Zoeken in deze blog

zaterdag 27 mei 2017

#237: The Beatles - Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band (1967)

It was fifty years ago today... want het is alweer vijftig jaar geleden dat het album Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band verscheen. 

 Het achtste studioalbum van The Beatles zou een doorbraak blijken te zijn op het gebieden als compositie, productie, grafisch ontwerp en het slaan van een brug tussen 'populaire muziek' en 'kunst'.

 Het is het album waarop The Beatles een streep zetten onder hun popidolenverleden en in totale artistieke vrijheid, onder de dekmantel van een alter ego groep, hun eigen weg gingen (samen met George Martin natuurlijk). 

 Opmerkelijk genoeg zou het juist dit album blijken te zijn waar de groep het meest mee vereenzelvigd wordt. Het is ook het album dat opduikt in lijstjes als most groundbreaking albums, 50 albums that changed music of the 500 greatest albums of all time (hoe discutabel dat soort lijstjes ook mogen zijn).

 Aan de liedjes op dit album hoef ik eigenlijk weinig woorden vuil te maken. Nummers als de titeltrack, Lucy In The Sky With Diamonds, Getting Better of 
A Day In The Life kent iedereen wel, maar toch is er nu een nieuwe versie van het album verschenen.

 De reden hiervoor ligt in de productie van de albums van The Beatles. Tot en met hun gelijknamige album uit november 1968 (ook wel bekend als The White Album) was de mono-mix de primaire mix. The Beatles en George Martin hielden zich met intensief bezig met de mono-mix, maar niet met de stereo-mix van de albums. Die nog relatief nieuwe techniek werd meer als een bijproduct gezien en dat is ook de reden waarom de stereo-mixen van de albums af en toe zo 'vreemd' klinken (gitaar helemaal links, drums helemaal rechts, etc.).  

 De albums van The Beatles laten zich dan ook eigenlijk het beste beluisteren in de mono-uitvoeringen, maar juist voor Sgt. Pepper is dat jammer omdat de muziek zo rijk is aan details. Daarom heeft Giles Martin (inderdaad, de zoon van George) een nieuwe stereo-mix gemaakt van het album. In deze clip vertelt hij over het maken van de remix en er is ook een promo voor gemaakt. De nieuwe stereo-mix is unaniem lovend ontvangen en ik kan niet anders dan me daarbij aansluiten. 

 Het album is in een aantal verschillende versies heruitgebracht. De belangrijkste versie is de Super Deluxe Edition: 6 discs met de nieuwe stereo- en de mono-versie, twee CD's met alternatieve versies en een Blu-ray en DVD met een documentaire, promotiefilms en high-resolution stereo en 5.1 surround versies van het album (kijk hier naar een unboxing video van de toonaangevende website superdeluxeedition) plus boek in een box. Als de Super Deluxe Edition je te ver gaat kun je ook nog kiezen voor de CD, 2CD of 2LP versie.

© 2017 TTZL
Gepost door op Geen opmerkingen:

zondag 21 mei 2017

#236: Soundgarden - Superunknown (1994)


Afgelopen donderdag was er ineens het bericht dat Soundgarden's zanger en gitarist Chris Cornell was overleden. Eén van de belangrijkste architecten van de grunge (o.a. Alice In Chains, Mother Love Bone, Nirvana, Pearl Jam) is niet meer. Hij leed zijn hele leven al aan depressies en het lijkt erop dat hij onder invloed van een overdosis medicijnen zichzelf heeft opgehangen. 

 Nog vóór Nirvana en Pearl Jam bracht Soundgarden al in 1988 hun debuutalbum Ultramega OK uit. Het werd goed ontvangen en een tweede album (Louder Than Love) volgde. En toen gebeurde er iets belangrijks in de geschiedenis van de grunge: in maart 1990 overleed de zanger van Mother Love Bone, Andrew Wood (een goede vriend van Chris Cornell).

 Samen met twee leden van Mother Love Bone (bassist Jeff Ament en gitarist Stone Gossard), bevriende gitarist Mike McCready en Soundgarden-drummer Matt Cameron vormde Chris Cornell de tribute band Temple Of The Dog en bracht daarmee half 1991 een geweldig gelijknamig album uit. Op het album zijn ook gastbijdragen te vinden van zanger/gitarist Eddie Vedder.

