In het midden van de jaren zestig vormden vier Amerikaanse muzikanten in New York de groep Sweet Smoke of the Happy Plant Pipeful. Later werd om begrijpelijke redenen de naam ingekort tot Sweet Smoke. Voorwaar een bandnaam die de tijdgeest voortreffelijk weergaf.
Nadat er met wisselend succes was opgetreden in New York kregen ze het aanbod van een New Yorkse clubeigenaar om optredens te verzorgen in clubs van hem op Puerto Rico en de U.S. Virgin Islands. Hier kreeg hun muziek vorm en na dit Caraïbische avontuur besloten ze om niet terug te gaan naar de U.S., maar hun geluk te beproeven in Europa. Uiteindelijk kregen ze in 1969 hun thuisbasis in Duitsland en veroverden een contract voor drie platen bij Electrola Records.
Voor een band die uiteindelijk slechts drie albums (twee studio, één live) zou maken is het verbazingwekkend om te zien hoeveel aandacht er nog steeds op internet voor ze is. En dan met name voor het debuutalbum Just A Poke uit 1970 wat een cult-klassieker is geworden.
Het album bestaat uit twee zestien minuten lange psychedelische jazz-rock jams. Of zoals drummer Jay Dorfman het ooit verwoordde: "...a mix of jazz, rock, improv, avant garde, inspired just as much by John Coltrane as it was by The Doors...".
Voor mensen die van puntige drie minuten popliedjes met een kop en een staart houden zal dit niets zijn. Voor de wat avontuurlijker ingestelden des te meer. In de track Baby Night werken met name de vele tempo- en intensiteitwisselingen goed en is er een mooie, korte gitaarsolo van minuut 12 tot 13. Mijn favoriete passage uit Silly Sally is de rond-echoënde bas-, drum- en percussiepassage, grofweg van minuut 6 tot minuut 12 (van minuut 22 tot 28 op Youtube).
Helemaal mooi is dat de twee studioalbums sinds 2000 in ge-remasterde vorm op één CD verkrijgbaar zijn. En voor de prijs van nog geen acht euro ben een dief van je eigen portemonnee als je die kans laat lopen... :-)
© 2013 TTZL
Officiële website: Sweet Smoke
Wikipedia EN: Sweet Smoke
Wikipedia NL: Sweet Smoke
Youtube: Just A Poke [full album]
Het gelijknamige debuutalbum van Roxy Music uit 1972 werd goed ontvangen. Opvallend en aantrekkelijk is de spanning tussen de meer conventionele pop en rock van Bryan Ferry en de experimenteerdrift van Brian Eno.
Deze spanning leidde tot nóg betere resultaten op het tweede album, For Your Pleasure. Je kunt hier gewoon horen dat Ferry en Eno twee verschillende kanten op willen gaan en dat ze het allemaal nog maar nét in balans kunnen houden...met een reeks toptracks tot gevolg. Dat de spanningen zich niet tot de muziek beperkten blijkt uit het vertrek van Brian Eno uit Roxy Music na voltooiing van dit album.
Het album opent met de single Do The Strand. Een uptempo track met een hoofdrol voor de scheurende sax van Andy Mackay en de zwoele vocalen van Bryan Ferry. Eenzelfde soort track is Editions Of You waarin afwisselend gitaar, toetsen en sax op de voorgrond treden. In deze tracks overheersen de pop en rock invloeden van Bryan Ferry.
De instrumentatie en textuur van tracks als In Every Dream Home A Heartache en For Your Pleasure laten meer de invloed van Brian Eno horen.
De tekst van In Every Dream Home A Heartache is een ode aan een opblaaspop. De eerste helft van de track voltrekt zich in een traag tempo waarbij de stem van Bryan Ferry alleen wordt ondersteund door een tapijt van synthesizers en een enkele flard saxofoon. Daarna komt de ritmesectie erbij en wordt het een redelijk heftig geheel dat uiteindelijk langzaam wegsterft.....om na vijf seconden stilte weer terug te keren voor een minuutje extra in een bad van echo-effecten.
