#109: Pink Floyd - The Endless River (2014)

We've certainly an unspoken understanding
Ah, but there's a lot of things unsaid as well
We shout and argue and fight, and work it on out

Met bovenstaande gesproken tekst start het album The Endless River van Pink Floyd dat vorige maand uitkwam. Het is voornamelijk een instrumentaal album, alleen het laatste nummer (Louder Than Words) kent tekst, maar daarover later meer.

Het album is gebaseerd op sessies die gespeeld zijn ten tijde van het laatste studio-album The Division Bell uit 1993. David Gilmour, Nick Mason en Rick Wright hebben tijdens de opnames van dit album voor het eerst sinds de sessies voor Wish You Were Here uit 1975 een aantal improvatiesessies gehouden. Daaruit ontstond The Division Bell, maar er waren nog veel meer opnamen en in 2013 hebben David en Nick die opnamen als basis genomen voor dit nieuwe album. 

De muziek verwijst niet alleen naar de The Division Bell-periode, maar er zijn ook verwijzingen te horen naar de tijden van Syd Barrett en Roger Waters. Maar bovenal is het album een eerbetoon aan de stille kracht van Pink Floyd, toetsenist Rick Wright die in 2008 overleed. Zijn keyboardpartijen domineren dit album en tonen maar weer eens aan hoe bepalend hij was voor het Pink Floyd-geluid.

Als een ouderwetse dubbel-LP is dit album opgedeeld in vier kanten (ook op CD, DVD en Blu-ray Disc). Op Side 1 staan drie nummers en de eerste track begint heel kalm. Daarna wordt het wat luider met een prominente gitaarpartij, maar nog wel in een kalm tempo. Side 1 sluit daarna weer rustig af. De Pink Floyd-periode 1986-1995 dient hier voornamelijk als referentiekader.

Op Side 2 wordt het wat luider en meer uptempo en de er zitten aardig wat elementen in van de jaren zeventig Floyd. 

Op Side 3 vliegt het alle kanten op met een vleugje The Wall in Allons-y 1 en een snuifje vroegste Floyd in Autumn '68. In dat laatste nummer horen Rick Wright spelen op het orgel van The Royal Albert Hall. Pink Floyd trad daar op en werd na afloop verzocht om nooit meer terug te keren. De groep namelijk had het drumstel vastgespijkerd aan het antieke houten podium... 
Side 3 sluit af met de track Talkin' Hawkin' waarin de Britse natuurkundige, kosmoloog en wiskundige Stephen Hawking via zijn spraakcomputer een bijdrage levert.

De eerste drie nummers op Side 4 zijn weer in de stijl van Side 1 en zijn een opmaat voor de afsluiter Louder Than Words. De tekst beschrijft de onderlinge verhoudingen in de groep en hoe dat uiteindelijk leidde tot prachtige resultaten en sluit mooi aan op de gesproken tekst in het eerste nummer:

We bitch and we fight
Diss each other on sight
But this thing we do
These times together
Rain or shine or stormy weather
This thing we do
(...)
It's louder than words
This thing that we do
Louder than words
The way it unfurls
It's louder than words
The sum of our parts
The beat of our hearts
Is louder than words
Louder than words

Er waren critici die verwacht hadden dat Pink Floyd zou eindigen in een 'Big Bang' en waren daarom niet erg lovend over dit album. Op mij komt het eerder passend over dat Nick Mason en David Gilmour met dit album zowel Pink Floyd als Rick Wright de rivier Styx over zetten op een kalme, haast serene wijze. Bij iedere draaibeurt wordt het album beter en betekenisvoller.

The Endless River is zoals tegenwoordig gebruikelijk in een overvloed aan verschijningsvormen verkrijgbaar: 2LP, CD, deluxe CD+DVD, deluxe CD+BD, album download, deluxe album download. Bij de deluxe edities zit een 5.1 surround sound versie, hardcover boekje en foto's.

