Zoeken in deze blog
Posts gesorteerd op datum tonen voor zoekopdracht orb. Sorteren op relevantieAlle posts tonen
Posts gesorteerd op datum tonen voor zoekopdracht orb. Sorteren op relevantieAlle posts tonen

zondag 18 januari 2026

#688: Steve Roach - Zones, Drones & Atmospheres (2022)

Ieder genre heeft zo zijn giganten en in het ambient-gedeelte van de elektronische muziek is het niet anders. Ik heb al blogs geschreven over artiesten als Brian Eno, Aphex Twin, Pete Namlook, The Orb, Biosphere en Robert Rich, maar in dat rijtje mag Amerikaan Steve Roach zeker niet ontbreken (zie ook blog #599).

De nu 70-jarige, in La Mesa (California) geboren Roach groeide op in de nabijheid van de woestijnen, bergen en de oceaan en dat heeft een grote invloed op zijn muziek. 

Beïnvloed door Klaus Schulze, Tangerine Dream en Brian Eno, maar ook door Yes en Pink Floyd, brengt hij sinds 1982 muziek uit. Al snel maakt hij albums die ook nu nog als mijlpalen van het ambient-genre worden gezien: Structures From Silence (1984), Quiet Music (1986) en Dreamtime Return (1988). Zelf kwam ik pas in 2022 met hem in aanraking door het album Zones, Drones & Atmospheres. 

Het album omvat zeven nummers die variëren in lengte tussen zes en zestien minuten. De lange, dromerige opener The Living Space wordt gekenmerkt door klankpatronen die mij doen denken aan de patronen in Indonesische gamelan-muziek.

De drie daaropvolgende nummers (Breathing Light, Neomorphic, Shadow Realms) zijn echte ambient-tracks waarin Roach laat horen hoe goed hij is in het aanbrengen van subtiele veranderingen in schijnbaar stationaire patronen, gecombineerd met mooie harmonieën en ingetogen, maar prachtige sequenties.

De dreigende, science fiction-achtige sfeer (zoals bijvoorbeeld te horen is in de  soundtracks van de Alien films) van de vorige nummers wordt nog verder uitvergroot in Immerse Indigo. 

The Perfection Of Solitude laat voor het eerst het gebruik van ritme horen en de laatste track Holding Light sluit het album heel sereen af. Althans, voor wat de CD-versie betreft want het album gaat in de digitale versie verder. Veel verder.

De digital extension tracks Submerged (73 minuten) en Isolation Station (58 minuten) zijn lange, glijdende, verstilde composities die zich uitstekend lenen om bij te werken of lezen, of bij geconcentreerde beluistering (bij voorkeur via een hoofdtelefoon) je in een andere staat van bewustzijn kunnen brengen. 

Sinds mijn kennismaking met dit Roach-album zijn er vele andere gevolgd en ik blijf het opvallend vinden dat in een oeuvre van 200+ releases er zoveel variatie zit.

© 2026 TTZL

Official website: Steve Roach / Bandcamp
Wikipedia EN: Steve Roach
Wikipedia NL: Steve Roach

YouTube: Zones, Drones & Atmospheres [album]
Spotify: Zones, Drones & Atmospheres [album]

YouTube: Breathing Light
YouTube: Neomorphic
YouTube: Shadow Realms
YouTube: Immerse Indigo
YouTube: Holding Light

Digital extension tracks:
YouTube: Submerged

Gepost door op Geen opmerkingen:

zondag 5 januari 2025

#634: Palais Schaumburg - Lupa (1982)

De Duitse band Palais Schaumburg bestond slechts vijf jaar (1980-1984) ten tijde van de Neue Deutsche Welle (NDW) en werd daar ook toe gerekend. Ondanks die relatief korte tijd maakte ze drie albums en waren ze zeer invloedrijk, ook nadat de 'Welle' was gebroken.

Palais Schaumburg zou dan ook een kraamkamer  voor talent blijken te zijn. In de oer-versie van de band zaten Holger Hiller (zang/gitaar), Thomas Fehlmann (toetsen), Timo Blunck (bas) en F.M. Einheit (drums). Nog voordat het eerste, gelijknamige album zou verschijnen vertrok F.M. Einheit en zou hij furore gaan maken met Einstürzende Neubauten. 

