In augustus 1975 kondigde Peter Gabriel zijn vertrek uit Genesis aan en begon hij aan een artistiek en commercieel succesvolle solocarrière. Zijn eerste album verscheen in 1977, gevolgd door een tweede in 1978. Beide hebben als titel "Peter Gabriel" om op die manier 'een merk en een product met een eigen identiteit te creëren'. Ook het derde en vierde album hebben dezelfde titel. Om ze van elkaar te onderscheiden gebruiken pers en publiek al snel een nummering ('Peter Gabriel 3') of een verwijzing naar de hoesfoto (respectievelijk 'Car', 'Scratch', 'Melt' en 'Security').
Alhoewel het eerste en tweede album al van een hoog niveau waren, bereikte Peter Gabriel met zijn derde album pas echt zijn artistieke hoogtepunt. Een keur aan talentvolle bekende en minder bekende musici helpen hem hierbij. Commercieel werd het ook een succes (#1 in de UK), maar er zijn latere albums van hem die nog hogere verkoopcijfers haalden.
Het album opent met Intruder waarin een insluiper vertelt hoe hij te werk gaat. Hij geniet als hij weet dat de bewoner zich er van bewust is dat hij in huis is. De muziek past perfect bij de tekst doordat deze een griezelige atmosfeer weet op te roepen. De synthesizerpartijen en de subtiele geluidseffecten worden hierbij ondersteund door een stuwende drumpartij die onmiskenbaar afkomstig is van oud-Genesis kameraad Phil Collins.
Die laatste is ook aanwezig in de tweede track, No Self-Control. Een afwisselend tempo, mooi percussiewerk van Morris Pert en achtergrondvocalen van Kate Bush stuwen dit nummer naar grote hoogte.
In Not One Of Us speelt King Crimson's Robert Fripp een gitaarpartij en het drum- en percussiewerk van Jerry Marotta is werkelijk fenomenaal. De tekst gaat over uitsluiting en je zou denken dat Geert Wilders al in 1980 bekend was... (You may look like we do / Talk like we do / But you know how it is /
You're not one of us)
De singles van het album werden geen grote hits (met uitzondering van de UK waar Games Without Frontiers tot #4 reikte), maar met Biko heeft Peter Gabriel wel een absolute klassieker geschreven. Het kickstartte de interesse van Peter Gabriel in de mensenrechtenbeweging en gaf aandacht aan de misstand 'apartheid' in het algemeen en aan de zaak van Steve Biko in het bijzonder.
Curieus is dat 'Melt' door Peter Gabriel ook werd uitgebracht in een Duitse versie: Ein Deutsches Album. Ook zijn daaropvolgende album 'Security' kwam uit als Deutsches Album. En het moet gezegd, door de uitstekende vertalingen van Horst Königstein werkt het op de ene of andere manier ook nog. Luister maar eens naar Spiel Ohne Grenzen (Games Without Frontiers)!
© 2013 TTZL
Officiële website: Peter Gabriel
Wikipedia EN: Peter Gabriel
Wikipedia NL: Peter Gabriel
Youtube: Intruder
Vandaag, 20 april 2013, is het wereldwijd weer Record Store Day, een "een internationale feestdag voor platenzaken, artiesten en muziekliefhebbers". Op deze dag worden er allerlei speciale en gelimiteerde producten uitgebracht (veelal op vinyl) en zijn er veel optredens in platenzaken.