For Your Pleasure heeft een nog duidelijker Brian Eno-stempel. Experimenten met meerdere lagen synthesizers, tape-effecten en het loslaten van de songstructuur aan het einde van de track zorgen voor een vervreemdend effect (of zoals een collega van me het zou zeggen: "Ik denk dat hij wel iets wil vertellen, maar ik weet niet wat...").
Absoluut prijsnummer van het album is wat mij betreft het bijna tien minuten durende The Bogus Man. Hierin komt het tot een perfecte samensmelting van de twee stromingen en doen ze elkaar tot grote hoogte stijgen. Bryan Ferry is fantastisch op dreef in de eerste vocale helft van het nummer en van Brian Eno's instrumentatie van de tweede helft (gedurfd, maar niet té experimenteel) hoop je dat het nooit meer stopt. Dat doet het wel, maar dan op een heel bijzondere manier (gaat dat beluisteren, dames en heren, gaat dat beluisteren!!).
© 2013 TTZL
Officiële website: Roxy Music
Wikipedia EN: Roxy Music
Wikipedia NL: Roxy Music
Youtube: Do The Strand
Youtube: Editions Of You
Youtube: In Every Dream Home A Heartache
Youtube: The Bogus Man
Youtube: For Your Pleasure
Fela Anikulapo Kuti (1938-1997) was één van de grootste Afrikaanse muzikanten, een echte Afrobeat legende. Bij het grote publiek in de westerse wereld is hij niet zo bekend geworden als bijvoorbeeld Bob Marley, maar voor veel westerse musici is hij een voorbeeld geweest. De kwaliteit van zijn werk en zijn invloed op de Afrikaanse muziek en de Nigeriaanse samenleving zijn onomstreden. Hij had vaak kritiek op de Nigeriaanse overheid wat hem talrijke arrestaties en mishandelingen opleverde.
Geboren als Olufela Olusegun Oludotun Ransome-Kuti gebruikt hij als artiestennaam op dit album nog Fela Ransome-Kuti & The Africa 70. Kort hierna zou hij de naam Ransome afzweren omdat het een slavennaam zou zijn en ging hij verder door het leven als Fela Anikulapo Kuti, meestal afgekort tot Fela Kuti of zelfs alleen maar Fela.
Samen met o.a. zijn drummer Tony Allen wordt Fela alom gezien als één van de grondleggers van de Afrobeat, een combinatie van traditionele Yoruba muziek, highlife, jazz, funk, percussie en half gesproken/half gezongen vocalen.
In zijn leven heeft Fela een kleine vijftig officiële albums gemaakt (naast een stroom aan illegale uitgaven). Die officiële albums zijn sinds een jaar of tien gelukkig weer goed verkrijgbaar: geremasterd en met twee albums op één CD (de platen van Fela waren over het algemeen niet zo lang). Ook is er een mooie verzamelbox: Fela, The Complete Box Set.
Eén van de absolute topplaten is Confusion (op CD samen met een andere topper: Gentleman uit 1973). Op dit album staat alleen het titelnummer Confusion. Was de track op de originele LP over twee plaatkanten verdeeld als part 1 en part 2, voor de CD-heruitgaven zijn de originele, onverdeelde opnamen gebruikt en kunnen we dus de totale 25 minuten aan één stuk door beluisteren.
De eerste vijf minuten beginnen ongewoon voor een Fela album. Tony Allen op drums en Fela op orgel creëren een free jazz/psychedelisch-achtige sfeer. Spannend, maar het is niet duidelijk is welke kant het op zal gaan. Na een minuut of vijf komen de andere instrumenten erbij (o.a. bas, blazers, gitaar) en komt de typische Fela-sound op gang.
Als het nummer een minuut of veertien bezig is komt het vocale gedeelte waarin Fela de chaos in de post-koloniale Nigeriaanse samenleving op dat moment bezingt. Hij beschrijft met name de problemen die in de economie ontstaan als gevolg van het door elkaar gebruiken van verschillende talen/dialecten en verschillende muntsoorten. Ook de afwezigheid van een infrastructuur (met als gevolg een verkeerschaos in met name Lagos) en het ontbreken van goed leiderschap (politiek, politie etc.) frustreert de opbouw van het land.
In de laatste vijf minuten van de track wordt het instrumentale gedeelte weer voortgezet en eindigt het nummer uiteindelijk in quasi dezelfde sfeer als waarin het begon. In één woord meesterlijk!!