 Het album bleef aanvankelijk onopgemerkt totdat Vedder, Ament, Gossard en McCready samen met drummer Dave Krusen eind 1991 het album Ten uitbrachten (en daarmee een wereldhit scoorden) onder de naam Pearl Jam. De Pearl Jam/Temple Of The Dog-connectie werd compleet toen in 1998 Soundgarden (tijdelijk) stopte en Cameron op de drumkruk bij Pearl Jam ging zitten.

 Ondertussen had Soundgarden eind 1991 het bijzonder goed ontvangen album Badmotorfinger uitgebracht. Toch bleken ze nog beter te kunnen toen ze in 1994 hun magnum opus uitbrachten: Superunknown.

 Let Me Drown opent het 15 tracks tellende album album lekker heftig en vervolgt met het prettig hoekigere My Wave. De krachtige zang, soms lekker over de top, gevoegd bij zwiepende en gierende gitaren en ondersteund door een pompende ritmesectie, levert spannende, adrenalineverhogende muziek op. Van de harde nummers mogen het titelnummer Superunknown en het met een funky ritme gezegende Spoonman niet onvermeld blijven

 Maar wat het album ook zo goed maakt is de afwisseling. Tussen de doordenderende nummers staan ook, vooral qua tempo, wat minder heftige nummers. Luister bijvoorbeeld naar Mailman en Fell On Black Days of naar de afsluitende tracks Half en Like Suicide. Geweldige muziek en intrigerende teksten die je tot luisteren dwingen. En dan is er natuurlijk nog het prijsnummer waarmee ze een grote hit scoorden: Black Hole Sun. Werkelijk álles klopt aan dit wereldnummer.

 We moeten het dus voortaan zonder Chris Cornell doen, maar niet zonder zijn muzikale erfenis. Gelukkig wordt die al een aantal jaar recht gedaan met mooie super deluxe heruitgaven van onder andere Superunknown en Temple Of The Dog.

© 2017 TTZL


Officiële website: Soundgarden
Wikipedia EN: Soundgarden
Wikipedia NL: Soundgarden

YouTube: Superunknown [hele album]
YouTube: Let Me Drown
YouTube: My Wave
YouTube: Superunknown
YouTube: Spoonman
YouTube: Mailman
YouTube: Fell On Black Days
YouTube: Half
YouTube: Like Suicide
YouTube: Black Hole Sun
Gepost door op Geen opmerkingen:

zaterdag 13 mei 2017

#235: M-80 - M-80 (1984)

In een eerder blog heb ik al eens verteld dat ik mijn collectie aan het catalogiseren ben op Discogs. En dan kom je af en toe platen tegen die je bijna vergeten was. Bijvoorbeeld de gelijknamige mini-LP van M-80 uit 1984.

 Ik zal die plaat ergens eind jaren tachtig uit een tweedehandsbak hebben gevist en heb hem in het begin veel gedraaid. Eigenlijk is het een solo-project van American Westcoast gitarist, zanger, drummer en producer Niki Buzz die hiervoor al met de band Vendetta vette jaren tachtig hardrocksongs maakte zoals Bite Your Lip. 

 Op de mini-LP speelt Don Costa (links op de hoesfoto) basgitaar, maar na deze plaat was de samenwerking al weer snel voorbij. Niet verwonderlijk als je weet dat Costa al eerder vanwege 'buitensporig gedrag' uit de band van Ozzy Osbourne (zelf ook niet van onbesproken gedrag) was gesmeten.

 Het album kent zes tracks die in drie categorieën zijn in te delen. Allereerst is de opener Face Cracker. Een lekkere, trage track met vuig gitaarwerk. Daarnaast zijn er twee tracks met wat pop-elementen. Zo kent Hollywood Chills in de arrangementen van de zang (vooral de koortjes) duidelijke jaren-80 pop-invloeden en is de The Supremes-cover van Stop In The Name Of Love een nogal vreemde keuze, die verrassend genoeg helemaal niet zo slecht uitpakt.
Echt leuk wordt het echter als alle remmen los gaan en er rechttoe-rechtaan gebeukt wordt in een lekker hoog tempo. Get Out Of Town is al een prima nummer, maar mijn favorieten zijn Frying Pan (Into The Fire) en Supply And Demand. Stuwende bas en drums, vette gitaarlicks en over-the-top zang maken twee prima nummers.

