Zoeken in deze blog

maandag 6 juli 2015

#139: The Raveonettes - Whip It On (2002)

Bij het doorlopen van mijn platenkast op zoek naar een blog-onderwerp kwam ik de debuut-EP Whip It On van de The Raveonettes tegen. Ik was het plaatje bijna vergeten, maar het werd een prettige hernieuwde kennismaking.

 In de zomer van 2002 stormden Sune Rose Wagner en Sharin Foo de muziekwereld binnen. Mede door de aandacht die Rolling Stone editor David Fricke aan hen schonk was er direct een 'buzz'. Ook de Nederlandse muziekpers schonk ruim aandacht aan het duo en waarschijnlijk daarom zal ik het album indertijd ook hebben aangeschaft. 

 Whip It On opent met Attack Of The Ghost Riders en in de eerste vijf seconden hoor je een intro van feedback en noise, een simpele strakke drumbeat en een smerig klinkende gitaar. Dan weet je: dit wordt smullen!

 De post-punk garagesound doet denken aan The White Stripes (ook al vanwege de man/vrouw duo formatie), maar vooral The Velvet Underground is een referentiepunt.

 In de tweede track Veronica Fever is het noise-gehalte wat minder ten faveure van de melodie en de zang, maar daarna wordt in Do You Believe Her de schade weer ruimschoots ingehaald. In het daaropvolgende Chains worden de beste elementen uit de vorige tracks samengebald en dat levert de beste track van het album op. Wat een heerlijke stuwende baspartij van Sharin Foo!

 De tweede helft van het album begint in film noir-achtige sferen. Het nummer begint soundtrack-achtig en kent daarna een uitermate gejaagd karakter dat goed bij de tekst en titel past: Cops On Our Tail. Grappig genoeg gaat in een nummer dat My Tornado heet het tempo dan juist weer omlaag.

 Dat het tempo nog lager kan bewijst Bowels Of The Beast. Het intro roept herinneringen op aan de vroege Black Sabbath. Zoals het hoort eindigt het nummer met een luide knal, genaamd Beat City. Een vergelijkbare explosie van noise en feedback waarmee het plaatje begon vormt ook het einde.

 The Raveonettes blijken nog steeds actief en hebben na dit mini-album nog 4 EP's en 7 albums gemaakt. Misschien moest ik maar eens op zoek naar wat meer muziek van The Raveonettes...

 © 2015 TTZL


Officiële website: The Raveonettes
Wikipedia EN: The Raveonettes
Wikipedia NL: The Raveonettes
YouTube: Attack Of The Ghost Riders
YouTube: Veronica Fever
YouTube: Chains
YouTube: Cops On Our Tail
YouTube: My Tornado
YouTube: Bowels Of The Beast
YouTube: Beat City
Gepost door op Geen opmerkingen:

zondag 28 juni 2015

#138: Pacific 231 / Rapoon - Palestine (2007)


Pacific 231 is sinds 1984 een project van Pierre Jolivet waarmee hij zich naar eigen zeggen bezig houdt met 'sound exploration in motion'. Rapoon is sinds 1992 een project van Robin Storey. Daarvoor was hij 12 jaar actief in de experimentele band :zoviet*france: die inmiddels een legendarische status heeft verworven.

 Op hetzelfde kruispunt van experiment, ambient en soundscapes begaf zich ook het project Muslimgauze van Bryn Jones waarover ik al schreef in #2 en #108. 

 Pacific 231 en Rapoon sloegen in 2007 de handen ineen om een eerbetoon te maken aan de in 1999 veel te vroeg overleden Bryn Jones. Gezien de interesse (om niet zeggen obsessie) van Muslimgauze voor de Palestijnse zaak verrast het niet dat dit album Palestine ging heten.

 Op de reguliere editie van de CD verzorgen beide artiesten één track van iets meer dan 20 minuten. Pacific 231 wordt bijgestaan door b2la3ck1 op de track Al-Quds Al-Sharif en het mag met recht een passend eerbetoon aan Muslimgauze genoemd worden. De oosterse invloeden, de percussie, de complexe ritmepatronen en de hypnotiserende sfeer, het is allemaal aanwezig als ware het een track van de meester zelve.