Hij werd vervangen door Ralf Hertwig en de band zou met hun debuut (uit 1981) een mijlpaal van de Duitse muziek maken waarin de  invloed van de kunststromingen avant garde en dadaïsme goed te horen zijn. In 2012 verscheen hiervan een mooie 2CD deluxe edition.

Nadat het debuut verschenen was verliet Hiller de band en trok hij naar Londen waar hij een tijd als technicus en producer werkte voor Mute Records. Fehlmann bleef ook actief in de muziek als technicus en producer, maar tevens als uitvoerend artiest, meest in het oog springend als partner-in-crime van Dr. Alex Paterson in The Orb.

Het tweede album Lupa (uit 1982) werd geproduceerd door "Sugar Coated" Andy Hernandez (aka Coati Mundi) van Kid Creole & The Coconuts). Dit zal mede de reden zijn dat er meer blazers en funk-invloeden op dit album aanwezig zijn en dat pakt goed uit. Ook de bezettingswisseling zal invloed gehad hebben. Walter Thielsch (zang) en Stefan Bauer (vibrafoon, trombone, toetsen) vulden het gat op dat Hiller had achtergelaten. Al met al bevalt dit album mij nog beter dan het debuut.

Opener 3 Nach 9 ligt nog redelijk in het verlengde van de muziek op het debuutalbum, met zijn springerige ritme en dissonante blazersklanken. Süss Sein, Nett Sein geeft al meer van het nieuwe geluid prijs, maar bij titelnummer Lupa valt het allemaal samen. Het donkere, mysterieuze en tegendraadse is nog steeds aanwezig, maar wordt gecombineerd met een schijnbaar opgewekte melodie en refrein. Een wonderlijke combinatie die werkt.

Sprung Über Vier Pferde en Sieg Auf Knien houden het niveau moeiteloos vast en kant A eindigt verrassend met de prachtige jazzy ballad Rosen, waaruit een melancholisch beeld van late avonden en verlaten straten opdoemt.

Nationen opent kant B en kent inventieve zanglijnen en prominente percussie. Het daaropvolgende Der Tiger Und Die Stimme grijpt weer terug op de springerige ritmes en dissonante blazers en Stich Auf Stich is wat mij betreft het beste nummer van kant B. Lekker jazz-orgeltje, gave vocale breaks, een heerlijk staccato-ritme en qua geluidseffecten gebeurt er van alles op de achtergrond. Europa Heisst Amerika en Papperazzo sluiten het album daarna prima af. Lupa is een album dat mij bij ieder luisterbeurt weer bevalt en niet gaat vervelen. 

En dan is er nog die aparte bandnaam. Die verwijst naar Palais Schaumburg in Bonn, gebouwd van 1858 tot 1860 en vele jaren in het bezit van het  Vorstendom Schaumburg-Lippe (1647-1946). In 1939 werd het door het Duitse leger gekocht en na de Tweede Wereldoorlog was het van 1949 tot 1976 het Duitse regeringspaleis. Daarna is het in gebruik gebleven bij de Duitse overheid.

© 2025 TTZL


Discogs: Palais Schaumburg
Wikipedia EN: Palais Schaumburg
Wikipedia NL: Palais Schaumburg

YouTube: Lupa [album]

YouTube: 3 Nach 9
YouTube: Lupa
YouTube: Sieg Auf Knien
YouTube: Rosen
YouTube: Nationen
Spotify: Palais Schaumburg [album - deluxe edition]

Gepost door op Geen opmerkingen:

zondag 5 november 2023

#573: The Orb And David Gilmour – Metallic Spheres (2010) / Metallic Spheres In Colour (2023)

Als ik eerlijk ben, had ik er meer van verwacht toen in 2010 The Orb en David Gilmour hun gezamenlijke album uitbrachten. Niet dat Metallic Spheres een slecht album was, integendeel. Ik heb het vaak en met plezier beluisterd, maar het gevoel bleef hangen dat het misschien nog beter had kunnen zijn.  

Dat gevoel leefde blijkbaar ook bij Alex Paterson (meesterbrein van The Orb), want samen met zijn companen Michael Rendall en Youth maakte hij een nieuwe versie. Het album werd een helemaal opnieuw geconstrueerde ('reimagined') versie van het origineel onder de titel Metallic Spheres In Colour. 

