#116: The Sugarcubes - Life's Too Good (1988)

Voordat Björk in 1993 een succesvolle solo-carrière lanceerde had ze al een album (1977) gemaakt als kindsterretje, zat ze in punkband Tappi Tíkarrass (1981-83) en post-punkband Kukl (1983-86) voordat ze The Sugarcubes (1986-92) mede-oprichtte.

Grofweg zijn er twee soorten mensen te onderscheiden. Degenen die de kriebels krijgen van de stem en de muziek van Björk en degenen die er mateloos door worden geboeid. Ik hoor zelf tot de laatste groep, maar ik kan me wel voorstellen dat er mensen zijn die bij de eerste groep horen. Dezelfde tweedeling zal ook wel van toepassing zijn op de muziek van The Sugarcubes.

Met die groep maakte ze in 1988 het debuutalbum Life's Too Good dat insloeg als een bom, mede doordat de legendarische BBC DJ John Peel het nummer Birthday grijs draaide. Het is een lyrische song waarin Björk alle vocale registers opengooit op een manier die haar latere solowerk zou karakteriseren.

De twee nummers vóór Birthday op het album Life's Too Good zijn Traitor en Motorcrash. Beide nummers zijn meer uptempo, maar het eerste nummer begint bedrieglijk zacht voor het losbarst (pas op!). In de tracks horen we ook de vocalen van Einar Örn Benediktsson die meer weghebben van melodisch praten dan van zingen, maar op een vreemde manier perfect in het plaatje passen. Ook blijkt hier al dat de teksten grote thema's adresseren, maar tegelijkertijd behoorlijk abstract en associatief zijn.

Birthday blijkt het startsein van een trits sterke nummers. Delicious Demon heeft een prettig springerig ritme en de contrasterende vocalen van Einar en Björk werken hier bijzonder goed samen. Daarna volgt Mama wat weer rustiger is en vooral opvalt door de prachtige, aparte vocale melodieën.

Cold Sweat is een krachtige poprock-achtige song met een hoofdrol voor de stuwende bas en drums (en de clip is al net zo vervreemdend als de tekst). Na het hoekige Blue Eyed Pop volgt het misschien wel meest volwassen nummer van het album, het agnostisch aandoende Deus. 

Drie tracks sluiten daarna het album af. Sick For Toys kent een inmiddels vertrouwd klankbeeld. Daarna volgt echter F***cking In Rhythm & Sorrow waar ineens iets van een countrygeluid te horen is dan weer gevolgd door de experimentele, in het IJslands gezongen 'hidden track' Take Some Petrol Darling.

Life's Too Good van The Sugarcubes is één van de sterkste debuutalbums die ik ken. De drie nummers die ze van dat album live speelden in het programma Firma Onrust van de VPRO geven dat nog maar eens aan.

© 2015 TTZL

Officiële website: The Sugarcubes (on bjork.com)
Fan website: The Sugarcubes
Wikipedia EN: The Sugarcubes

Wikipedia NL: The Sugarcubes

YouTube: Birthday [clip]
YouTube: Traitor

YouTube: Motorcrash [clip]
YouTube: Delicious Demon

YouTube: Mama
YouTube: Cold Sweat [clip]
YouTube: Blue Eyed Pop
YouTube: Deus
YouTube: Sick For Toys
YouTube: F***cking In Rhythm & Sorrow
YouTube: Take Some Petrol Darling

YouTube: Deus / Cold Sweat / Motorcrash [live, VPRO/Firma Onrust, 1988]

#115: Kraftwerk - Trans Europa Express (1977)

Kraftwerk, de Duitse pioniers van de elektronische muziek, hebben van 16-23 januari 2015 bezit genomen van Paradiso in Amsterdam. Op acht avonden spelen ze integraal hun acht albums die verschenen zijn tussen 1974 en 2003 (de drie albums van daarvoor worden buiten beschouwing gelaten). Het zijn concerten in de zogenaamde 3D-concertserie (kijk hier voor een impressie).

