#129: Picture - Picture (1980)

In de late jaren zeventig ontstond de New Wave Of British Heavy Metal. Band als Venom, Saxon, Motörhead en Iron Maiden reageerden op de punk en de resulterende neergang van de klassieke hard rock.

Ook in Nederland sloeg de NWOBHM aan en inspireerde muzikanten aan deze kant van de Noordzee. Wat niemand voor mogelijk hield gebeurde: er kwamen Nederlandse heavy metal bands. Picture bracht in 1980 al een gelijknamig debuutalbum uit - soms ten onrechte 'Picture 1' of '1' genoemd - en was daarmee de eerste échte heavy metal band van ons land. 

Het album werd een instant succes en werd veel gedraaid in Alfred Lagarde's Betonuur en Hanneke Kappen's Stampij (op haar eigen pagina is een aflevering uit 1981 te beluisteren).

Dirty Street Fighter opent het album direct met veel verve. Het is een lekkere midtempo track met vette gitaar-riffs en een meezingbaar refrein. Rockin' In Your Brains, You Can Go, No More en You're A Fool zijn vergelijkbare nummers. (luister naar de laatste twee via de video van het hele album op respectievelijk 11:43 en 18:19). 

Nog sterker vind ik Picture in snellere nummers zoals One Way Street, Get Back Or You Fall, He's A Player (15:24, 21:38 en 27:28) en vooral Bombers. Na een rustig intro barst dat nummer letterlijk los met een heftige explosie. Mooie breaks, Rob Halford-achtige vocale uithalen en heerlijk stuwend bas- en drumwerk maken dit tot een krachtig geheel (de live-uitvoering illustreert dit misschien nog beter).

Het album sluit af met het ruim zeven minuten durende Fear. Het is een typische metal-ballad, maar dan wel goed gedaan. En in de laatste minuut gaan tempo en volume toch weer omhoog en sluit Picture het album toch nog in volle vaart af. Een lekker einde van een indrukwekkend debuutalbum.

Picture was niet de enige Nederlandse metalgroep die in de jaren tachtig doorbrak, er was een stortvloed aan kwalitatief goede bands toendertijd. Het kleine Nederlandse label Tonefloat vond het eind vorig jaar tijd om hier eens aandacht aante besteden middels de uitgave van Dutch Steel. Een 2CD/3LP met 34 pareltjes van toen. Denk daarbij aan tracks van bands als Exciter,  Highway Chile en Elise. In Hedon-Zwolle was er naar aanleiding van de uitgave ook nog een festival georganiseerd waar ook Picture een live-set deed.

© 2015 TTZL

Officiële website: Picture
Wikipedia NL: Picture
Wikipedia EN: Picture

YouTube: Picture [hele album]

YouTube: Dirty Street Fighter

YouTube: Rockin' In Your Brains
YouTube: You Can Go
YouTube: Bombers
YouTube: Bombers (live)
YouTube: Fear
YouTube: live-set in Hedon-Zwolle
YouTube: Exciter - All Night In Red Light
YouTube: Highway Chile - Fever
YouTube: Elise - Seven Witches

#128: Armand & The Kik - Snelle Jongens/Fuck The Blues (2015) [+ Record Store Day 2015]

Gisteren was het weer zover: Record Store Day [RSD] (zie ook #24 en #76). Omdat de vinyl-afdeling van Concerto in Amsterdam al om acht uur open zou gaan zat ik op zaterdagochtend al om half zeven op de fiets! Het Vondelpark was om die tijd zo mooi en stil dat ik er bijna bleef hangen, maar dat kon niet, ik had immers een hoger doel.

Aangekomen in de Utrechtsestraat bleek ik niet de enige die vroeg was opgestaan. Ruim een uur voor openingstijd had ik al 15 man voor me.

Uiteindelijk heb ik toch nog flink wat kunnen scoren van mijn lijstje: Arbeid Adelt!, The Ex & Fendika, Robert Plant, Roxy Music, Rundgren/Lindstrøm/Nikolaisen en Jah Wobble. Helaas waren de uitgaven van Frank Zappa en Garbage niet binnengekomen. 