 M-80 is absoluut geen vijfsterrenplaat. Het is eigenlijk een vrij doorsnee jaren tachtig hardrockalbum met een paar uitschieters, maar ook dat is af en toe best lekker om weer eens naar te luisteren.

 © 2017 TTZL


Officiële websites: Niki Buzz / Niki Buzz

 YouTube: M-80 [album]

YouTube: Face Cracker
YouTube: Get Out Of Town
YouTube: Hollywood Chills
YouTube: Frying Pan (Into The Fire)
YouTube: Supply And Demand

YouTube: Bite Your Lip [Vendetta]
Gepost door op Geen opmerkingen:

zondag 7 mei 2017

#234: [VA] - 16 Harde Van Lagarde (1978)

Onvervalst jeugdsentiment! Anders kan ik deze plaat niet omschrijven. In 1978 was ik dertien en kocht ik sinds een jaar of vier singletjes en heel af en toe een LP. Op de radio luisterde ik naar Betonuur van de VARA, gepresenteerd door Alfred Lagarde, waarin hij vooral hardrock en heavy metal draaide. Later kwamen er nog soortgelijke programma's als Vuurwerk (Henk Westbroek, VARA) en Stampij (Hanneke Kappen, KRO) bij.

 Ook in 1978 werd de commerciële potentie van een goed beluisterd radio-programma herkend. Een klein platenmaatschappijtje huurde de naam van de Hitkrant en van Alfred Lagarde en liet ene 'Willem de Zwijger' een verzamelalbum samenstellen dat werd uitgebracht onder de titel 16 Harde Van Lagarde. Op (niet zo heel) subtiele wijze werd door een stempel met het woord 'BETON' op de hoes verwezen naar Betonuur.

 Het album zelf heb ik grijsgedraaid (ik had toen ook nog niet veel meer) alhoewel het stempel 'BETON' wat misleidend is. Er staan wel (bijna) allemaal stevige nummers op, maar lang niet alles is hardrock of heavy metal. 

 Zo staan er een aantal nummers op uit de categorie 'Classic Rock':
The Edgar Winter Group - Free Ride
Steppenwolf - Born To Be Wild
Golden Earring - Radar Love
Redbone - The Witch Queen Of New Orleans
Status Quo - Roll Over Lay Down
Boston - Peace Of Mind

 een aantal rocknummers met bluesinvloeden:
Free - All Right Now
Bachman-Turner Overdrive - You Ain't Seen Nothing Yet
Livin' Blues - Boogie Woogie Woman
Joe Walsh - Rocky Mountain Way
Frank Vandenkloot - Hip Shakin' Daddy

een rockballad:
Three Dog Night - Liar

 een sixties klassieker:
The Pretty Things - Roadrunner

 en twee (progressieve) hardrock tracks:
Uriah Heep - Easy Livin'
Black Sabbath - Paranoid

 Al met al een album alsof je naar een classic rock radiostation luistert, met één uitzondering. Er is nog een nummer waarin een Zweedse zangeres met een voorliefde voor opera en Sparks wordt gekoppeld aan een paar violisten op speed en een gitarist met een sterallures. Het is geen hit geweest (in tegenstelling tot een andere single van haar, Miracles) en met 'beton' of 'hardrock' heeft het ook niets te maken. Het nummer was ook nergens te vinden dus ik heb het zelf maar geript en er een video van gemaakt zodat jullie er toch nog naar kunnen luisteren. Zeg niet dat ik je niet gewaarschuwd heb:
Anita Garbo - Race With The Devil

Gepost door op Geen opmerkingen:

zondag 30 april 2017

#233: Jungle By Night - Jungle By Night EP (2011)

Negen Amsterdamse jongens die Afrobeat spelen, kan dat wel? De West-Afrikaanse muziek die zijn oorsprong heeft in traditionele Nigeriaanse harmonieën en ritmes. De muziek die gekenmerkt wordt door het combineren van allerlei elementen en dan daaroverheen improviseren. De muziek van onder andere grootmeester Fela Kuti (zie ook blog #27).

