verschenen zijn, maar het maakt wel nieuwsgierig naar al die andere reeds opgenomen nummers. Hopelijk zal het album ooit nog eens verschijnen.

Ik heb een Spotify-playlist gemaakt waarin naast de zes covers, ook de zes originelen en de zes instrumentale b-kanten van de singles zijn toegevoegd voor uw luisterplezier.

© 2025 TTZL

Officiële website: Squeeze

Wikipedia EN: Squeeze
Wikipedia NL: Squeeze

YouTube: Squeeze Swindles [playlist - 6 tracks]

Spotify: Squeeze Swindles [playlist - 18 tracks]

YouTube: Someone Else's Heart

YouTube: Take Me I'm Yours

YouTube: Tempted

YouTube: Bang Bang

YouTube: In Quintessence

YouTube: Black Coffee In Bed

#677: Squeeze - Cool For Cats (1979)

Squeeze is wereldberoemd in het Verenigd Koninkrijk. Daarmee wil ik niet zeggen dat de band buiten het VK niet bekend is, maar de status erbinnen en erbuiten is onvergelijkbaar: in het VK bereikten bijna dertig Squeeze-singles de hitparade, in Nederland slechts drie: Hourglass (1987), Labelled With Love (1981) en Cool For Cats (1979).

Squeeze start in 1973 als schoolvrienden Chris Difford (gitaar, zang) en Glenn Tilbrook (gitaar, zang) samen met Jools Holland (toetsen), Harri Kakoulli (bas) en Gilson Lavis (drums) de band oprichten. 

Na een EP (Packet Of Three, 1977) en debuutalbum (Squeeze, 1978) dat drie hits in het VK oplevert, volgt het tweede album Cool For Cats in 1979. De dichtheid van goed geschreven, pakkende popsongs is dan al hoog en zou twee albums later ertoe leiden dat Rolling Stone magazine over Difford en Tilbrook schreef als 'the new Lennon & McCartney'. 

Ondanks dat Cool For Cats hun tweede album is, heeft Squeeze geen last van de sophomore slump. Integendeel, het album opent sterk met het uptempo Slap & Tickle (een succesvolle single in het VK) dat een heerlijk synth-intro heeft en mooie, gedubbelde zang. Na de prima tracks Revue en Touching Me, Touching You volgt het opvallende It's Not Cricket. Opvallend, want wanneer hoor je nou zo'n opvallende rol voor een klokkenspel in een popnummer? En het werkt ook nog!

It's So Dirty en The Knack sluiten kant A af en met name dat laatste nummer vind ik erg goed. Dat komt door de aparte zanglijnen, een spannende instrumentatie (er gaat een bepaalde dreiging vanuit) en een mooie break. 

Na het enige door Jools Holland gezongen nummer (Hop, Skip & Jump) volgt de grootste hit van het album: Up The Junction. Deze nummer twee hit in het VK zou in zijn eentje voldoende moeten zijn om je te overtuigen van het vakmanschap van Difford & Tilbrook. Heerlijke melodie, geweldig gezongen, goede tekst en zorgvuldig gearrangeerd. Pop-perfectie.

Daarmee is de koek echter niet op. Na opnieuw twee prima nummers (Hard To Find en Slightly Drunk) volgen nog twee uitsmijters. Het op-een-na-laatste nummer van het album is Goodbye Girl (een kleine single hit in het VK) en dat kent weer een heerlijk meezingbaar refrein en is muzikaal geraffineerd.

Het laatste nummer is het titelnummer Cool For Cats, wederom een nummer twee hit in het VK en hun grootste hit in Nederland. Het is best een opmerkelijke hit met zijn staccato-zang, uitgesponnen break in het midden van het nummer en de lange outtro met piano-solo. Het past allemaal echter perfect bij elkaar en laten wederom zien wat voor een goede songsmids Difford & Tilbrook zijn.

De band is twee keer gestopt, maar ook weer gestart, zij het met flinke bezettingswisselingen rondom de vaste kern van Difford & Tilbrook. Ze treden nog steeds op en doen samen met Madness in december een tour in het VK.

