#34: Orbital - In Sides [+ The Box] (1996)

Het Britse duo Orbital bestaat uit de broers Paul en Phil Hartnoll. Sinds 1989 maken ze een avontuurlijke instrumentale mix met techno-, house- en ambient-invloeden. Dit wordt af en toe gelardeerd met vocale samples en achtergrondzang. Bij vergelijkbare artiesten kun je denken aan acts als The Orb, Underworld, Aphex Twin, Autechre en Chemical Brothers maar ook Moby, Front 242 en natuurlijk de 'godfathers' van Kraftwerk.

In 1996 genoot Orbital al een redelijke bekendheid door clubhits als Chime, Halcyon en Are We Here (featuring Alison Goldfrapp) toen de single The Box (single) werd uitgebracht, ondersteund door een opvallende videoclip. 

Op het album In Sides is The Box (album) al uitgebreid tot een twaalf minuten durend nummer waarbij Part I het rustige deel is met klankkleuren die doen denken aan klavecimbel en klokkenspel. In Part II komen bas en drums er nadrukkelijk bij en gaat het tempo omhoog. Rondzingende rauwe synthesizer uithalen kleuren het laatste deel van Part II.

De CD-single geeft ons gedurende 28 minuten een The Box (CD single) van epische proporties. Bijzonder is dat er een 'vocal reprise' op de CD-single staat waarmee het één van de weinige Orbital tracks is met échte vocalen. Dit plaatje is een echte 'desert island disc' (gelukkig werd de CD-single bij sommige versies van In Sides meegeleverd).

The Girl With The Sun In Her Head opent het album In Sides rustig met een geluid dat doet denken aan het geluid van een draaiende windmolen. Dit geluid vervormt langzaam tot de onderliggende beat van het nummer. Als de toetsen de melodie van het nummer inzetten gaat het tempo omhoog en na enige breaks komt het nummer na een minuut of tien weer langzaam tot stilstand. De politiek en milieubewuste broers Hartnoll hebben als statement bij de opname van dit nummer alleen gebruik gemaakt van elektriciteit die is opgewekt door CYRUS, de zonnegenerator van Greenpeace.

P.E.T.R.O.L. en het tweede deel van Dŵr Budr (Welsh voor 'vies water') zijn allebei uptempo waarbij het eerste nummer wat agressiever van toon is dan het tweede. Adnan's is het nummer met de meeste ambient invloeden op het album.

Het album sluit af met Out There Somewhere Part I en Part II. Wederom een lang uitgesponnen nummer (27 minuten) waarvan de beide delen verschillend zijn en tóch een geheel vormen. 

In Sides en The Box zijn muzikale ontdekkingsreizen waarin zoveel tegelijk gebeurt dat je bij iedere beluistering weer nieuwe dingen ontdekt (koptelefoon aanbevolen!). 

© 2013 TTZL


Officiële website: Orbital
Wikipedia EN: Orbital
Wikipedia NL: Orbital
Youtube: Chime
Youtube: Halcyon
Youtube: The Box (single)
Youtube: The Box (album versie)
Youtube: The Box (CD single)
Youtube: The Girl With The Sun In Her Head
Youtube: P.E.T.R.O.L.
Youtube: Dŵr Budr
Youtube: Adnan's
Youtube: Out There Somewhere Part I
Youtube: Out There Somewhere Part II

#33: John Watts - One More Twist (1982)

John Watts was één van oprichters van de Engelse band Fischer-Z die van 1979-1981 met name in Nederland, België, Duitsland en Portugal successen kende. Het leek dan ook een vreemde zet toen John Watts na het succesvolle derde album Fischer-Z ten grave droeg.

De reden bleek dat hij zich te veel beperkt voelde binnen een groepsverband. Een solo-carrière lag daarom voor de hand. 
N.B. Na twee albums richtte hij echter weer kortstondig een groep op (The Cry) om daarna onder groepsnaam Fischer-Z weer 'solo' verder te gaan met wisselende muzikanten.

In 1982 bracht hij zijn eerste solo-album uit: One More Twist. Het is een album dat nogal in het verlengde ligt van zijn werk met Fischer-Z, al zijn de arrangementen wel anders dan op het voorafgaande Fischer-Z album. Ze zijn ruwer, rauwer en spaarzamer georkestreerd.