 Het antwoord op de vraag is 'ja', dat kan zeker. In 2009 ontstond de band Jungle By Night en in 2010 verscheen hun eerste single E.T., waarop hun Afrobeat-intenties al doorschijnen. Nog duidelijker is dit te horen op de niet te versmaden b-kant Get Busy. 

 Na die eerste proeve van bekwaamheid verscheen in 2011 de Jungle By Night EP. Hierop is duidelijk een grote sprong voorwaarts gemaakt. Op albumopener Hot Mama Hot is al direct te horen dat het allemaal veel strakker en rijker klinkt dan op de debuutsingle. 

 En bij nummers als Termite en Camel is bijna niet voor te stellen dat je niet naar West-Afrikanen luistert. Dat is niet alleen mijn constatering, maar ook die van échte kenners. Toen Jungle By Night in december 2010 in Parijs speelde werden ze door voormalige bandleden van Fela Kuti bestempeld als "de toekomst van de afrobeat". Ook Seun Kuti, een zoon van Fela die aanwezig was op het Fela-tribuut 'Felabration' in oktober 2011 in Paradiso, was enthousiast over de band.

 Het mooie van Jungle By Night is dat ze zich zijn blijven ontwikkelen en niet alleen maar hebben vasthouden aan de afrobeat. Ze hebben inmiddels over de hele wereld opgetreden ("van Istanboel tot Tokio en van Parijs tot Vlieland", zoals ze zelf zeggen). Hierdoor zijn ze in direct contact gekomen met veel muzikanten en muziekstijlen en daarom hoor je onder andere Ethiopische, Turkse en Latijns-Amerikaanse invloeden terug in hun latere werk. Vooral hun nieuwste album Traveller laat dit goed horen, maar daarover een andere keer meer.

 Luister eens naar de hele Jungle By Night EP, maar kijk en luister ook eens naar de live-concerten die op YouTube staan. Jungle By Night is een graag geziene gast op festivals (volgende week 5 mei op Bevrijdingspop in Haarlem!) en als je op onderstaande links klikt begrijp je waarom:
International Film Festival Rotterdam 2013
Lowlands 2014
Down The Rabbit Hole 2015
Pinkpop 2016
© 2017 TTZL
Officiële website: Jungle By Night
Wikipedia NL: Jungle By Night

YouTube: Jungle By Night EP [hele album]

 YouTube: Hot Mama Hot
YouTube: Termite
YouTube: Camel

 YouTube: E.T. [clip]
YouTube: Get Busy

YouTube: International Film Festival Rotterdam 2013 [live]
YouTube: Lowlands 2014 [live]
YouTube: Down The Rabbit Hole 2015 [live]
YouTube: Pinkpop 2016 [live]
Gepost door op Geen opmerkingen:

dinsdag 25 april 2017

#232: Sam Gopal - Escalator (1969) [+ Record Store Day 2017]

Op zaterdag 22 april was het weer zover: Record Store Day. Iets na acht uur 's ochtends sloot ik bij Concerto (zie foto 8) achter in de rij aan. Volgend jaar moet ik maar weer iets eerder ter plaatse zijn. 

 Desondanks kon ik bijna alles waar ik mijn zinnen op gezet had meenemen. En later bij Velvet Music vond ik ook nog de LP van The Durutti Column die bij Concerto op was (ze hadden wel één exemplaar gekregen!). Mijn oogst was deze keer:

 Peter Baumann/Conrad Schnitzler & Pyrolator/Conrad Schnitzler & Schneider TM - [idem] (12")
Sam Gopal - Escalator (LP+7")
The Durutti Column - Short Stories For Pauline (LP clear vinyl)
+ het Nederlandse RSD cadeau van dit jaar:

 Vooral het te pakken krijgen van de LP+7" van Sam Gopal vond ik erg leuk (al komt later nog de CD versie uit). 