 A Thousand Slogans Of Peace van Rapoon begint met ijle klanken waar na enige tijd voorzichtig wat ritmische elementen in opduiken. Ongeveer halverwege de track nemen de ritmes het heft stevig in handen waarna de track weer eindigt zoals hij begon. De track is experimenteler van toon dan die van Pacific 231 en blijft dicht bij het eigen werk van Rapoon. Toch zitten er ook elementen in uit de meer atmosferische, ambient-achtige albums van Muslimgauze (op zijn 200+ releases kwamen veel verschillende stromingen aan bod).

 Bij de limited edition van het album, dat in een raffia-verpakking werd geleverd, zat ook nog een 3" mini-cd met daarop de 11 minuten durende track Al-Misr, een samenwerking van Pacific 231 en Rapoon. Hierin komen de sferen van de twee andere tracks samen. Zoals wel vaker is het resultaat helaas net iets minder dan de som der delen, maar niettemin een aardige bonus bij het album. 

 Geen gemakkelijke muziek, maar voor wie er voor open staat en er de tijd voor wil nemen kan het zeer de moeite waard zijn.

 Het reguliere album is nog steeds verkrijgbaar, maar van de limited edition zijn slechts 376 stuks gemaakt en die was dan ook snel uitverkocht. Tweedehands is deze echter voor minder dag 25 euro nog wel op de kop te tikken. 

© 2015 TTZL


Officiële website: Pacific 231
Officiële website: Rapoon
Wikipedia EN: Rapoon
YouTube: Al-Quds Al-Sharif [Pacific 231 featuring b2la3ck1]
YouTube: A Thousand Slogans Of Peace [Rapoon]
YouTube: Al-Misr [Pacific 231 / Rapoon]
Gepost door op Geen opmerkingen:

zondag 21 juni 2015

#137: Ijahman - Haile I Hymn (Chapter 1) (1978)

Bij de muzieksoort reggae dacht ik als tiener in 1978 aan bekende artiesten als Bob Marley, Peter Tosh en Bunny Wailer. Mijn interesse in reggae werd echter pas echt aangewakkerd toen ik via een vriend kennis maakte met het album Haile I Hymn (Chapter 1) van de mij toen onbekende Ijahman, de artiestennaam van de in 1946 op Jamaica geboren Trevor Sutherland.

 Het bleek zijn debuutalbum te zijn voor het befaamde Island Records label van Chris Blackwell. Daarvoor had hij al een flink aantal singles gemaakt met diverse groepen, maar zijn muzikale activiteiten werden onderbroken door een gevangenisstraf van een paar jaar in de vroege jaren zeventig. In de gevangenis bekeerde hij zich tot het Rastafari geloof en zijn verdere leven en muziek zouden in het teken staan van spiritualiteit, liefde en menselijkheid.

 Vanaf de intro van het eerste nummer van het album, Jah Heavy Load, was ik verkocht. Een heerlijke drumroffel gevolgd door relaxte reggaebeat waarna de rustige, haast zalvende, stem van Ijahman invalt. Vijf minuten hypnotiserende reggae die alleen halverwege het nummer wordt onderbroken door een gitaarsolo waarvan de spaarzame noten perfect in het nummer passen.

 Het andere nummer op kant 1 van de LP is het tien minuten durende Jah Is No Secret. Opnieuw een drumroffel die de track begint en het is vooral de mooie samenzang die direct opvalt. Gaande de track begint op te vallen hoe goed er gemusiceerd wordt. Strak en toch laidback, prachtige accenten en detail en dan die blazers! Gewoonweg hemels. Een blik op de meewerkende artiesten onthult waarom het allemaal zo goed klinkt. Naast reggaegrootheden als Earl "Chinna" Smith, Robbie Shakespeare & Sly Dunbar, Geoffrey Chung en Bobby Ellis werkte bijvoorbeeld ook Steve Winwood mee.

 Op kant 2 vinden we ook twee tracks. Zion Hut duurt twaalf glorieuze minuten en kent halverwege een prachtige break met een mooie toetsenpartij. Afsluiter I'm A Levi sluit het album waardig af en Ijahman's stem klinkt hier nogal emotioneel. De boodschap ligt hem duidelijk na aan het hart. Later in zijn carrière zou hij zijn artiestennaam veranderen in Ijahman Levi worden.