Het album uit 2010 kwam voort uit de actie van Gilmour om aandacht te vragen voor het lot van hacker Gary McKinnon. Gilmour deed dat middels een online uitgebrachte single, samen met Bob Geldof en Chrissie Hynde. Het nummer dat zij kozen was Chicago van Graham Nash. De originele versie van Nash gaat over het protest tegen de Vietnamoorlog, maar de tekst is hier ook toepasselijk en Nash stemde er mee in.

The Orb werd gevraagd een remix te maken van Chicago en zij vroegen daarop aan Gilmour om wat extra gitaarpartijen te komen inspelen. Dit leidde tot het album Metallic Spheres dat uit twee delen bestaat en waarbij de remix als Chicago Dub het vierde deel werd van de Spheres Side.

Bij de aankondiging van Metallic Spheres werd aangegeven dat er gestreefd werd naar een samensmelting van het kenmerkende geluid van The Orb en dat van Pink Floyd ten tijde van Wish You Were Here. Dat hoor ik echter niet echt terug. Het geluid is nogal kil en mechanisch en heeft wat experimentele trekjes. 

Dat is op zich niet erg, het is nog steeds een prima album, maar je verwacht iets anders. De Deluxe Edition van het album had een extra schijf met daarop de 3D60 versie van het album die via een koptelefoon een heel aparte ervaring geeft waarbij het geluid van alle kanten lijkt te komen.

Zoals eerder gememoreerd is er nu een nieuwe versie van het album verschenen. Deze keer is het geweldig goed gelukt om die gewenste mix van te creëren. Het klassieke Orb-geluid is gekoppeld aan Wish You Were Here-achtige klanken en er zijn vergaande ingrepen in het originele materiaal gedaan. Zo zijn de door Gilmour gezongen passages verwijderd en een acht minuten durende, experimentele trip uit het eerste nummer (Metallic Side) is geheel verdwenen, waardoor het nummer nu veel vloeiender verloopt.

Er zijn ook allerlei nieuwe elementen toegevoegd waardoor het meer aanvoelt als een nieuw album, dan een remix van het bestaande werk. Wellicht is daarom ook gekozen voor nieuwe titels: Seamless Solar Spheres Of Affection Mix en Seamlessly Martian Spheres Of Reflection Mix.

Ik denk dat ik deze Metallic Spheres In Colour nog veel meer draaibeurten ga geven dan het originele Metallic Spheres. Dit is wederom een mooie toevoeging aan de toch al rijke catalogi van The Orb en David Gilmour.

© 2023 TTZL

Officiële website: The Orb / David Gilmour
Wikipedia NL: The Orb / David Gilmour
Wikipedia EN: The Orb / David Gilmour

YouTube: Metallic Spheres

YouTube: Chicago [David Gilmour, Bob Geldof & Chrissie Hynde]
YouTube: Chicago [Graham Nash]


Gepost door op Geen opmerkingen:

zondag 24 september 2023

#567: I-One - Singularity (2018)

Bandcamp is een Amerikaans online audio distributie platform dat sinds 2007 bestaat en waarop artiesten hun creaties rechtstreeks aan het publiek kunnen verkopen. Het gaat hierbij vaak om beginnende of (nog) niet heel bekende artiesten, maar ook gevestigde namen als Peter Gabriel, The Gathering, The Orb en Porcupine Tree vind je hier terug. 

Die artiesten brengen hun muziek vaak in eigen beheer uit of bij kleinere, onafhankelijke maatschappijen. Ook die maatschappijen kunnen een pagina op Bandcamp hebben om hun uitgaven te distribueren. Dat kunnen fysieke producten zijn (op CD of vinyl, meestal met gratis download en streaming) of alleen digitale bestanden. 

Eén van die maatschappijen is Liquid Sound Design (of: LSD) en begin september boden zij een paar dagen lang hun gehele (digitale) catalogus (ca. 60 albums) aan in een totaalpakket (omgerekend nog geen euro per titel). Zij wilden hiermee geld ophalen om nieuwe uitgaven te financieren. Dat aanbod kon ik niet laten lopen.

De muziek die LSD uitbrengt concentreert zich op genres als ambient, ambient dub, ambient techno, psybient en downtempo. Ik ben nu ongeveer halverwege het beluisteren van mijn aankoop en alhoewel er een flink aantal pareltjes tussen zitten (Saafi Brothers, KUBA, Youth & Gaudi om er een paar te noemen), sprong er één album direct bovenuit.