Vanochtend ben ik vroeg opgestaan om op tijd bij Concerto te zijn, één van de deelnemende platenzaken. Om stipt acht uur stond ik voor de deur (de verkoop begon om negen uur) als nummer 6 in de rij. Na een uur wachten was de rij uitgegroeid tot een man/vrouw of 50 en ging de deur eindelijk open. In plukjes van vijf konden we op zoek naar de gewenste pareltjes tussen de ongeveer 360 uitgaven. Mijn buit was:
- Anthrax - Anthems (10", red vinyl)
- Calexico - Spiritoso (LP, white vinyl)
- Nick Cave And The Bad Seeds - Animal X (7", picture disc)
- Lloyd Cole & Hans-Joachim Roedelius/Roedelius Schneider - [idem] (12", white vinyl)
- Half Japanese - 1/2 Gentleman/Not Beasts (3CD, Deluxe Edition)
- R.E.M. - Live in Greensboro EP (CD, Digipack)
- Steven Wilson - Luminol (12", picture disc)
- The XX - Jamie XX Edits (12")
plus het cadeau van 2013:
- Kliko Fest [verzamelaar met The Jim Jones Revue, Bullerslug, Little Barrie, Traumahelikopter] (7", EP)
Precies een maand geleden is de EP Anthems van Anthrax al uitgekomen op CD, maar speciaal voor Record Store Day lag er nu speciale versie in de winkels: in een mooie klaphoes een 10" van rood of wit vinyl (welke versie je hebt gekocht is een verrassing bij thuiskomst).
Anthrax is sinds 1981 actief en wordt vaak in één adem genoemd met bands als Metallica, Megadeth en Slayer. Op deze EP betonen de thrashmetalpioniers van Anthrax eer aan hun helden uit de US, Canada, Australië en Ierland. En dat doen ze goed. Het spelplezier en het respect spat er vanaf.
Kant A opent met Anthem van Rush, gevolgd door T.N.T. van AC/DC en Smokin' van Boston. Kant B start met Keep On Runnin' van Journey.
Toegegeven, met zulk songmateriaal kan het al bijna niet meer fout gaan, maar Anthrax speelt niet klakkeloos de originelen na. Ze voegen er wat 'Anthrax' aan toe. De hoogtepunten zijn voor mij de laatste twee nummers van kant B: Big Eyes van Cheap Trick en Jailbreak van Thin Lizzy. Beide uitvoeringen zijn aanmerkelijk 'heavier' dan de originelen en dat werkt prima.
Een coveralbum of EP is natuurlijk altijd een tussendoortje, maar Anthems bewijst dat een tussendoortje erg smakelijk kan zijn.
© 2013 TTZL
Officiële website: Anthrax
Wikipedia EN: Anthrax
Wikipedia NL: Anthrax
Youtube: Anthems (full album)
Het Britse Supertramp kende een stroeve start met twee albums (Supertramp uit 1970 en Indelibly Stamped uit 1971) die op zijn best 'redelijk' genoemd mogen worden. De albums verkochten niet best en op songschrijvers Rick Davies en Roger Hodgson na stapten alle leden van de groep op.
Beide overblijvers recruteerden toen drie nieuwe leden (Dougie Thomson, Bob Siebenberg en John Helliwell). Dit zou later de klassieke line-up van Supertramp blijken te zijn en een eerste proeve van bekwaamheid is het in 1974 verschenen Crime Of The Century. Dit album werd een groot succes en leverde de hitsingles Dreamer en Bloody Well Right op en één van de bekendste LP-tracks ooit: School.
Platenmaatschappij A&M wilde graag snel een opvolger om het succes te continueren en direct na de tour voor Crime Of The Century werd begonnen aan de opnamen voor Crisis? What Crisis? Een probleem hierbij was dat Davies en Hodgson nog geen nieuwe songs hadden geschreven. Er waren nog wat nummers over van de 'Crime'-sessies, maar niet voldoende voor een album. Tijdens de opnamen werden daarom nog snel wat nieuwe songs geschreven.
Het album opent met het geluid van de voetstappen van een man met op de achtergrond grotestadsgeluiden. Hij fluit een melodie en als na 33 seconden een auto claxoneert start het nummer Easy Does It* pas echt. De wordt voortgezet in en het blijkt een kort, lieflijk maar tegelijk krachtig liedje dat een mooie opener is voor het album.
Doordat daarna direct twee klassieke Supertramp songs volgen is de opening van het album zeer sterk (met als bijkomend nadeel dat het daarna alleen maar minder kan worden).