© 2014 TTZL

Officiële website: Pink Floyd

Wikipedia EN: Pink Floyd
Wikipedia NL: Pink Floyd

YouTube: The Endless River (side 1) *
YouTube: The Endless River (side 2)
YouTube: The Endless River (side 3)
YouTube: The Endless River (side 4)
YouTube: Louder Than Words (video)

* als je niets doet gaat YouTube vanzelf verder met 'Side 2' enz.

#108: Muslimgauze - Drugsherpa (1994)

Bryn Jones (1961-1999) was een Engelse muzikant die als kluizenaar leefde en onder de naam Muslimgauze experimentele instrumentale muziek maakte die zeer divers van aard kon zijn, van ambient en techno tot dub en noise (zie ook recensie #2 voor een uitgebreide beschrijving van het fenomeen Muslimgauze ).

1994 was een productief jaar voor Muslimgauze. Hij bracht 3 CD's, 2 dubbel-CD's, een 7-inch en 2 mini-CD's uit. Eén van die mini-CD's was Drugsherpa dat niet alleen qua lengte, maar ook qua formaat een echte mini-CD is. Het was de eerste uitgave op het kleine 3-inch formaat voor zowel Muslimgauze als voor platenlabel Staalplaat.

Het album bestaat uit één track van twintig minuten dat vanzelfsprekend ook Drugsherpa heet en het is een echte Muslimgauze ambient track.

De track begint heel rustig met een serene grondtoon, lichte percussie en een prominente triangel (of belletje). Langzaamaan komen er op de achtergrond meerdere lagen in het geluidsbeeld en wordt het volume ook hoger. Na ongeveer twee minuten komt er een doffe puls als ritme opzetten en vlak daarna komt er een lichte verandering in het klankbeeld doordat enkele achtergrondlagen abrupt wegvallen.

Deze subtiele veranderingen houden aan tot ongeveer halverwege als de track ineens helemaal stil lijkt te vallen. Het is echter een terugkeer naar het serene klankbeeld van het begin en opnieuw start er een geduldige opbouw van een nieuw klanklandschap. Elementen uit de eerste helft worden hergebruikt en nieuwe elementen worden toegevoegd. Naar het einde toe bouwt de track ook weer langzaam af richting stilte.

Ik vind Drugsherpa één van de hoogtepunten uit het (zeer grote) oeuvre van Muslimgauze en kan de track herhaald beluisteren zonder dat het begint te vervelen. 

De 3 inch CD is tweedehands nog wel verkrijgbaar, maar Staalplaat heeft in 2013 ook een CD uitgegeven met naast Drugsherpa ook nog zo'n 35 minuten aan extra tracks die op dezelfde DAT-tape stonden als die track.

© 2014 TTZL

Officiële website: Muslimgauze

Wikipedia EN: Muslimgauze

Youtube: Drugsherpa

#107: Wings - Venus And Mars (1975)

Sinds 2011 loopt er een heruitgaveprogramma van de solo-albums van Paul McCartney en deze maand zijn de zesde en zevende uitgave verschenen: Venus And Mars uit 1975 en Wings At The Speed Of Sound uit 1976. Over het eerstgenoemde album wil ik het deze keer hebben. 

Venus And Mars is één van de zeven albums die verschenen onder de naam Wings, waarbij het tweede en derde album overigens onder de naam 'Paul McCartney & Wings' verschenen.

Na het succesvolle Band On The Run, waarop Wings was gereduceerd tot een trio (Paul & Linda McCartney met Denny Laine), werd de band weer aangevuld tot een groep van vijf. Hiermee kwam ook een massiever geluid dat een voorbode zou zijn voor een grote arena-rock-tour die is vastgelegd in de film Rockshow.