Dat album is Singularity van het voor mij geheel onbekende I-One. Dit blijkt een nom-de-plume te zijn van de Tsjech Ivan Jašek en het album is een fijne mix van moderne elektronische muziek en etnische invloeden. Inventieve sequences, samples en effecten kleuren de muziek zodat deze weg blijft van het new-age gedreutel. Ik hoor eerder flarden Vangelis, Berlin School en zelfs Brian Eno terug in het werk.

Het album luistert weg als één lange track en het lijkt zinloos om er specifieke nummers uit te lichten, maar de opeenvolgende tracks Gravitation/Out Of Space, Last Contact en Singularity geven een goed beeld.

Van die titeltrack staat er nog een versie op het album en dat is Singularity (full soundscape). Het is een prachtig klanklandschap dat (in plaats van 7 minuten) hier ruim 51 minuten duurt en mij doet mij denken aan Waiting For Cousteau van het gelijknamige album van Jean-Michel Jarre. 

Singularity van I-One is een geweldige vondst in de aangeschafte berg digitale muziek van LSD en ik twijfel er niet aan dat ik dit album nog vele malen zal beluisteren.

© 2023 TTZL


Bandcamp: I-One
Discogs: I-One

YouTube: Singularity [album] / Singularity [full soundscape]
Spotify: Singularity [album inclusief full soundscape]

YouTube: Last Contact
YouTube: Singularity

YouTube: Waiting For Cousteau [Jean-Michel Jarre]
Gepost door op Geen opmerkingen:

zaterdag 4 september 2021

#460: Lee "Scratch" Perry (1936-2021)

Deze week kwam het bericht dat reggae-pionier Lee "Scratch" Perry is overleden op 85-jarige leeftijd. De invloed van Perry op de ontwikkeling van reggae kan niet worden overschat. Hij was excentriek qua kleding en gedrag, maar zeker ook qua muzikale innovaties. De productietechnieken die hij heeft bedacht zijn bepalend geweest voor de ontwikkeling van dub en de kunst van het remixen. In zijn producties was hij een pionier met het gebruik van samples en het gebruik van echo & reverb effecten. En zijn 'vrije associatie vocalen' waren een voorloper van rap. Op Jamaica werd hij in 2012 voor zijn verdiensten onderscheiden met de Order of Distinction.

Het is uitdagend om een duik te nemen in de discografie van Perry omdat deze gefragmenteerd is. Hij heeft platen uitgebracht onder zijn eigen naam Lee "Scratch" Perry, onder de naam van zijn studioband The Upsetters en onder het gecombineerde Lee "Scratch" Perry & The Upsetters. In totaal gaat het  om meer dan zeshonderd singles, EP's en albums. Een goed startpunt zijn de albums Super Ape en Roast Fish, Collie Weed, & Corn Bread.

Nog indrukwekkender is zijn werk als schrijver, arrangeur en producer voor anderen. Hier tikt de teller bijna drieduizend credits aan! Daar zitten reggae-grootheden als Bob Marley, The Congos en Junior Marvin bij, maar ook vele minder bekende artiesten. Een mooi overzicht, waar zowel zijn eigen werk als zijn werk voor anderen op staat, is de 3CD verzamelaar Arkology.

Zijn invloed reikte echter veel verder dan de reggae. Hij was van invloed op en werkte samen met uiteenlopende artiesten als Adrian Sherwood, Beastie Boys en The Clash. Zelf ben ik zeer gecharmeerd van zijn samenwerkingen met Dieter Meier (van Yello) op het album TechnoMajikal (uit 1997) en een drietal albums (uit 2012 en 2013) met de Britse geluidsmagiërs van The Orb: The Orbserver In The Star House, The Orbserver In The Star House In Dub en More Tales From The Orbservatory.

Hieronder heb ik links opgenomen naar de hierboven vermelde albums. Klik erop en geniet (nogmaals) van de geniale gekte van Lee "Scratch" Perry. 