 Haile I Hymn (Chapter 1) is wat mij betreft één van de mijlpalen van de reggae. Een een onvervalste vijfsterrenplaat die mij al veel plezier heeft gegeven en dat ongetwijfeld in de toekomst zal blijven doen.

© 2015 TTZL


Officiële website: Ijahman Levi 
Wikipedia EN: Ijahman Levi
YouTube: Haile I Hymn (chapter 1) [full album]
YouTube: Jah Heavy Load
YouTube: Zion Hut
YouTube: I'm A Levi
Gepost door op Geen opmerkingen:

zondag 14 juni 2015

#136: Drs. P - Drs. P Compilé Sur CD (1991)

Wat hebben Albert West, Ornette Coleman, Gerard de Vries, Christopher Lee, James Last en Drs. P met elkaar gemeen? Dat ze allemaal deze maand het tijdelijke voor het eeuwige hebben verwisseld. Niets ten nadele van Albert West en Gerard de Vries, maar het verscheiden van Drs. P is voor Nederland toch echt het grootste verlies.

 Heinz Hermann Polzer werd op 24 augustus 1919 geboren in Thun, Zwitserland als zoon van een Nederlandse moeder en een Oostenrijkse vader. Nadat zijn ouders gescheiden waren verhuisde hij op 3-jarige leeftijd met zijn moeder naar Utrecht. Alhoewel hij vrijwel zijn hele leven in Nederland heeft gewoond en 'tot in de haarvaten' verweven is met de Nederlandse taal heeft hij altijd de Zwitserse nationaliteit aangehouden. Hij deed dit omdat de Zwitserse autoriteiten hem in de oorlog twee maal uit de handen van de Duitsers gered hebben.

 Heinz Polzer was vooral schrijver en dichter, maar geniet de meeste bekendheid als vertolker van zijn eigen liederen. Het pseudoniem Drs. P werd overigens bedacht door Willem Duys. 

 Al vanaf de jaren zestig bracht Drs. P singles en EP's uit met nummers als De Commensaal, De Zusters Karamasov en Het Speelgoedmannetje. Hieruit bleek al zijn grote taalgevoel en spitsvondigheid die door de vaak spaarzame begeleiding en karakteristieke kraakstem extra opvielen.

 De grote doorbraak kwam midden jaren zeventig met De Veerpont (Heen En Weer). Het lied stond 5 weken in de Top 40 en kwam tot nummer 23. De opvolger Dodenrit (De Troika) was een vergelijkbaar succes (5 weken/nummer 26). Drs. P legt in dit filmpje nog even uit hoe dat nummer tot stand kwam.

 Top 40 noteringen zou Drs. P hierna niet meer behalen, maar hij bleef doorgaan met het maken van mooie liedjes als Bananen, Sneker Café, Knolraap en Lof, Schorseneren en Prei en de onvergetelijke, meesterlijke, alternatieve carnavalskraker O, Wat Leuk.

 Al in 1991 verscheen er een mooie 2CD met het beste van Drs. P onder de titel Drs. P Compilé Sur CD. Gelukkig is die dubbel-CD nog steeds verkrijgbaar (voor minder dan 10 euro!) want Drs. P was té goed om vergeten te worden. 

 Voor de echte die-hards verscheen er in 2012 een (vrijwel) compleet carrière-overzicht onder de titel Compilé Complé. 

© 2015 TTZL


Fan website: Drs. P
Wikipedia NL: Drs. P
YouTube: De Commensaal 
YouTube: De Zusters Karamasov
Gepost door op Geen opmerkingen:

zaterdag 6 juni 2015

#135: The Muppets - Mahna Mahna (1976)

Zing "Mahna Mahna" en bijna iedereen zal het kunnen aanvullen met "do-do-be-do-do". Het nummer waarmee de allereerste aflevering van The Muppet Show in 1976 opende zit bij velen in het geheugen gegrift.

 Het nummer Mahna Mahna was de eerste sketch van de show en werd uitgevoerd door "Mahna Mahna & The Snowths". Ondanks de grote bekendheid heeft het nummer in Nederland nooit in de hitparade gestaan.