© 2025 TTZL

Officiële website: Squeeze

Wikipedia EN: Squeeze
Wikipedia NL: Squeeze

YouTube: Cool For Cats [album]
Spotify: Cool For Cats [playlist]

YouTube: Slap & Tickle

YouTube: Revue

YouTube: Touching Me, Touching You

YouTube: It's Not Cricket

YouTube: It's So Dirty

YouTube: The Knack

YouTube: Hop, Skip & Jump

YouTube: Up The Junction [video]

YouTube: Hard To Find

YouTube: Slightly Drunk

YouTube: Goodbye Girl

YouTube: Cool For Cats

YouTube: Labelled With Love [video]

YouTube: Hourglass [video]

#676: The Residents - From The Plains To Mexico (1989)

Cube-E (The History of American Music in 3 E-Z Pieces) was de titel van een theatershow waarmee The Residents op tour waren tussen juli 1989 en november 1990. Het was een optreden in drie delen over de Amerikaanse muziekgeschiedenis: 'Buckaroo Blues', 'Black Barry' en 'The Baby King'.

Het eerste deel ging over country muziek, het tweede deel over Afro-Amerikaanse muziek en het derde deel over de plek waar beide muziekstromingen werden gecombineerd: Elvis Presley.

In oktober 1989 verscheen een cassette met live-opnamen van deel één en twee en het studio-album van deel drie: The King & Eye (zie blog #3). 

In augustus 1989 was echter al het openingsnummer van de show verschenen. Het stond op een éénzijdige single die een Italiaanse uitgever bij het boek An Almost Complete Collection Of Lyrics, 1972 To 1988 had gevoegd. Dit was geen live-opname, maar een vroege studio-versie die veel stemmiger is dan latere versies.

Dat openingsnummer had indruk gemaakt op mij gemaakt toen ik de show zag in het Muziektheater in Amsterdam op 6 maart 1990. Ik was dan ook blij dat ik het boek met de single From The Plains To Mexico op de kop kon tikken, omdat het zo'n andere sfeer heeft in vergelijking met latere versies, zoals de live-versie van 6 maart 1990 (het Amsterdamse concert werd uitgebracht als live-album). 

De audio van het Cube-E project is goed gedocumenteerd, meest recentelijk in 2020 op de 7CD Cube-E Box (The History Of American Music In 3 E-Z Pieces) in The Residents pREServed series. Helaas is er geen complete video-opname van de show beschikbaar en dat is echt een groot gemis. 

© 2025 TTZL

Officiële website: The Residents

Wikipedia EN: The Residents
Wikipedia NL: The Residents

YouTube: From The Plains To Mexico [single]

YouTube: From The Plains To Mexico [live]

#675: Ace Frehley (1951-2025)

Toen ik dit blog eind 2012 startte, was het maken van een necrologie niet direct waar ik aan dacht. Toch heb ik menigmaal aandacht besteed aan het overlijden van een bekende artiest. Ook deze week kom ik er niet onderuit met het overlijden van één mijn jeugdhelden: KISS-gitarist Ace Frehley.

In september van dit jaar maakte Frehley een lelijke val in zijn thuisstudio en kreeg als gevolg daarvan een hersenbloeding. Hij is daarvan niet meer hersteld en lag sindsdien in een kunstmatige coma. Deze week is de behandeling gestaakt en is hij op 16 oktober overleden.

Lead-gitarist Frehley was één van de vier oprichters van KISS, samen met Paul Stanley (ritmegitaar, zang), Gene Simmons (bas, zang) en Peter Criss (drums, zang). Van 1973 tot 1982 maakte hij deel uit van de band en hij keerde terug voor de Reunion Tour in 1996, waarvoor ook Criss weer in de band werd opgenomen. Op het daaropvolgende album Psycho Circus (1998) krijgen Frehley en Criss wel credits, maar hun werkelijke bijdrage en betrokkenheid is niet groot. In 2002 verliet Frehley nogmaals KISS.