Een op gekleurd vinyl geperste 7"-single van Armand & The Kik was deze keer het Nederlandse RSD-cadeau. Nu is Armand natuurlijk voor altijd beroemd in Nederland door Ben Ik Te Min. Eerlijk gezegd een nummer waar ik vlekken van in mijn nek krijg. The Kik is een Nederlandse jaren zestig retro-band die (een beetje) bekend is van nummers als Cupido en Schuilen Bij Jou. Ook geen muziek waar ik een warm gevoel bij krijg.

Ik was daarom benieuwd hoe dit singletje zou bevallen. Snelle Jongens is een nummer over 'recreatief drugsgebruik' en Fuck The Blues is een tirade tegen die muzieksoort. Beide nummers zijn geschreven door Armand en ze vielen me niet mee, om het zacht uit te drukken. Laat ik volstaan met te zeggen dat ik niet verwacht dat het singletje nog een keer uit het hoesje komt.

Desondanks toch weer een leuke RSD en nu nog op internet kijken of ik de uitgaven van Frank Zappa en Garbage nog te pakken kan krijgen.

© 2015 TTZL

Officiële website: (.nl) Record Store Day

Officiële website: (.com) Record Store Day
Officiële website: Armand
Officiële website: The Kik
YouTube: Snelle Jongens

YouTube: Fuck The Blues
YouTube: Armand - Ben Ik Te Min

YouTube: The Kik - Cupido [clip]
Youtube: The Kik - Schuilen Bij Jou

#127: Eat Static - Lost In Time EP (1993)

Merv Pepler en Joie Hinton maakten als respectievelijk drummer en toetsenist in de jaren tachtig en negentig deel uit van de instrumentale "pyschedelic/space/prog-rock" band Ozric Tentacles (zie #10). 

Vanwege hun interesse in trance muziek begonnen ze in 1990 een nevenproject onder de naam Eat Static waarin ze volledig los konden gaan op hun synthesizers.

Na een cassette en een paar 12"-es in 1991 en 1992 kwam in 1993 hun debuutalbum Abduction uit, kort daarop gevolgd door de Lost In Time EP. Beide werden direct enthousiast ontvangen, maar het was de EP die het eerst mijn aandacht trok. Kenmerkend voor Eat Static zijn de verwijzingen naar buitenaards leven, UFO's en de ruimte in het algemeen en die zijn hier al volop aanwezig.

De titeltrack Lost In Time is wat je tegenwoordig een klassieke Eat Static track zou kunnen noemen. Instrumentale muziek met samples van gesproken woord. Het nummer begint rustig met een 'spacey' intro waarna het ritme langzaam opgebouwd wordt. Het geluidsbeeld is heel afwisselend waarbij de synthesizerloopjes over elkaar heen kronkelen en strijden om de aandacht. Soms verdwijnen ze om minuten later weer terug te komen. Ook zijn er fijne breaks aanwezig en als het nummer na een kleine acht minuten eindigt zou willen dat het nog minuten lang was doorgegaan.

Het tweede nummer is een mix van een nummer van hun debuutalbum Abduction. Gulf Breeze (Zetan Mix) is een track van een minuut of zeven met veel energie. Ritmische effecten en woordloze koortjes kenmerken deze track.

Afsluiter The Brain is met ruim negen minuten het langste nummer van de EP en is erg ruimtelijk van karakter. Met name op de hoofdtelefoon werken de ijle klanken erg goed. 

De discografie van Eat Static is inmiddels erg groot geworden, ook al is Hinton in 2008 uit de groep gestapt waardoor Eat Static een solo-project van Pepler is geworden. De verkrijgbaarheid van de releases was vroeger wel eens een probleem maar met hun eigen webshop en Bandcamp-site is dat gelukkig niet meer het geval.

© 2015 TTZL

Officiële website: Eat Static
Wikipedia EN: Eat Static

YouTube: Lost In Time 

YouTube: Gulf Breeze (Zetan Mix)

YouTube: The Brain

#126: Patti Smith Group - Easter (1978)

"Jesus died for somebody's sins, but not mine". Dat is een zin uit een gedicht van Patti Smith dat ze gebruikte als openingzin van haar debuutalbum Horses. Dat album uit 1975 gaf haar de bijnaam "Godmother of Punk". Omdat we echter midden in het 'paasgebeuren' zitten is de keus voor mijn blog haar derde album: Easter. 