 Maar was Mahna Mahna een origineel nummer? Nee, in een aflevering van Sesame Street in 1969 zat al een versie Mahna Mahna. En ook dat nummer was niet het origineel. Het is namelijk een jaar eerder geschreven door Piero Umiliani voor de soundtrack van de Italiaanse film Svezia, inferno e paradiso (Sweden: Heaven and Hell). Daar is Mahna Mahna de achtergrondmuziek voor een scène in een sauna.

 Ook blijken er versies te bestaan van Henri Salvador (als "Main Non Mais Non"), Giorgio Moroder, Hot Butter en vele, vele anderen waaronder de metal-versie van Skin.

 Er is er wat mij betreft echter geen één die in de buurt komt van de Muppet-versie uit 1976, zeker in combinatie met de beelden van Mahna Mahna & The Snowths.

 © 2015 TTZL


Officiële website: The Muppets
Fan website: Muppet Central
Wikipedia NL: The Muppet Show
Wikipedia EN: The Muppet Show
YouTube: Mahna Mahna (1976: The Muppet Show)
YouTube: Mahna Mahna (1969: Sesame Street)
YouTube: Mahna Mahna (1968: soundtrack Svezia, inferno e paradiso)
YouTube: Mais Non Mais Non (1969: Henri Salvador)
YouTube: Mahna Mahna (1968: Giorgio Moroder)
YouTube: Mahna Mahna (1972: Hot Butter)
YouTube: Mahna Mahna (1996: Skin)

Gepost door op Geen opmerkingen:

zondag 31 mei 2015

#134: [VA] - 6 Degrees Of P-Funk: The Best Of George Clinton And His Funk Family (2003)

Van een artiest die sinds 1997 is opgenomen in de Rock And Roll Hall Of Fame, die samen met James Brown en Sly Stone wordt gezien als één van de vernieuwers van de funk en die uitvinder is van de P-Funk zou je verwachten dat hij bekend is bij het grote publiek. Dat is in het geval van de inmiddels 73-jarige George Clinton echter niet het geval. 

 Naast zijn solowerk is hij altijd de drijvende kracht geweest van de bands Parliament en Funkadelic. Hij doet ook het productiewerk voor de andere artiesten uit zijn P-Funk-stal alsook voor artiesten daarbuiten, zoals bijvoorbeeld het tweede album van de Red Hot Chili Peppers. George Clinton wordt door veel artiesten als invloed genoemd, met name ook uit de hiphop- en rap-scene.

 Op de discografiepagina van George Clinton's website staan ruim 140 releases vermeld van hemzelf, Parliament, Funkadelic, Bootsy Collins, The Brides Of Funkenstein, Eddie Hazel en nog veel meer P-Funk sterren. Hoe moet je daaruit kiezen als je kennis wilt maken met de wereld van George Clinton? Via een verzamelalbum natuurlijk!

 In 2003 verscheen 6 Degrees Of P-Funk: The Best Of George Clinton And His Funk Family. Het is een prachtige dwarsdoorsnede van het P-Funk-universum die start met twee nummers van George Clinton And The P-Funk All Stars: If Anybody Gets Funked Up (It's Gonna Be You) en
Funky Kind (Gonna Knock It Down). Twee heerlijke midtempo funk-tracks die prima aangeven waar het bij P-Funk om draait.

 Onder de resterende nummers zitten juweeltjes als Bootsy Collins' Party On Plastic (What's Bootsy Doing'?) en Mutiny's Funk 'N' Bop. Het eerste is een sci-fi en bas-spektakel (met bijbehorende uitzinnige videoclip) en de tweede is een heerlijke uptempo knaller. 

 Maar ook de andere artiesten dragen prima nummers bij: Junie Morrison (Love Has Taken Me Over), Philippe Wynne (Breakout), The Sweat Band (Freak To Freak) en Mico Wave (Instant Replay).

 Het album wordt op afgesloten met twee nummers van P-Funk All Stars (One Of Those Summers en Pumpin' It Up), één langzame en één snelle track en allebei prima.

 6 Degrees Of P-Funk: The Best Of George Clinton And His Funk Family is een uitstekende keuze als je kennis wilt maken met George Clinton c.s., maar is wel gevaarlijk! Je wilt waarschijnlijk snel meer...