Het album opent met het tweeluik Venus And Mars + Rock Show. Het eerste is een korte akoestische opmaat voor het hard rockende tweede nummer. Dit nummer zou centraal staan in de tour die op het album volgde. In dit nummer zit trouwens een aardige tekstuele verwijzing naar Nederland, al wordt het net niet helemaal goed uitgesproken:

If there's ROCK SHOW at the Concertgebouw
You've got long hair at the Madison Square
They've got Rock And Roll at the Hollywood Bowl

we'll be there...
ooh yeah...

Ook lekker stevig zijn de nummers Magneto And Titanium Man en Medicine Jar. Daar tegenover staan wat meer pop-georiënteerde nummers als Letting Go en Call Me Back Again en de ballads Love In Song en Treat Her Gently - Lonely Old People. Het bekendste nummer van het album is waarschijnlijk de single Listen To What The Man Said dat tot nummer 14 in de Top 40 reikte.

Er staan ook nog twee licht afwijkende tracks op het album. You Gave Me The Answer is een 'music hall'-achtige track en van het tweeluik Venus And Mars (reprise) + Spirits Of Ancient Egypt heeft het tweede deel een licht psychedelische inslag. Persoonlijk vind ik dat het beste nummer van het album.

Als je naar de individuele tracks kijkt is dit kwalitatief niet het beste dat Paul McCartney solo te bieden heeft, maar kijk je naar het album als een cohorent geheel dan hoort dit album wel bij zijn toppers.

Aangezien veel nummers in elkaar overvloeien verdient het aanbeveling om Venus And Mars als geheel te beluisteren.

© 2014 TTZL


Officiële website: Paul McCartney
Wikipedia EN: Paul McCartney
Wikipedia NL: Paul McCartney
Youtube: Venus And Mars + Rock Show
Youtube: Magneto And Titanium Man
Youtube: Medicine Jar
Youtube: Letting Go
Youtube: Call Me Back Again
Youtube: Love In Song
Youtube: Treat Her Gently - Lonely Old People
Youtube: Listen To What The Man Said
Youtube: You Gave Me The Answer
Youtube: Venus And Mars (reprise) + Spirits Of Ancient Egypt
Youtube: Venus And Mars [hele album]

#106: Headgirl (Motörhead/Girlschool) - St. Valentine's Day Massacre (EP) (1981)

Als drummer Phil 'Philthy Animal' Taylor van Motörhead in december 1980 zijn nek breekt lijkt het er op dat Motörhead even uit de 'running' zal zijn (zie ook zijn gipskraag op de hoesfoto - Phil staat vooraan). 

Motörhead's producer Vic Maile stelt echter voor om een EP op te nemen met Girlschool, de 'all female' hardrockband die al in het voorprogramma van Motörhead heeft gestaan. Drumster Denise Duford zal dan op alle tracks de honneurs voor Phil Taylor waarnemen vanwege zijn blessure.

Als track op kant A kiest Motörhead-voorman Lemmy voor Please Don't Touch. Een nummer uit 1959 van één van zijn helden, Johnny Kidd & The Pirates. Waar het origineel een typisch jaren vijftig R&R/R&B-nummer is, daar maken Motörhead en Girlschool er een stevige stamper van en het werd hun grootste hit.

Op de B-kant coveren de bands een nummer van elkaar. Motörhead speelt Emergency en Girlschool heeft voor Bomber gekozen.

Het gaat te ver om deze St. Valentine's Day Massacre EP een hoogtepunt in de muziekgeschiedenis te noemen, maar een lekker tussendoortje was het wel. Bijkomend voordeel voor Girlschool was dat ze bekend werden bij een groot publiek en de aandacht kregen die ze verdienen. Deze meiden maken namelijk prima hardrock en hebben zelf een aantal klassieke albums op hun naam staan (zoals Demolotion, Hit & Run en Screaming Blue Murder).

De titel verwijst overigens naar het 'Valentijnsdagbloedbad' op 14 februari 1929 in Chicago waarbij zeven mannen op koelbloedige wijze geëxecuteerd werden.