Religie is een steeds terugkerend thema in het werk van Patti Smith. Haar moeder was een Jehova's getuige en de opvoeding was erg religieus gericht met als gevolg dat ze zich er als tiener van afkeerde. Desondanks zit haar werk, en met name het album Easter, vol met religieuze beelden en verwijzingen.

Easter wordt gezien als het meest diverse en toegankelijke album van Patti Smith. Het album opent met de uptempo rocker Till Victory en het midtempo Space Monkey. Twee nummers waarin al direct te horen is hoe goed de bandleden van de Patti Smith Group zijn. Met name haar trouwe gitarist Lenny Kaye laat hier horen waartoe hij in staat is. 

Het derde nummer op het album is waarschijnlijke haar bekendste: Because The Night. Bruce Springsteen had het nummer geschreven tijdens de sessies voor zijn vierde album, maar was niet van plan het te gebruiken omdat hij er niet tevreden over was. Patti Smith was in de studio ernaast bezig met de opnamen van Easter en omdat producer Jimmy Iovine aan beide albums werkte gaf hij een tape van het nummer aan haar. Smith schreef een eigen tekst voor het nummer en behield alleen het refrein van Springsteen. Hij zou het nummer daarna dikwijls live uitvoeren, meestal met de teksten van Smith.

Het album gaat ook daarna door het het voorschotelen van songs van een hoge kwaliteit. Het folkachtige Ghost Dance wordt gevolgd door de korte 'spoken word performance' Babelogue* welke overvloeit in het agressieve Rock n Roll Nigger*. Tegenover het 'high-energy' tweeluik 25th Floor/High On Rebellion staan het introspectieve We Three en het mooie titelnummer Easter.

Hoogtepunt van het album, naast Because The Night, is de alternatieve kerkdienst Privilige (Set Me Free). Compleet met quasi-kerkorgel en gregoriaans aandoende zang zorgt dit nummer iedere keer weer voor kippenvel.

Patti Smith heeft in de late jaren zeventig een viertal prachtige albums gemaakt en heeft daarna een pauze van bijna tien jaar ingelast. Gelukkig is ze daarna weer muziek gaan maken en in 2012 bracht ze haar inmiddels elfde album uit (Banga) dat ook weer goed werd ontvangen.

© 2015 TTZL

Officiële website: Patti Smith
Wikipedia EN: Patti Smith

Wikipedia NL: Patti Smith

YouTube: Till Victory

YouTube: Space Monkey

YouTube: Because The Night

YouTube: Ghost Dance

YouTube: Babelogue/Rock n Roll Nigger *geluid start na 33 seconden

YouTube: 25th Floor/High On Rebellion

YouTube: We Three

YouTube: Easter
YouTube: Privilige (Set Me Free)

YouTube: Because The Night [Bruce Springsteen]

#125: [VA] - Lost In The Stars: The Music Of Kurt Weill (1985)

Kurt Weill (1900-1950) was een Duitse componist van vooral theatermuziek die in de jaren 1920-1933 grote triomfen vierde in Duitsland. Met name zijn samenwerking met tekstschrijver Bertolt Brecht was zeer succesvol. Hun bekendste werk is Die 3-Groschen-Oper (The Threepenny Opera), in Nederland bekend als de Driestuiversopera. 

Kurt Weill was politiek links georiënteerd en de stukken waar hij muziek voor schreef waren dan ook meestal sociaal-kritisch. In maart 1933 onvluchtte hij Nazi-Duitsland en ging via Parijs in september 1935 naar de Verenigde Staten. Na zijn vlucht werd zijn werk door de Nazi's verboden en bestempeld als 'Entartete Kunst'. Ook in Amerika zou hij succesvol zijn.

Hal Willner is een Amerikaanse producer die na 'tribute' albums voor Nino Rota en Thelonious Monk het album Lost In The Stars: The Music Of Kurt Weill opzette in 1985. Hij kreeg het voor elkaar om voor dit project een geweldige groep artiesten te verzamelen waarvan je affiniteit met het werk van Kurt Weill mag vermoeden: Sting, Marianne Faithfull, Van Dyke Parks, Lou Reed, Todd Rundgren en John Zorn om er een paar te noemen. Het album kreeg dan ook lovende kritieken van pers en publiek.