Het is onmogelijk om de invloed van Kraftwerk op de popmuziek te overschatten. David Bowie, Soft Cell, Depeche Mode, Gary Numan, Ultravox, Orchestral Manoeuvres In The Dark, The Human League en vele anderen zijn schatplichtig aan Kraftwerk. Maar ook veel funk-, hip hop- en rap-artiesten gebruik(t)en samples van Kraftwerk.

De albums van Kraftwerk hebben allemaal een eigen karakter en thematiek, maar zijn tegelijkertijd allemaal onmiskenbaar Kraftwerk. Voor iemand die ze niet kent is Trans Europa Express volgens mij de beste kennismaking. Dit album heeft alles wat Kraftwerk tot Kraftwerk maakt.

Kant A start met Europa Endlos, een lyrische en melancholieke melodie en een tekst waarin één van de twee thema's van het album vormt krijgt: de lofzang op Europa. Het andere thema is de spanning tussen realiteit en illusie. Dit thema komt nar voren in de twee andere tracks van kant A. Spiegelsaal is traag en wat experimenteler van aard dan het begin van het album. Schaufensterpuppen is dan weer 'uptempo' en laat voor het eerst een dansbaar ritme horen wat op latere albums verder uitgebouwd zou worden. 

De Kraftwerk-albums zijn zowel in een Duitstalige als een Engelstalige versie verkrijgbaar. In nummers als Spiegelsaal en Schaufensterpuppen blijkt echter dat de Duitse versie krachtiger is door het gebruik van de moedertaal van de heren.

De eerste drie nummers van kant B vormen één geheel. Trans Europa Express + Metall Auf Metall + Abzug vloeien in elkaar over en vormen met hun gedeelde 'treinritme' ook echt een eenheid. Hypnotiserend als het ritme van een trein die over de rails rijdt is dit een bijna 12 minuten durende virtuele rit met de TEE. 

Het album wordt afgesloten met Franz Schubert + Endlos Endlos, twee nummers die met de andere nummers op kant B eigenlijk een suite vormen. De melodie uit het titelnummer wordt hier weer op een andere manier aangewend. Dromerig met een klassiek-achtige sfeer (vandaar de referentie naar Franz Schubert). Met het korte Endlos Endlos wordt weer aangesloten bij het eerste nummer van kant A en is de cirkel weer rond.

Zoals gezegd is er ook een Engelse versie ('Trans-Europe Express') en ook van het in 2009 verschenen Der Katalog is een Engelse versie (The Catalogue). Dit zijn boxen met geremasterde versies van de acht albums die verschenen zijn tussen 1974 en 2003. Hopelijk komt er ook ooit nog eens een box met remasters van de eerste drie albums uit de periode 1970-1973. Deze zijn namelijk nog nooit officieel op CD uitgekomen.

© 2015 TTZL

Officiële website: Kraftwerk
Wikipedia DE: Kraftwerk
Wikipedia EN: Kraftwerk

Wikipedia NL: Kraftwerk

YouTube: Europa Endlos
YouTube: Spiegelsaal

YouTube: Schaufensterpuppen
YouTube: Trans Europa Express + Metall Auf Metall + Abzug

YouTube: Franz Schubert + Endlos Endlos

YouTube: Trans-Europe Express [album - English version]

#114: Dusty Springfield - The Silver Collection (1988)

Op 2 maart 1999 overleed één van de beste zangeressen die Engeland ooit heeft gehad: Dusty Springfield (geboren op 16 april 1939 als Mary O'Brien).

Ze begon haar professionele carrière in The Lana Sisters gevolgd door The Springfields met o.a. haar broer Tom. Dusty was echter ontevreden met de lichte, cabaret-achtige richting en ging eind 1963 solo. 

Haar eerste single was I Only Want To Be With You en werd gevolgd door singles als Stay Awhile, Wishin' And Hopin', Anyone Who Had A Heart en het magistrale I Just Don't Know What To Do With Myself.