Het album opent met de single One Voice. Het werd geen groot succes (in Nederland kwam hij niet verder dan de Tipparade) ondanks dat het een lekker luid nummer is dat opent met een sterke gitaar-riff en beschikt over een meezingbaar refrein.

Direct daarna volgt Lagonda Lifestyle waarin het tempo en volume worden teruggeschroefd. Het is een sterk nummer dat bij momenten verrast. That's Enough For Me had dan weer zo op een Fischer-Z album kunnen staan. Elementen uit art rock, punk en meerstemmige vocalen zorgen voor een lekkere uptempo rocker. In I Know It Know neemt hij dan weer gas terug en voegt lichte reggae-accenten toe.

Het mooiste nummer van het album is Speaking A Different Language. Het begint heel rustig met John Watts die over een eenzame gitaar zijn eerste zinnen declameert. Vervolgens komen langzaam bas, drums en de andere instrumenten erbij. De tekst is nogal associatief en raakt aan onderwerpen als vervreemding, afwijzing en aanpassing.

Niet iedereen spreekt de hoekige, springerige muziek en aparte stem aan. Maar voor wie de muziek van Fischer-Z kan waarderen is dit solo-album van John Watts een veilige keuze.

© 2013 TTZL


Officiële website: John Watts/Fischer-Z
Wikipedia EN: John Watts
Wikipedia NL: Fischer-Z
Youtube: One Voice
Youtube: Lagonda Lifestyle
Youtube: That's Enough For Me
Youtube: I Know It Know
Youtube: Speaking A Different Language

#32: Donald Fagen - Sunken Condos (2012)

Sinds 1972 vormt Donald Fagen met Walter Becker het fameuze duo Steely Dan, bekend van hits als Do It Again, Rikki Don't Lose That Number en Reelin' In The Years. Naast de negen studio-albums die hij met Steely Dan maakte heeft Donald Fagen in die tijd ook vier solo-albums gemaakt waarvan Sunken Condos uit 2012 de meest recente is.

De albums van Donald Fagen liggen behoorlijk in het verlengde van zijn werk met Steely Dan. Qua inhoud is dat prima, maar net als bij sommige latere Steely Dan albums zit er wel een addertje onder het gras. De albums van zowel Donald Fagen als Steely Dan klinken altijd fantastisch omdat er veel aandacht besteed wordt aan de productie. Soms wint echter de technische perfectie het van het gevoel en dreigt het bijna klinisch te worden. 

Op Sunken Condos weet hij die valkuil grandioos te vermijden. We horen de vertrouwde pop/jazz/funk/soul-mengeling, maar dan met veel lucht en ruimte voor de instrumenten en Donald's stem. En wat we vooral ook horen is spelplezier in nummers die duidelijk meer ritme-georiënteerd zijn dan op zijn vorige album.

De opener is Slinky Thing. Hierin vertelt hij over de twijfels van oudere man die een verhouding krijgt met een jongere vrouw. Een lekker jazzy nummer waarin vooral het gebruik van een akoestische bas en glockenspiel opvallen. Een heel sterke opener. 

Memorabilia kent een refrein dat meteen in je hoofd gaat zitten. Het lijkt een heel opgewekt nummer met een mooie trompetsolo van de grote Michael Leonhart totdat je tekst tot je neemt en het blijkt te gaan over iemand die betrokken was bij de nucleaire testen van de VS op de Marshall Islands van 1946-1958. 

In het prijsnummer Weather In My Head gebruikt hij als metafoor de opwarming van de aarde om de chaos en verwarring in zijn hoofd weer te geven:
They may fix the weather in the world
Just like Mr. Gore said
But tell me what's to be done
Lord - 'bout the weather in my head
Dit nummer laat Donald in vocale topvorm horen, kent een geweldige gitaarsolo van Jon Herington en behoort tot het beste dat hij met of zonder Steely Dan heeft gemaakt.

En zo valt er eigenlijk over iets nummer wel iets te vermelden. De prachtige mondharmonica in The New Breed, het lekker stuwende ritme in Miss Marlene of het heerlijke jazzy laidback Planet d'Rhonda.

