Zoeken in deze blog

zaterdag 26 november 2016

#211: Metallica - Hardwired...To Self-Destruct (2016)

Een nieuw album van Metallica, wie zit daar nu op te wachten? Ze waren immers behoorlijk de weg kwijt geraakt na de thrash metal monumenten Kill 'Em All, Ride The Lightning en Master Of Puppets uit de vroege jaren tachtig en de muzikaal bredere albums ...And Justice For All en Metallica.

 'The Black Album' (zoals Metallica's gelijknamige album ook wel wordt genoemd) betekende hun doorbraak naar het grote publiek, maar zorgde er ook voor dat de koers ging zwabberen. Eerst was er de opgeblazen, stadion hardrock van Load en Reload, daarna het compromisloos brute en repetitieve St. Anger, de voorzichtige revanche Death Magnetic en het ingewikkelde en richtingsloze Lou Reed-project Lulu. 

 Op het voorlaatste studio-album Death Magnetic (uit 2008) horen we weer een Metallica zoals Metallica hoort te klinken: lang uitgesponnen tracks met fatsoenlijke gitaarsolo's. Maar de echte 'vonk' van 1983-1991 ontbreekt nog. Op Hardwired...To Self-Destruct is die 'vonk' terug. De composities zijn nog doordachter en je hoort onvervalst spelplezier. 

 Het album opent met twee nummers waarop het gaspedaal volledig is ingedrukt: Hardwired en Atlas, Rise! Het is een veelbelovend begin en ook de rest van de eerste disc stelt niet teleur. Het tempo ligt in Now That We're Dead en Dream No More wat lager en die afwisseling werkt goed. Halo On Fire (de afsluiter van de eerste disc) is qua tempo en sfeer vergelijkbaar, maar gaat met een speelduur van 8½ minuut misschien iets te lang door. 

 Hoogtepunt van het eerste deel is Moth Into Flame waarin alle elementen zitten die de eerste drie albums zo goed maken: goede zang en tekst, uitstekende riffs, geweldige ritmegitaar, pompende bas en drums en dat allemaal op topsnelheid.

 Op de tweede disc ligt het tempo over het algemeen wat lager. De eerste drie nummers (Confusion, ManUNkind en Here Comes Revenge) hebben veel overeenkomsten, maar toch ook ieder hun eigen dingen (zoals bijvoorbeeld de geweldige intro van Confusion). De verrassingen zitten echter in het tweede deel van deze disc. Am I Savage? is een heerlijk traag, donker en log monster en afsluiter Spit Out The Bone is van een ongekende felheid en heeft een onwaarschijnlijk hoog tempo. 

 De uitschieter is Murder One, een ode aan de onlangs overleden Lemmy van Motörhead. Zoals bij iedere track is er ook voor dit nummer een video en Robert Valley heeft een geweldige animatie gemaakt waarin Lemmy's levenverhaal in zes minuten wordt verbeeld.

Op bonus-CD van 3CD Deluxe Edition staan tien live-tracks en drie nummers die Metallica bijdroeg aan 'tributes' voor Ronnie James Dio, Deep Purple en Iron Maiden. De disc opent echter met Lords Of Summer, een nieuw nummer (en bepaald geen 'leftover') waarvoor ook een clip is gemaakt. 

 Voor wie er nog aan twijfelde: Metallica is terug, en hoe!


© 2016 TTZL


Official website: Metallica
Wikipedia EN: Metallica
Wikipedia NL: Metallica

YouTube: Hardwired
YouTube: Atlas, Rise!
YouTube: Moth Into Flame
YouTube: Dream No More
YouTube: Halo On Fire
YouTube: Confusion
YouTube: ManUNkind
YouTube: Here Comes Revenge
YouTube: Am I Savage?
YouTube: Murder One
YouTube: Spit Out The Bone

 YouTube: Lords Of Summer [bonus track op 3CD Deluxe Edition]
Gepost door op Geen opmerkingen:

zondag 20 november 2016

#210: Manfred Mann's Earth Band - The Roaring Silence (1976)

De carrière van Manfred Mann (geboren in 1940 in Johannesburg als Manfred Sepse Lubowitz) bestaat grofweg uit drie delen. 