Haar grote waardering voor zangeressen als Aretha Franklin en Martha Reeves en zwarte muziek in het algemeen kon ze kwijt in Motown-covers en haar UK TV-show. Hierin liet ze het Engelse publiek kennis maken met The Temptations, The Supremes, The Miracles and Stevie Wonder. Haar betrokkenheid bij de zwarte zaak was zo groot dat zij zelfs een tournee in 1964 in Zuid-Afrika afbrak toen zij tegen de afspraken in moest optreden voor een zaal met alleen blanken.

Ze ging zich geleidelijk aan ook wagen aan steeds serieuzer werk als covers van Pino Donaggio's Io Che Non Vivo (Senza Te) als You Don't Have To Say You Love Me en Jacques Brel's Ne Me Quitte Pas als If You Go Away. Ook nummers als The Look Of Love (soundtrack van de James Bond parodie Casino Royale uit 1967) en Son Of A Preacher Man (van haar album Dusty In Memphis) geven duidelijk aan waar haar muzikale voorkeuren lagen. 

Tegenover deze succesvolle carrière staat een getroubleerd privéleven. Problemen met alcohol en drugs alsook met haar seksuele geaardheid en de publieke nieuwsgierigheid daaromtrent. Daarnaast was ze zeer onzeker, zelfs over capaciteiten als zangeres. Die onzekerheid zorgde er misschien wel voor dat ze mijn favoriete nummer, I Close My Eyes And Count To Ten, zo geweldig intens zingt. De vrouw die maar niet kan geloven dat haar partner echt van haar is en bij haar blijft... Ze zingt er niet over, ze is het!

Er zijn veel verzamelalbums van Dusty Springfield en er zijn mooie carrière-overzichten, maar als je op zoek bent naar een enkele disc is The Silver Collection voor wat betreft de periode 1963-1970 wel een van de beste.

© 2015 TTZL

Officiële website: Dusty Springfield
Fan website: Dusty Springfield
Fan website: Dusty Springfield

Wikipedia EN: Dusty Springfield
Wikipedia NL: Dusty Springfield

YouTube: I Only Want To Be With You
YouTube: Stay Awhile

YouTube: Wishin' And Hopin'
YouTube: Anyone Who Had A Heart

YouTube: I Just Don't Know What To Do With Myself

YouTube: You Don't Have To Say You Love Me

YouTube: If You Go Away

YouTube: The Look Of Love

YouTube: Son Of A Preacher Man

YouTube: I Close My Eyes And Count To Ten

YouTube: Io Che Non Vivo (Senza Te) [door Pino Donaggio]

YouTube: Ne Me Quitte Pas [door Jacques Brel]

#113: Santana - Santana (1969)

De Amerikaanse band Chicago (toen nog Chicago Transit Authority geheten) was uitgenodigd om te spelen op de Woodstock Music & Art Fair in augustus 1969. Hun promoter Bill Graham heeft dit verhinderd door te schuiven met hun concertdata zodat hij Santana - ook uit zijn stal - op Woodstock kon laten spelen. De reden was dat later die maand haar debuutalbum zou uitbrengen: Santana.

Overigens was Bill Graham, de man achter de legendarische Winterland en The Fillmore concert- tempels, niet onverdeeld positief over Woodstock en de invloed van het festival:

A bunch of years ago a couple of geniuses put on something called Woodstock Festival. It was a tragedy. Groups recognized that they could go into larger cattle markets, play less time and make more dollars. What they've done is to destroy the rock industry. [NME, April 1971]

Santana maakte om twee uur 's middags een verpletterende indruk op het festival en was één van de revelaties van Woodstock. Als je Soul Sacrifice ziet en hoort begrijp je waarom.

De eerste single Jin-Go-Lo-Ba is een cover van de Nigeriaanse percussionist Babatunde Olatunji. Hij speelde Jin-Go-Lo-Ba op zijn album Drums Of Passion uit 1959. Het nummer werd echter in de Verenigde Staten nog niet meteen een dikke hit. In Nederland overigens wel, het nummer kwam tot de vierde plek. Het is een voornamelijk instrumentale track waarin de rock-, latin- en blues-invoeden samensmelten. Iets wat het handelsmerk van Santana zou worden. Op YouTube staat een aardig filmpje waarin Carlos Santana met Grateful Dead drummer Mickey Hart praat over Babatunde Olatunji.