Sister Moonshine* is een energieke, gitaargeoriënteerde song met een mooie mondharmonicasolo. Met name het vocale vuurwerk van Hodgson eist de aandacht op en in het refrein is er mooie vocale interactie tussen Hodgson en Davies. Ain't Nobody But Me is een meer slepende, keyboardgeoriënteerde track met een 'bite' en met geweldige lead vocals van Rick Davies (hij kon natuurlijk niet achterblijven). Naar het eind van het nummer toe eisen de gitaar van Hodgson en de saxofoon van John Helliwell de aandacht op. Beide tracks kunnen zich moeiteloos meten met het beste van Supertramp.
Op de rest van het album staan nog wel meer nummers die moeite meer dan waard zijn (Another Man's Woman, The Meaning), maar die zijn toch net iets minder dan de openers van het album of zet doen teveel denken aan een nummer van het vorige album (Lady, Poor Boy).
Het resultaat is een album dat onevenwichtiger is dan de kwalitatief betere albums ervoor (Crime Of The Century) en erna (Even In The Quietest Moments... uit 1977). Maar dat wil niet zeggen dat er niet genoeg te genieten is op Crisis? What Crisis?. Sterker nog, de meeste bands zouden een moord doen voor een album van dit niveau.
© 2013 TTZL
Officiële website: Supertramp
Wikipedia EN: Supertramp
Wikipedia NL: Supertramp
Wat.TV: Dreamer
Youtube: Bloody Well Right
De Amerikaanse tekenfilmserie The Simpsons behoeft geen nadere introductie. Sinds 1989 zijn Homer, Marge, Bart, Lisa en Maggie al 24 seizoenen lang bij ons. Tijdens de opnamen van het tweede seizoen ontstond bij David Geffen (van Geffen Records) het idee om een album op te nemen, gebaseerd op The Simpsons. Dit werd The Simpsons Sing The Blues.
Het is geen soundtrackalbum want de nummers komen (bijna) niet voor in de TV-serie. Er staan zowel covers als originele nummers op en de titel dekt behoorlijk de lading, want alhoewel er niet alleen échte bluesnummers op staan ademt het hele album wel het 'bluesgevoel'. Het werd een instant verkoopsucces en behaalde in diverse landen de goud- of platinastatus.
Eén onvervalste bluesnummer op het album is Born Under A Bad Sign (een origineel van Albert Collins). Hierin wentelt Homer zich in zelfbeklag over zijn miserabele leven ("if it wasn't for bad luck, I wouldn't have no luck at all"). En omdat hij nu eigenlijk een blueszanger is geworden vraagt zich af wat een toepasselijke bluesnaam voor hem zou zijn: Muddy Simpson, Big Homer, T-Bone Homer, Blind Lemon Simpson, Blind Lemon Lime Homer, Blind Grapefruit Homer, Blind Strawberry Alarmclock Homer...
Moanin' Lisa Blues is het enige nummer waarvan een klein deel gebruikt is in een TV-aflevering. Yeardley Smith zingt als Lisa Homer haar longen uit haar lijf. Verder klopt ook alles aan dit nummer, van de gitaar- en saxsolo tot aan het heerlijke orgeltje. Zelfs als je The Simpsons niet kent of niet leuk vindt is het nog geweldige track.
Zoals gezegd komen ook andere muziekstijlen voorbij. De rock 'n' roll van Chuck Berry horen we in School Day en stampende soul wordt vertegenwoordigd door Springfield Soul Stew (naar Memphis Soul Stew van King Curtis).
Grote trekkers van het album zijn de twee singles Do The Bartman en Deep Deep Trouble waarvoor ook videoclips zijn gemaakt. In deze twee nummers komt met name HipHop en R&B aan bod.