 Van 1962-1969 was er de groep die simpelweg zijn (artiesten)naam droeg: Manfred Mann. Deze band speelde door R&B en jazz beïnvloedde muziek en maakte een paar muzikaal interessante albums. 

 Opvallend genoeg waren het covers van obscure nummers van meidengroepen waarmee ze bekend werden: Do Wah Diddy Diddy en Sha La La. Deze singles waren niet representatief voor de muziek op de albums, bij latere hits als Pretty Flamingo, Ha! Ha! Said The Clown en Mighty Quinn was dat al beter.

 Na deze band volgde van 1969-1971 het jazz-georiënteerde Manfred Mann Chapter Three waarmee twee albums werden opgenomen. De groep die hij daarna formeerde heet Manfred Mann's Earth Band (MMEB) en is (met enige horten en stoten) nog steeds actief. 

 In de vroege jaren zeventig maakte de MMEB een aantal uitstekende albums. Na de succesvolle Bruce Springsteen-cover Spirits In the Night op het album Nightingales & Bombers (uit 1975), brak MMEB echt door met de Springsteen-cover Blinded By The Light en het album The Roaring Silence uit 1976. 

 Naast die cover staat het album vol met sterke, eigen nummers zoals het door jazzrock beïnvloedde Waiter, There Is A Yawn In My Ear en Starbird. De (prog)rock kant van MMEB is duidelijk aanwezig in het gitaargedreven The Road To Babylon (inclusief pastoraal intro) en het fanstisch door Chris Thompson gezongen This Side Of Paradise. 

 Het album sluit af met de mooie gitaarballad Questions en het is eigenlijk alleen het wat weeïge Singing The Dolphin Through dat me minder aanspreekt.

 De albums van de MMEB zijn in 2013 uitgebracht als remasters met bonustracks. Het is alleen lastig kiezen omdat er wel een stuk of tien MMEB-albums de moeite waard zijn om aan te schaffen. De serieuze liefhebber gaat dan ook natuurlijk voor de 40th Anniversary Box Set (21 CDs) die tegenwoordig voor minder dan 150 euro over de toonbak gaat.
© 2016 TTZL
Wikipedia NL: Manfred Mann

YouTube: The Roaring Silence [hele album]
YouTube: Blinded By The Light
Gepost door op Geen opmerkingen:

zondag 13 november 2016

#209: Leonard Cohen - Greatest Hits (1975)


Afgelopen maandag (7 november) overleed de Canadese poëet, auteur en muzikant Leonard Cohen op 82-jarige leeftijd. 

 Teleurgesteld door het gebrek aan succes als poëet en schrijver begon hij halverwege de jaren zestig zijn poëzie op muziek te zetten. Dit leverde hem aanmerkelijk meer succes op, maar zorgde er wel voor dat hij een buitenbeentje bleef in twee werelden. In de schrijverswereld werd hij "die muzikant" en in de muziekwereld bleef hij "die dichter".

 Na een aarzelend begin boekte hij in zijn beginjaren successen met nummers als So Long Marianne, Famous Blue Raincoat, Chelsea Hotel No. 2, Who By Fire en natuurlijk Suzanne. In 1975 was er zelfs voldoende materiaal voor een Greatest Hits album. In de U.S. en Canada heette dit album trouwens The Best Of Leonard Cohen, wat een veel betere titel is. Zeker vanuit een Nederlands oogpunt, want Leonard Cohen heeft hier nog nooit in de Top 40 gestaan!

 De 12 nummers op het originele Greatest Hits album laten horen dat zijn muziek stevig geworteld was in de folkmuziek-traditie en los van de geweldige teksten is er muzikaal niet heel veel afwisseling. Later in zijn carrière zou dit veranderen en werd ook de muziek avontuurlijker en afwisselender (met name ook qua tempo). 

 Deze ontwikkeling is goed te horen op de heruitgave van Greatest Hits uit 2009. Hierop zijn vier nummers van de originele tracklist vervangen door negen nummers van recentere datum. Hieronder nummers als The Future, Dance Me To The End Of Love, First We Take Manhattan en Hallelujah.

 Veel nummers van Leonard Cohen zijn ook door andere artiesten opgenomen, maar met name Hallelujah is zo'n inmiddels wel zo'n beetje doodgecovered (met name ook in talentenjachten). Het nummer uit 1984 had aanvankelijk geen impact en kwam pas onder de aandacht door de cover van John Cale in 1992. Die versie inspireerde op zijn beurt Jeff Buckley die in 1994 een inmiddels klassiek geworden versie van Hallelujah opnam.