De tweede single is een vocale track en zou de doorbraak in de VS betekenen. Het trok in zijn kielzog het album mee naar de hoogste regionen. Dat nummer, Evil Ways, is net als Jin-Go-Lo-Ba een cover. Het nummer is geschreven door gitarist Clarence "Sonny" Henry en werd voor het eerst op de plaat gezet door Willie Bobo. Zijn versie van Evil Ways mag er ook zijn.

Andere vocale tracks op het album zijn Shades Of Time, Persuasion en You Just Don't Care waarbij ook de prachtige rauwe vocalen van Gregg Rolie opvallen.

De andere vier nummers van het album zijn instrumentaal. Opener Waiting zuigt je met zijn percussie-intro direct in het album en bouwt op naar een explosieve climax inclusief gierende gitaarsolo. Savor bouwt hierop voort en Treat is dan weer het rustpuntje van het album. Afsluiter is het welbekende en magistrale Soul Sacrifice. Naast percussie en gitaar dit keer ook een hoofdrol voor de toetsen. 

In 2003 plaatste Rolling Stone magazine het album op plaats 149 in zijn "500 Greatest Albums Of All Time" lijst. Dit is naar mijn bescheiden mening volledig terecht!

© 2015 TTZL

Officiële website: Santana

Wikipedia EN: Santana
Wikipedia NL: Santana

YouTube: Soul Sacrifice [clip: Woodstock Festival]
YouTube: Waiting

YouTube: Evil Ways

YouTube: Shades Of Time
YouTube: Savor
YouTube: Jin-Go-Lo-Ba
YouTube: Persuasion
YouTube: Treat
YouTube: You Just Don't Care
YouTube: Soul Sacrifice
YouTube: Evil Ways [Willie Bobo]

#112: David Bowie - Nothing Has Changed (2014) / Sue (Or In A Season Of Crime) (2014)

In november kwam er naast een nieuwe single ook een nieuw verzamelalbum uit van David Bowie. Op zich is daar niet zo veel bijzonders aan, daar zijn er immers al enkele tientallen van. En als je al redelijk wat reguliere albums hebt van een artiest dan voegt een verzamelalbum meestal weinig toe.

Nothing Has Changed is echter wel degelijk interessant omdat van heel veel nummers de 'radio edit', 'single version' of een specifieke mix is gekozen. Dat maakt dit album interessant voor zowel de trouwe fan als voor iemand die alleen maar een goede verzamelplaat van David Bowie wil hebben.

Zoals tegenwoordig gebruikelijk komt het album in een aantal versies uit. Er is de reguliere 2CD-versie waarop de hits in chronologische volgorde staan. Dan is er de gelimiteerde 3CD-versie waarop een omgekeerde chronologische volgorde wordt gehanteerd. Op de 2LP-versie staan de nummers chronologisch door elkaar, net als op de 1CD-versie (die alleen in Japan, Mexico en Argentinië zal verschijnen). De versies hebben ook hun eigen hoes foto (zie hiernaast van boven naar beneden de 3CD/1CD, 2CD, 2LP en 10" single).

De 3CD-versie start met het nieuwe nummer Sue (Or In A Season Of Crime) waarop David Bowie wordt ondersteund door het Maria Schneider Orchestra, een Amerikaanse big band. Het nummer heeft ook een apart jaren vijftig 'swing' gevoel en heeft een paar draaibeurten nodig voor het zijn charme vrijgeeft. Dat laatste geldt nog meer voor de B-kant van de 10" single (welke niet op de CD's staat), 'Tis a Pity She Was a Whore, waarop de big band elementen de strijd aangaan met electronische accenten à la Little Wonder.

Het moet gezegd dat de omgekeerde chronologische volgorde van de 3CD goed werkt. De recente werken als The Stars (Are Out Tonight) of The Heart's Filthy Lesson zullen bij de meeste mensen (nog) niet echt in het geheugen gegrift zitten. Vanaf de tweede CD beginnen dan de bekende nummers als This Is Not America, Let's Dance, "Heroes" en Golden Years langs te komen.