Na een korte intro openen Sting & Dominic Muldowney het album met een geïnspireerde uitvoering van The Ballad of Mac The Knife. Daarna volgt The Cannon's Song. De kritische tekst over het leger wordt zeer gepassioneerd gebracht door Stan Ridgway ondersteund door The Fowler Brothers. Het is album is wat mij betreft dan al geslaagd en dan zijn we pas bij het derde nummer!

Het bekende Alabama Song (uit Mahagonny) ontbreekt natuurlijk ook niet. De bij het grote publiek niet zo bekende Ralph Schuckett & Richard Butler geven er samen met Ellen Shipley een mooie, melodieuze draai aan.

Andere hoogtepunten zijn de uitvoering van Ballad Of The Soldier's Wife door Marianne Faithull & Chris Spedding, de Johnny Johnson Medley door Van Dyke Parks en September Song door Lou Reed.

Qua muzikale uitvoering een wat vreemde eend in de bijt is de track Call From The Grave/Ballad In Which MacHeath Begs All Men For Forgiveness door Todd Rundgren & Gary Windo. Maar op een of andere manier werkt deze electro-rocker wel omdat de toon van het nummer is de geest van Kurt Weill blijft.

En natuurlijk mag Tom Waits niet ontbreken op een Kurt Weill tribute. Met zijn krakende stem en theatrale voordracht is hij de perfecte vertolker van What Keeps Mankind Alive? 

Het noemen van bovenstaande acht tracks doet de andere twaalf eigenlijk te kort. Het album Lost In The Stars: The Music Of Kurt Weill mag dan inmiddels meer dan dertig jaar oud zijn, het is nog steeds een genot om af te spelen. 

© 2015 TTZL

Officiële website: Kurt Weill
Wikipedia EN: Kurt Weill

Wikipedia NL: Kurt Weill

YouTube: The Ballad of Mac The Knife

YouTube: The Cannon's Song
YouTube: Alabama Song

YouTube: Ballad Of The Soldier's Wife

YouTube: Johnny Johnson Medley

YouTube: September Song

YouTube: Call From The Grave/Ballad In Which MacHeath Begs All Men For Forgiveness

YouTube: What Keeps Mankind Alive?

#124: Steven Wilson - Hand. Cannot. Erase. (2015)

Van niets binnen op nr. 2 in de Album Top 100. Dat gebeurde onlangs met het album Hand. Cannot. Erase. Voor mij hét bewijs dat de Britse alleskunner Steven Wilson inmiddels een bekende naam is geworden in Nederland. Met zijn band Porcupine Tree reikte hij al eens tot nr. 13 (zie ook #7) en nr. 5, maar zo hoog als nu stond hij nog nooit.

En het is terecht, ik kan niet anders zeggen. Zijn vierde solo-album in zeven jaar tijd is weer van hetzelfde hoge niveau als van zijn vorige drie albums. Op dit moment is er geen artiest in het progrock-genre die ook maar in de buurt komt van deze geweldenaar.

Het album opent met het tweeluik First Regret/3 Years Older(*). Het eerste nummer is een korte sfeervolle instrumentale opmaat die naadloos overgaat in de tweede track. Dat is een typische lange Steven Wilson-compositie met veel tempo- en dynamiekwisselingen en een sterke melodie. 

Op de rest van het album wordt de veelzijdigheid en inventiviteit van Steven Wilson weer ten volle geëtaleerd. Er staan uptempo songs als Hand Cannot Erase, Home Invasion(*) en Regret #9(*) tegenover introspectieve ballads als 
Transience(*) en Happy Returns(*). 

Er staan voor mij drie absolute topstukken op. Perfect Life is een prachtig gedragen midtempo nummer dat begint met een gesproken tekst (door Katherine Begley) waarvan de eerste regels als volgt luiden:

When I was 13 I had a sister for 6 months, she arrived one February morning, 
pale and shellshocked, from past lives I could not imagine.
She was 3 years older than me, but in no time we became friends.

Hierna ontvouwt zich een intrigerend verhaal over de relatie van de hoofdpersoon met haar (zeer tijdelijke) pleegzus en de herinneringen daaraan. 

Ook in Routine(*) wordt een boeiend verhaal vertelt, dit keer over de vermissing van kinderen en de worsteling daarmee van de hoofdpersoon:

What do I do with all the children's clothes?
Such tiny things that still smell of them. And the footprints in the hall.
And how to be of use? Make the tea and the soup.
All of their favourites, throw them away.
And all their school books and their running shoes.
Washing them clean in the dirty steel sink.
Routine keep me in line.