Dat met name de soul en funk op dit album een prominente rol spelen blijkt uit Out Of The Ghetto, een cover van Isaac Hayes. De vertolking blijft verrassend dicht bij de originele versie, maar heeft toch onmiskenbaar een Donald Fagen-stempel.

Voor mij is Sunken Condos van Donald Fagen één van de beste albums die in 2012 zijn uitgekomen. 

© 2013 TTZL


Officiële website: Donald Fagen
Wikipedia EN: Donald Fagen
Wikipedia NL: Donald Fagen
Youtube: Slinky Thing
Youtube: Memorabilia
Youtube: Weather In My Head
Youtube: The New Breed
Youtube: Miss Marlene
Youtube: Planet d'Rhonda
Youtube: Out Of The Ghetto
Youtube: Out Of The Ghetto [Isaac Hayes]
Youtube: Do It Again [Steely Dan]
Youtube: Rikki Don't Lose That Number [Steely Dan]
Youtube: Reelin' In The Years [Steely Dan]

#31: Monolake - Gobi. The Desert EP (1999)

Monolake (vernoemd naar Mono Lake in de VS) maakt minimal techno waarin complexe ritmes en diepe bassen worden gemixt met opnames van ambient geluiden zoals insecten, straatgeluid, golven op de oceaan. 

In 1999 werd het proces voor Gobi. The Desert EP als het ware omgekeerd. Aards gehum, het tsjirpen van insecten, geluiden van de wind en het gerommel van onweer in de verte zijn hier de basis en er worden spaarzaam techno-elementen aan toegevoegd. Met één uitzondering: de normaal aanwezige ritmes zijn hier geheel afwezig. 

Dit zorgt voor een ambient track die zich ruim 36 minuten de perfecte soundtrack toont voor een fictieve natuurdocumentaire, getiteld 'Een dag in de woestijn'. 

Dan weer verstild, dan weer langzaam in beweging komend als een woestijnslang. Maar altijd is er die dreiging en die spanning van niet weten wat er komen gaat.

Dit is absoluut niet ieders 'kopje thee', maar later op de avond met het licht uit, de ogen dicht en de stereo op een flink volume kan Gobi. The Desert EP je een betoverend half uurtje schenken.

© 2013 TTZL


Officiële website: Monolake
Wikipedia DE: Monolake
Wikipedia EN: Monolake
Wikipedia NL: Monolake
Youtube: Gobi. The Desert EP

#30: The Blue Nile - A Walk Across The Rooftops (1984)

Middenin een periode waarin bubblegum-synthipop en pseudo-macho-hardrock hoogtij vierden was daar in mei 1984 ineens een single van een Schotse band, The Blue Nile, die uit een heel ander universum leek te komen: Tinseltown In The Rain. 

We horen een gedragen voordracht, inventieve drum- en baspartijen en een gebruik van synthesizers dat heel anders is dan op dat moment gebruikelijk in de hitparadepop. Niet bepaald een nummer waarvan je verwacht dat het een hit kan worden. Toch stond het in oktober/november 1984 vier weken in de TOP 40 met 28 als hoogste notering. Dat het nummer in die korte tijd indruk bij veel mensen heeft achtergelaten blijkt uit de onafgebroken jaarlijkse notering in de TOP 2000 sinds 2002 (op nummer 729 in 2012).

Productief kun je The Blue Nile niet noemen met slechts vier albums sinds de vorming van de band in 1981. Hun perfectionistische instelling is hier debet aan, net als hun afschuw van publiciteit. Het resultaat is wel vier onaards mooie albums. 

Het debuutalbum A Walk Across The Rooftops kent een specifieke opbouw. De nummers 1, 3, 5 en 7 hebben een traag tempo en daar tussenin staan de nummers 2, 4 en 6 die meer uptempo zijn waardoor het album een lekkere 'flow' heeft.

Het album opent met het titelnummer A Walk Across The Rooftops. Na één minuut weet je waar je aan toe bent. Een bijna onhoorbaar zacht begin wordt gevolgd door het geluid van een hoorn en omgevingsgeluiden waarna de zang invalt, ondersteund door spaarzame, diepe bastonen en strijkers. Poëzie in muziek.

Direct daarna komt het eerder genoemde Tinseltown In The Rain gevolgd door From Rags To Riches waarvan de korte, repeterende keyboardpartijen aan minimal music doen denken. Stay voert daarna het tempo weer op en is het luidste nummer (voor wat dat in de The Blue Nile context waard is...).