Op de 3e CD gaan we vervolgens via Fame en Ziggy Stardust naar Space Oddity en de allervroegste singles uit de midden jaren zestig: Can't Help Thinking About Me (als David Bowie with The Lower Third), You've Got A Habit Of Leaving (als Davy Jones & The Lower Third) en Liza Jane (als Davie Jones & The King Bees).

Nothing Has Changed is een geweldig klinkend (geremasterd) overzicht van de singles van David Bowie waarbij de 3-CD versie mijn voorkeur heeft vanwege de compleetheid en de verrassend goed werkende omgekeerde chronologische volgorde. De single (als 10" inch of download) werkt als een lekker toetje.

© 2014 TTZL

Officiële website: David Bowie

Wikipedia EN: David Bowie
Wikipedia NL: David Bowie

Youtube: Sue (Or In A Season Of Crime)

Youtube: 'Tis a Pity She Was a Whore

Youtube: Little Wonder
Youtube: The Stars (Are Out Tonight)
Youtube: The Heart's Filthy Lesson
Youtube: This Is Not America
Youtube: Let's Dance
Youtube: "Heroes"
Youtube: Golden Years
Youtube: Fame
Youtube: Ziggy Stardust
Youtube: Space Oddity
Youtube: Can't Help Thinking About Me
Youtube: You've Got A Habit Of Leaving
Youtube: Liza Jane

#111: Mary - Hij Was Maar 'N Neger! (1965)

Eergisteren bezochten we de nieuwe voorstelling van Freek de Jonge ('Als Je Me Nu Nog Niet Kent') en natuurlijk meed hij de Zwarte Pieten-discussie niet. Hij koos echter een inventieve invalshoek met het kijken naar het verleden met de normen en waarden van nu. Hij deed dit onder andere door te worstelen met de taal als hij het had over een over een "neg... euh... zwa... euh... carribean european". 

Het deed me denken aan de reacties op YouTube en andere websites op het kerstnummer Hij Was Maar Een Neger van Mary Servaes, alias de Zangeres Zonder Naam (overigens uitgebracht onder de artiestennaam Mary).

Nou is de muziek van de Zangeres Zonder Naam niet iets dat mij kan boeien, maar de impact van dit nummer boeit me wel. Het nummer uit 1965, met een tekst van Johnny Hoes, roept heftige reacties op van mensen die Mary en Johnny verdenken van onverholen racisme. 

Door de tekst in het refrein worden ze waarschijnlijk op het verkeerde been gezet en zijn daardoor zo uit hun evenwicht dat ze de boodschap uit de coupletten niet meer tot zich kunnen (of willen) nemen. Als je goed luistert hoor je echter een felle aanklacht tégen racisme. 

't Liep tegen Kerstmis, hij zocht in de stad
Of iemand voor hem soms een kamer nog had
Maar waar hij ook kwam, even keek men hem aan
Dan schudde men 'nee', en dan kon-ie weer gaan

Hij was maar 'n neger, zo'n zwarte
Zoiets haal je niet in je huis
Omdat je 't noodlot dan tartte
Want die zwarten zijn immers niet pluis

Hij zag door de ramen de kerstbomen staan
Met glinst'rende bellen en lichtjes eraan
Hij hoorde gezang, ozo vroom en devoot
Terwijl men voor hem alle deuren goed sloot

Hij was maar 'n neger, zo'n zwarte
Zoiets haal je niet in je huis
Omdat je 't noodlot dan tartte
Want die zwarten zijn immers niet pluis

In 't kerkje dat noodde, daar knielde hij neer
Bij 't ruw-houten kribje, van ons Lieve Heer
Toen vroeg-ie zich af of dat kindje zo klein
Alleen maar voor blanken geboren zou zijn

Hij was maar 'n neger, zo'n zwarte
Zoiets haal je niet in je huis
Omdat je 't noodlot dan tartte
Want die zwarten zijn immers niet pluis

Het is toch opmerkelijk dat door de verandering van de lading van woorden vijftig jaar later voor sommigen de betekenis van een lied 180 graden is gedraaid.