© 2021 TTZL

Wikipedia NL: Lee "Scratch" Perry

YouTube: Arkology 
Spotify: Super Ape [The Upsetters]
Spotify: Roast Fish, Collie Weed, & Corn Bread [Lee "Scratch" Perry]
Spotify: TechnoMajikal [Lee "Scratch" Perry with Dieter Meier]
Spotify: The Orbserver In The Star House [The Orb feat. Lee "Scratch" Perry]
Spotify: The Orbserver In The Star House In Dub [The Orb feat. Lee "Scratch" Perry]
Spotify: More Tales From The Orbservatory [The Orb feat. Lee "Scratch" Perry]
Gepost door op Geen opmerkingen:

maandag 24 mei 2021

#445: The Orb - Sin In Space / Part 1, 2 & 3 (2016-2017)

Over het algemeen vind ik een remix niet veel toevoegen. Vaak is het origineel beter en maar heel soms heeft een remix dezelfde kwaliteit. Laat staan dat deze beter is geworden dan het origineel. Natuurlijk zijn er ook uitzonderingen en bij The Orb (zie ook blogs #47 en #133) is dat vaak het geval. 

Dat heeft er mee te maken dat bij een remix van een track van The Orb het niet gaat om alleen het toevoegen van een extra drumpatroon of kek geluidje. Nee, de originele track is slechts de basis van een nieuw nummer. En dan maakt het niet uit of The Orb zelf de remix maakt of dat het door een bevriende muzikant gebeurt. Volledige vrijheid is het devies. Dat is natuurlijk leuk en waarschijnlijk daarom zijn er ook zoveel singles en EP's met remixen van albumtracks verschenen van The Orb.

Dat gebeurde dus ook met de albums Moonbuilding 2703 AD (uit 2015) en COW / Chill Out, World (uit 2016), die trouwens allebei zeer aan te bevelen zijn. Er verschenen onder andere drie EP's die door de subtitel Sin In Space onderling verbonden zijn.

Moonbuilding 2703 AD Remixes / Sin In Space Pt. 1 verscheen als eerste in 2016 met daarop drie remixen van het titelnummer van het album. Het lekker kort getitelde Moonbuilding 2703 AD (Wolfgang Voigt Antiretroambientpsycholkamix) opent heel ambient en bouwt dan rustig op. Na twee tempoversnellingen eindigt het bijna een kwartier later weer in een mooie rustige sfeer. De twee daaropvolgende tracks, Moonbuilding 2703 AD (Wassermann Psychoschaffelclustermix) en Moonbuilding 2703 AD (Teebs Moon Grotto Mix) zijn beide lekker loom en 'spacey'.

Alpine Diskomiks - Sin In Space Pt. 2 komt ook uit 2016 en bevat remixen van de Japanse bonustrack op het album COW / Chill Out, World!. De eerste track Alpine (Prins Thomas Diskomiks) heeft een fijn pulserend ritme en wisselt dat gedurende 11 minuten af met rustige passages. Alpine (Prins Thomas Simpler Tool For DJ Fools) en Alpine (Prins Thomas Short Yoga Break Version) bouwen daarop voort, maar ieder met hun eigen sfeer.

Op The Cow Remixes - Sin In Space Pt. 3 uit 2017 worden remixen gepresenteerd van nog vier nummers van COW. 9 Elms Over River Eno (The Field Remix) is een atmosferisch nummer met een complex ritme. Ideaal om te beluisteren via een koptelefoon. 4 AM Exhale (Dave DK Accellerator Mix) is meer uptempo en heeft een heel ijl klankspectrum. 5th Dimensions (Jörg Burger Dschungeloper Mix) begint en eindigt zonder percussie en heeft in middenstuk met een heerlijk traag, voortstuwend ritme. Een heerlijke track. Afsluiter Wireless (Leandro Fresco Mix) is een kwartier durende, experimentele trip die doet denken aan de albums uit hun beginperiode die ze de bijnaam The Pink Floyd of Techno opleverde. 

Alex Paterson (het enige constante lid van The Orb) heeft ook nooit moeite gedaan om zijn waardering voor Pink Floyd te verbergen. Hij regaeerde op de bijnaam met de hoes van het album Live 93 die overduidelijk verwijst naar Animals en in 2010 maakten The Orb en Pink Floyd-gitarist David Gilmour samen het album Metallic Spheres.