Easter Parade is het meest introverte, verstilde nummer van het album waarbij vooral het contrast opvalt tussen het onderwerp (een vrolijke Paasoptocht) en de sfeer die de tekst en muziek oproepen (melancholisch).

Het op één na laatste nummer is Heatwave. Een mooie, redelijk conventionele popsong met subtiele instrumentatie. In de afsluiter Automobile Noise valt vooral de inventieve percussie op en het nummer eindigt het album zoals het begon: bijna onhoorbaar zacht. 

Meestal kan ik goed aangeven welke mijn favoriete nummers zijn op een album. Bij A Walk Across The Rooftops lukt dat niet. De nummers doen niet voor elkaar onder en zijn en zijn me allemaal even dierbaar. 

In 2012 is er geremasterde versie verschenen van dit album alsook van hun tweede album Hats (uit 1989). Ze zijn verkrijgbaar als standaard versie en als "collector's edition" met een bonus-CD. Hun derde album Peace At Last zal in 2013 eenzelfde behandeling krijgen, wellicht gaat dit ook nog gelden voor hun vierde (en tot nog toe laatste) album High.

Vermeldenswaard is verder nog het eerste solo album uit 2012 van zanger Paul Buchanan getiteld Mid Air, dat ook als standaard en als "deluxe edition" verkrijgbaar is. 

© 2013 TTZL


Officiële website: The Blue Nile
Wikipedia EN: The Blue Nile
Wikipedia NL: The Blue Nile
Youtube: A Walk Across The Rooftops
Youtube: Tinseltown In The Rain
Youtube: From Rags To Riches* 
Youtube: Stay
Youtube: Easter Parade
Youtube: Heatwave
Youtube: Automobile Noise

* niet de album-versie, maar een iets geremixte en verlengde versie

#29: Sweet Smoke - Just A Poke (1970)

In het midden van de jaren zestig vormden vier Amerikaanse muzikanten in New York de  groep Sweet Smoke of the Happy Plant Pipeful. Later werd om begrijpelijke redenen de naam ingekort tot Sweet Smoke. Voorwaar een bandnaam die de tijdgeest voortreffelijk weergaf.

Nadat er met wisselend succes was opgetreden in New York kregen ze het aanbod van een New Yorkse clubeigenaar om optredens te verzorgen in clubs van hem op Puerto Rico en de U.S. Virgin Islands. Hier kreeg hun muziek vorm en na dit Caraïbische avontuur besloten ze om niet terug te gaan naar de U.S., maar hun geluk te beproeven in Europa. Uiteindelijk kregen ze in 1969 hun thuisbasis in Duitsland en veroverden een contract voor drie platen bij Electrola Records.

Voor een band die uiteindelijk slechts drie albums (twee studio, één live) zou maken is het verbazingwekkend om te zien hoeveel aandacht er nog steeds op internet voor ze is. En dan met name voor het debuutalbum Just A Poke uit 1970 wat een cult-klassieker is geworden.

Het album bestaat uit twee zestien minuten lange psychedelische jazz-rock jams. Of zoals drummer Jay Dorfman het ooit verwoordde: "...a mix of jazz, rock, improv, avant garde, inspired just as much by John Coltrane as it was by The Doors...".

Voor mensen die van puntige drie minuten popliedjes met een kop en een staart houden zal dit niets zijn. Voor de wat avontuurlijker ingestelden des te meer. In de track Baby Night werken met name de vele tempo- en intensiteitwisselingen goed en is er een mooie, korte gitaarsolo van minuut 12 tot 13. Mijn favoriete passage uit Silly Sally is de rond-echoënde bas-, drum- en percussiepassage, grofweg van minuut 6 tot minuut 12 (van minuut 22 tot 28 op Youtube).

Helemaal mooi is dat de twee studioalbums sinds 2000 in ge-remasterde vorm op één CD verkrijgbaar zijn. En voor de prijs van nog geen acht euro ben een dief van je eigen portemonnee als je die kans laat lopen... :-)

© 2013 TTZL


Officiële website: Sweet Smoke
Wikipedia EN: Sweet Smoke
Wikipedia NL: Sweet Smoke
Youtube: Just A Poke [full album]

#28: Roxy Music - For Your Pleasure (1973)

Het gelijknamige debuutalbum van Roxy Music uit 1972 werd goed ontvangen. Opvallend en aantrekkelijk is de spanning tussen de meer conventionele pop en rock van Bryan Ferry en de experimenteerdrift van Brian Eno.