© 2014 TTZL


Officiële website: Motörhead 
Officiële website: Girlschool
Wikipedia EN: Motörhead
Wikipedia EN: Girlschool
Wikipedia EN: Headgirl
Wikipedia NL: Motörhead
Wikipedia NL: Girlschool
Youtube: Please Don't Touch 
Youtube: Emergency
Youtube: Bomber
Youtube: St. Valentine's Day Massacre [full EP]
Youtube: Please Don't Touch [Johnny Kidd & The Pirates]

#105: Nina Hagen Band - Nina Hagen Band (1978)

 Als Nina Hagen het onderwerp van gesprek is gaat het maar al te vaak over haar opvallende verschijning, haar provocerende uitspraken of haar religie-obsessie. Helaas gaat veel minder vaak over haar muziek terwijl die nou juist veel interessanter is dan al die randzaken.

Nina Hagen werd in 1955 in Oost-Berlijn geboren en ambieerde een carrière als actrice. Die ambitie werd echter in de kiem gesmoord door een officier van het 
Ministerium für Staatssicherheit die op haar toelatingsformulier voor de toneelschool "Verhindern!" schreef. Nina's moeder had als partner de bekende dissident Wolf Biermann en Nina werd daarom ook "politiek onbetrouwbaar" geacht. Daarop zocht zij haar toevlucht in de muziek en maakte onder andere enkele platen met Oost-Duitse groepen als Gruppe Automobil en Fritzens Dampferband.

In 1976 werd Wolf Biermann door de DDR "ausgebürgert" en na haar solidariteitsverklaring werd Nina een emigratiekans aangeboden die ze aangreep en emigreerde naar West-Berlijn.

In 1977 formeerde ze met vier topmuzikanten de Nina Hagen Band en maakte met hen twee albums (daarna ging Nina solo en formeerde de rest Spliff). Zowel Nina Hagen Band als Unbehagen zijn prima platen, maar met name het debuutalbum maakte een verpletterende indruk.

Het album opent overdonderend met TV-Glotzer, een cover van het nummer White Punks On Dope van The Tubes waarvoor ze een eigen tekst schreef. Het album kent meer van dit soort stevig rockende nummers: Rangehn, Unbeschreiblich Weiblich en de afsluiter Pank. 

Naast de geweldige, maatschappij-kritische teksten vallen met name de superstrakke band en de ongelofelijke vocalen van Nina Hagen op. Door haar grote stembereik lijkt het soms of er vier zusjes met ieder een ander stembereik zingen in plaats van één persoon. Dat komt nog beter tot uiting in de wat rustiger nummers.

In Auf'm Bahnhof Zoo ligt het tempo iets lager dan in de eerder aangehaalde nummers en krijgt Nina's stem nog meer de ruimte om te excelleren. Dat geldt in overtreffende trap voor Naturträne. Een opera-achtige eerste helft van het nummer gaat bijna ongemerkt over in een popsong-achtige tweede helft waarin Nina laat horen waartoe haar stem in staat is. Kippevel!  

Superboy, Heiss en Auf'm Friedhof zijn heerlijke pop/rock-tracks waarbij het laatstgenoemde nummer een opvallende progrock-inslag heeft. Der Spinner is een wederom een kippevelmoment. Het nummer begint heel verstild en bouwt langzaam naar een mooie climax terwijl Nina verhaalt over mensen aan de zelfkant van de maatschappij.

Het knappe van het album zit hem ook in de opbouw/afwisseling van rustige en hardere tracks. En dan is er nog Fisch Im Wasser. Een novelty-track die ingeklemd tussen Heiss en Auf'm Friedhof wonderwel werkt. 

In 1978 tikte ik (voor waarschijnlijk 50 cent) het geflopte singletje Naturträne op de kop bij de lokale platenboer. Ik werd direct gegrepen door het aparte geluid en kocht ook het album. Sindsdien staat het album heel hoog in mijn lijstje van beste albums aller tijden. 