© 2013 TTZL
Officiële website: Fela Kuti
Wikipedia EN: Fela Kuti
Wikipedia NL: Fela Kuti
Youtube: Confusion
De Franse synthesizervirtuoos Jean Michel Jarre had al een flinke naam opgebouwd met succesalbums als Oxygène (1976), Equinoxe (1978) en Magnetic Fields (1981) toen hij in 1984 een gok nam met het in verhouding met de vorige albums nogal experimentele Zoolook.
Een soortgelijke 'stunt' haalde hij in 1990 weer uit met het uitbrengen van zijn ode aan de beroemde Franse onderwaterfilmer Jacques Cousteau getiteld Waiting for Cousteau. Het album werd uitgebracht op de 80ste verjaardag van Cousteau: 11 juni 1990.
Op dit album staan eigenlijk maar twee tracks. Het eerste bestaat uit drie delen (Calypso en part 2 en part 3) en is een aparte combinatie van de electronica van Jean Michel Jarre en de steel drums van The Amoco Renegades uit Trinidad & Tobago.
Het eerste deel is een uptempo, vrolijk stuk waarin de steel drums nadrukkelijk aanwezig zijn. Het tweede deel begint heel rustig en is doet meer denken aan een reguliere Jean Michel Jarre track. Naar de climax van het tweede deel toe gaat het tempo omhoog en keren de steel drums terug. Het derde deel is helemaal vrij rustig en de steel drums zijn nog maar weinig te horen. Het is een voorbode van wat er komen gaat.
De titeltrack Waiting for Cousteau is namelijk een echte ambient track en duurt maar liefst bijna 47 minuten. Het is meer een geluidslandschap ('soundscape') dan een regulier muziekstuk (het is geen muziek die je opzet terwijl je aan het afwassen bent). Een oppervlakkige luisteraar zal waarschijnlijk zeggen dat er drie kwartier lang niets gebeurt en bij een eerste beluistering is dat niets eens zo'n gekke conclusie.
Als je echter de moeite neemt om Waiting for Cousteau op je te laten inwerken blijkt er onder oppervlakte letterlijk en figuurlijk van alles aan de hand te zijn. Als je het nummer in alle rust en liefst met je ogen dicht 'ondergaat' is het niet moeilijk om je voor te stellen dat je in de onderwaterwereld van Jacques Cousteau vertoeft. Als je het beluistert met een koptelefoon wordt het effect nog sterker. Bij herhaalde geconcentreerde luisterbeurten ontdek je iedere keer weer nieuwe subtiele veranderingen in het klankbeeld die je de vorige keren niet had waargenomen.
Ongetwijfeld is dit soort muziek niet aan een ieder besteed. Maar voor wie er in wil investeren is er veel moois te ontdekken.
© 2013 TTZL
Officiële website: Jean Michel Jarre
Wikipedia EN: Jean Michel Jarre
Wikipedia NL: Jean Michel Jarre
Youtube: Calypso
In augustus 1975 kondigde Peter Gabriel zijn vertrek uit Genesis aan en begon hij aan een artistiek en commercieel succesvolle solocarrière. Zijn eerste album verscheen in 1977, gevolgd door een tweede in 1978. Beide hebben als titel "Peter Gabriel" om op die manier 'een merk en een product met een eigen identiteit te creëren'. Ook het derde en vierde album hebben dezelfde titel. Om ze van elkaar te onderscheiden gebruiken pers en publiek al snel een nummering ('Peter Gabriel 3') of een verwijzing naar de hoesfoto (respectievelijk 'Car', 'Scratch', 'Melt' en 'Security').
Alhoewel het eerste en tweede album al van een hoog niveau waren, bereikte Peter Gabriel met zijn derde album pas echt zijn artistieke hoogtepunt. Een keur aan talentvolle bekende en minder bekende musici helpen hem hierbij. Commercieel werd het ook een succes (#1 in de UK), maar er zijn latere albums van hem die nog hogere verkoopcijfers haalden.