© 2015 TTZL


Gepost door op Geen opmerkingen:

zaterdag 23 mei 2015

#133: The Orb - U.F.Off: The Best Of The Orb (1998)

In 1988 richtten Alex Paterson en Jimmy Cauty een bijzondere band op: The Orb. Begonnen als een DJ-outfit gingen ze al snel zelf ook muziek maken en uitbrengen. 

 The Orb bevindt zich eigenlijk in een hele aparte, eigen categorie, maar vanwege de drugs-associaties en de extravagante, psychedelische lichtshows werd Pink Floyd vaak als referentie genoemd. Ze werden zelfs regelmatig "The Pink Floyd of the Nineties" genoemd, maar hun muziek is eerder schatplichtig aan experimentelen als Brian Eno en krautrock-iconen als Kraftwerk, Can en Cluster (en ook Karl-Heinz Stockhausen) en ook dub en reggae zijn inspiratiebronnen. Toch zou The Orb in 2010 met Pink Floyd-gitarist David Gilmour het album Metallic Spheres opnemen.

 Het album U.F.Off: The Best OF The Orb biedt een prachtige dwarsdoorsnede van van het werk van The Orb in de periode 1988-1998. De lange, experimentele albumtracks zijn hier veelal in de kortere single- of dancemix versies aanwezig en zijn tot een doorlopend geheel gemixt. 

 Het album start met twee klassieke The Orb-tracks. A Huge Evergrowing Pulsating Brain That Rules From The Centre Of The Ultraworld [orbital dance mix] geeft weer een heel andere, dansbare kijk op de track die ik al in blog #47 beschreef. In Little Fluffy Clouds [dance mix 2] werken de toegevoegde ritmische elementen goed terwijl de ijle synthesizerklanken en de gesproken tekst over de luchten van Nebraska de sfeer van de track weten te behouden.

 Op de rest van het verzamelalbum komen alle soorten Orb-tracks aan bod. De reggae-invloeden zijn het duidelijks hoorbaar in Perpetual Dawn [solar youth mix], Blue Room [7" mix] en Outlands [LP version].

 De wat lichtere ritmische pop-kant komt naar voren in tracks als Assassin [7" mix], Toxygene [7" edit], DJ Asylum [7" edit].

 Maar ook de experimentele/ambient songvariant komt goed aan bod met Pomme Fritz [meat 'n' veg], Mickey Mars [7" edit], Towers Of Dub [original mix] en de 'hidden track' Oxbow Lakes [alternative version].

 U.F.Off: The Best Of The Orb is zowel een goede kennismaking voor iemand die The Orb nog niet (zo goed) kent als een waardevolle aanvulling voor de fan vanwege alle aparte versies van bekende tracks.

 NB Waar niet de exacte U.F.Off-versie voorhanden was op YouTube, heb ik een versie gekozen die er dicht bij in de buurt komt.

© 2015 TTZL


Gepost door op Geen opmerkingen:

zondag 17 mei 2015

#132: Donna Summer - The Hostage (1974)

Voordat ze wereldwijd successen vierde als 'Queen of Disco' was LaDonna Adrian Gaines, beter bekend als Donna Summer, al bekend in Nederland. 

 Midden jaren zeventig was ze actief als fotomodel en achtergrondzangeres in Duitsland en daar ontmoette ze producers en songschrijvers Pete Belotte en Giorgio Moroder. Ze maakten een single die in Nederland, België en Frankrijk werd uitgebracht: Denver Dream. De single flopte.

 Bij het volgende nummer was het echter wel raak. The Hostage kwam in Nederland tot nummer 2 in de Top 40 (en in België kwam het zelfs op 1). In het nummer vertelt de hoofdpersoon over de kidnapping van haar man en (spoiler alert!) dat loopt niet goed af. Het nummer is pure uptempo pop met vette strijkers en doet nog in niets denken aan haar latere muziek (al zou ze dat veelal met dezelfde producers maken). Ook 41 jaar na dato staat het nummer nog als een huis.