© 2014 TTZL


Officiële website: Nina Hagen
Fan website: Nina Hagen
Wikipedia EN: Nina Hagen
Wikipedia NL: Nina Hagen
Wikipedia DE: Nina Hagen
Youtube: TV-Glotzer
Youtube: Rangehn
Youtube: Unbeschreiblich Weiblich
Youtube: Pank
Youtube: Auf'm Bahnhof Zoo
Youtube: Naturträne
Youtube: Superboy
Youtube: Heiss
Youtube: Der Spinner
Youtube: Auf'm Friedhof
Youtube: Fisch Im Wasser
Youtube: White Punks On Dope [The Tubes]

#104: The Peddlers - Part One / Part Two (1992) [1967-1969]

 Begin 1964 vormden Roy Phillips (zang, toetsen), Tab Martin (bas) en Trevor Morais (drums) in Manchester The Peddlers. Het pop-jazztrio nam eerst een aantal singles en een EP op voor het Philips-label voordat ze tekenden bij CBS. 

Het eerste album dat uitkwam was Freewheelers in 1967 en het is direct raak. Of het nu gaat om uptempo nummers als Time After Time en Who Can I Turn To of ballads als Girl Talk en Empty Club Blues, het is allemaal even pakkend. Er is erg veel ruimte in de muziek waardoor de afzonderlijke instrumenten erg goed tot hun recht komen. 

Het album is een afwisseling van eigen nummers en covers. Bij die laatste categorie werden opvallende keuzes gemaakt. Zo is er een aparte versie van Gilbert Bécaud's Et Maintenant die nu What Now My Love heet. 

Daarnaast staan een aantal nummers uit film-soundtracks op. Daarvan valt vooral één nummer op. Het is een van oorsprong instrumentaal nummer geschreven door Charlie Chaplin voor zijn film Modern Times (1936). In 1954 is er een tekst bij geschreven en sindsdien is het een 'jazz-standard' (luister maar eens naar de versie van Nat 'King' Cole). The Peddlers maken van Smile een uptempo nummer van met een drum-intro van bijna een minuut die me iedere keer weer kippevel bezorgt.

Het tweede album Three In A Cell (1968) gaat verder waar het eerste album stopte met nummers als On A Clear Day You Can See Forever, People en In The Still Of The Night. 

Op het derde album Birthday (1969) zijn voorzichtig wat 'folk' en 'progressive' invloeden waar te nemen in respectievelijk hun UK top 10 single Birth en Lockshen Pudding.  

In 1992 verzamelde CBS Holland de drie complete albums op twee losse CD's ('Part One' en 'Part Two'). Deze twee CD's zijn inmiddels niet meer verkrijgbaar, maar er is een goed alternatief: How Cool Is Cool...The Complete CBS Recordings. Voor nog geen 14 euro krijg je alle tracks van de drie albums plus de non-album singles! Hoor ik daar iemand 'decemberlijstje' zeggen?

© 2014 TTZL


Fan website: The Peddlers
Wikipedia EN: The Peddlers
Youtube: Time After Time
Youtube: Who Can I Turn To
Youtube: Girl Talk
Youtube: Empty Club Blues
Youtube: What Now My Love
Youtube: Smile
Youtube: On A Clear Day You Can See Forever
Youtube: People
Youtube: In The Still Of The Night
Youtube: Birth
Youtube: Lockshen Pudding
Youtube: Et Maintenant [Gilbert Becaud]
Youtube: Smile [Charlie Chaplin]
Youtube: Smile [Nat 'King' Cole]

#103: Yello - Live At The Roxy N.Y. Dec 83 (1984)

De start van Yello en hun derde album You Gotta Say Yes To Another Excess besprak ik al in blog #53. Kort na het verschijnen van dat album heeft Yello één van zijn weinige live-optredens verzorgd in de New Yorkse club The Roxy.