© 2021 TTZL



Gepost door op Geen opmerkingen:

zondag 15 december 2019

#370: Takashi Tsuzuki ‎– Soundview (2003)

Een gokje nemen kan soms lonen. Toen ik tweedehands 12 inches van Komet, Taylor Deupree en Monolake aan het bestellen was bij een verkoper op Discogs zag ik bij hem ook een 12" van Takashi Tsuzuki. Ik kon weinig over de artiest vinden, maar voldoende om voor een paar euro de gok te nemen.

 Ik geef toe, het mooie gele vinyl was zeker een reden dat deze 12 inch mijn aandacht trok (en zijn volgende 12 inch Liaison ziet er net zo mooi uit). 

 Dat Tsuzuki aardig onder de radar weet te blijven blijkt wel uit het feit dat op Discogs alleen die twee 12 inches van hem vermeld worden en er op Wikipedia zelfs niets te vinden is. Na wat zoeken op internet ben ik er achter dat hij werkt als componist van reclamemuziek, producer, re-mixer en docent aan de Nagoya University of Arts. Ook blijkt hij veel meer muziek te hebben uitgegeven dan op Discogs vermeld staat.

 De 12 inch die ik bestelde heet Soundview en bevat vier tracks die weliswaar allemaal als techno kunnen worden aangeduid, maar toch verschillend van karakter zijn. Traffic is tech house waarin uptempo beats uit techno worden gecombineerd met melodielijnen uit house. Krakend vinyl geluiden en inventieve basloopjes maken het nummer helemaal af. Rush To The Bottom start wat experimenteler en pikt langzamerhand aan bij het vorige nummer, al zijn dub-achtige elementen het hele nummer aanwezig. 

 Op de b-kant heeft Haze The Scape een atmosferische klank, maar dan wel met een voortstampend ritme. In het tweede deel zitten interessante breaks die je af en toe op het verkeerde been zetten. Afsluiter Les Chinoises heeft een baslijn die zou uit een reggaenummer lijkt te zijn overgenomen, terwijl ook de uptempo ambientklanken van The Orb (zie blogs #47 en #133) als referentiekader kunnen dienen.

 Nu ik deze 12 inch voor dit blog weer eens goed beluisterd heb is het misschien verstandig om eens op zoek te gaan naar het andere werk van Takashi Tsuzuki.

© 2019 TTZL


Officiële website: Takashi Tsuzuki
Bandcamp: Takashi Tsuzuki / Takashi Tsuzuki
YouTube: Traffic
YouTube: Rush To The Bottom
YouTube: Haze The Scape
YouTube: Les Chinoises
Gepost door op Geen opmerkingen:

zondag 1 december 2019

#368: VA - Artificial Intelligence (1992) / Artificial Intelligence II (1994)

Warp Records werd in 1989 opgericht in Sheffield (UK) door twee werknemers van een platenwinkel (Steve Beckett en Rob Mitchell) en producer Robert Gordon. Al snel zou de naam Warp synoniem staan voor techno die meer gemaakt was om naar te luisteren dan om op te dansen, soms ook wel intelligent dance music genoemd.

 De eerste uitgave van het label was Track With No Name van Forgemasters (de band van Robert Gordon) in een oplage van 500 stuks. Deze 12" werd gevolgd door Dextrous van Nightmares On Wax en deze verkocht al 30.000 kopieën. Het succes zette door en de vijfde single die werd uitbracht was LFO van LFO en daarvan werden 130.000 stuks verkocht waarmee het een echte hit werd (nummer 12 in de Engelse hitlijst).

 Onder de naam Artificial Intelligence bracht het label vanaf 1992 een serie singles en albums uit met experimentele elektronische muziek. Tracks van die uitgaven zijn samengebracht op verzamelaars met dezelfde titel en die vormen samen een heel fraaie introductie tot het genre.

Op de eerste Artificial Intelligence staat eigenlijk geen enkele mindere track. Van begin tot eind is het genieten met nummers als Polygon Window van The Dice Man (aka Aphex Twin), Crystal en The Egg van Autechre, Telephone 529 van B12, The Clan van I.A.O. (aka Black Dog) en Loving You Live van Dr Alex Paterson (van The Orb).

 Artificial Intelligence II is over de gehele linie nog wat experimenteler dan deel één, maar zeker de moeite waard. Het album opent met Release To The System (Beaumont Hannant Remix) van Mark Franklin en Selinite van The Higher Intelligence Agency. Leuke tracks, maar verderop het album leggen nummers als Arcadian van Link, Scriptures van B12, Symmetry van Speedy J en Parasight van Balil de lat nog wat hoger.

