Redbone was de eerste groep met leden van (deels) Indiaanse afkomst (of 'native americans' zoals het tegenwoordig genoemd wordt) die een nummer één hit scoorden. Dit deden ze echter niet thuis in de Verenigde Staten maar in Nederland!
De groep werd in 1969 opgericht en scoorde hun eerste hit met Maggie (#15 in de Top 40). Het daaropvolgende nummer deed net nog iets beter en is ook veel bekender gebleven. The Witch Queen Of New Orleans is één van de twee nummers van Redbone die nog wel eens opduiken in de Top 2000.
Na het vierde album, waarvan Fais-Do een hit werd, wilde de groep een nummer opnemen met een politieke lading. Het zou refereren aan zowel de "Wounded Knee Massacre" als het "Wounded Knee Incident". Het eerste betreft de slachting van 300 indianen in 1890 door het Amerikaanse leger bij het plaatsje Wounded Knee. Het tweede refereert aan de bezetting van Wounded Knee in 1973 door het AIM (American Indian Movement) als protest tegen de slechte behandeling van 'native americans' door de Amerikaanse overheid.
De platenmaatschappij van Redbone wilde We Were All Wounded At Wounded Knee vanwege de politieke gevoeligheid echter niet opnemen en de band heeft het toen zelf betaald. Als geste perste de maatschappij wel 500 exemplaren van de single en daarmee is de groep richting Europa gegaan.
In Nederland pikten de radiostations het nummer meteen op. Het stond in Nederland vijf weken op nummer één in de Top 40 en ook in de rest van Europa werd het een grote hit. Desondanks is het in de VS een onbekend nummer gebleven omdat de platenmaatschappij bleef weigeren het toe te voegen aan het bestaande album. Het nummer werd zelfs niet opgenomen op 'Greatest Hits'-albums.
Na deze monsterhit scoorde Redbone (dat overigens 'halfbloed' betekent) nog hits met onder andere Wovoka, One More Time en het nummer dat hun grootste succes in de VS zou worden, Come And Get Your Love. Dit nummer stond afgelopen jaar weer volop in de belangstelling doordat het werd gebruikt in de soundtrack van de hitfilm Guardians Of The Galaxy.
© 2015 TTZL
De Sex Pistols (zie ook #62) waren de eerste Britse punkband, maar The Clash belichaamde het beste waar punk voor stond. Nihilisme was troef bij de Pistols, maar The Clash was gepassioneerd idealistisch, gebaseerd op een groot gevoel voor rechtvaardigheid en een linkse politieke ideologie.
Geïnspireerd door de rellen bij het Notting Hill Carnival in 1976 schreven ze hun debuutsingle die in maart 1977 zou verschijnen. Temidden van alle economische ellende in het Verenigd Koninkrijk van de late jaren zeventig roerde de zwarte jeugd zich. The Clash verbaasde zich erover dat de blanke jeugd, die het ook moeilijk had met massawerkloosheid, zich zo lethargisch bleef opstellen en riep hen in White Riot op zich ook teweer te stellen. Het is een explosie van energie die minder dan twee minuten duurt en doet denken aan de vroege Ramones.
Het debuutalbum The Clash dat een maand later uitkwam opent met Janie Jones, een nummer over een beroemde Londense bordeelhouder. In dit nummer is al direct te horen dat The Clash meer muzikale inhoud had dan de meeste rechtoe-rechtaan punkbands. De nummers zijn melodieuzer, beter uitgewerkt en gewoon goede composities. Daarnaast gebruiken ze invloeden uit de reggae, dub en rockabilly. Dat is met name goed te horen op hun latere albums, maar de eerste aanzetten zijn hier al aanwezig.
Nummers als I'm So Bored With The USA, Career Opportunities en London's Burning hebben ervoor gezorgd dat het debuutalbum van The Clash inmiddels een echte klassieker is. Daarnaast tonen tracks als Garageland, 48 Hours, Protex Blue en What's My Name al de veelzijdigheid van The Clash aan.
In de vroege dagen van de punk waren er nog niet zo veel punkplaten beschikbaar die in de punkclubs gedraaid konden worden. Daarom zochten de DJ's hun toevlucht tot de muziek van de ontevreden zwarte jongeren: reggae. En dan met name de hardere dub. Dit sloeg aan en zo ontstond de link tussen punk en reggae.