Dit is trouwens niet het enige protestlied dat Mary Servaes heeft gemaakt. In 1969 maakte ze het anti-oorlogslied De Soldatenmoeder, op een tekst van Lucebert, over de Vietnam-oorlog. En in 1997 schreef ze Luister Anita als protest tegen Anita Bryant, de Amerikaanse anti-homo activiste. Haar status als "Moeder Aller Homo's" werd hiermee definitief gevestigd.

Ik wens iedereen een fijne Kerst!

© 2014 TTZL

Officiële website: 
Wikipedia NL: Zangeres Zonder Naam

YouTube: Hij Was Maar Een Neger

YouTube: De Soldatenmoeder

YouTube: Luister Anita

#110: The Rutles - The Rutles (1978)

Op 21 januari 1959 ontmoetten Ron Nasty en Dirk McQuickly elkaar op 43 Egg Lane in Liverpool. Al snel zou ook gitarist Stig O'Hara zich aansluiten, maar het zou nog twee jaar duren voordat ze hun vaste drummer vonden, Barrington Womble, die zich Barry Wom zou gaan noemen. Hun manager stuurde ze naar Hamburg om ervaring op te doen en na hun terugkomst in Liverpool namen ze in 1962 hun eerste single ("Number One") op en in 1963 hun eerste LP (Meet The Rutles"). 

Een stroom van hits was het gevolg ("Rut Me Do", "Twist And Rut" en Please Rut Me") en Rutlemania brak los. In 1964 braken ze ook door in Amerika. Een uitspraak in 1966 in een interview ("The Rutles are bigger than God") bereigde nog even hun carrière, maar ze zouden populair blijven tot aan hun laatste album "Shabby Road".

Waarschijnlijk doet bovenstaande je denken aan een andere bekende groep uit Liverpool. Dat klopt. The Beatles-parodie The Rutles verscheen voor het eerst in 1975 in een korte sketch in de BBC TV-show Rutland Weekend Television van Monty Python-lid Eric Idle. 

In 1978 verscheen een mockumentary voor televisie, The Rutles: All You Need Is Cash, die zeer succesvol was. Naast Eric Idle was met name Neil Innes (ex-Bonzo Dog Doo-Dah Band) als componist van de Beatles-pastiches. 

De soundtrack van de film werd ook op LP uitgebracht (bovenste afbeelding) en hierop staan nummers die de verschillende carrière-fasen van The Beatles perfect oproepen zonder kopieën te zijn. Duidelijk te horen is dat Neil Innes het Beatles-geluid begrijpt.

Nummers als Goose-Step Mama en Number One klinken echt als de vroege Beatles. En ook het visuele aspect is prima verzorgd in bijvoorbeeld Hold My Hand. Maar ook latere periodes worden geweldig getroffen in nummers als Ouch!, Good Times Roll, Piggy In The Middle en Another Day. Een leuk gezelschapsspel is om te kijken wie het eerst het originele Beatles-nummer weet te noemen...

Na een eerdere heruitgave in 1990 (middelste afbeelding) zijn in 2007 (onderste afbeelding) is het album The Rutles weer verkrijgbaar geworden in een opgepoetste versie (net als de film en Archaeology). Gelukkig maar, want anders hadden we dingen als Get Up And Go voortaan moeten missen!

© 2014 TTZL

Officiële website: The Rutles
Wikipedia EN: The Rutles

Wikipedia NL: The Rutles

YouTube: Goose-Step Mama

YouTube: Number One

YouTube: Hold My Hand

YouTube: Ouch!

YouTube: Good Times Roll

YouTube: Piggy In The Middle

YouTube: Another Day

YouTube: Get Up And Go

YouTube: The Rutles - All You Need Is Cash [film]

#109: Pink Floyd - The Endless River (2014)

We've certainly an unspoken understanding
Ah, but there's a lot of things unsaid as well
We shout and argue and fight, and work it on out

Met bovenstaande gesproken tekst start het album The Endless River van Pink Floyd dat vorige maand uitkwam. Het is voornamelijk een instrumentaal album, alleen het laatste nummer (Louder Than Words) kent tekst, maar daarover later meer.