Toch moet de invloed van Frehley op het geluid van KISS tussen 1973 en 1982 niet worden onderschat. Van alle vier de leden was hij degene die ervoor waakte dat KISS niet te ver afdreef van de hard rock basis. Alhoewel Stanley en Simmons de voornaamste songschrijver en zangers waren, schreef ook Frehley voor bijna ieder album wel (mee aan) één of meerdere tracks. Vooral in de tracks die hij alleen schreef en/of zong kun je zijn invloed goed horen. Ik heb daarom een Ace Frehley Top Ten samengesteld van die nummers.

Direct op het eerste album (KISS, 1974) is het raak. Frehley schreef de door Simmons gezongen KISS-klassieker Cold Gin. Het nummer heeft een heerlijke gitaar-intro en een aangenaam slepend ritme. Vanaf de start is het een concert-favoriet geweest. Voor het tweede album (Hotter Than Hell, 1974) schrijft hij Parasite en Strange Ways. Eerstgenoemde is een door Simmons gezongen uptempo nummer met een heerlijk smerig klinkende gitaar. Het andere nummer lijkt qua stijl op Cold Gin en is ook een prima nummer, dit keer gezongen door Criss.

De drummer zingt ook Getaway van het derde album (Dressed To Kill, 1975) en daarin zitten iets meer pop-invloeden, maar de gitaar klinkt nog even vuig als in de eerder genoemde tracks. Het succes van het live-dubbelalbum Alive! (1975) wordt gecontinueerd met studio-album nummer vier, Destroyer (1976), maar daarop staat geen nummer dat door Frehley in zijn eentje is geschreven, net als op het daarna verschenen Rock And Roll Over (1976).

In 1977 verschijnt Love Gun en daarop staat Shock Me dat niet alleen door Frehley is geschreven, maar voor het eerst ook door hem wordt gezongen. Het is opnieuw een prima hard rock track en ook zijn zang bevalt mij zeer. KISS is op dat moment waanzinnig populair en de bandleden vragen zich af hoe nu verder te gaan. In de daaropvolgende twee jaar verschijnen daarom het live-dubbelalbum Alive II (1977), het verzamelalbum Double Platinum (1978) en solo-albums  van de vier leden (zie blog #307).

In 1979 verrast KISS met het zevende studio-album Dynasty en de monsterhit I Was Made For Lovin' You. Op dit album staan een flink aantal nummers die pop- en disco-invloeden hebben ten faveure van de hard rock. Frehley is niet blij met die keuze en probeert bij te sturen met een demo-tape met daarop vijf nummers. Drie daarvan belanden uiteindelijk op het album en geven het album nog net voldoende hard rock momenten.

De eerste is 2,000 Man, een Rolling Stones cover van een track op Their Satanic Majesties Request (1967). Frehley maakt van het psychedelische nummer een pakkende rock song en levert een geweldige vocale prestatie. De andere twee tracks, Hard Times en Save Your Love, zijn wat mij betreft de sterkste nummers van het album. 

Iets soortgelijks is van toepassing op de Frehley-songs Talk To Me en Two Sides Of The Coin op Unmasked (1980). Het zijn de lichtpuntjes op een verder zwak album dat de identiteitscrisis van KISS verder onderstreept. 

KISS keert sterk terug in 1981 met Music From "The Elder" (zie blog #61), al wordt het album pas veel later door pers en veel fans op waarde geschat. De invloed van Frehley is hier al minder, hij schrijft mee aan drie nummers en verzorgt op één track de vocalen. 

Frehley is helemaal niet betrokken bij de vier nieuwe tracks op het verzamelalbum Killers (1982) en bij het studio-album Creatures Of The Night (1982), ook al staat hij nog op de covers en krijgt hij credits. Zijn alcohol- en medicijnenverslaving, gekoppeld aan zijn onvrede over de koers van de band leidt daarna tot zijn vertrek.

Frehley heeft flink wat solo-albums gemaakt en had kortstondig de band Frehley's Comet. Niet alle albums zijn voltreffers, maar er zitten flink wat prima platen bij en met name Anomaly uit 2009 is geweldig. 

Dus luister naar de playlist, het solo-album uit 1978 en Anomaly en geniet nog een keer van de gitarist die gerekend wordt tot The 100 Greatest Metal Guitarists Of All Time.