Een prachtige bijrol is hierin weggelegd voor de mooie rauwe stem van de Israëlische zangeres Ninet Tayeb. Zij keert terug in de 13 minuten durende tour de force Ancestral(*). Hierin trekt Steven Wilson nog een keer alle registers open en creëert hij een nieuwe publieksfavoriet voor bij zijn optredens. Rustieke passages worden afgewisseld met progmetal-uitspattingen en desondanks slaagt hij erin om het een coherent geheel te laten zijn. Het album sluit af zoals het opende, met een instrumentale sfeerschets, Ascendent Here On...(*).

Bij iedere draaibeurt groeit mijn waardering nog steeds voor dit kunstwerk. Ik kan het album dan ook niet genoeg aanbevelen. Het is verkrijgbaar als download, 2LP, CD, 2CD, CD/DVD, Blu-ray en als limited edition artbook 2CD/DVD/Blu-ray.

(*) Door de YouTube-video te vertragen probeert men te voorkomen dat deze verwijdert wordt vanwege auteursrecht. Door rechtonder in het video-kader op het instellingen-icoon te klikken en de snelheid op 1.25 te zetten wordt de snelheid weer correct. 

N.B. waar geen aparte YouTube-video beschikbaar was heb ik gelinkt naar de 'full album'-video

© 2015 TTZL

Officiële website: Steven Wilson
Officieel Youtube-kanaal: Steven Wilson

Wikipedia EN: Steven Wilson

Wikipedia NL: Steven Wilson

YouTube: First Regret/3 Years Older(*)

YouTube: Hand Cannot Erase

YouTube: Home Invasion(*)

YouTube: Regret #9(*)

YouTube: Transience(*)

YouTube: Happy Returns(*)

YouTube: Perfect Life [clip]

YouTube: Routine(*) 

YouTube: Ancestral(*)

YouTube: Ascendent Here On...(*)

YouTube: Hand. Cannot. Erase. [full album](*)

#123: Yes - Tales From Topographic Oceans (1973)

Tales Of Topographic Oceans uit 1973 van Yes  bestaat uit ultra-lange nummers, overdadige instrumentatie en arrangementen, is heel doordacht en gebaseerd op een concept. Kortom, het is alles waar de punkbeweging zich een jaar of drie later tegen zou verzetten. 

Yes zat in 1973 op haar creatieve piek. Na de succesvolle trits albums The Yes Album, Fragile en Close To The Edge zou Tales Of Topographic Oceans de overtreffende trap worden. Een dubbel-LP met vier tracks die ieder een hele kant in beslag nemen. Het album is gebaseerd op vier aspecten van leven en religie zoals beschreven in Paramahansa Yogananda's Autobiography Of A Yogi. 

Kant 1 bevat The Revealing Science Of God (Dance Of The Dawn) en dat is eigenlijk een track waarin de bekende Yes-elementen terugkomen: stevige (prog)rock stukken afgewisseld met rustiger passages. Muzikale thema's komen regelmatig op verschillende manieren terug in de ruim 22 minuten durende track.

Na het geweld op kant 1 laat The Remembering (High The Memory) op kant 2 ons even op adem komen. Alhoewel er ook in dit nummer wat uptempo passages voorkomen is het als geheel van een rustiger aard. 

The Ancient (Giants Under The Sun) op kant 3 gaat dan weer furieus van start met een klanklandschap dat een vreemde mengeling bevat van oerklanken (tribale ritmes) en 'spacey' aandoende toetsenbordpartijen. In het tweede deel van het nummer komt er wat meer structuur en is er een prominente rol voor akoestische gitaar.

Ritual (Nous Sommes Du Soleil) sluit het album af op kant 4 en lijkt qua stijl op kant 1. Een stevig rockende track in de kenmerkende Yes-stijl.

Tales From Topographic Oceans zorgde bij het verschijnen voor verdeelde reacties, zelfs onder Yes-fans en dat doet het album nog steeds. Voor sommigen is het te veel van het goede, voor anderen is 'Tales' de ultieme Yes-luistertrip. Ik behoor zeker tot de laatste groep. 