The Clash's cover van Police & Thieves van Junior Murvin paste dan ook prima in dat plaatje. Als je naar het origineel luistert wordt duidelijk dat The Clash het nummer geheel naar hun hand hebben gezet zonder de boodschap te veranderen.
The Clash zou een aantal jaar "the only band that mattered" zijn. Het feit dat hun laatste album in 1985 verscheen, maar dat ze desondanks verre van vergeten zijn is hiervan het levende bewijs.
© 2015 TTZL
In blog #3 heb ik al eens een album van de Amerikaanse avant-garde groep The Residents besproken. Dit keer wil ik het hebben over Eskimo, één van de meest bijzondere producties uit hun oeuvre dat inmiddels zo'n 150 studio-albums, live-albums, singles & EP's, DVD's en multimediaprojecten beslaat.
De eerste vraag die opkomt bij een eerste beluistering is wellicht: is dit muziek? Afhankelijk van de gebruikte definitie kan het antwoord 'ja' of 'nee' zijn.
Als muziek een kunstvorm is waarbij klanken (van bijvoorbeeld muziekinstrumenten of de menselijke stem) bewust worden voortgebracht in een bepaalde tijdsduur, dan is dit muziek. De meeste mensen zullen dit echter anders zien (of horen). Misschien doen we er beter aan het te beschouwen als een 'klankhoorspel'.
Eskimo is een collage van geluidseffecten, muziekinstrumenten en stemmen die een fantasietaal zingen die de taal van de Inuit moet nabootsen. De beschrijvende teksten bij de nummers van het album geven houvast inzake de vertelde verhalen.
Het originele album verscheen in 1979 op LP (en later natuurlijk op CD), maar in 2002 verscheen een versie op DVD in 5.1 surround sound, met begeleidende tekeningen en de beschrijvende teksten in beeld. Dit is de definitieve versie van Eskimo.
In The Walrus Hunt horen we de Eskimo-mannen op jacht gaan naar een walrus. Het daaropvolgende Birth beschrijft een bevalling en de daarbij behorende Eskimo-rituelen.
In Arctic Hysteria raakt een vrouw hysterisch als gevolg van het constante donker en de arctische omstandigheden en zorgen de dorpelingen ervoor dat ze weer bij zinnen komt. In The Angry Angakok blokkeert kruiend ijs de walvisvangst van de dorpelingen. De 'angakok' (een soort medicijnman) wordt gezien als degene die daar iets aan kan doen en één van de jagers gaat de confrontatie aan.
A Spirit Steals A Child vertelt het verhaal van een per ongeluk alleen gelaten Eskimo-kind dat wordt ontvoert door een geest en daarop volgende reddingsactie van de dorpelingen. In The Festival Of Death tenslotte wordt verhaalt over het festival dat het eind aankondigt van de zes maanden durende winterduisternis.
Dit is geen makkelijke kost. Eskimo beluisteren (en tegenwoordig bekijken op DVD) vergt inspanning van de luisteraar en een 'open geest'. De eerste keer dat ik Eskimo hoorde was ik een jaar of 15. Ik had The Residents net ontdekt en deed vreselijk mijn best om de vreemde muziek op eerste vijf albums te snappen. Eskimo ging nog een stap verder en ik vond het niet mooi en ik begreep er niets van.
Vele jaren en draaibeurten later gaat het er niet meer om of de klankwereld van Eskimo 'mooi' of 'niet mooi' is. Fascinerend is wat mij betreft het woord dat hoort bij The Residents' Eskimo-wereld.
© 2015 TTZL
Wat de Sex Pistols (zie ook #62) waren voor Engeland, dat waren de Dead Kennedys voor Amerika. Op handen gedragen door ontevreden jongeren en alternatievelingen en gevreesd door het 'establishment'.
De groep werd opgericht in 1978 en begon direct veel op te treden. Dit werd nogal bemoeilijkt door de groepsnaam die veel beroering wekte. Ze traden in het begin op onder pseudoniemen als The DK's, The Sharks, The Creamsicles of The Pink Twinkies. De band zelf gaf aan dat de bandnaam niet bedoeld was om de familie Kennedy te beledigen maar gezien moest worden als een verwijzing naar het einde van de 'Amerikaanse Droom'.