 De band begon in 1967 als Sam Gopal's Dream, vernoemd naar de oprichter en tabla-speler en percussionist uit Maleisië. Na het uit elkaar gaan van deze groep in 1968 vormde Gopal een nieuwe band, ditmaal simpelweg Sam Gopal geheten. 

 Het eerste en enige album van de band is gevuld met typisch Britse jaren 60 psychedelica. Escalator, zoals het album heet, zou nu volledig vergeten zijn als niet ene Ian Willis (gitaar & zang) in de band had gezeten, tegenwoordig beter bekend als de in december 2015 overleden Lemmy van Motörhead. 

 Het album is beslist geen vijfsterrenplaat, maar het is heel interessant om te horen hoe een jonge Lemmy zingt en speelt. Daarnaast heeft hij meer dan de helft van de nummers (mee)geschreven. 

 Het album opent sterk met Cold Embrace, The Dark Lord en The Sky Is Burning, maar ook op de rest van het album staan nog een paar sterke tracks als You're Alone Now en Midsummer Night's Dream. Als bonus wordt de in 1968 opgenomen, maar nooit uitgebrachte, single Horse / Back Door Man erbij geleverd.

 Wil je het hele album een keer luisteren, dan kun je daar natuurlijk voor terecht op YouTube.
© 2017 TTZL
Officiële website: Record Store Day (.nl) 
Officiële website: Record Store Day (.com)
Wikipedia EN: Sam Gopal
YouTube: Escalator [hele album]

 YouTube: Cold Embrace
YouTube: The Dark Lord
YouTube: Midsummer Night's Dream
YouTube: Horse
YouTube: Back Door Man
Gepost door op Geen opmerkingen:

zaterdag 15 april 2017

#231: Wim T. Schippers presents Jacques Plafond and his Plafonnières - Hark! (1980)

Beeldend kunstenaar, maker van radio en TV programma's, auteur, tekstschrijver, acteur, stemacteur (Ernie, Kermit), componist, zanger, presentator en meer -  Wim T. Schippers is het allemaal. 

Eén van Schippers' regelmatig terugkerende personages is Jacques Plafond en die maakte in 1973 zijn vinyldebuut met de single Le Credo Du Paysan (op TV verscheen Plafond voor het eerst in 1975 in het programma Van Oekel's Discohoek). 
Dit personage kwam daarna nog regelmatig terug, maar verkreeg zijn grootste bekendheid tussen 1984 en 1991 als presentator van het ontregelende radioprogramma Ronflonflon.

In 1980 verscheen het album Hark! van Jacques Plafond and his Plafonnières. Dit album is voor de Wim T. Schippers-liefhebber een juweeltje (maar voor mensen met een ander gevoel voor humor ligt dat anders, heb ik het sterke vermoeden). 

 Het album opent met het experimentele Ouverture Hark en nummers als Don't Do That, Around The Band en From Hell To Breakfast liggen in het verlengde daarvan. Ontregelend en ontwapenend tegelijk.

 Voor de andere nummers wordt geciteerd uit zo'n beetje alle muziekstijlen van de twintigste eeuw. Zo horen we jaren vijftig rock 'n' roll en doo-wop in Pebbles On The Beach en een soort swing in I'll Just Die. In een crooner-achtige setting is er een verhaal over sociale onhandigheid, Stuck On You, en er is een (bijna geheel) a capella exercitie in No Way Around That. 

 Het album sluit af met What's The Matter With Hannah waarin de blazers mij doen denken aan de albums van The Beatles uit de late jaren zestig en in Cut And Run wordt de 'no guitars'-vermelding op de hoes duidelijk.

 Het hoogtepunt van het album is wat mij betreft Life Is So Surprising. De liefelijke melodie (door de belletjes zelfs 'kerstachtig') en dito zang contrasteren geweldig met de tekst waarin mensen de meest vreselijke dingen overkomen. Inderdaad, het leven is verrassend.

 Ik kende het album al in de jaren 80 van de vorige eeuw omdat ik het bij de bibliotheek had kunnen lenen. Het is nooit officieel op CD uitgebracht, maar gelukkig heb ik nu een een gedigitaliseerde versie van de LP (van het inmiddels ter ziele gegane Fonos van Beeld en Geluid). Die CD-R is helaas nergens meer verkrijgbaar en tweedehands exemplaren van de LP zijn prijzig.