© 2025 TTZL

Officiële website: Ace Frehley

Wikipedia EN: Ace Frehley
Wikipedia NL: Ace Frehley

YouTube: KISS - Ace Frehley Top Ten [playlist]
Spotify: KISS - Ace Frehley Top Ten [playlist]

YouTube: Cold Gin [g: Ace Frehley / z: Gene Simmons]

YouTube: Parasite [g: Ace Frehley / z: Gene Simmons]

YouTube: Strange Ways [g: Ace Frehley / z: Peter Criss]

YouTube: Getaway [g: Ace Frehley / z: Peter Criss]

YouTube: Shock Me [g+z: Ace Frehley]

YouTube: 2,000 Man [g: Mick Jagger, Keith Richards / z: Ace Frehley]

YouTube: Hard Times [g+z: Ace Frehley]

YouTube: Save Your Love [g+z: Ace Frehley]

YouTube: Talk To Me [g+z: Ace Frehley]

YouTube: Two Sides Of The Coin [g+z: Ace Frehley]

[g: geschreven / z: zang]

YouTube: I Was Made For Lovin' You [video]

YouTube: 2,000 Man [Rolling Stones]

#674: The Moody Blues - Timeless Flight (2013)

John Lodge (hij overleed deze week op 82-jarige leeftijd) was de bassist van The Moody Blues vanaf hun tweede album tot aan het einde van de band in 2018. Hij was zeer bepalend voor het geluid van de band. Niet alleen omdat hij één van de songschrijvers en zangers was, maar vooral ook door zijn basspel.

Hij heeft daarvoor ook erkenning gekregen door hoog te eindigen in lijstjes als de top ten bass players of all time, kreeg een Lifetime Achievement Award van Prog magazine en werd met The Moody Blues opgenomen in de Rock And Roll Hall Of Fame in 2018.

Lodge vormde met Justin Hayward (gitaar, zang), Mike Pinder (toetsen, zang), Ray Thomas (o.a. fluit, toetsen, percussie, zang) en Graeme Edge (drums) de bezetting van The Moody Blues waarmee tussen 1966-1972 de grootste successen werden behaald.

In die periode haalden zes nummers de Nederlandse Top 40: Go Now!, Nights In White Satin, Ride My See-Saw, Question, The Story In Your Eyes en I'm Just A Singer (In A Rock And Roll Band).

De Moodies waren pioniers van het progressive rock genre en bands als Yes en King Crimson hebben dankbaar gebruik gemaakt van de grondbeginselen die door The Moody Blues gelegd waren en hebben er hun eigen draai aan gegeven. Die hitsingles vertellen echter maar een klein deel van het verhaal. In dezelfde periode maakten ze namelijk zeven albums die geweldige  muziek bevatten en meer zijn dan vehikels voor de hitsingles. 

Er zijn namelijk zoveel mooie tracks op die albums te ontdekken. Ik noem  als voorbeelden Legend Of A Mind (van In Search Of The Lost Chord uit 1968), Gypsy (van To Our Children's Children's Children uit 1969) of The Land Of Make Believe (van Seventh Sojourn uit 1972). Al die albums tussen 1966 en 1972 zijn ook nog eens (min of meer) conceptalbums en worden dus bij voorkeur van begin tot eind beluisterd.

In 2013 verscheen het carrière-overzicht Timeless Flight en in zijn meest uitgebreide uitvoering bood dat zowel een prachtige selectie van de studio-albums op vijf CD's, als live-hoogtepunten op zes CD's, als drie DVD's met opnamen van promo-video's en live-opnamen en tenslotte drie DVD's met vijf albums in surround sound. Een geweldig overzicht van een geweldige groep.

© 2025 TTZL

Officiële website: The Moody Blues

Wikipedia EN: The Moody Blues
Wikipedia NL: The Moody Blues

YouTube: Timeless Flight [playlist van een deel van de box]

Spotify: Timeless Flight [playlist van een deel van de box]

YouTube: Go Now!
YouTube: Nights In White Satin [video]
YouTube: Ride My See-Saw
YouTube: Question
YouTube: The Story In Your Eyes

YouTube: I'm Just A Singer (In A Rock And Roll Band)

YouTube: Legend Of A Mind

YouTube: Gypsy

YouTube: The Land Of Make Believe

#673: Various - War Smash Hits (1996)

Sub Rosa is een Belgisch label dat gespecialiseerd is in avontuurlijke muziek. De naam is afgeleid van de Latijnse uitdrukking "sub rosa", wat letterlijk "onder de roos" betekent en figuurlijk iets geheims of verborgens betekent. In 1996 brachten zij het verzamelalbum War Smash Hits uit.