In juni 1979 komt de eerste single uit, Califonia Über Alles, die gericht is tegen de toenmalige gouverneur van California, Jerry Brown. De tekst is geschreven vanuit zijn perspectief en verhaalt over een 'hippie-fascistische visie' van Amerika. Met tekstuele referenties aan William Shakespeare's 'Julius Ceasar' en George Orwell's '1984' en muzikale injecties van surf, rockabilly, psychedeliche & garage rock en spaghettiwesternmuziek bleek al snel dat dit een bijzonder gezelschap was. Het nummer slaat aan in bepaaalde kringen en wordt opnieuw opgenomen voor het debuutalbum Fresh Fruit For Rotting Vegetables.
Van 1978 tot 1999 organiseerde het magazine Bay Area Music een gelijknamige 'awards show' voor de Californische muziekscene (van de grote platenmaatschappijen). Voor de editie van maart 1980 vonden de organisatoren van de Bay Area Music Awards het een goed idee om wat "new wave credibility" aan hun show toe te voegen. De Dead Kennedys werden uitgenodigd om hun undergroundhit California Über Alles te komen spelen (hun enige plaat tot dan toe). Tijdens de repetities speelden ze dit nummer, maar tijdens het optreden stopte zanger Jello Biafra na een paar seconden het nummer en zei: "Hold it! We've gotta prove that we're adults now.
We're not a punk rock band, we're a new wave band."
De band, die allemaal een wit shirt met een 'S' erop droegen, haalden daarop een zwarte stropdas van hun rug zodat de 'S' een '$' werd. Daarna zetten ze het speciaal voor de gelegenheid geschreven nummer Pull My Strings in dat een satirische aanval is op de populaire muziekindustrie. Luister en lees mee met de tekst en je zult begrijpen dat de organisatoren achteraf het niet meer zo'n goed idee vonden...
De tweede single is Holiday In Cambodia en hierin wordt de stereotypische, verwende Amerikaanse student tegenover het Cambodja van de Rode Khmer gezet. Ook van dit nummer wordt een nieuwe versie opgenomen voor het debuutalbum.
Het album staat verder vol met nummers die inmiddels Dead Kennedys-klassiekers zijn. Kill The Poor, Let's Lynch The Landlord en Your Emotions zijn snelle punksongs waarin de maatschappijkritische teksten goed tot hun recht komen.
Het muzikale avontuur is goed te horen in onder andere Drug Me en Chemical Warfare (met een walsje op ongeveer 2:00) en ook in de ironische afsluiter, de Elvis Presley-cover Viva Lag Vegas.
De 14 tracks op het album duren bij elkaar nog geen 35 minuten, maar hebben een impact die tot op de dag van vandaag voelbaar is. Groepen als Bad Religion, Rage Against The Machine, Faith No More en Green Day zijn allemaal schatplichtig aan de Dead Kennedys.
Het album is als '25th Anniversary Edition' verkrijgbaar met een bonus-DVD met daarop een documentaire die de tijd behandeld van de oprichting tot en met het maken van dit album.
© 2015 TTZL
Voordat Björk in 1993 een succesvolle solo-carrière lanceerde had ze al een album (1977) gemaakt als kindsterretje, zat ze in punkband Tappi Tíkarrass (1981-83) en post-punkband Kukl (1983-86) voordat ze The Sugarcubes (1986-92) mede-oprichtte.
Grofweg zijn er twee soorten mensen te onderscheiden. Degenen die de kriebels krijgen van de stem en de muziek van Björk en degenen die er mateloos door worden geboeid. Ik hoor zelf tot de laatste groep, maar ik kan me wel voorstellen dat er mensen zijn die bij de eerste groep horen. Dezelfde tweedeling zal ook wel van toepassing zijn op de muziek van The Sugarcubes.
Met die groep maakte ze in 1988 het debuutalbum Life's Too Good dat insloeg als een bom, mede doordat de legendarische BBC DJ John Peel het nummer Birthday grijs draaide. Het is een lyrische song waarin Björk alle vocale registers opengooit op een manier die haar latere solowerk zou karakteriseren.