Wat vooral opvalt aan het album is de kwaliteit van de nummers en uitvoeringen en het spelplezier dat er vanaf spat. Zelden is er een novelty-album uitgebracht dat naast leuk ook zo goed was. In de keuze van de covers en de teksten van de originele nummers wordt ook het subversieve karakter van de TV-serie niet verloochend (ook Mr. Burns mag heerlijk mopperen in Look At All Those Idiots). Liefhebbers van The Simpsons doen zich te kort als ze dit album aan zich voorbij laten gaan (en niet-liefhebbers eigenlijk ook).
© 2013 TTZL
Officiële website: The Simpsons
Fan website: Simpsons Crazy
Wikipedia EN: The Simpsons
Wikipedia NL: The Simpsons
Youtube: Born Under A Bad Sign
Youtube: Moanin' Lisa Blues
Er zijn van die momenten die in je geheugen gegrift staan. Het was in de nazomer van 1991 dat ik met mijn zwager even een actiefilmpje in de bioscoop wilde gaan pakken. De nieuwe Schwarzenegger draaide, Terminator 2: Judgement Day, die moest het maar worden.
Zeven jaar eerder was The Terminator van regisseur James Cameron verschenen en dat was een klassieker in het actiegenre geworden. Een vervolg is vaak een slap aftreksel van het origineel, maar dat bleek in dit geval wel anders. Met rooie konen kwamen we uit de bioscoop na het zien van één van de beste actiefilms ooit gemaakt. Zelfs beter dan het eerste deel! In de film top 250 van de IMDb staat de film ook niet voor niets momenteel op plaats 36.
Tijdens het kijken naar een film realiseer je het je meestal niet zo, maar de muziek is een essentieel onderdeel van een film. De muziek die Brad Fiedel componeerde voor Terminator 2: Judgement Day ondersteunt en versterkt de beelden op een geweldige manier. Als je naar de soundtrack luistert roepen de klanken dan ook onmiddellijk weer beelden uit de film op.
Het krachtige Main Title (Terminator 2 Theme) opent de CD en de dreiging die hierin klinkt geeft al aan dat er heel wat te gebeuren staat. Lang hoeven we daar overigens niet op te wachten want in het volgende nummer, Sarah On The Run, wordt de achtervolging van onze heldin verklankt.
De soundtrack bestaat niet alleen uit adrenaline opwekkende nummers als Escape From The Hospital (And T-1000), Helicopter Chase en Tanker Chase. Er staan ook rustige orkestrale stukken op als Desert Suite en Terminator Impaled. Het is juist de afwisseling, die ook de film kenmerkt, die goed werkt voor het album als geheel.
Los van de film is de muziek goed genoeg om op zichzelf genietbaar te zijn. Maar het kennen van de film geeft de muziek ongetwijfeld een meerwaarde. En waarom zou zo'n geweldige film niet willen kennen?
© 2013 TTZL
Officiële website: Terminator 2: Judgement Day
Fan website: James Cameron Fan Website
Wikipedia EN: Terminator 2: Judgement Day
Wikipedia NL: Terminator 2: Judgement Day
Youtube: Main Title (Terminator 2 Theme)
Youtube: Sarah On The Run
Voordat Simple Minds in 1982 doorbrak met de single Promised You A Miracle van het album New Gold Dream (81-82-83-84) hadden ze sinds 1979 al vijf albums uitgebracht. Dit album was een keerpunt in de carrière van Simple Minds. Vanaf toen ging het commercieel gezien bergopwaarts, maar creatief gezien ging het de andere kant op. De vroege albums waren innovatief, schuwden experimenten niet en behoren tot het beste en interessantste dat de postpunk/new wave periode heeft opgeleverd (vergelijkbaar met de vroege albums van The Human League).
In 1981 verscheen het vierde studioalbum Sons And Fascination waarbij de eerste 10.000 exemplaren vergezeld gingen van de bonus-LP Sister Feelings Call (later werd deze LP ook los uitgebracht).