© 2015 TTZL

Officiële website: Yes

Wikipedia EN: Yes

Wikipedia NL: Yes

YouTube: The Revealing Science Of God (Dance Of The Dawn)

YouTube: The Remembering (High The Memory)

YouTube: The Ancient (Giants Under The Sun)
YouTube: Ritual (Nous Sommes Du Soleil)

#122: George Kranz - Din Daa Daa (Trommeltanz) (1983)

Soms kun je ontzettend genieten van een B-film. Ook al zie je de bordkartonnen decors, het houterige acteerwerk en de slechte specials effects...het heeft toch iets. In de muziek heb je iets soortgelijks. Van sommige nummers weet je dat het een ontzettend 'fout' nummer is. En toch vind je het stiekem leuk. Radiostation Q-Music heeft dat met de Foute 500 goed begrepen.

In de prille beginjaren van de house muziek verscheen er in Duitsland zo'n nummer dat ontegenzeggelijk fout is, maar oh zo leuk: Din Daa Daa (Trommeltanz) van George Kranz. Een rudimentair nummer van elektronische ritmes en synthesizerlijntjes waarover George Kranz ritmepatronen 'zingt' en die vervolgens op zijn drums naspeelt. Dat klinkt gek (en dat is het eigenlijk ook), maar het werkt wel. 

Het nummer werd een hit in een aantal Europese landen en haalde de eerste plaats in de US Dance Chart. Natuurlijk verscheen er ook een 12" versie en daarna ook nog een U.S. remix. Het nummer blijft ook populair getuige heruitgaven in 1991, 1996 en 2001 en een bewerking voor de Xbox in 2006.

George Kranz is een echte eendagsvlieg als het om hits maken gaat. Sinds Din Daa Daa werkt hij voornamelijk als componist voor film- en theatermuziek en als acteur.

© 2015 TTZL

Officiële website: George Kranz

Wikipedia EN: George Kranz

Wikipedia DE: George Kranz

YouTube: Din Daa Daa (Trommeltanz) (original) [clip]

YouTube: Din Daa Daa (Trommeltanz) (12"version)

YouTube: Din Daa Daa (Trommeltanz) (U.S. remix)

#121: Led Zeppelin - Physical Graffiti (1975)

Op 24 februari 2015 verscheen de '40th Anniversary Edition' van het album Physical Graffiti van Led Zeppelin in hun serie van heruitgaven die begon in juni 2014. 

Physical Graffiti was in 1975 Led Zeppelin's zesde studio-album en is hun zesde vijfsterrenplaat op rij. Toch maakte dit dubbelalbum zo mogelijk nog meer indruk dan de vorige albums vanwege de ongeëvenaarde gevarieerdheid.

Er staan hard rockende nummers op als The Wanton Song en Sick Again. Er is het oosters geörienteerde meesterwerk Kashmir en het country-achtige Down By The Sideside en Night Flight. En tegenover de met funk geïnjecteerde energiestoot Trampled Under Foot staat dan weer het akoestische gitaarwerkje Bron-Yr-Aur. 

Toen Led Zeppelin aan de (meer dan een jaar durende) opnamesessies voor dit album begon was er nog geen sprake van een dubbelalbum. De sessies resulteerden echter in acht tracks die qua speelduur ongeveer anderhalf album vormden. Men besloot toen om onuitgebrachte tracks van de vorige albums toe te voegen en er zo een dubbelalbum van te maken. Meest in het oog springend is Houses Of The Holy wat de titeltrack is van het vorige album is. De oudere en nieuwe tracks staan dwars door elkaar en vormen opvallend genoeg een organisch geheel (zie het overzicht van opnamedata* aan het eind). 

Natuurlijk ontbreekt ook de ('heavy') blues niet op dit Led Zeppelin album. De albumopener Custard Pie is een goed voorbeeld van zo'n typische Led Zeppelin bluestrack met een springerig ritme en een heerlijke bluesriff. Daarnaast is er het epische The Rover en het elf minuten durende In My Time Of Dying waarin de variatie van het album wordt samengebald in één nummer.

Naast het geremasterde originele album zit er bij deze heruitgaven ook een 'companion audio' bonus disc. In dit geval bevat deze disc zeven alternatieve mixen en onuitgegeven tracks.

Physical Graffiti is een album dat in de collectie van iedere muziekliefhebber thuishoort. Met deze nieuwe remaster van gitarist Jimmy Page zelf heeft het album ook nog nooit zo goed geklonken. Het is in vele vormen verkrijgbaar: als download, 2LP, 3LP, 2CD, 3CD of als super deluxe edition box set met 3LP, 3CD, high resolution download, litho en boek.