De twee nummers vóór Birthday op het album Life's Too Good zijn Traitor en Motorcrash. Beide nummers zijn meer uptempo, maar het eerste nummer begint bedrieglijk zacht voor het losbarst (pas op!). In de tracks horen we ook de vocalen van Einar Örn Benediktsson die meer weghebben van melodisch praten dan van zingen, maar op een vreemde manier perfect in het plaatje passen. Ook blijkt hier al dat de teksten grote thema's adresseren, maar tegelijkertijd behoorlijk abstract en associatief zijn.
Birthday blijkt het startsein van een trits sterke nummers. Delicious Demon heeft een prettig springerig ritme en de contrasterende vocalen van Einar en Björk werken hier bijzonder goed samen. Daarna volgt Mama wat weer rustiger is en vooral opvalt door de prachtige, aparte vocale melodieën.
Cold Sweat is een krachtige poprock-achtige song met een hoofdrol voor de stuwende bas en drums (en de clip is al net zo vervreemdend als de tekst). Na het hoekige Blue Eyed Pop volgt het misschien wel meest volwassen nummer van het album, het agnostisch aandoende Deus.
Drie tracks sluiten daarna het album af. Sick For Toys kent een inmiddels vertrouwd klankbeeld. Daarna volgt echter F***cking In Rhythm & Sorrow waar ineens iets van een countrygeluid te horen is dan weer gevolgd door de experimentele, in het IJslands gezongen 'hidden track' Take Some Petrol Darling.
Life's Too Good van The Sugarcubes is één van de sterkste debuutalbums die ik ken. De drie nummers die ze van dat album live speelden in het programma Firma Onrust van de VPRO geven dat nog maar eens aan.
© 2015 TTZL
Kraftwerk, de Duitse pioniers van de elektronische muziek, hebben van 16-23 januari 2015 bezit genomen van Paradiso in Amsterdam. Op acht avonden spelen ze integraal hun acht albums die verschenen zijn tussen 1974 en 2003 (de drie albums van daarvoor worden buiten beschouwing gelaten). Het zijn concerten in de zogenaamde 3D-concertserie (kijk hier voor een impressie).
Het is onmogelijk om de invloed van Kraftwerk op de popmuziek te overschatten. David Bowie, Soft Cell, Depeche Mode, Gary Numan, Ultravox, Orchestral Manoeuvres In The Dark, The Human League en vele anderen zijn schatplichtig aan Kraftwerk. Maar ook veel funk-, hip hop- en rap-artiesten gebruik(t)en samples van Kraftwerk.
De albums van Kraftwerk hebben allemaal een eigen karakter en thematiek, maar zijn tegelijkertijd allemaal onmiskenbaar Kraftwerk. Voor iemand die ze niet kent is Trans Europa Express volgens mij de beste kennismaking. Dit album heeft alles wat Kraftwerk tot Kraftwerk maakt.
Kant A start met Europa Endlos, een lyrische en melancholieke melodie en een tekst waarin één van de twee thema's van het album vormt krijgt: de lofzang op Europa. Het andere thema is de spanning tussen realiteit en illusie. Dit thema komt nar voren in de twee andere tracks van kant A. Spiegelsaal is traag en wat experimenteler van aard dan het begin van het album. Schaufensterpuppen is dan weer 'uptempo' en laat voor het eerst een dansbaar ritme horen wat op latere albums verder uitgebouwd zou worden.
De Kraftwerk-albums zijn zowel in een Duitstalige als een Engelstalige versie verkrijgbaar. In nummers als Spiegelsaal en Schaufensterpuppen blijkt echter dat de Duitse versie krachtiger is door het gebruik van de moedertaal van de heren.
De eerste drie nummers van kant B vormen één geheel. Trans Europa Express + Metall Auf Metall + Abzug vloeien in elkaar over en vormen met hun gedeelde 'treinritme' ook echt een eenheid. Hypnotiserend als het ritme van een trein die over de rails rijdt is dit een bijna 12 minuten durende virtuele rit met de TEE.
Het album wordt afgesloten met Franz Schubert + Endlos Endlos, twee nummers die met de andere nummers op kant B eigenlijk een suite vormen. De melodie uit het titelnummer wordt hier weer op een andere manier aangewend. Dromerig met een klassiek-achtige sfeer (vandaar de referentie naar Franz Schubert). Met het korte Endlos Endlos wordt weer aangesloten bij het eerste nummer van kant A en is de cirkel weer rond.