 Wie ook niet onvermeld mag blijven is Jennifer Warnes. Ze werkte vanaf begin jaren zeventig met Leonard Cohen samen. Eerst als achtergrondzangeres bij zijn optredens en later als gastvocaliste en vocale arrangeur op zijn albums. In 1987 maakte ze het machtige eerbetoon Famous Blue Raincoat met daarop geweldige interpretaties zoals First We Take Manhattan.

© 2016 TTZL


Official website: Leonard Cohen
Wikipedia EN: Leonard Cohen
Wikipedia NL: Leonard Cohen

YouTube: Suzanne
YouTube: So Long, Marianne
YouTube: Chelsea Hotel No. 2
YouTube: Who By Fire
YouTube: The Future [toegevoegd op heruitgave in 2009]
YouTube: Dance Me To The End Of Love [toegevoegd op heruitgave in 2009]
YouTube: First We Take Manhattan [toegevoegd op heruitgave in 2009]
YouTube: Hallelujah [toegevoegd op heruitgave in 2009]

 YouTube: Hallelujah [John Cale]
YouTube: Hallelujah [Jeff Buckley]
YouTube: First We Take Manhattan [Jennifer Warnes]

Gepost door op Geen opmerkingen:

zondag 6 november 2016

#208: Zager & Evans - In The Year 2525 (1969)

Er zijn zo van die nummers die ik heel goed ken, maar waar ik niets van de artiest weet. Zo heb ik mijn jeugd heel vaak een nummer gehoord op Radio Veronica en Radio Noordzee Internationaal over het jaar 2525 van ene Zager & Evans, maar tot nut toe had ik geen idee wie dat waren. 

 Het blijkt een folk-rock-pop duo te zijn geweest van 1962 tot 1971, bestaande uit Denny Zager & Rick Evans. 

 Ik vond het altijd al een intrigerend nummer en nu nog steeds weet In The Year 2525 me iedere keer weer te boeien als ik het hoor. Dat ik daar niet alleen in sta blijkt wel uit de notering van dit nummer uit 1969 op plaats 1197 in de Top 2000 van 2015.

 Het nummer geeft een toekomstbeschrijving van de komende 8000 jaar waarin de mens steeds ondergeschikter wordt aan de technologie (zie ook de versie op YouTube van In The Year 2525 met de tekst in beeld).

 Opvallend aan de muziek is dat het een combinatie is van folk en rock en dat het nummer halverwege (na het jaar 6565) in toonhoogte omhoog gaat. Na het jaar 9595 volgt er een break en keert het nummer weer terug op de toonhoogte waar het mee begon.

 Het nummer is ook vele tientallen malen en in diverse talen gecoverd. Luister eens naar de heel verschillende versies van Visage, Dalida, Ian Brown, The Sounds/Takis Antoniadis en mijn favoriet, een metal-versie door Fields Of The Nephilim.

 Ondanks het enorme succes (een nummer 1 hit in vele landen, waaronder Nederland) hebben Zager & Evans na dit nummer geen hitsingle van belang meer gehad. Of dit terecht of onterecht is kun je zelf checken aan de hand van de onlangs uitgekomen CD met twee complete albums (en non-album singles) op het onvolprezen Cherry Red Records label.

© 2016 TTZL

Allmusic website: Zager & Evans
Discogs website: Zager & Evans

Gepost door op Geen opmerkingen:

zaterdag 29 oktober 2016

#207: Stewart Walker - Stabiles (1999)

Eind jaren negentig kwam ik veel in de Amsterdamse winkel van distributeur en platenlabel Staalplaat. De medewerkers kenden na verloop van tijd mijn smaak en kwamen dan af en toe met de suggestie om een bepaald album eens te beluisteren.

 Zo kwam ik ook in het bezit van het eerste album van Stewart Walker, een Amerikaanse pionier van het minimal techno genre die woont en werkt in Berlijn. 

 Het album, Stabiles, is gebaseerd het werk van Alexander Calder. Dat is één van de bekendste Amerikaanse beeldhouwers, belangrijke vertegenwoordiger van de kinetische kunst en uitvinder van de mobile. Het album heeft echter Alexander Calder's 'stabiles' (grote sculpturen in de buitenlucht) als inspiratiebron.