Het album is gebaseerd op sessies die gespeeld zijn ten tijde van het laatste studio-album The Division Bell uit 1993. David Gilmour, Nick Mason en Rick Wright hebben tijdens de opnames van dit album voor het eerst sinds de sessies voor Wish You Were Here uit 1975 een aantal improvatiesessies gehouden. Daaruit ontstond The Division Bell, maar er waren nog veel meer opnamen en in 2013 hebben David en Nick die opnamen als basis genomen voor dit nieuwe album. 

De muziek verwijst niet alleen naar de The Division Bell-periode, maar er zijn ook verwijzingen te horen naar de tijden van Syd Barrett en Roger Waters. Maar bovenal is het album een eerbetoon aan de stille kracht van Pink Floyd, toetsenist Rick Wright die in 2008 overleed. Zijn keyboardpartijen domineren dit album en tonen maar weer eens aan hoe bepalend hij was voor het Pink Floyd-geluid.

Als een ouderwetse dubbel-LP is dit album opgedeeld in vier kanten (ook op CD, DVD en Blu-ray Disc). Op Side 1 staan drie nummers en de eerste track begint heel kalm. Daarna wordt het wat luider met een prominente gitaarpartij, maar nog wel in een kalm tempo. Side 1 sluit daarna weer rustig af. De Pink Floyd-periode 1986-1995 dient hier voornamelijk als referentiekader.

Op Side 2 wordt het wat luider en meer uptempo en de er zitten aardig wat elementen in van de jaren zeventig Floyd. 

Op Side 3 vliegt het alle kanten op met een vleugje The Wall in Allons-y 1 en een snuifje vroegste Floyd in Autumn '68. In dat laatste nummer horen Rick Wright spelen op het orgel van The Royal Albert Hall. Pink Floyd trad daar op en werd na afloop verzocht om nooit meer terug te keren. De groep namelijk had het drumstel vastgespijkerd aan het antieke houten podium... 
Side 3 sluit af met de track Talkin' Hawkin' waarin de Britse natuurkundige, kosmoloog en wiskundige Stephen Hawking via zijn spraakcomputer een bijdrage levert.

De eerste drie nummers op Side 4 zijn weer in de stijl van Side 1 en zijn een opmaat voor de afsluiter Louder Than Words. De tekst beschrijft de onderlinge verhoudingen in de groep en hoe dat uiteindelijk leidde tot prachtige resultaten en sluit mooi aan op de gesproken tekst in het eerste nummer:

We bitch and we fight
Diss each other on sight
But this thing we do
These times together
Rain or shine or stormy weather
This thing we do
(...)
It's louder than words
This thing that we do
Louder than words
The way it unfurls
It's louder than words
The sum of our parts
The beat of our hearts
Is louder than words
Louder than words

Er waren critici die verwacht hadden dat Pink Floyd zou eindigen in een 'Big Bang' en waren daarom niet erg lovend over dit album. Op mij komt het eerder passend over dat Nick Mason en David Gilmour met dit album zowel Pink Floyd als Rick Wright de rivier Styx over zetten op een kalme, haast serene wijze. Bij iedere draaibeurt wordt het album beter en betekenisvoller.

The Endless River is zoals tegenwoordig gebruikelijk in een overvloed aan verschijningsvormen verkrijgbaar: 2LP, CD, deluxe CD+DVD, deluxe CD+BD, album download, deluxe album download. Bij de deluxe edities zit een 5.1 surround sound versie, hardcover boekje en foto's.

© 2014 TTZL

Officiële website: Pink Floyd

Wikipedia EN: Pink Floyd
Wikipedia NL: Pink Floyd

YouTube: The Endless River (side 1) *
YouTube: The Endless River (side 2)
YouTube: The Endless River (side 3)
YouTube: The Endless River (side 4)
YouTube: Louder Than Words (video)

* als je niets doet gaat YouTube vanzelf verder met 'Side 2' enz.