Een opmerkelijke plaats want The Roxy was op dat moment nog een rollerdisco met als muzikale focus hip hop. Dat Yello hier een korte set mocht verzorgen op de oudejaarsavond van 1983 zegt veel over de muzikale diversiteit van het Zwitserse duo en de waardering vanuit hip hop kringen. De introductie werd verzorgd door de New Yorkse "it girl" van het moment, mode ontwerpster Diane Brill.

De 15 minuten durende, éénzijdige 12" die van het optreden verscheen onder de titel Live At The Roxy N.Y. Dec 83 is zeer sterk. Het is een soort collage van materiaal van de eerste drie albums met nadruk op hun eerste succes, Bostich, en nieuw materiaal, veelal opgebouwd uit elementen afkomstig van de drie albums. Later verscheen er ook nog een VHS van het optreden waarin live-beelden en studio-opnamen worden gemixt tot een typische Yello-clip.

Leuk om te zien is de geïmproviseerde uitvoering van Bostich tijdens de uitreiking van Echo 2014 Lebenswerk-prijs.

© 2014 TTZL


Officiële website: Yello
Wikipedia EN: Yello
Wikipedia DE: Yello
Wikipedia NL: Yello
Youtube: Live At The Roxy N.Y. Dec 83
Youtube: Live At The Roxy N.Y. Dec 83 (VHS video rip)
Youtube: Bostich
Youtube: Echo 2014 Lebenswerk Yello (video)

#102: The Fires Of Ork - The Fires Of Ork (1993)

In 1993 besluiten twee grootheden uit de elektronische/ambient-muziek (Pete

Namlook (zie #96) en Geir Jenssen, bekend van o.a. Biosphere) samen een album te maken onder de naam The Fires Of Ork. 

De muziek van Biosphere is vaak atmosferisch en ruimtelijk met een duidelijke interesse voor klassieke muziek. Pete Namlook's muziek is elektronischer en ritmischer. Gecombineerd levert dit een prachtige symbiose op. Op het eerste gehoor meer Biosphere dan Namlook, maar bij herhaalde beluistering vallen de subtiele Namlook-invloeden steeds meer op.

The Fires Of Ork I is een ritmisch begin van het album met veel geluidseffecten en is echt een Namlook-achtige track. 

Het contrast met de volgende track, Gebirge, is groot. Hier horen we een typisch Biosphere-geluid. Veel ijle synthesizerklanken, geluiden die aan de natuur doen denken en stemsamples die eerder dienst doen als extra instrument dan als vocalen. Een heerlijke 21 minuten durende space-trip.


Talk To The Stars tapt dan weer uit een ander vaatje. Na een heel rustig begin verstoort na 90 seconden een bas-synthesizer die kalmte en komen er steeds meer ritmische elementen bij. Na weer 90 seconden worden er de fluistervocalen van Kathrin Kruse aan toegevoegd. Het is een mooie mengvorm van beider stijlen.

In The Facts Of Life zijn de eerder genoemde klassieke invloeden het duidelijkst hoorbaar. Het een zacht ritmische, lyrische track en de meest melodieuze van het album. The Fires Of Ork II bouwt verder op de gelijknamige opener en sluit het album dus uptempo af.

In het elektronische/ambient-genre is dit album een absolute topper. Zoals zo vaak met dit soort albums is de verkrijgbaarheid na de initiële release een groot probleem. Vandaar dat er twee re-releases zijn geweest in 1994 en 2004 (en om het overzichtelijk te houden kregen die allebei een nieuw hoesontwerp). Gelukkig is het The Fires Of Ork album nog wel via iTunes te verkrijgen (net als de opvolger uit 2000).