 Dit zijn twee compilatie-albums die een mooie dwarsdoorsnede van techno c.q. intelligent dance music anno begin jaren negentig geven (en voor een paar euro kun je ze tweedehands oppikken op Discogs).

© 2019 TTZL


Officiële website: Warp
Wikipedia EN: Warp

YouTube: Track With No Name [Forgemasters]
YouTube: Dextrous [Nightmares On Wax]
YouTube: LFO [LFO]

 YouTube: Polygon Window [The Dice Man]
YouTube: Crystal [Autechre]
YouTube: The Egg [Autechre]
YouTube: Telephone 529 [B12]
YouTube: The Clan [I.A.O.]
YouTube: Loving You Live van [Dr Alex Paterson]

 YouTube: Release To The System (Beaumont Hannant Remix) [Mark Franklin]
YouTube: Selinite [The Higher Intelligence Agency]
YouTube: Arcadian [Link]
YouTube: Scriptures [B12]
YouTube: Symmetry [Speedy J]
YouTube: Parasight [Balil] 
Gepost door op Geen opmerkingen:

maandag 2 juli 2018

#294: Banco de Gaia - Last Train To Lhasa (1995)

Toby Marks zingt en speelt gitaar in diverse bands en in uiteenlopende muziekstijlen als rock, folk, jazz en wereldmuziek als aan het eind van de jaren tachtig de Acid House scene losbreekt. Hierdoor komt hij in aanraking met elektronische (dans)muziek in het algemeen.

 In 1989 formeert hij Banco de Gaia waarin hij dance-, ambient en chillmuziek combineert met invloeden uit oosterse en Arabische muziek. Na drie cassettes in gelimiteerde oplagen volgt in 1994 het officiële debuutalbum Maya. het album wordt goed ontvangen, haalt de nummer één positie in de 'independent charts' en wordt genomineerd voor een Mercury Music Prize. In 2014 verschijnt er een prachtige '20th anniversary edition' 3CD versie.

 Als gevolg van een succesvolle tour met het eveneens Engelse Transglobal Underground, en de indrukken die hij daarbij opdoet, raakt Toby Marks geïnteresseerd in de situatie in Tibet. Als reactie op de aanleg van de Qingzang spoorlijn maakt hij een twaalf minuten lange track die de inspiratie zal blijken te zijn voor het dubbelalbum Last Train To Lhasa uit 1995. Het is een heel gevarieerd album geworden waarop niet alleen allerlei tempi worden afgewisseld, maar waarop ook vele sferen naast (en door) elkaar bewegen. 

 De opener is het prachtige midtempo techno titelnummer Last Train To Lhasa, waarin het uitgekiende ritme knap de suggestie van een treinreis creëert en wordt gecombineerd met Tibetaanse invloeden. Het daaropvolgende Goa-achtige Kuos voert het tempo flink op en heeft vanzelfsprekend Indiase kleuren, waarna we met de lekkere chill van China (Clouds Not Mountains) verder oostwaarts gaan. 

 Op de rest van het dubbelalbum blijft deze afwisseling aanwezig. Amber is een fijne track met Arabische invloeden en Kincajou is een hele snelle track waarin vele stijlen en invloeden samenkomen. Maar ook een Orb-achtige ambient track als 887 (Structure) past perfect in het plaatje.

Ook na ruim twintig jaar blijft dit één van mijn favoriet albums in het genre. In 1995 is er ook een gelimiteerde 3CD verschenen en deze versie van Last Train To Lhasa is in zijn geheel te beluisteren op YouTube. Ook van dit album is  een '20th anniversary edition' verschenen: een 4CD box met alle tracks van de gelimiteerde versie en nog veel meer. Het leven kan soms zo mooi zijn...

© 2018 TTZL


Officiële website: Banco de Gaia
Wikipedia EN: Banco de Gaia

YouTube: Last Train To Lhasa [full 3CD limited edition] 

 YouTube: Last Train To Lhasa
YouTube: Kuos
YouTube: Amber
YouTube: Kincajou
YouTube: 887 (Structure)
Gepost door op Geen opmerkingen:
Abonneren op: Posts (Atom)