Zoals gezegd is er ook een Engelse versie ('Trans-Europe Express') en ook van het in 2009 verschenen Der Katalog is een Engelse versie (The Catalogue). Dit zijn boxen met geremasterde versies van de acht albums die verschenen zijn tussen 1974 en 2003. Hopelijk komt er ook ooit nog eens een box met remasters van de eerste drie albums uit de periode 1970-1973. Deze zijn namelijk nog nooit officieel op CD uitgekomen.
© 2015 TTZL
Op 2 maart 1999 overleed één van de beste zangeressen die Engeland ooit heeft gehad: Dusty Springfield (geboren op 16 april 1939 als Mary O'Brien).
Ze begon haar professionele carrière in The Lana Sisters gevolgd door The Springfields met o.a. haar broer Tom. Dusty was echter ontevreden met de lichte, cabaret-achtige richting en ging eind 1963 solo.
Haar eerste single was I Only Want To Be With You en werd gevolgd door singles als Stay Awhile, Wishin' And Hopin', Anyone Who Had A Heart en het magistrale I Just Don't Know What To Do With Myself.
Haar grote waardering voor zangeressen als Aretha Franklin en Martha Reeves en zwarte muziek in het algemeen kon ze kwijt in Motown-covers en haar UK TV-show. Hierin liet ze het Engelse publiek kennis maken met The Temptations, The Supremes, The Miracles and Stevie Wonder. Haar betrokkenheid bij de zwarte zaak was zo groot dat zij zelfs een tournee in 1964 in Zuid-Afrika afbrak toen zij tegen de afspraken in moest optreden voor een zaal met alleen blanken.
Ze ging zich geleidelijk aan ook wagen aan steeds serieuzer werk als covers van Pino Donaggio's Io Che Non Vivo (Senza Te) als You Don't Have To Say You Love Me en Jacques Brel's Ne Me Quitte Pas als If You Go Away. Ook nummers als The Look Of Love (soundtrack van de James Bond parodie Casino Royale uit 1967) en Son Of A Preacher Man (van haar album Dusty In Memphis) geven duidelijk aan waar haar muzikale voorkeuren lagen.
Tegenover deze succesvolle carrière staat een getroubleerd privéleven. Problemen met alcohol en drugs alsook met haar seksuele geaardheid en de publieke nieuwsgierigheid daaromtrent. Daarnaast was ze zeer onzeker, zelfs over capaciteiten als zangeres. Die onzekerheid zorgde er misschien wel voor dat ze mijn favoriete nummer, I Close My Eyes And Count To Ten, zo geweldig intens zingt. De vrouw die maar niet kan geloven dat haar partner echt van haar is en bij haar blijft... Ze zingt er niet over, ze is het!
Er zijn veel verzamelalbums van Dusty Springfield en er zijn mooie carrière-overzichten, maar als je op zoek bent naar een enkele disc is The Silver Collection voor wat betreft de periode 1963-1970 wel een van de beste.
© 2015 TTZL
De Amerikaanse band Chicago (toen nog Chicago Transit Authority geheten) was uitgenodigd om te spelen op de Woodstock Music & Art Fair in augustus 1969. Hun promoter Bill Graham heeft dit verhinderd door te schuiven met hun concertdata zodat hij Santana - ook uit zijn stal - op Woodstock kon laten spelen. De reden was dat later die maand haar debuutalbum zou uitbrengen: Santana.
Overigens was Bill Graham, de man achter de legendarische Winterland en The Fillmore concert- tempels, niet onverdeeld positief over Woodstock en de invloed van het festival:
A bunch of years ago a couple of geniuses put on something called Woodstock Festival. It was a tragedy. Groups recognized that they could go into larger cattle markets, play less time and make more dollars. What they've done is to destroy the rock industry. [NME, April 1971]
Santana maakte om twee uur 's middags een verpletterende indruk op het festival en was één van de revelaties van Woodstock. Als je Soul Sacrifice ziet en hoort begrijp je waarom.
De eerste single Jin-Go-Lo-Ba is een cover van de Nigeriaanse percussionist Babatunde Olatunji. Hij speelde Jin-Go-Lo-Ba op zijn album Drums Of Passion uit 1959. Het nummer werd echter in de Verenigde Staten nog niet meteen een dikke hit. In Nederland overigens wel, het nummer kwam tot de vierde plek. Het is een voornamelijk instrumentale track waarin de rock-, latin- en blues-invoeden samensmelten. Iets wat het handelsmerk van Santana zou worden. Op YouTube staat een aardig filmpje waarin Carlos Santana met Grateful Dead drummer Mickey Hart praat over Babatunde Olatunji.