Het album trok mijn aandacht door de ironie van de aparte titel, in combinatie met het over-de-top commerciële ontwerp van de hoes. Daarnaast kwamen drie van de vier uitvoerenden mij bekend voor en het zijn allemaal lekker lange tracks (variërend van ruim zes tot ruim veertien minuten). Daar hou ik wel van.

Het album stelde niet teleur. De Nederlandse band Kong opent met Earthling. De band bestaat sinds 1988 en is, met uitzondering van een sabbatical tussen 2007 en 2007, sindsdien actief. Ze maakten stevige, instrumentale muziek (voorbeeld: Results) en verwierven bekendheid door hun quadrafonische opstelling bij live-optredens: alle vier de muzikanten stonden dan in een hoek van de zaal. De fijne track op War Smash Hits is een stuk rustiger dan hun werk tot dan toe. Het nummer heeft invloeden uit illbient en dub en was een voorbode van wat nog ging komen.

De tweede track is van Bill Laswell in samenwerking met DJ Spooky, Jah Wobble en Tetsu Inoue. In Black Djinn Trance is Laswell's stijl (voorbeeld Divination) onmiskenbaar: een mengelmoes van ambient, drone en dub (net als bij Wobble) en een heleboel andere invloeden, nu in combinatie met de electronica en ambient inbreng van Spooky en Inoue. Erg geslaagde track, als je het mij vraagt.

De volgende track is van de mij niet bekende Belgische band Silk Saw. Hun nummer heet Calling N.Y. en ligt muzikaal in het verlengde van de twee eerdere tracks, maar heeft wat scherpere randjes door kenmerken uit de industrial en experimental music. Ik heb nog naar wat andere tracks van Silk Saw geluisterd (zoals Torment For Some People Is A Need) en die zijn in een vergelijkbare stijl.

De afsluiter wordt verzorgd door de Joegoslavisch/Sloveense provocateurs Laibach. Deze avant-garde groep gebruikt industrial, martial en neoclassical genres als basis en door dit te combineren met met parodieën en pastiches van elementen uit het totalitarisme, nationalisme en militarisme weten ze regelmatig mensen, die het allemaal iets te serieus nemen, op de kast te jagen. Daarnaast gebruiken ze veel de Duitse taal (Laibach is de Duitse naam voor de Sloveense hoofdstad Ljubljana) en dat is natuurlijk olie op het vuur. Kijk maar eens naar de video van Geburt Einer Nation en je begrijpt wat ik bedoel.

L'Homme Armé is wat dat betreft een typische Laibach-track. Op de CD-versie van War Smash Hits volgt na de track een periode van stilte van zeven minuten voordat we nog 8 minuten horen aan (vermoedelijk) veldopnames uit (vermoedelijk) de Bosnische Oorlog (geluiden van mensen, voertuigen, geweervuur, vogelgezang, etc.).

De tracks op War Smash Hits waren nieuw voor deze compilatie, maar zijn daarna wel verschenen op eigen uitgaven van de artiesten. 

© 2025 TTZL

Facebook: Sub Rosa

Bandcamp: Sub Rosa

Wikipedia EN: Sub Rosa

Bandcamp: War Smash Hits [album]

Bandcamp: Earthling [Kong]

Bandcamp: Black Djinn Trance [Bill Laswell/DJ Spooky/Jah Wobble/Tetsu Inoue]

Bandcamp: Calling N.Y. [Silk Saw]

Bandcamp: L'Homme Armé [Laibach]

YouTube: Results [Kong]

YouTube: Divination [Bill Laswell]

YouTube: Torment For Some People Is A Need [Silk Saw]

YouTube: Geburt Einer Nation [Laibach]