 Het lijkt vooraf een onmogelijke opgave om een sculptuur in muziek te vertalen, maar Stewart Walker verwoordt het als volgt:

 My goal was to write sound compositions which would present a stationary focus in the home listening environment. Each track offers an individual mood while still conforming to the overall theme of stability. 

 Stewart Walker bereikt zijn doel, en hoe! Bij oppervlakkige beluistering lijken de nummers misschien repetitief en 'stabiel' te zijn, maar als je goed luistert (koptelefoon aanbevolen) zit er een geweldige rijkdom aan variatie in de tracks. Ritmes verschuiven en vermeerderen/verminderen, geluiden komen af en aan, tempovariaties en nog veel meer. 

 Op YouTube staan maar drie tracks van het album (Missing Winter, Classic Science Fiction en Sunclipse) maar die geven een goed beeld van de muziek. Als je meer wilt horen kun je naar de Stabiles-pagina van de website van Stewart Walker gaan. Daar kun je het hele album beluisteren.
© 2016 TTZL


Official website: Stewart Walker
Wikipedia EN: Stewart Walker
YouTube: Sunclipse

StewartWalker.com: Stabiles [alle tracks te beluisteren]


Gepost door op Geen opmerkingen:

zaterdag 22 oktober 2016

#206: The The - Mind Bomb (1989)

Een persoonlijke favoriet van mij is The The, de groep van de eigenzinnige, briljante Britse zanger, muzikant en songsmid Matt Johnson. Soms had The The voor een korte tijd meerdere bandleden, maar in essentie is het een soloproject.

 Matt Johnson nam onder zijn eigen naam in 1978 en 1979 twee albums op die niet regulier zijn uitgebracht. Na één solo-album (Burning Blue Soul) kwam The The's eerste album, The Pornography Of Despair in 1982, maar ook dit album bleef onuitgebracht (al zijn veel nummers wel terecht gekomen op b-kantjes van singles). 

 Ook van latere datum zijn er nog vier onuitgebrachte albums, hetzij doordat de platenmaatschappij het album weigerde uit te brengen of omdat Matt Johnson zelf het album niet afmaakte of terugtrok. Daardoor is de teller van de discografie van The The tot nog toe blijven steken op zes studio-albums, drie soundtracks en ruim dertig singles en EP's (met vaak exclusieve tracks). 

Die ingewikkelde discografie zou bijna de aandacht afleiden van de albums die wél zijn uitgebracht. Dat zijn echter stuk voor stuk juweeltjes en onze aandacht meer dan waard. Met een aparte mix van muziekstijlen (vooral rock en pop, maar ook blues en soul) en fantastische, inhoudsvolle teksten weet hij album na album te boeien.

 Voor zijn derde plaat, Mind Bomb, werkte Matt Johnson met een vaste groep muzikanten, waarvan meestergitarist Johnny Marr (The Smiths) de bekendste is. Het zorgt voor een evenwichtig album en levert één van The The's beste nummers op: Armageddon Days Are Here (Again). 

 Hierin beschrijft Matt Johnson de strijd tussen gelovigen en hoe iedereen van het padje is afgeraakt: 

 Islam is rising
The Christians mobilising
The world is on its elbows and knees
It's forgotten the message and worships the creeds

 In de video loopt de tekst in beeld mee en als je het leest is het bijna niet te bevatten dat dit nummer uit 1989 komt, 12 jaar vóór 9/11. 

 Naast Armageddon staan er nog zeven geweldige nummers op deze plaat. Good Morning Beautiful opent het bal en kent een trage opbouw die in ruim zeven minuten naar een mooie climax toewerkt. Dezelfde sfeer vinden we ook in de melancholische tracks August & September en Beyond Love.

 Daar tegenover staan mid- en uptempo tracks als The Violence Of Truth en het acht minuten durende epos Gravitate To Me waarin een mondharmonica de hoofdrol opeist (ook mooi is de single-versie Gravitate To Me (little version) met stijlvolle clip).