Deze spanning leidde tot nóg betere resultaten op het tweede album, For Your Pleasure. Je kunt hier gewoon horen dat Ferry en Eno twee verschillende kanten op willen gaan en dat ze het allemaal nog maar nét in balans kunnen houden...met een reeks toptracks tot gevolg. Dat de spanningen zich niet tot de muziek beperkten blijkt uit het vertrek van Brian Eno uit Roxy Music na voltooiing van dit album.

Het album opent met de single Do The Strand. Een uptempo track met een hoofdrol voor de scheurende sax van Andy Mackay en de zwoele vocalen van Bryan Ferry. Eenzelfde soort track is Editions Of You waarin afwisselend gitaar, toetsen en sax op de voorgrond treden. In deze tracks overheersen de pop en rock invloeden van Bryan Ferry.

De instrumentatie en textuur van tracks als In Every Dream Home A Heartache en For Your Pleasure laten meer de invloed van Brian Eno horen. 

De tekst van In Every Dream Home A Heartache is een ode aan een opblaaspop. De eerste helft van de track voltrekt zich in een traag tempo waarbij de stem van Bryan Ferry alleen wordt ondersteund door een tapijt van synthesizers en een enkele flard saxofoon. Daarna komt de ritmesectie erbij en wordt het een redelijk heftig geheel dat uiteindelijk langzaam wegsterft.....om na vijf seconden stilte weer terug te keren voor een minuutje extra in een bad van echo-effecten.

For Your Pleasure heeft een nog duidelijker Brian Eno-stempel. Experimenten met meerdere lagen synthesizers, tape-effecten en het loslaten van de songstructuur aan het einde van de track zorgen voor een vervreemdend effect (of zoals een collega van me het zou zeggen: "Ik denk dat hij wel iets wil vertellen, maar ik weet niet wat...").

Absoluut prijsnummer van het album is wat mij betreft het bijna tien minuten durende The Bogus Man. Hierin komt het tot een perfecte samensmelting van de twee stromingen en doen ze elkaar tot grote hoogte stijgen. Bryan Ferry is fantastisch op dreef in de eerste vocale helft van het nummer en van Brian Eno's instrumentatie van de tweede helft (gedurfd, maar niet té experimenteel) hoop je dat het nooit meer stopt. Dat doet het wel, maar dan op een heel bijzondere manier (gaat dat beluisteren, dames en heren, gaat dat beluisteren!!).

© 2013 TTZL



Officiële website: Roxy Music
Wikipedia EN: Roxy Music
Wikipedia NL: Roxy Music
Youtube: Do The Strand
Youtube: Editions Of You
Youtube: In Every Dream Home A Heartache
Youtube: The Bogus Man
Youtube: For Your Pleasure

#27: Fela Kuti - Confusion (1974)

Fela Anikulapo Kuti (1938-1997) was één van de grootste Afrikaanse muzikanten, een echte Afrobeat legende. Bij het grote publiek in de westerse wereld is hij niet zo bekend geworden als bijvoorbeeld Bob Marley, maar voor veel westerse musici is hij een voorbeeld geweest. De kwaliteit van zijn werk en zijn invloed op de Afrikaanse muziek en de Nigeriaanse samenleving zijn onomstreden. Hij had vaak kritiek op de Nigeriaanse overheid wat hem talrijke arrestaties en mishandelingen opleverde.

Geboren als Olufela Olusegun Oludotun Ransome-Kuti gebruikt hij als artiestennaam op dit album nog Fela Ransome-Kuti & The Africa 70. Kort hierna zou hij de naam Ransome afzweren omdat het een slavennaam zou zijn en ging hij verder door het leven als Fela Anikulapo Kuti, meestal afgekort tot Fela Kuti of zelfs alleen maar Fela. 

Samen met o.a. zijn drummer Tony Allen wordt Fela alom gezien als één van de grondleggers van de Afrobeat, een combinatie van traditionele Yoruba muziek, highlife, jazz, funk, percussie en half gesproken/half gezongen vocalen.