Het album opent met Intruder waarin een insluiper vertelt hoe hij te werk gaat. Hij geniet als hij weet dat de bewoner zich er van bewust is dat hij in huis is. De muziek past perfect bij de tekst doordat deze een griezelige atmosfeer weet op te roepen. De synthesizerpartijen en de subtiele geluidseffecten worden hierbij ondersteund door een stuwende drumpartij die onmiskenbaar afkomstig is van oud-Genesis kameraad Phil Collins.
Die laatste is ook aanwezig in de tweede track, No Self-Control. Een afwisselend tempo, mooi percussiewerk van Morris Pert en achtergrondvocalen van Kate Bush stuwen dit nummer naar grote hoogte.
In Not One Of Us speelt King Crimson's Robert Fripp een gitaarpartij en het drum- en percussiewerk van Jerry Marotta is werkelijk fenomenaal. De tekst gaat over uitsluiting en je zou denken dat Geert Wilders al in 1980 bekend was... (You may look like we do / Talk like we do / But you know how it is /
You're not one of us)
De singles van het album werden geen grote hits (met uitzondering van de UK waar Games Without Frontiers tot #4 reikte), maar met Biko heeft Peter Gabriel wel een absolute klassieker geschreven. Het kickstartte de interesse van Peter Gabriel in de mensenrechtenbeweging en gaf aandacht aan de misstand 'apartheid' in het algemeen en aan de zaak van Steve Biko in het bijzonder.
Curieus is dat 'Melt' door Peter Gabriel ook werd uitgebracht in een Duitse versie: Ein Deutsches Album. Ook zijn daaropvolgende album 'Security' kwam uit als Deutsches Album. En het moet gezegd, door de uitstekende vertalingen van Horst Königstein werkt het op de ene of andere manier ook nog. Luister maar eens naar Spiel Ohne Grenzen (Games Without Frontiers)!
© 2013 TTZL
Officiële website: Peter Gabriel
Wikipedia EN: Peter Gabriel
Wikipedia NL: Peter Gabriel
Youtube: Intruder
Vandaag, 20 april 2013, is het wereldwijd weer Record Store Day, een "een internationale feestdag voor platenzaken, artiesten en muziekliefhebbers". Op deze dag worden er allerlei speciale en gelimiteerde producten uitgebracht (veelal op vinyl) en zijn er veel optredens in platenzaken.
Vanochtend ben ik vroeg opgestaan om op tijd bij Concerto te zijn, één van de deelnemende platenzaken. Om stipt acht uur stond ik voor de deur (de verkoop begon om negen uur) als nummer 6 in de rij. Na een uur wachten was de rij uitgegroeid tot een man/vrouw of 50 en ging de deur eindelijk open. In plukjes van vijf konden we op zoek naar de gewenste pareltjes tussen de ongeveer 360 uitgaven. Mijn buit was:
- Anthrax - Anthems (10", red vinyl)
- Calexico - Spiritoso (LP, white vinyl)
- Nick Cave And The Bad Seeds - Animal X (7", picture disc)
- Lloyd Cole & Hans-Joachim Roedelius/Roedelius Schneider - [idem] (12", white vinyl)
- Half Japanese - 1/2 Gentleman/Not Beasts (3CD, Deluxe Edition)
- R.E.M. - Live in Greensboro EP (CD, Digipack)
- Steven Wilson - Luminol (12", picture disc)
- The XX - Jamie XX Edits (12")
plus het cadeau van 2013:
- Kliko Fest [verzamelaar met The Jim Jones Revue, Bullerslug, Little Barrie, Traumahelikopter] (7", EP)
Precies een maand geleden is de EP Anthems van Anthrax al uitgekomen op CD, maar speciaal voor Record Store Day lag er nu speciale versie in de winkels: in een mooie klaphoes een 10" van rood of wit vinyl (welke versie je hebt gekocht is een verrassing bij thuiskomst).
Anthrax is sinds 1981 actief en wordt vaak in één adem genoemd met bands als Metallica, Megadeth en Slayer. Op deze EP betonen de thrashmetalpioniers van Anthrax eer aan hun helden uit de US, Canada, Australië en Ierland. En dat doen ze goed. Het spelplezier en het respect spat er vanaf.
Kant A opent met Anthem van Rush, gevolgd door T.N.T. van AC/DC en Smokin' van Boston. Kant B start met Keep On Runnin' van Journey.