 Er dan staan nog twee absolute favorieten van me op dit album. Allereerst is er The Beat(en) Generation (met weer zo'n mooie zwart/wit clip én weer die mondharmonica) waarin hij een treurig tijdsbeeld schetst en middels de titel knipoogt naar de beat-generatie van de jaren 50 en 60:   

 The beaten generation, the beaten generation
Reared on a diet of prejudice and misinformation
The beaten generation, the beaten generation
Open your eyes, open your imagination

 Matt Johnson is er niet de man naar om positieve niets-aan-de-hand teksten te schrijven en als hij dan een keer over de liefde zingt gaat het als vanzelf over een uitgedoofde relatie. In Kingdom Of Rain gaat hij een duet aan met Sinéad O'Connor (die overigens niet in de clip te zien is) en ik ken weinig andere duetten waar de emotie zo goed en puur overkomt als in dit nummer. Kippenvel, iedere keer weer als ik het hoor.


Het laatste reguliere album van The The stamt helaas uit 2000 en daarna zijn er alleen drie soundtracks verschenen. Hoe goed die albums ook moge zijn, ik hoop echt dat er snel weer een regulier album volgt.
© 2016 TTZL


Official website: The The
Wikipedia EN: The The
Wikipedia NL: The The
YouTube: The Violence Of Truth
YouTube: Kingdom Of Rain [clip]
YouTube: The Beat(en) Generation [clip]
YouTube: August & September
YouTube: Gravitate To Me
YouTube: Beyond Love

 YouTube: Gravitate To Me (little version) [clip/single versie]
Gepost door op Geen opmerkingen:

zondag 16 oktober 2016

#205: Jimmy Page & Robert Plant ‎– No Quarter (1994)

In 1993 borrelde er al wat bij de Led Zeppelin iconen Jimmy Page & Robert Plant, maar het werd pas echt serieus toen Robert Plant benaderd werd voor een MTV Unplugged sessie. Het resultaat werd "Jimmy Page & Robert Plant - No Quarter: Jimmy Page & Robert Plant Unledded".

 Het 'Unplugged format' gaf ze de kans hun Led Zeppelin verleden op een andere manier te benaderen. Daarnaast waren ze eigenzinnig genoeg om het formaat wat op te rekken. Zo hebben ze niet alles in één keer opgenomen, maar opnamen gemaakt in Marokko, Wales en Londen met een Egyptisch ensemble, Marokkaanse muzikanten en het London Metropolitan Orchestra. 

 Ook gebruikt Jimmy Page hier en daar een elektrische versterkte gitaar en staan er op de CD naast tien Led Zeppelin tracks ook vier nieuwe nummers. De MTV Unplugged uitzending zou één van de best bekeken worden in de serie.

 Voor wat betreft de Led Zeppelin nummers is de keuze gevallen op de nummers met een folk, blues of arabische inslag. Het voordeel hiervan is dat de voor de hand liggende rockers (Whole Lotta Love², Dazed and Confused¹of Trampled Under Foot⁶) konden worden genegeerd en er geput werd uit het arsenaal aan even sterke, maar minder bekende nummers. 

 Zo krijgen we Nobody's Fault But Mine⁷, Thank You², Friends³ en That's The Way³ in geweldige nieuwe arrangementen vaak met een oosters tintje. Persoonlijke favorieten zijn No Quarter⁵, Gallows Pole³ en The Battle Of Evermore⁴. 

 Hoogtepunt van de CD is zonder twijfel de ruim twaalf minuten durende uitsmijter Kashmir⁶, gespeeld met orkest en ensemble. De vier nieuwe nummers passen hier perfect bij, want ze zijn krachtig en stralen ook allemaal een zelfde soort gevoel uit: City Don't Cry, Wonderful One, Yallah en Wah Wah.

 Op de geremasterde uitgave van de CD uit 2004 is één nummer weggelaten (Thank You) en een andere toegevoegd (The Rain Song⁵) en zijn sommige andere nummers wat ingekort. 

 De beste keuze is dan ook eigenlijk de DVD-versie die in 2004 uitkwam (met geweldig 5.1 surround geluid door Jimmy Page zelf) en waarop nog drie extra nummers staan. Kijk alvast naar de volledige video van No Quarter op YouTube en geniet. 