© 2017 TTZL


Website Beeld en Geluid: Wim T. Schippers 
Wikipedia EN: Wim T. Schippers
Wikipedia NL: Wim T. Schippers

YouTube: Hark! [hele album]

YouTube: Ouverture Hark
Gepost door op Geen opmerkingen:

zondag 9 april 2017

#230: The Gathering - TG25: Live at Doornroosje (2015)

Er zijn niet heel veel Nederlandse bands van internationale allure die ook nog eens succesvol zijn in het buitenland. The Gathering is er echter zo'n raspaardje en ondanks wat bezettingswisselingen vierde de band in 2014 zelfs haar 25-jarig bestaan met twee concerten waarbij ook veel oud-bandleden acte de présence gaven.

 De opening van het album, Saturnine (van het album if_then_else uit 2000), zet meteen de toon doordat Bart Smits (1989-1993), Anneke van Giersbergen (1994-2007) en Silje Wergeland (2009-) allemaal een deel zingen, net als backing vocaliste Marike Groot (1992-1993). 

 The Gathering heeft een behoorlijk indrukwekkende muzikale ontwikkeling doorgemaakt en alle facetten worden doorgenomen op deze dubbel-CD. Zo staan er nummers op uit het doom en death metal begin, met grunts door Bart Smits, zoals The Mirror Waters (van Always... uit 1992). 

 Na het niet zo geslaagde album Almost A Dance (met twee andere vocalisten) begon de periode met Anneke van Giersbergen als zangeres. De muziek kreeg een steeds breder palet aan stijlen met symfonische, progressieve en alternatieve rock en metal als ijkpunten. Deze The Gathering is het voorbeeld geweest waar andere Nederlandse bands als Within Temptation en After Forever héél goed naar hebben geluisterd.

 Deze fase begon in 1995 met het album Mandylion met daarop de klassieker Strange Machines. Hierna volgde al snel nog twee zeer sterke albums: Nighttime Birds (1997) en How To Measure A Planet? (1998). Van deze albums worden onder andere het mooie, krachtige On Most Surfaces (Inuit) en het atmosferisiche Travel gespeeld (waarop de andere vocalisten ook weer meedoen).

 Ook de sterke albums Souvenirs (2003) en Home (2006) komen aan bod met respectievelijk Even The Spirits Are Afraid en Waking Hour. Deze nummers tonen aan wat voor een buitencategorie zangeres Anneke van Giersbergen is. Een enorm bereik, kracht, dynamiek en zeggingskracht, ze heeft het allemaal. Om maar niet te spreken van haar uitstraling en charisma. De andere vocalisten presteren prima, maar Anneke is een klasse apart (ze wordt niet voor niets door de halve wereld gevraagd om mee te werken).

 Tot slot is er de periode met Noorse zangeres Silje Wergeland. Met haar werden drie albums opgenomen: The West Pole (2009), Disclosure (2012) en Afterwords (2013) voordat de band een sabbatical nam. De albums werd goed ontvangen, maar niet zo goed als de albums uit de periode daarvoor. Dit heeft echter niet te maken met Wergeland, maar komt doordat een paar nummers op die albums wat minder goed uitpakken. Het gros is echter prima en het pakkende Meltdown en het magistrale Heroes For Ghosts laten horen hoe goed 'mark III' van The Gathering kan zijn.

 Als je Van Giersbergen en Wergeland met elkaar wilt vergelijken kun je eens naar Paper Waves luisteren waarin ze de vocalen delen.