Toegegeven, met zulk songmateriaal kan het al bijna niet meer fout gaan, maar Anthrax speelt niet klakkeloos de originelen na. Ze voegen er wat 'Anthrax' aan toe. De hoogtepunten zijn voor mij de laatste twee nummers van kant B: Big Eyes van Cheap Trick en Jailbreak van Thin Lizzy. Beide uitvoeringen zijn aanmerkelijk 'heavier' dan de originelen en dat werkt prima.
Een coveralbum of EP is natuurlijk altijd een tussendoortje, maar Anthems bewijst dat een tussendoortje erg smakelijk kan zijn.
© 2013 TTZL
Officiële website: Anthrax
Wikipedia EN: Anthrax
Wikipedia NL: Anthrax
Youtube: Anthems (full album)
Het Britse Supertramp kende een stroeve start met twee albums (Supertramp uit 1970 en Indelibly Stamped uit 1971) die op zijn best 'redelijk' genoemd mogen worden. De albums verkochten niet best en op songschrijvers Rick Davies en Roger Hodgson na stapten alle leden van de groep op.
Beide overblijvers recruteerden toen drie nieuwe leden (Dougie Thomson, Bob Siebenberg en John Helliwell). Dit zou later de klassieke line-up van Supertramp blijken te zijn en een eerste proeve van bekwaamheid is het in 1974 verschenen Crime Of The Century. Dit album werd een groot succes en leverde de hitsingles Dreamer en Bloody Well Right op en één van de bekendste LP-tracks ooit: School.
Platenmaatschappij A&M wilde graag snel een opvolger om het succes te continueren en direct na de tour voor Crime Of The Century werd begonnen aan de opnamen voor Crisis? What Crisis? Een probleem hierbij was dat Davies en Hodgson nog geen nieuwe songs hadden geschreven. Er waren nog wat nummers over van de 'Crime'-sessies, maar niet voldoende voor een album. Tijdens de opnamen werden daarom nog snel wat nieuwe songs geschreven.
Het album opent met het geluid van de voetstappen van een man met op de achtergrond grotestadsgeluiden. Hij fluit een melodie en als na 33 seconden een auto claxoneert start het nummer Easy Does It* pas echt. De wordt voortgezet in en het blijkt een kort, lieflijk maar tegelijk krachtig liedje dat een mooie opener is voor het album.
Doordat daarna direct twee klassieke Supertramp songs volgen is de opening van het album zeer sterk (met als bijkomend nadeel dat het daarna alleen maar minder kan worden).
Sister Moonshine* is een energieke, gitaargeoriënteerde song met een mooie mondharmonicasolo. Met name het vocale vuurwerk van Hodgson eist de aandacht op en in het refrein is er mooie vocale interactie tussen Hodgson en Davies. Ain't Nobody But Me is een meer slepende, keyboardgeoriënteerde track met een 'bite' en met geweldige lead vocals van Rick Davies (hij kon natuurlijk niet achterblijven). Naar het eind van het nummer toe eisen de gitaar van Hodgson en de saxofoon van John Helliwell de aandacht op. Beide tracks kunnen zich moeiteloos meten met het beste van Supertramp.
Op de rest van het album staan nog wel meer nummers die moeite meer dan waard zijn (Another Man's Woman, The Meaning), maar die zijn toch net iets minder dan de openers van het album of zet doen teveel denken aan een nummer van het vorige album (Lady, Poor Boy).
Het resultaat is een album dat onevenwichtiger is dan de kwalitatief betere albums ervoor (Crime Of The Century) en erna (Even In The Quietest Moments... uit 1977). Maar dat wil niet zeggen dat er niet genoeg te genieten is op Crisis? What Crisis?. Sterker nog, de meeste bands zouden een moord doen voor een album van dit niveau.
© 2013 TTZL
Officiële website: Supertramp
Wikipedia EN: Supertramp
Wikipedia NL: Supertramp
Wat.TV: Dreamer
Youtube: Bloody Well Right
De Amerikaanse tekenfilmserie The Simpsons behoeft geen nadere introductie. Sinds 1989 zijn Homer, Marge, Bart, Lisa en Maggie al 24 seizoenen lang bij ons. Tijdens de opnamen van het tweede seizoen ontstond bij David Geffen (van Geffen Records) het idee om een album op te nemen, gebaseerd op The Simpsons. Dit werd The Simpsons Sing The Blues.