In zijn leven heeft Fela een kleine vijftig officiële albums gemaakt (naast een stroom aan illegale uitgaven). Die officiële albums zijn sinds een jaar of tien gelukkig weer goed verkrijgbaar: geremasterd en met twee albums op één CD (de platen van Fela waren over het algemeen niet zo lang). Ook is er een mooie verzamelbox:  Fela, The Complete Box Set. 

Eén van de absolute topplaten is Confusion (op CD samen met een andere topper: Gentleman uit 1973). Op dit album staat alleen het titelnummer Confusion. Was de track op de originele LP over twee plaatkanten verdeeld als part 1 en part 2, voor de CD-heruitgaven zijn de originele, onverdeelde opnamen gebruikt en kunnen we dus de totale 25 minuten aan één stuk door beluisteren.

De eerste vijf minuten beginnen ongewoon voor een Fela album. Tony Allen op drums en Fela op orgel creëren een free jazz/psychedelisch-achtige sfeer. Spannend, maar het is niet duidelijk is welke kant het op zal gaan. Na een minuut of vijf komen de andere instrumenten erbij (o.a. bas, blazers, gitaar) en komt de typische Fela-sound op gang. 

Als het nummer een minuut of veertien bezig is komt het vocale gedeelte waarin Fela de chaos in de post-koloniale Nigeriaanse samenleving op dat moment bezingt. Hij beschrijft met name de problemen die in de economie ontstaan als gevolg van het door elkaar gebruiken van verschillende talen/dialecten en verschillende muntsoorten. Ook de afwezigheid van een infrastructuur (met als gevolg een verkeerschaos in met name Lagos) en het ontbreken van goed leiderschap (politiek, politie etc.) frustreert de opbouw van het land. 

In de laatste vijf minuten van de track wordt het instrumentale gedeelte weer voortgezet en eindigt het nummer uiteindelijk in quasi dezelfde sfeer als waarin het begon. In één woord meesterlijk!!


© 2013 TTZL


Officiële website: Fela Kuti
Wikipedia EN: Fela Kuti
Wikipedia NL: Fela Kuti
Youtube: Confusion

#26: Jean Michel Jarre - Waiting For Cousteau (1990)

De Franse synthesizervirtuoos Jean Michel Jarre had al een flinke naam opgebouwd met succesalbums als Oxygène (1976), Equinoxe (1978) en Magnetic Fields (1981) toen hij in 1984 een gok nam met het in verhouding met de vorige albums nogal experimentele Zoolook.

Een soortgelijke 'stunt' haalde hij in 1990 weer uit met het uitbrengen van zijn ode aan de beroemde Franse onderwaterfilmer Jacques Cousteau getiteld Waiting for Cousteau. Het album werd uitgebracht op de 80ste verjaardag van Cousteau: 11 juni 1990.

Op dit album staan eigenlijk maar twee tracks. Het eerste bestaat uit drie delen (Calypso en part 2 en part 3) en is een aparte combinatie van de electronica van Jean Michel Jarre en de steel drums van The Amoco Renegades uit Trinidad & Tobago. 

Het eerste deel is een uptempo, vrolijk stuk waarin de steel drums nadrukkelijk aanwezig zijn. Het tweede deel begint heel rustig en is doet meer denken aan een reguliere Jean Michel Jarre track. Naar de climax van het tweede deel toe gaat het tempo omhoog en keren de steel drums terug. Het derde deel is helemaal vrij rustig en de steel drums zijn nog maar weinig te horen. Het is een voorbode van wat er komen gaat.

De titeltrack Waiting for Cousteau is namelijk een echte ambient track en duurt maar liefst bijna 47 minuten. Het is meer een geluidslandschap ('soundscape') dan een regulier muziekstuk (het is geen muziek die je opzet terwijl je aan het afwassen bent). Een oppervlakkige luisteraar zal waarschijnlijk zeggen dat er drie kwartier lang niets gebeurt en bij een eerste beluistering is dat niets eens zo'n gekke conclusie. 