 Een van de redenen waarom het nummer in Nederland bekend is gebleven is ongetwijfeld haar optreden in het VPRO muziekprogramma Van Oekel's Discohoek. De uitvoering van The Hostage in dit programma is onvergetelijk. Sjef van Oekel vindt Donna overduidelijk erg leuk... Verplicht kijken!

 Na het succes van de tweede single Lady Of The Night (nummer 4 in de Top 40) kwam er ook een gelijknamig album dat alleen in Nederland werd uitgebracht. De B-kanten van de twee singles geven aan dat niet alle nummers even sterk zijn. De flip van The Hostage heet Let's Work Together Now en klinkt als zo'n 'wereldverbeterende' ballad van Michael Jackson. De B-kant van Lady Of The Night is daarentegen wel weer een leuk, pittig nummer: Wounded.

Met de titeltrack van haar volgende album, Love To Love You Baby, zou Donna Summer wereldwijd doorbreken en succesvol blijven tot midden jaren negentig. In 2008 maakte ze nog een comeback, maar in 2012 stierf ze op 63-jarige leeftijd aan longkanker.

© 2015 TTZL


Officiële website: Donna Summer
Wikipedia NL: Donna Summer
Wikipedia EN: Donna Summer
YouTube: The Hostage
YouTube: The Hostage (clip: Van Oekel's Discohoek)
YouTube: Wounded
YouTube: Denver Dream
YouTube: Love To Love You Baby



Gepost door op Geen opmerkingen:

zondag 10 mei 2015

#131: 10cc - Sheet Music (1974)

Al vanaf midden jaren zestig speelden de bandleden van 10cc samen in diverse bandjes. Eric Stewart, Graham Gouldman, Kevin Godley en Lol Creme waren daarnaast ook al actief als producers van andere artiesten toen ze in 1972 onder de naam 10cc gingen werken. 

 In 1973 kwam hun debuutalbum 10cc uit en dit leverde meteen een nummer 1 hit op in de UK met Rubber Bullets en een nummer 2 hit in de UK én Nederland met Donna. Dat laatste nummer is een liefdevolle doo-wop parodie á la Frank Zappa's Cheep Thrills, Love Of My Life of Anyway The Wind Blows.

 Het "altijd moeilijke tweede album" werd Sheet Music uit 1974, maar voor 10cc bleek het niet zo'n zware opgave. Sterker nog, ook zelf beschouwen ze het altijd nog als hun beste werk. 

 10cc bestond eigenlijk uit twee duo's: Stewart & Gouldman met hun commerciële pop-aanpak en Godley & Creme die meer van de artistieke "art school" methode waren. Maar omdat iedereen met iedereen als duo, trio of kwartet de nummers schreef zijn vaak alle facetten in de nummers aanwezig.

Het album start met The Wall Street Shuffle dat een flinke hit werd, in Nederland kwam het zelfs op nummer 1. Naast de geweldige instrumentatie (goede gitaarriff, lekkere baslijn, mooie piano) is opvallend dat de tekst over de financiële wereld ook de afgelopen jaren geschreven zou kunnen zijn:

 Do the Wall Street shuffle
Hear the money rustle
Watch the greenbacks tumble
Feel the sterling crumble
  
Oh Howard Hughes, did your money make you better?
Are you waiting for the hour when you can screw me?
'Cause you big enough

 Ook het met lekker agressief gitaar- en baswerk gezegende Silly Love werd in Nederland een top 10 hit. Zoals bij eigenlijk alle nummers van de vroege 10cc is het ook hier de moeite waard om op de tekst te letten.

 De derde single van het album, The Worst Band In The World, deed daarentegen weinig maar is wel een intelligent popnummer, net als Hotel, Old Wild Men, Oh Effendi en Baron Samedi.

 Na vier albums zouden Godley & Creme het voor gezien houden bij 10cc. Een voorbode van de soort muziek die ze zouden gaan maken als duo is Clockwork Creep. In dat nummer verhaalt een bom over zijn laatste minuut aan boord van een jumbo jet...

 Een ander juweeltje is The Sacro-Iliac waarin op een bedrieglijk lieflijk melodietje de dans-scene op de hak wordt genomen. Het langste nummer is het bijna 7 minuten durende Somewhere In Hollywood dat in retrospectief gezien kan worden als een soort voorstudie van de wereldhit I'm Not In Love van het derde album.