Het is geen soundtrackalbum want de nummers komen (bijna) niet voor in de TV-serie. Er staan zowel covers als originele nummers op en de titel dekt behoorlijk de lading, want alhoewel er niet alleen échte bluesnummers op staan ademt het hele album wel het 'bluesgevoel'. Het werd een instant verkoopsucces en behaalde in diverse landen de goud- of platinastatus.
Eén onvervalste bluesnummer op het album is Born Under A Bad Sign (een origineel van Albert Collins). Hierin wentelt Homer zich in zelfbeklag over zijn miserabele leven ("if it wasn't for bad luck, I wouldn't have no luck at all"). En omdat hij nu eigenlijk een blueszanger is geworden vraagt zich af wat een toepasselijke bluesnaam voor hem zou zijn: Muddy Simpson, Big Homer, T-Bone Homer, Blind Lemon Simpson, Blind Lemon Lime Homer, Blind Grapefruit Homer, Blind Strawberry Alarmclock Homer...
Moanin' Lisa Blues is het enige nummer waarvan een klein deel gebruikt is in een TV-aflevering. Yeardley Smith zingt als Lisa Homer haar longen uit haar lijf. Verder klopt ook alles aan dit nummer, van de gitaar- en saxsolo tot aan het heerlijke orgeltje. Zelfs als je The Simpsons niet kent of niet leuk vindt is het nog geweldige track.
Zoals gezegd komen ook andere muziekstijlen voorbij. De rock 'n' roll van Chuck Berry horen we in School Day en stampende soul wordt vertegenwoordigd door Springfield Soul Stew (naar Memphis Soul Stew van King Curtis).
Grote trekkers van het album zijn de twee singles Do The Bartman en Deep Deep Trouble waarvoor ook videoclips zijn gemaakt. In deze twee nummers komt met name HipHop en R&B aan bod.
Wat vooral opvalt aan het album is de kwaliteit van de nummers en uitvoeringen en het spelplezier dat er vanaf spat. Zelden is er een novelty-album uitgebracht dat naast leuk ook zo goed was. In de keuze van de covers en de teksten van de originele nummers wordt ook het subversieve karakter van de TV-serie niet verloochend (ook Mr. Burns mag heerlijk mopperen in Look At All Those Idiots). Liefhebbers van The Simpsons doen zich te kort als ze dit album aan zich voorbij laten gaan (en niet-liefhebbers eigenlijk ook).
© 2013 TTZL
Officiële website: The Simpsons
Fan website: Simpsons Crazy
Wikipedia EN: The Simpsons
Wikipedia NL: The Simpsons
Youtube: Born Under A Bad Sign
Youtube: Moanin' Lisa Blues
Er zijn van die momenten die in je geheugen gegrift staan. Het was in de nazomer van 1991 dat ik met mijn zwager even een actiefilmpje in de bioscoop wilde gaan pakken. De nieuwe Schwarzenegger draaide, Terminator 2: Judgement Day, die moest het maar worden.
Zeven jaar eerder was The Terminator van regisseur James Cameron verschenen en dat was een klassieker in het actiegenre geworden. Een vervolg is vaak een slap aftreksel van het origineel, maar dat bleek in dit geval wel anders. Met rooie konen kwamen we uit de bioscoop na het zien van één van de beste actiefilms ooit gemaakt. Zelfs beter dan het eerste deel! In de film top 250 van de IMDb staat de film ook niet voor niets momenteel op plaats 36.
Tijdens het kijken naar een film realiseer je het je meestal niet zo, maar de muziek is een essentieel onderdeel van een film. De muziek die Brad Fiedel componeerde voor Terminator 2: Judgement Day ondersteunt en versterkt de beelden op een geweldige manier. Als je naar de soundtrack luistert roepen de klanken dan ook onmiddellijk weer beelden uit de film op.
Het krachtige Main Title (Terminator 2 Theme) opent de CD en de dreiging die hierin klinkt geeft al aan dat er heel wat te gebeuren staat. Lang hoeven we daar overigens niet op te wachten want in het volgende nummer, Sarah On The Run, wordt de achtervolging van onze heldin verklankt.