 Hopelijk zal de sabbatical van The Gathering snel ten einde zijn. Recent is dan wel Blueprints (2CD met demo en outtakes) verschenen, maar ik ben wel weer toe aan een nieuw studioalbum van deze band. 
© 2017 TTZL


Officiële website: The Gathering
Officiële Facebook: The Gathering
Wikipedia EN: The Gathering
Wikipedia NL: The Gathering

YouTube: TG25: Live at Doornroosje [hele album, video met geluid van CD]

 YouTube: Saturnine [if_then_else, 2000]
YouTube: The Mirror Waters [Always..., 1992]
YouTube: Strange Machines [Mandylion, 1995]
YouTube: On Most Surfaces (Inuit) [Nighttime Birds, 1997]
YouTube: Travel [How To Measure A Planet?, 1998]
YouTube: Even The Spirits Are Afraid [Souvernirs, 2003]
YouTube: Waking Hour [Home, 2006]
YouTube: Meltdown [Disclosure, 2012]
YouTube: Heroes For Ghosts [Disclosure, 2012]
YouTube: Paper Waves [Disclosure, 2012]
Gepost door op Geen opmerkingen:

zondag 2 april 2017

#229: Foo Fighters - Sonic Highways (2014)

Toen op 8 april 1994 het bericht kwam dat zanger en gitarist Kurt Cobain van Nirvana zelfmoord had gepleegd, was het duidelijk dat dit het einde van de band zou betekenen. De vraag wat dit voor bassist Krist Novoselic en drummer Dave Grohl zou betekenen was lastiger te beantwoorden.

 Novoselic speelde in diverse bands (Flipper, Sweet 75, The No WTO Combo), regisseerde een film en speelde heel af en toe mee met Foo Fighters, Grohl's nieuwe band, maar bleef vooral uit de spotlights. Grohl daarentegen zou grote successen gaan behalen met Foo Fighters.

 Voordat Dave Grohl ging drummen speelde hij al gitaar in een aantal hardcore punk bands. Ook tijdens zijn Nirvana-tijd bleef hij nummers schrijven (en opnemen) al hield hij die nummers liever voor zichzelf, geïntimideerd als hij was door het talent van Kurt Cobain.

 Na de dood van de Nirvana-voorman besloot Dave Grohl die nummers op te nemen. Hij en speelde en zong in zijn eentje alle tracks en het was de bedoeling om het anoniem uit te brengen onder het pseudoniem Foo Fighters (in een heel beperkte oplage van 100 LP's). De bandnaam komt van de beschrijving van UFO's of andere mysterieuze fenomenen als "foo fighters" door WOII-gevechtspiloten.

 Nadat de opnamen bekend werden zouden de platenmaatschappijen vechten om de rechten om het debuutalbum uit te mogen brengen. Vanaf het derde album had zich een echte band gevormd en in de jaren daarna zouden de Foo Fighters heel geleidelijk via albums en optredens een steeds grotere aanhang krijgen (op de ouderwetse manier dus). Dat resulteerde uiteindelijk in wereldwijd succes, waaronder een nummer 1 notering in de US-albumlijst van het zevende album Wasting Light (2011) en een aantal Grammy Awards, waaronder Best Rock Album.
In plaats van snel door te pakken op dit succes kondigde de band een sabbatical aan. In die tijd maakte Grohl onder andere een goed ontvangen documentaire over de legendarische Los Angeles opnamestudio Sound City, met bijbehorende soundtrack.

 Geïnspireerd door de Sound City documentaire keerde de band in 2014 terug met Sonic Highways, een album over de muziekgeschiedenis van acht verschillende Amerikaanse steden. De nummers werden ook in die steden opgenomen. In de hoesillustratie zien we elementen van die acht steden terug. Grohl voerde ook gesprekken met muzikanten uit die acht steden en dit is vastgelegd in de mini-documentaireserie Foo Fighters: Sonic Highways. 

 Muzikaal gezien is het album niet alleen geworteld in de Alternative Rock, maar vooral ook elementen uit de Amerikaanse Classic Rock klinken door.

 Opener Something From Nothing (met name het einde) en The Feast And The Famine kennen nog veel alternative rock elementen, maar nummers als Congregation en What Did I Do?/God As My Witness en tragere songs als Subterranean en I Am A River zijn rechtstreekse liefdesverklaringen aan de gouden periode van de Amerikaanse classic rock.