© 2014 TTZL

Officiële website: Pete Namlook
Officiële website: Biosphere/Geir Jenssen

Wikipedia EN: Pete Namlook
Wikipedia EN: Biosphere/Geir Jenssen

Wikipedia NL: Biosphere/Geir Jenssen

Youtube: The Fires Of Ork I 
Youtube: Gebirge
Youtube: Talk To The Stars
Youtube: The Facts Of Life

Youtube: The Fires Of Ork II

#101: David Sylvian - Brilliant Trees (1984)

Achteraf bezien is de Britse "new wave" popgroep Japan een kraamkamer gebleken voor eigenzinnig talent. Mick Karn, Steve Jansen en Richard Barbieri hebben allemaal een succesvolle carrière opgebouwd na Japan met solo- en sessiewerk alsook in groepen en in vele samenwerkingen/projecten. 
Het meest succesvol is echter David Sylvian gebleken. 

Japan maakte in het begin échte popmuziek, maar verfijnde de stijl per album. Met de single Ghosts (van het vijfde album Tin Drum) bereikte men de richting waarin David Sylvian verder wilde. Terwijl men net succesvol begon te worden spatte Japan uit elkaar door onderlinge meningsverschillen.

In 1982 en 1983 werkte David Sylvian samen met Ryuichi Sakamoto (Yellow Magic Orchestra) en maakte hij ondere andere Forbidden Colours, de titelsong voor de film Merry Christmas Mr. Lawrence.


In 1984 volgde zijn eerste solo-album, Brilliant Trees, wat meteen een schot in de roos was. Het bouwt voort op het laatste Japan-album met een aparte, intrigerende mix van pop, jazz en atmosferische electronika. Dat de split van Japan geen diepe wonden heeft geslagen blijkt uit het meewerken van Jansen en Barbieri aan het album. Daarnaast verzekerde Sylvian zich van de hulp van toppers als Ryuichi Sakamoto, Holger Czukay, Steve Nye, Jon Hassell en Mark Isham.

Het album start met het uptempo Pulling Punches waarin bas, blazers en gitaar strijden om de hoofdrol. Ze verliezen het allemaal echter van de stem van David Sylvian, die afwisselend krachtig en melancholiek klinkt. Het andere uptempo nummer op het album is Red Guitar wat in de UK een bescheiden hit werd. Het pianowerk van Ryuichi Sakamoto is hierop zeer herkenbaar. Het is het nummer dat nog het dichtst in de buurt van de popmuziek van Japan komt.

Andere nummers op het album hebben een wat ingetoger karakter. The Ink In The Well kent een mooie vocale melodie en waar dat nummer voornamelijk akoestisch is, heeft het daaropvolgende Nostalgia een sfeertapit van toetsen met daaroverheen solerende blazers. En natuurlijk de stijlvolle vocalen van David Sylvian. 

Zowel Weathered Wall als Backwaters hebben synthesizerklanken als basis. Het eerstgenoemde nummer heeft daarbij prominente drums als voornaamste aandachtstrekker terwijl in het tweede nummer een bas-synthesizer-loopje de aandacht opeist. De sfeer in beide nummers is een opmaat voor wat komen gaat in het afsluitende titelnummer.

Brilliant Trees is een briljante, bijna negen minuten durende sfeerschets die laat horen in welke richting de muziek van David Sylvian zich zou ontwikkelen in de komende dertig jaar. 

Het album had al een geweldige klank en de remaster uit 2003 doet daar nog een schepje bovenop. Helaas was er weinig respect voor het originele 'artwork' en is zowel de hoes als het boekje minder van omvang en minder van kwaliteit.

© 2014 TTZL

Officiële website: David Sylvian
Fan website: David Sylvian

Wikipedia EN: David Sylvian

Wikipedia NL: David Sylvian

Youtube: Brilliant Trees [full album]
Youtube: Pulling Punches
Youtube: The Ink In The Well
Youtube: Nostalgia

Youtube: Red Guitar
Youtube: Weathered Wall
Youtube: Backwaters
Youtube: Brilliant Trees
Youtube: Ghosts [clip van Japan]
Youtube: Forbidden Colours [clip van Sylvian/Sakamoto]

#100: Frank Zappa - Waka/Jawaka (1972)

En hier is dan blog nummer 100! Sinds de eerste post op 11 november 2012 heb ik schijven van 99 verschillende artiesten behandeld (ja echt, #9 en #86 tellen als verschillende artiesten). Nu is het tijd om dat stramien los te laten en komt voor het eerst een artiest voor de tweede keer langs (en natuurlijk is dat dan Frank Zappa).