 Ook 41 jaar na dato staat Sheet Music nog steeds als een huis en het is dan ook niet meer dan terecht dat het sublabel 7T's van Cherry Red Records in 2007 met een mooie heruitgave kwam (met bonustracks).

© 2015 TTZL


Officiële website: 10cc
Wikipedia NL: 10cc
Wikipedia EN: 10cc
YouTube: Sheet Music [hele album]
YouTube: Hotel
YouTube: Old Wild Men
YouTube: Clockwork Creep
YouTube: Baron Samedi
YouTube: The Sacro-Iliac
YouTube: Oh Effendi
YouTube: Donna [van debuutalbum "10cc"]
YouTube: Rubber Bullets [van debuutalbum "10cc"]
YouTube: I'm Not In Love [van het derde album "The Original Soundtrack"]
YouTube: Cheep Thrills [Frank Zappa]
YouTube: Love Of My Life [Frank Zappa]
YouTube: Anyway The Wind Blows [Frank Zappa]



Gepost door op Geen opmerkingen:

zondag 3 mei 2015

#130: Foetus - Wash/Slog (1984)

Is shockeren een kunstvorm? Als het antwoord op deze vraag 'ja' is, dan is Australiër Jim Thirlwell zeker één van de beoefenaren. 

 Sinds 1981 bestookt hij de wereld met muzikale uitingen onder projectnamen die het woord Foetus in zich hebben en niet noodzakelijkerwijs getuigen van 'goede smaak': 

  • Foetus Under Glass
  • Phillip & His Foetus Vibrations
  • Foetus Over Frisco
  • Foetus Art Terrorism
  • You've Got Foetus on Your Breath
  • Foetus Über Frisco
  • The Foetus All Nude Revue
  • Scraping Foetus Off The Wheel
  • Foetus, Inc.
  • Foetus Interruptus
  • Foetus In Your Bed
  • Foetus Eruptus
  • Jim Foetus and The Transvestites From Hell
  • Foetus Corruptus
  • Foetus in Excelsis Corruptus Deluxe


Sinds 1995 bedient hij zich alleen nog van de naam Foetus (en soms The Foetus Symphony Orchestra). Ook de maker zelf gaat schuil een onder reeks van naamvariaties als Jim Thirlwell, J.G. Thirlwell, James Thirwell en Clint Ruin. Daarnaast is hij nog actief in diverse andere solo- en samenwerkingsprojecten als Steroid Maximus, Manorexia, Wiseblood, Flesh Volcano, Baby Zizanie, Hydroze Plus, Garage Monsters, The Immaculate Consumptive en The Venture Bros.

 Ik kwam zelf in aanraking met zijn muziek door de 12" single Wash/Slog uit 1984. Op de A-kant staat het nummer Wash It All Off dat begint met een kaal ritmisch intro. Na ongeveer een minuut gaat dit over in een furieuze track waarin de maniakale vocalen van Thirlwell worden ondersteunt door een elektronisch/industriëel klank-amalgaan. Zo apart, zo uniek, zo krachtig. Ik had nog nooit iets gehoord was hierop leerk en was meteen verkocht. 

 Op de B-kant vinden we Today I Started Slogging Again. Dit nummer heeft een bijna dansbare beat, maar in de disco's zal het geen plaats gevonden hebben vanwege de rauwe instrumentatie, elektronische experimenten en afwijkende vocalen. Ook hier een unieke benadering en op zijn albums zou hij nog veelzijdiger blijken (maar daarover misschien een andere keer).

 Voor mij was deze 12" single het startsein om meer van Foetus' werk te pakken te krijgen, wat lang niet altijd makkelijk ging (in een tijd zonder internetwinkels). Tot op de dag van vandaag stort Jim Thirwell zijn releases over de wereld uit onder vele aliassen en blijft hij voor mij één van de meest intrigerende persoonlijkheden in de muziekwereld.

© 2015 TTZL


Officiële website: Foetus/Jim Thirwell
Wikipedia EN: Foetus/Jim Thirlwell
YouTube: Wash It All Off
Gepost door op Geen opmerkingen:
Abonneren op: Posts (Atom)