 Hoogtepunten zijn voor mij de nummers waarin beide stromingen een perfecte, heftige synthese aangaan. In The Clear is daarvan een goed voorbeeld. Opgenomen in New Orleans, ondersteund door de Preservation Hall Jazz Band, is dit een zeer sterk nummer met een pulserende beat, heerlijk gitaarwerk en sterke zang. Ook Outside mengt de muziekstijlen op een fijne manier en speelt lekker met de dynamiek binnen het nummer. Met name de onwaarschijnlijk lekkere baspartij van Nate Mendel maakt dit mijn favoriete track. Luister bijvoorbeeld naar de break vanaf 3:11 en je begrijpt wel wat ik bedoel. 

 In weerwil van de titel Sonic Highways is het album geen sonisch hoogstandje in de zin dat alles perfect klinkt. Eerder heeft het een licht troebel geluid dat echter perfect past bij de muziek. Dit is een album dat je blijft draaien en het ook vooral in de auto, op vol volume, heerlijk doet.

© 2017 TTZL


Officiële website: Foo Fighters
Wikipedia EN: Foo Fighters
Wikipedia NL: Foo Fighters
YouTube: Congregation
YouTube: What Did I Do?/God As My Witness
YouTube: Outside
YouTube: In The Clear
YouTube: Subterranean
YouTube: I Am A River
Gepost door op Geen opmerkingen:

maandag 27 maart 2017

#228: Mungo Jerry - In The Summertime (1970)

Het mooie weer van de afgelopen dagen deed mij ineens denken aan een nummer dat een zomers gevoel bij me oproept. Ik kon me nog net herinneren dat Mungo Jerry de uitvoerende artiest is, maar realiseerde me dat ik er verder niet veel van afwist.

 Mungo Jerry blijkt een Britse band die sinds 1969 bestaat en nog steeds actief is, zij het steeds in wisselende bezettingen. Zanger/gitarist Ray Dorset is het enige constante groepslid. 

 Ze maakten hun podiumdebuut op het Hollywood Music Festival in Newcastle (UK) op 23 mei 1970, één dag nadat hun debuutsingle was verschenen. Op dat festival speelden ook bands als Free, Ginger Baker's Air Force, Colosseum, Family, Black Sabbath en Traffic. Op het festival vond ook het eerste optreden plaats van Grateful Dead in de UK, maar het was Mungo Jerry's optreden dat zo beviel dat ze gevraagd werden om de volgende dag een ingelast optreden te geven op het festival. 

 Het nummer waar ik het over heb was in in de zomer van 1970 een nummer 1 hit in vele landen, waaronder Nederland, getiteld In The Summertime. Deze debuutsingle van Mungo Jerry is nog steeds redelijk bekend en stond tot aan 2008 in de Top 2000. 

 De track is een skiffle, een mengeling van een aantal muziekstijlen zoals (American) folk, jazz en blues. De simpele structuur en meezingbaarheid zullen zeker hebben bijgedragen aan het succes van het nummer en toch is het puur en eerlijk. Je komt dan ook niet voor niets aan de top van de hitparade in zo'n twintig landen. Dat de wijze van uitvoering van een nummer er wel degelijk toe doet blijkt wel uit de versie van Shaggy featuring Rayvon uit 1995. 

 Het succes van de debuutsingle werd door de groep nooit meer geëvenaard. Er werden nog wel een paar hits gescoord, maar wie herinnert zich Maggie (1970, #14), Somebody Stole My Wife (1971, #31) of Lady Rose (1971, #36)? Alleen bij Alright, Alright, Alright (1973, #6) zullen misschien nog wat mensen opveren. 

 Ray Dorset werkt met een groep muzikanten nog steeds onder de naam Mungo Jerry en eens in de zoveel jaar verschijnt er ook nog een album op steeds wisselende labels. De groep toert ook nog steeds langs het clubcircuit en zal daarbij ongetwijfeld nog steeds In The Summertime als uitsmijter spelen. 

 © 2017 TTZL


Officiële website: Mungo Jerry
Wikipedia EN: Mungo Jerry
Wikipedia NL: Mungo Jerry

YouTube: In The Summertime

 YouTube: Maggie
YouTube: Lady Rose
YouTube: Alright, Alright, Alright

Gepost door op Geen opmerkingen:
Abonneren op: Posts (Atom)