1971/1972 was geen prettige periode voor Frank Zappa. Eerst verloor zijn groep The Mothers Of Invention alle apparatuur bij een brand in het casino van Montreux (vereeuwigd in het Deep Purple nummer Smoke On The Water). 

Een week later speelde hij in London op gehuurde spullen en werd daar door een 'fan' in de orkestbak geduwd. Bij die val liep hij verwondingen op aan zijn hoofd, rug, been, nek en strottehoofd (na heling zou zijn stem voortaan éénderde lager klinken). Zappa zat gedurende lange tijd in een rolstoel en kon pas een jaar later weer optreden. Hierdoor werd de band ontbonden.

Gedurende zijn herstel werkte hij in de studio aan twee jazz-georiënteerde albums waarvan Waka/Jawaka als eerste werd uitgebracht. Een keur van sessiemuzikanten en voormalige leden van The Mothers Of Invention spelen op deze albums mee.

De gehele eerste plaatkant wordt ingenomen door Big Swifty. Een 17 minuten durend extravanganza waarin natuurlijk veel ruimte is voor Zappa's gitaar, maar ook de trompet van Sal Marquez krijgt ruim baan. Het nummer begint woest, maar na twee minuten wordt het relaxter en eist de elektrische piano van George Duke de aandacht op. Na een heerlijke break vlak voor de negende minuut wordt het tempo weer opgevoerd, worden we getracteerd op wat korte solo's en brengt de groep het nummer naar een bevredigend einde. Het is één van mijn favoriete instrumentale tracks van Frank Zappa.

Kant B start met twee kortere vocale tracks, maar Zappa zingt nog geen 'lead vocals' op dit album. Het eerste nummer is het aanstekelijke Your Mouth. Leuk nummer, maar niet bijzonder naar Zappa's standaard. 

Daarna volgt It Might Just Be A One-Shot Deal met een opvallende rol voor de pedal steel guitar van Sneaky Pete Kleinow. Mede hierdoor heeft dit nummer meer een 'country feel' waar de rest zoals gezegd meer jazz-georiënteerd is. De tekst is een wat vreemde verhandeling over hallucinaties, maar dan ineens komt het volgende pareltje voorbij:

But you should be diggin' it
While it's happening
'cause it just might be
A one-shot deal 

Het album wordt afgesloten met het elf minuten durende titelnummer dat wedijvert met de opener om de vermelding 'beste nummer van de plaat'. Waka/Jawaka begint met blazers die direct voluit gaan. Daarna is de piano van George Duke weer aan de beurt gevolgd door de gitaar van Zappa. Tussen minuut zeven en acht mag drummer Aynsley Dunbar zijn kunnen tonen en vervolgens horen we een groep zeer getalenteerde musici het nummer superstrak naar het einde brengen. Opnieuw een geweldige instrumentale track.

Een waarschuwing voor het geval je het album wilt aanschaffen. Neem dan vooral de 2012 remaster omdat deze dezelfde mix heeft als het originele vinyl. Op CD heruitgaven uit 1987, 1990 en 1995 is namelijk nogal wat digitale galm toegevoegd die er niet in thuishoort.

© 2014 TTZL

Officiële website: Frank Zappa

Wikipedia EN: Frank Zappa

Wikipedia NL: Frank Zappa

Youtube: Waka/Jawaka [full album]
Youtube: Big Swifty [2012 remaster]
Youtube: Your Mouth
Youtube: It Might Just Be A One-Shot Deal

Youtube: Waka/Jawaka [2012 remaster]