Sons And Fascination start met twee krachtige nummers. In Trance As Mission knalt erin met een lekkere basriff die al snel ondersteund wordt door een hoekig drumpatroon. De bombast die de muziek van Simple Minds later steeds slechter te verteren maakt is hier wel aanwezig, maar doordat het niet overheersend is werkt het hier wel. Een breed synthesizertapijt en een mooi laag zingende Jim Kerr maken dit tot goede start van het album. Daarna volgt Sweat In Bullet dat ook met een intrigerende baslijn start, maar een meer uptempo nummer is met een lekker metalig klinkend gitaarriffje. Love Song was de eerste single van Simple Minds die aan ook buiten de UK aan de hitlijsten mocht snuffelen.
Sister Feelings Call opent met het instrumentale Theme For Great Cities dat zowel qua titel als qua klank doet denken aan een mooie filmsoundtrack. Direct daarna volgt het prijsnummer van dit album, The American. Een mooie wisselwerking tussen gitaar- en synthesizerpartijen in combinatie met een inventief en meezingbaar refrein maken dit een topper. Wonderful In Young Life is het meest uptempo nummer van de twee albums en geeft het album halverwege de vaart die het nodig heeft.
Sons And Fascination is als geheel net iets sterker dan Sister Feelings Call, maar beide albums behoren tot het beste dat Simple Minds hebben gemaakt. In 1986 werden beide albums samen op één CD uitgebracht, maar doordat er toen niet meer dan 74 minuten op een CD konden werden twee nummers weggelaten. Op de geremasterde uitgave uit 2002 staan wel alle nummers van beide albums.
In 2012 kwam de box X5 uit waarop beide albums een eigen CD hebben met bonustracks (net als de andere vier albums). De box is nog op de kop te tikken voor ongeveer 20 euro (voorwaar geen slechte deal!!).
(play.com) (simpleminds.com)
© 2013 TTZL
Officiële website: Simple Minds
Fan website: Simple Minds
Wikipedia EN: Simple Minds
Wikipedia NL: Simple Minds
Youtube: Promised You A Miracle
Youtube: In Trance As Mission
In 1978 komt de in kleine kring legendarische, naar zichzelf vernoemde debuut-LP van Ivy Green uit. De groep speelt dan al zo'n drie jaar simpele twee of drie akkoorden rock 'n' roll. Als in 1977 de punk vanuit Engeland doordringt in Nederland blijkt dit perfect bij Ivy Green te passen. Het grote platenlabel WEA is enthousiast over een demo en brengt hun debuutalbum uit. De LP verkoopt redelijk, maar is niet het door WEA gehoopte verkoopsucces en net zo snel als ze werden getekend worden ze ook weer gedumpt.
In de jaren daarna experimenteren ze met rock- en soulinvloeden en in 1984 komen ze met The Garageland EP. Het blijkt een wonderwel werkende combinatie van punk en garagerock met blazers als verrassingselement. De explosie van energie duurt net twaalf minuten, maar wat voor een twaalf minuten!
Kant A van de 7-inch single draait op 45 toeren en bevat het nummer Hamburger Heaven. Naast een strakke gitaarriff en eerder genoemde blazers valt hier vooral de bas in positieve zin op. Laag, sterk en erg aanwezig.
Kant B draait op 33 toeren en telt vier nummers. Het eerste nummer, Distress, kent wat New Wave invloeden en in het daaropvolgende I'm Wild And What About You geven het gebruik van tamboerijn en Doors-achtig orgeltje een sixtiesgevoel. Het derde track is een anti-oorlogsnummer dat toepasselijk Strangelove is genoemd (naar de film van Stanley Kubrick 'Dr. Strangelove or: How I Learned to Stop Worrying and Love the Bomb'). Kant B wordt afgesloten (om voor mij nog onopgehelderde redenen) door een fragment van Sunset In Paradise van Eddie Condon.
Al met al een fraai stukje Nederpophistorie dat tegenwoordig zelfs op CD te verkrijgen is via het Japanse re-releaselabel 1977 Records. De albums van Ivy Green zijn opnieuw uitgebracht met als bonustracks de losse singles en EP's.