 ¹ Led Zeppelin I (1969)
² Led Zeppelin II (1969)
³ Led Zeppelin III (1970)
⁴ Led Zeppelin IV (1971)
⁵ Houses Of The Holy (1973)
⁶ Physical Graffiti (1975)
⁷ Presence (1976)
© 2016 TTZL


Official website: Jimmy Page / Robert Plant
Wikipedia EN: Jimmy Page / Robert Plant
Wikipedia NL: Jimmy Page / Robert Plant

 YouTube: No Quarter [complete video - 95 minuten]
YouTube: Nobody's Fault But Mine
YouTube: Thank You
YouTube: Friends
YouTube: That's The Way
YouTube: No Quarter
YouTube: Gallows Pole
YouTube: The Battle Of Evermore
YouTube: Kashmir [clip]
YouTube: City Don't Cry
YouTube: Wonderful One
YouTube: Yallah
YouTube: Wah Wah [clip]
YouTube: The Rain Song

 YouTube: Whole Lotta Love 
YouTube: Dazed and Confused
YouTube: Trampled Under Foot


Gepost door op Geen opmerkingen:

zondag 9 oktober 2016

#204: Henry Rollins - Get In The Van (1994)

"Muzikant, schrijver, journalist, uitgever, acteur, radio presentator, 'spoken word artist', activist.....Henry Rollins is het allemaal." 

 Zo begon ik mijn blog #80 over een album van de Rollins Band. Deze keer wil ik het hebben over Henry Rollins als 'spoken word artist'. 

 Zijn verschijning zet je wellicht op het verkeerde been, maar Henry Rollins is een gelover in de kracht van het woord en een fervent lezer en schrijver. Daarnaast treedt hij sinds 1985 ook op met 'spoken word performances'. Door zijn prachtige manier van vertellen en goede timing zijn deze geweldig om naar te luisteren en kun je ze ook rustig meerdere keren horen. 

 Luister bijvoorbeeld naar Misunderstanding, een hilarisch verhaal over een optreden van Black Flag in Zagreb. Of naar het mooie relaas Van Halen over de gelijknamige groep.

 Echt onder de indruk ben ik van de gesproken versie van zijn boek over de Black Flag-periode, Get In The Van. In 2½ uur tijd loodst hij je door de periode 1981-1986 en vertelt hij op zo'n boeiende manier dat je het gevoel hebt het zelf mee te maken. 

 In deze promo film krijg je al een aardig beeld van de inhoud van het boek en de 2CD, maar luister vooral ook naar de avonturen van Black Flag in Engeland om het te ervaren: UK Tour, part 1 / UK Tour, part 2 / UK Tour, part 3

 Als je geïnteresserd bent geraakt kun je voorlopig vooruit met alle video's op YouTube zoals: Live at Wacken Open Air 2013 (62 min.) en Critical Conversations (at Soka University) (87 min.).
© 2016 TTZL


Officiële website: Henry Rollins
Wikipedia EN: Rollins Band / Henry Rollins
Wikipedia NL: Rollins Band / Henry Rollins


 Youtube: Misunderstanding [Live at McCabe's - 1992]
YouTube: Van Halen [Provoked - 2008]
Gepost door op Geen opmerkingen:

zondag 2 oktober 2016

#203: Shabby Tiger - Slow Down (1974)

Shabby Tiger, zegt die naam u iets? Nee? Mij eigenlijk ook niet, behalve dan dat ik één single van die band in mijn collectie heb. Gelukkig is er dan het internet waarop je een stortvloed van informatie over de band kunt vinden. Toch? Nou, dat viel nogal tegen.

 Het blijkt een Britse band te zijn geweest, actief in de periode 1974-1979, die een aantal singles en één album heeft uitgebracht. 

 In Nederland en een aantal andere Europese landen heeft de band een grote hit gescoord met hun eerste single. Het nummer sloeg in hun thuisland sloeg niet aan, maar op het vasteland kwam het gedurende 1974 en 1975 in diverse hitlijsten op de eerste plaats terecht. In Nederland bereikte Slow Down de 7e plaats in de Top 40. 

 Het nummer mixt pop met glam rock en er zijn invloeden van de aanstormende disco te horen. Men doet erg zijn best om heel stoer over te komen (luister vooral even naar de zanger in het begin), maar het blijft een aanstekelijk nummer. Ik kan me goed voorstellen dat ik dit als 10-jarige leuk vond. 