De tweede single is een vocale track en zou de doorbraak in de VS betekenen. Het trok in zijn kielzog het album mee naar de hoogste regionen. Dat nummer, Evil Ways, is net als Jin-Go-Lo-Ba een cover. Het nummer is geschreven door gitarist Clarence "Sonny" Henry en werd voor het eerst op de plaat gezet door Willie Bobo. Zijn versie van Evil Ways mag er ook zijn.
Andere vocale tracks op het album zijn Shades Of Time, Persuasion en You Just Don't Care waarbij ook de prachtige rauwe vocalen van Gregg Rolie opvallen.
De andere vier nummers van het album zijn instrumentaal. Opener Waiting zuigt je met zijn percussie-intro direct in het album en bouwt op naar een explosieve climax inclusief gierende gitaarsolo. Savor bouwt hierop voort en Treat is dan weer het rustpuntje van het album. Afsluiter is het welbekende en magistrale Soul Sacrifice. Naast percussie en gitaar dit keer ook een hoofdrol voor de toetsen.
In 2003 plaatste Rolling Stone magazine het album op plaats 149 in zijn "500 Greatest Albums Of All Time" lijst. Dit is naar mijn bescheiden mening volledig terecht!
In november kwam er naast een nieuwe single ook een nieuw verzamelalbum uit van David Bowie. Op zich is daar niet zo veel bijzonders aan, daar zijn er immers al enkele tientallen van. En als je al redelijk wat reguliere albums hebt van een artiest dan voegt een verzamelalbum meestal weinig toe.
Nothing Has Changed is echter wel degelijk interessant omdat van heel veel nummers de 'radio edit', 'single version' of een specifieke mix is gekozen. Dat maakt dit album interessant voor zowel de trouwe fan als voor iemand die alleen maar een goede verzamelplaat van David Bowie wil hebben.
Zoals tegenwoordig gebruikelijk komt het album in een aantal versies uit. Er is de reguliere 2CD-versie waarop de hits in chronologische volgorde staan. Dan is er de gelimiteerde 3CD-versie waarop een omgekeerde chronologische volgorde wordt gehanteerd. Op de 2LP-versie staan de nummers chronologisch door elkaar, net als op de 1CD-versie (die alleen in Japan, Mexico en Argentinië zal verschijnen). De versies hebben ook hun eigen hoes foto (zie hiernaast van boven naar beneden de 3CD/1CD, 2CD, 2LP en 10" single).
De 3CD-versie start met het nieuwe nummer Sue (Or In A Season Of Crime) waarop David Bowie wordt ondersteund door het Maria Schneider Orchestra, een Amerikaanse big band. Het nummer heeft ook een apart jaren vijftig 'swing' gevoel en heeft een paar draaibeurten nodig voor het zijn charme vrijgeeft. Dat laatste geldt nog meer voor de B-kant van de 10" single (welke niet op de CD's staat), 'Tis a Pity She Was a Whore, waarop de big band elementen de strijd aangaan met electronische accenten à la Little Wonder.
Het moet gezegd dat de omgekeerde chronologische volgorde van de 3CD goed werkt. De recente werken als The Stars (Are Out Tonight) of The Heart's Filthy Lesson zullen bij de meeste mensen (nog) niet echt in het geheugen gegrift zitten. Vanaf de tweede CD beginnen dan de bekende nummers als This Is Not America, Let's Dance, "Heroes" en Golden Years langs te komen.
Op de 3e CD gaan we vervolgens via Fame en Ziggy Stardust naar Space Oddity en de allervroegste singles uit de midden jaren zestig: Can't Help Thinking About Me (als David Bowie with The Lower Third), You've Got A Habit Of Leaving (als Davy Jones & The Lower Third) en Liza Jane (als Davie Jones & The King Bees).
Nothing Has Changed is een geweldig klinkend (geremasterd) overzicht van de singles van David Bowie waarbij de 3-CD versie mijn voorkeur heeft vanwege de compleetheid en de verrassend goed werkende omgekeerde chronologische volgorde. De single (als 10" inch of download) werkt als een lekker toetje.