© 2013 TTZL
Officiële website: Ivy Green
Wikipedia EN: -
Wikipedia NL: Ivy Green
Youtube: The Garageland EP
Een aantal schoolvrienden was al sinds 1961 actief als The Sunliners, maar pas toen ze hun naam in 1968 veranderden in Rare Earth kwam er schot hun carrière. Nadat hun eerste album op het jazzlabel Verve was geflopt, tekenden ze bij het zwarte label Motown. Ze waren niet de eerste blanke band op dat label, maar zouden wel de eerste én enige succesvolle witte band van Motown worden.
Motown was op dat moment bezig met het opzetten van een sublabel voor de blanke artiesten waar men serieus mee bezig wilde. Als een grap stelde de band voor om het label 'Rare Earth' te noemen.....en tot hun stomme verbazing ging Motown akkoord en was het label 'Rare Earth Records' geboren.
Er werd wel snel een album van Rare Earth verwacht. Om die reden en omdat Rare Earth al jaren in bars en clubs veel R&B-nummers op het repertoire had staan bestaat bijna het hele album Get Ready uit covers. Alleen opener Magic Key is een eigen nummer. Het is een uptempo, typisch jaren zestig rocknummer met flink wat breaks en 'doo-doo-doo' koortje.
Daarna gaat het tempo drastisch omlaag met een lang uitgesponnen en lekker slepende versie van Tobacco Road. Origineel is het een nummer van de Amerikaanse singer/songwriter John D. Loudermilk (wie kent hem niet?) en The Nashville Teens hadden er een grote hit mee in 1964, aan beide zijden van de oceaan. Later is het nummer nog door heel veel anderen opgenomen, waaronder Jefferson Airplane, The Edgar Winter Group, Status Quo en David Lee Roth.
Direct daarna volgt een cover van Feelin' Alright, een nummer geschreven door Dave Mason voor het legendarische album Traffic van de groep met dezelfde naam. Waar het origineel meer een folk/pop benadering heeft is deze cover wat heftiger, net als de bekende versie van Joe Cocker.
Het absolute hoogtepunt van het album is één van de R&B nummers die Rare Earth al lang live speelden: Get Ready van The Tempations (geschreven door Smokey Robinson). Begonnen als een gewone drie minuten cover was het nummer langzaam uitgegroeid tot een monster van 21 minuten waarmee de concerten steevast werden afgesloten. Toen er een album voor Motown moest worden opgenomen was er voor de band dan ook geen twijfel: een live versie van Get Ready moest er deel van uitmaken. Na enig tegenstribbelen gaf Motown toe en Get Ready neemt daarom de gehele kant 2 van de LP in beslag. Een single-edit (grofweg minuut 2-5) werd een grote hit en staat ook nu nog ieder jaar in Radio 2's Top 2000 lijst.
Get Ready van Rare Earth is misschien geen vijf sterren plaat, maar door het titelnummer wel een klassieker.
© 2013 TTZL
Officiële website: Rare Earth
Wikipedia EN: Rare Earth
Wikipedia NL: Rare Earth
Youtube: Magic Key
Youtube: Tobacco Road
Youtube: Feelin' Alright
Youtube: Get Ready
In 1986 was er in de Verenigde Staten een levendige
hiphop/rap scene en Run-D.M.C. was
daarin al een gevestigde naam geworden een zijn kale, agressieve stijl en
gebruik van rock en heavy metal samples. Met het verschijnen van hun derde
album Raising Hell transformeerde hiphop/rap
van ‘underground’ naar ‘mainstream’, mede dankzij co-producer Rick Rubin* die kort daarvoor een
andere klassieker had geproduceerd (Radio
van LL Cool J).
Het werd het eerste rap-album dat in de VS nummer
één werd in de R&B-albumlijst, de top tien bereikte in de pop-albumlijst en
daarmee ook de platinum-status verwierf. Het drie maanden later verschenen
album Licensed To Ill van de Beastie Boys (ook geproduceerd door
Rick Rubin!) zou hier de vruchten van plukken.