 Hun andere singles vonden hun weg niet naar de Top 40, alleen The Devil Rides Tonight bereikte nog de Tipparade. Dit nummer is al veel minder leuk dan Slow Down en als je luistert naar hun enige album Shabby Tiger zul je weinig nummers vinden die je een tweede keer wilt horen.

 Shabby Tiger zal daarom een One-Hit Wonder blijven, maar dat is toch meer dan menig ander bandje kan zeggen.

© 2016 TTZL


Facebook website: Shabby Tiger

Youtube: Slow Down
Youtube: Shabby Tiger [album]

Gepost door op Geen opmerkingen:

zondag 25 september 2016

#202: Cowboy Gerard - Giddy Up Go (1966)


De artiest van deze week scoorde 6 top 40 hits en 3 gouden platen. Het gaat om Cowboy Gerard (Gerard de Vries) die geen superzanger of virtuoze instrumentalist was, maar iemand die parlando platen maakte. Met gedragen stem droeg hij zijn teksten voor over de muziek en scoorde daar, nog altijd tot mijn verbazing, een aantal grote hits mee die nog altijd niet vergeten zijn.

 Gerard de Vries was disc-jockey bij Radio Veronica en presenteerde daar onder andere een country & western-programma als Cowboy Gerard. Later bij zou hij bij de TROS ook vele radioprogramma's presenteren, waaronder ook weer een country & western programma.

In 1965 scoorde hij zijn eerste hit met Het Spel Kaarten over een soldaat die wordt opgepakt omdat hij in de kerk met een spel kaarten voor zich zit en daardoor in problemen komt. Het nummer stond 17 weken in de Top 40 en bereikte nummer 2 (tussen The Beatles en The Rolling Stones!). Dit nummer is nog steeds bekend en werd met name in de jaren zeventig nog vaak in programma's als Arbeidsvitaminen gedraaid.
Minder bekend is dat tegelijk met Het Spel Kaarten er nog een nummer uitkwam waar Cowboy Gerard bij betrokken was: Ode Aan Jim Reeves van The Rodeo Riders. Hilarisch bij dit nummer is de Engelse uitspraak van de zanger van The Rodeo Riders als er stukjes van Jim Reeves' nummers worden uitgevoerd.

 Hierna volgde Zo Maar Een Soldaat (4 weken Top 40, hoogste plek was 32), maar het nummer dat me het meest is bijgebleven van Gerard de Vries is Giddy Up Go (6 weken Top 40, hoogste plek was 28). In mijn herinnering kwam dit relaas van een vrachtwagenchauffeur iedere week wel een keer voorbij op de radio. 

 In 1967 gebruikte Gerard de Vries niet langer het pseudoniem Cowboy Gerard en had hij onder zijn eigen naam een hitje met De Kinderen Zijn Niet Schuldig (4 weken Top 40, hoogste plek was 25), maar dit nummer is niet in het collectief geheugen blijven hangen. Dat is anders met zijn hit uit 1976, Teddy Beer. Opnieuw een nummer over een trucker en een opnieuw een grote hit (10 weken Top 40, hoogste plek was 7).

 Gerard de Vries heeft veel nummers over truckers gemaakt en is dan ook nog steeds een bekende naam in die wereld. Dat blijkt ook uit een fragment uit het programma MAX maakt mogelijk. Kijk hier hoe de wens van Gerard de Vries uitkomt om zijn hit Teddy Beer een keer op televisie uit te voeren (op een truckersfestival). 

 Ik kan niet zeggen dat ik het werk van Cowboy Gerard/Gerard de Vries mooi vind en het is vaak tenenkrommend moraliserend, maar als fenomeen blijft hij een interessante anomalie in Top 40-land.

© 2016 TTZL


Wikipedia NL: Gerard de Vries

YouTube: Ode Aan Jim Reeves (The Rodeo Riders)
YouTube: Het Spel Kaarten (Cowboy Gerard)
YouTube: Zo Maar Een Soldaat (Cowboy Gerard)
YouTube: Giddy Up Go (Cowboy Gerard)
YouTube: De Kinderen Zijn Niet Schuldig (Gerard De Vries)
YouTube: Teddy Beer (Gerard De Vries)
Gepost door op Geen opmerkingen:
Abonneren op: Posts (Atom)