Als je echter de moeite neemt om Waiting for Cousteau op je te laten inwerken blijkt er onder oppervlakte letterlijk en figuurlijk van alles aan de hand te zijn. Als je het nummer in alle rust en liefst met je ogen dicht 'ondergaat' is het niet moeilijk om je voor te stellen dat je in de onderwaterwereld van Jacques Cousteau vertoeft. Als je het beluistert met een koptelefoon wordt het effect nog sterker. Bij herhaalde geconcentreerde luisterbeurten ontdek je iedere keer weer nieuwe subtiele veranderingen in het klankbeeld die je de vorige keren niet had waargenomen. 

Ongetwijfeld is dit soort muziek niet aan een ieder besteed. Maar voor wie er in wil investeren is er veel moois te ontdekken.


© 2013 TTZL


Officiële website: Jean Michel Jarre
Wikipedia EN: Jean Michel Jarre
Wikipedia NL: Jean Michel Jarre
Youtube: Calypso

Youtube: Calypso part 2
Youtube: Calypso part 3 (Fin de siècle)
Youtube: Waiting for Cousteau

#25: Peter Gabriel - Peter Gabriel (1980)

In augustus 1975 kondigde Peter Gabriel zijn vertrek uit Genesis aan en begon hij aan een artistiek en commercieel succesvolle solocarrière. Zijn eerste album verscheen in 1977, gevolgd door een tweede in 1978. Beide hebben als titel "Peter Gabriel" om op die manier 'een merk en een product met een eigen identiteit te creëren'. Ook het derde en vierde album hebben dezelfde titel. Om ze van elkaar te onderscheiden gebruiken pers en publiek al snel een nummering ('Peter Gabriel 3') of een verwijzing naar de hoesfoto (respectievelijk 'Car', 'Scratch', 'Melt' en 'Security').

Alhoewel het eerste en tweede album al van een hoog niveau waren, bereikte Peter Gabriel met zijn derde album pas echt zijn artistieke hoogtepunt. Een keur aan talentvolle bekende en minder bekende musici helpen hem hierbij. Commercieel werd het ook een succes (#1 in de UK), maar er zijn latere albums van hem die nog hogere verkoopcijfers haalden. 

Het album opent met Intruder waarin een insluiper vertelt hoe hij te werk gaat. Hij geniet als hij weet dat de bewoner zich er van bewust is dat hij in huis is. De muziek past perfect bij de tekst doordat deze een griezelige atmosfeer weet op te roepen. De synthesizerpartijen en de subtiele geluidseffecten worden hierbij ondersteund door een stuwende drumpartij die onmiskenbaar afkomstig is van oud-Genesis kameraad Phil Collins.

Die laatste is ook aanwezig in de tweede track, No Self-Control. Een afwisselend tempo, mooi percussiewerk van Morris Pert en achtergrondvocalen van Kate Bush stuwen dit nummer naar grote hoogte.  

In Not One Of Us speelt King Crimson's Robert Fripp een gitaarpartij en het drum- en percussiewerk van Jerry Marotta is werkelijk fenomenaal. De tekst gaat over uitsluiting en je zou denken dat Geert Wilders al in 1980 bekend was... (You may look like we do / Talk like we do / But you know how it is / 
You're not one of us)

De singles van het album werden geen grote hits (met uitzondering van de UK waar Games Without Frontiers tot #4 reikte), maar met Biko heeft Peter Gabriel wel een absolute klassieker geschreven. Het kickstartte de interesse van Peter Gabriel in de mensenrechtenbeweging en gaf aandacht aan de misstand 'apartheid' in het algemeen en aan de zaak van Steve Biko in het bijzonder.

Curieus is dat 'Melt' door Peter Gabriel ook werd uitgebracht in een Duitse versie: Ein Deutsches Album. Ook zijn daaropvolgende album 'Security' kwam uit als Deutsches Album. En het moet gezegd, door de uitstekende vertalingen van Horst Königstein werkt het op de ene of andere manier ook nog. Luister maar eens naar Spiel Ohne Grenzen (Games Without Frontiers)!

© 2013 TTZL


Officiële website: Peter Gabriel
Wikipedia EN: Peter Gabriel
Wikipedia NL: Peter Gabriel
Youtube: Intruder

Youtube: No Self-Control
Youtube: Not One Of Us
Youtube: Games Without Frontiers
Youtube: Biko
Youtube: Spiel Ohne Grenzen (Games Without Frontiers)