Met name de hitsingle Walk This Way, een cover van een Aerosmith nummer uit 1975 waarop ook Aerosmith’s Steven Tyler en Joe
Perry meespelen, zorgde er voor dat Run-D.M.C. ook bekend werd bij het pop- en
rockpubliek. De clip zorgde er ook voor dat hiphop/rap langzaamaan een plek
kreeg op MTV.
Opener Peter Piper is een goed voorbeeld van de specifieke van Run-D.M.C. stijl. Over een
strak ritme met weinig instrumentatie wordt een pakkende rap neergelegd. Hierna
volgen drie tracks die allemaal heel populair werden. De eerste is It’s Tricky met een geweldige sample van
My Sharona van The Knack. Het nummer nodigt gewoon uit tot meebrullen en de leuke
clip (met een gastrol van Penn & Teller)
is ook erg genietbaar.
Daarna volgen My Adidas en het eerder genoemde Walk This Way en na die vier nummers weet je het, dit album kan niet meer stuk.
Het is een echt vijfsterrenalbum waarop geen slechte nummers staan. Verdere
knallers zijn het titelnummer Raising Hell met samples van heerlijk gierende gitaren, hitsingle You Be Illin’ met een heerlijk pianoloopje
en Dumb Girl met een pakkend vocaal
refrein (dumb, dumb, dumb, dumb, dumb, dumb, dumb, dumb, dumb girl…).
Over smaak valt te twisten, maar dat dit een
mijlpaal met een grote M is in de hiphop/rap-geschiedenis. Daar zijn alle
geleerden het wel over eens.
* zie ook de recensie ZZ Top – La Futura
© 2013 TTZL
Officiële
website: Run-D.M.C.
Wikipedia
EN: Run-D.M.C.
Wikipedia
NL: Run-D.M.C.
In 1981 verraste hij met zijn (vierde) album Jumpin’ Jive, gevuld met covers van Louis Jordan en Cab Calloway nummers uit de jaren 40. Hoewel het muzikaal ver verwijderd
is van zijn eerdere werk heeft het album wel hetzelfde energieke karakter als
zijn eerste drie albums. De muziek spat je huiskamer in en Joe Jackson is in
vocale topvorm. Hij past schijnbaar moeiteloos per nummer de meest geschikte
zangvorm toe. De echte uitblinkers zijn echter de blazers (alto en tenor sax,
trompet en klarinet) die op de één of andere manier er in slagen het album authentiek
te laten klinken, maar mét een eigentijds tintje.
Al met al een heerlijk, sprankelend album met een
prachtige retro-cover (van de Nederlandse fotograaf Anton Corbijn) welke doet
denken aan de platenhoezen uit de tijd dat deze liedjes uitkwamen. Helaas is
bij de geremasterde heruitgave van het album in 1998 gekozen voor een alternatieve hoes.
© 2013 TTZL
In augustus 1975 kondigde Peter Gabriel zijn vertrek uit Genesis aan en begon hij aan een artistiek en commercieel succesvolle solocarrière. Zijn eerste album verscheen in 1977, gevolgd door een tweede in 1978. Beide hebben als titel "Peter Gabriel" om op die manier 'een merk en een product met een eigen identiteit te creëren'. Ook het derde en vierde album hebben dezelfde titel. Om ze van elkaar te onderscheiden gebruiken pers en publiek al snel een nummering ('Peter Gabriel 3') of een verwijzing naar de hoesfoto (respectievelijk 'Car', 'Scratch', 'Melt' en 'Security').
Curieus is dat 'Melt' door Peter Gabriel ook werd uitgebracht in een Duitse versie: Ein Deutsches Album. Ook zijn daaropvolgende album 'Security' kwam uit als Deutsches Album. En het moet gezegd, door de uitstekende vertalingen van Horst Königstein werkt het op de ene of andere manier ook nog. Luister maar eens naar Spiel Ohne Grenzen (Games Without Frontiers)!