* Overzicht van opnamedata:
A1 "Custard Pie" (January–February 1974)
A2 "The Rover" (May 1972)
A3 "In My Time of Dying" (January–February 1974)
B1 "Houses of the Holy" (May 1972)
B2 "Trampled Under Foot" (January–February 1974)
B3 "Kashmir" (January–February 1974)
C1 "In the Light" (January–February 1974)
C2 "Bron-Yr-Aur" (July 1970)
C3 "Down by the Seaside" (February 1971)
C4 "Ten Years Gone" (January–February 1974)
D1 "Night Flight" (December 1970 – January 1971)
D2 "The Wanton Song" (January–February 1974)
D3 "Boogie with Stu" (December 1970 – January 1971)
D4 "Black Country Woman" (May 1972)
D5 "Sick Again" (January–February 1974)

© 2015 TTZL

Officiële website: Led Zeppelin
Wikipedia EN: Led Zeppelin

Wikipedia NL: Led Zeppelin

YouTube: The Wanton Song
YouTube: Sick Again
YouTube: Kashmir
YouTube: Down By The Sideside
YouTube: Night Flight
YouTube: Trampled Under Foot
YouTube: Bron-Yr-Aur
YouTube: Houses Of The Holy
YouTube: Custard Pie
YouTube: The Rover
YouTube: In My Time Of Dying

#120: Redbone - We Were All Wounded At Wounded Knee (1973)

Redbone was de eerste groep met leden van (deels) Indiaanse afkomst (of 'native americans' zoals het tegenwoordig genoemd wordt) die een nummer één hit scoorden. Dit deden ze echter niet thuis in de Verenigde Staten maar in Nederland!

De groep werd in 1969 opgericht en scoorde hun eerste hit met Maggie (#15 in de Top 40). Het daaropvolgende nummer deed net nog iets beter en is ook veel bekender gebleven. The Witch Queen Of New Orleans is één van de twee nummers van Redbone die nog wel eens opduiken in de Top 2000.

Na het vierde album, waarvan Fais-Do een hit werd, wilde de groep een nummer opnemen met een politieke lading. Het zou refereren aan zowel de "Wounded Knee Massacre" als het "Wounded Knee Incident". Het eerste betreft de slachting van 300 indianen in 1890 door het Amerikaanse leger bij het plaatsje Wounded Knee. Het tweede refereert aan de bezetting van Wounded Knee in 1973 door het AIM (American Indian Movement) als protest tegen de slechte behandeling van 'native americans' door de Amerikaanse overheid.

De platenmaatschappij van Redbone wilde We Were All Wounded At Wounded Knee vanwege de politieke gevoeligheid echter niet opnemen en de band heeft het toen zelf betaald. Als geste perste de maatschappij wel 500 exemplaren van de single en daarmee is de groep richting Europa gegaan. 

In Nederland pikten de radiostations het nummer meteen op. Het stond in Nederland vijf weken op nummer één in de Top 40 en ook in de rest van Europa werd het een grote hit. Desondanks is het in de VS een onbekend nummer gebleven omdat de platenmaatschappij bleef weigeren het toe te voegen aan het bestaande album. Het nummer werd zelfs niet opgenomen op 'Greatest Hits'-albums.

Na deze monsterhit scoorde Redbone (dat overigens 'halfbloed' betekent) nog hits met onder andere Wovoka, One More Time en het nummer dat hun grootste succes in de VS zou worden, Come And Get Your Love. Dit nummer stond afgelopen jaar weer volop in de belangstelling doordat het werd gebruikt in de soundtrack van de hitfilm Guardians Of The Galaxy.

© 2015 TTZL

Officiële/Fan website: Redbone
Wikipedia EN: Redbone

Wikipedia NL: Redbone

YouTube: Maggie (1970)
YouTube: The Witch Queen Of New Orleans (1971)
YouTube: Fais-Do (1972)
YouTube: We Were All Wounded At Wounded Knee (1973)
YouTube: Wovoka (1973)
YouTube: Come And Get Your Love (1973)
YouTube: Come And Get Your Love [in 'Guardians Of The Galaxy', 2014]
YouTube: One More Time (1974)