De teller van albums van Philip Glass is inmiddels de 180 gepasseerd als we zijn solo-, ensemble- en soundtrackwerk, samenwerkingen en uitvoeringen van zijn composities door anderen allemaal meetellen. En dan heb ik de vele albums met meerdere discs (zoals de opera's) maar één keer laten meetellen! Ja, de Philip Glass liefhebber moet een rijk gevulde portefeuille hebben...
Toch zit er zelfs in zo'n groot aanbod een aantal unieke albums. Songs From Liquid Days is er zo één. We kenden al orkesten die arrangementen spelen van popmuziek, artiesten die populaire versies van klassieke stukken spelen en popartiesten die samen met een orkest hun muziek vertolken.
Op Songs From Liquid Days is er echter een huwelijk van minimal music en popmuziek. Philip Glass werkt hierop samen met tekstschrijvers en uitvoerenden uit de wereld populaire muziek. Het resultaat is geweldig!
Voor het eerste nummer heeft Paul Simon de tekst geschreven en het wordt gezongen door Bernard Fowler (achtergrondzanger bij vele grote artiesten). Het tien minuten Changing Opinion is een soort mini-opera in typische Philip Glass-stijl waarin Bernard Fowler laat horen dat hij een betere zanger is dan veel van de artiesten waarvoor hij heeft gewerkt (voor meer over dit thema zie de documentaire Twenty Feet From Stardom).
In Lightning (tekst: Suzanne Vega) horen we opnieuw een gerenommeerde achtergrondvocalist, Janice Pendarvis. In tegenstelling tot het vorige nummer kent deze track een hoog, bijna hectisch tempo met ongeveer halverwege een prachtige break.
Suzanne Vega schreef ook de prachtige tekst voor Freezing, de 'pastorale' derde track:
If you had no name
If you had no history
If you have no books
If you had no family
If it were only you
Naked on the grass
Who would you be then?
This is what he asked
And I said I wasn't really sure
But I would probably be
Cold
And now I'm freezing
Freezing
Ondersteund door het Kronos Quartet horen we Linda Ronstadt op haar meest engelachtig zingen, zowel de 'lead vocal' als de koortjes. Schitterend.
Die sfeer wordt gecontinueerd door The Roches in Liquid Days (Part I) en in Open The Kingdom (Liquid Days, Part II) (op een tekst van David Byrne). Dit laatste nummer wordt gezongen door Douglas Perry, een tenor waarmee Philip Glass al eerder samenwerkte. Hij zong de hoofdrol in zijn opera over Mahatma Ghandi, getiteld Satyagraha. De overgang van popstemmen naar een klassieke stem doet eerst wat vreemd aan, maar werkt wonderwel in dit meest symfonische nummer van het album.
Het album wordt afgesloten met Forgetting. Op een tekst van Laurie Anderson horen we wederom een vocale topprestatie van Linda Ronstadt, ondersteund door koortjes van The Roches en het puntige spel van het Kronos Quartet.
De prestatie van het Philip Glass Ensemble mag op dit album ook zeker niet onderschat worden. Gezamenlijk heeft men gezorgd voor een fantastisch album dat ook bijna dertig jaar na het verschijnen nog regelmatig in de lade van mijn CD-speler ligt.
De start van Yello en hun derde album You Gotta Say Yes To Another Excess besprak ik al in blog #53. Kort na het verschijnen van dat album heeft Yello één van zijn weinige live-optredens verzorgd in de New Yorkse club The Roxy.