De soundtrack bestaat niet alleen uit adrenaline opwekkende nummers als Escape From The Hospital (And T-1000), Helicopter Chase en Tanker Chase. Er staan ook rustige orkestrale stukken op als Desert Suite en Terminator Impaled. Het is juist de afwisseling, die ook de film kenmerkt, die goed werkt voor het album als geheel.
Los van de film is de muziek goed genoeg om op zichzelf genietbaar te zijn. Maar het kennen van de film geeft de muziek ongetwijfeld een meerwaarde. En waarom zou zo'n geweldige film niet willen kennen?
© 2013 TTZL
Officiële website: Terminator 2: Judgement Day
Fan website: James Cameron Fan Website
Wikipedia EN: Terminator 2: Judgement Day
Wikipedia NL: Terminator 2: Judgement Day
Youtube: Main Title (Terminator 2 Theme)
Youtube: Sarah On The Run
Voordat Simple Minds in 1982 doorbrak met de single Promised You A Miracle van het album New Gold Dream (81-82-83-84) hadden ze sinds 1979 al vijf albums uitgebracht. Dit album was een keerpunt in de carrière van Simple Minds. Vanaf toen ging het commercieel gezien bergopwaarts, maar creatief gezien ging het de andere kant op. De vroege albums waren innovatief, schuwden experimenten niet en behoren tot het beste en interessantste dat de postpunk/new wave periode heeft opgeleverd (vergelijkbaar met de vroege albums van The Human League).
In 1981 verscheen het vierde studioalbum Sons And Fascination waarbij de eerste 10.000 exemplaren vergezeld gingen van de bonus-LP Sister Feelings Call (later werd deze LP ook los uitgebracht).
Sons And Fascination start met twee krachtige nummers. In Trance As Mission knalt erin met een lekkere basriff die al snel ondersteund wordt door een hoekig drumpatroon. De bombast die de muziek van Simple Minds later steeds slechter te verteren maakt is hier wel aanwezig, maar doordat het niet overheersend is werkt het hier wel. Een breed synthesizertapijt en een mooi laag zingende Jim Kerr maken dit tot goede start van het album. Daarna volgt Sweat In Bullet dat ook met een intrigerende baslijn start, maar een meer uptempo nummer is met een lekker metalig klinkend gitaarriffje. Love Song was de eerste single van Simple Minds die aan ook buiten de UK aan de hitlijsten mocht snuffelen.
Sister Feelings Call opent met het instrumentale Theme For Great Cities dat zowel qua titel als qua klank doet denken aan een mooie filmsoundtrack. Direct daarna volgt het prijsnummer van dit album, The American. Een mooie wisselwerking tussen gitaar- en synthesizerpartijen in combinatie met een inventief en meezingbaar refrein maken dit een topper. Wonderful In Young Life is het meest uptempo nummer van de twee albums en geeft het album halverwege de vaart die het nodig heeft.
Sons And Fascination is als geheel net iets sterker dan Sister Feelings Call, maar beide albums behoren tot het beste dat Simple Minds hebben gemaakt. In 1986 werden beide albums samen op één CD uitgebracht, maar doordat er toen niet meer dan 74 minuten op een CD konden werden twee nummers weggelaten. Op de geremasterde uitgave uit 2002 staan wel alle nummers van beide albums.
In 2012 kwam de box X5 uit waarop beide albums een eigen CD hebben met bonustracks (net als de andere vier albums). De box is nog op de kop te tikken voor ongeveer 20 euro (voorwaar geen slechte deal!!).
(play.com) (simpleminds.com)
© 2013 TTZL
Officiële website: Simple Minds
Fan website: Simple Minds
Wikipedia EN: Simple Minds
Wikipedia NL: Simple Minds
Youtube: Promised You A Miracle
Youtube: In Trance As Mission
In het midden van de jaren zestig vormden vier Amerikaanse muzikanten in New York de groep Sweet Smoke of the Happy Plant Pipeful. Later werd om begrijpelijke redenen de naam ingekort tot Sweet Smoke. Voorwaar een bandnaam die de tijdgeest voortreffelijk weergaf.
