Hip Hop ontstond in de Amerikaanse binnensteden in de vroege jaren zeventig, maar brak pas door naar het grote publiek in 1979 (zie blog #73). In de vroege jaren tachtig besteedde in Nederland met name de VPRO aandacht aan het fenomeen (zie bijvoorbeeld deze documentaire).
Er werden platen gedraaid van Afrika Bambaataa, Grandmaster Flash en Run-DMC, maar één van mijn leukste vinylschijven uit die tijd blijft House Rocker van Lovebug Starski (geboren als Kevin Smith).
Smith was als MC en DJ (o.a. in de beroemde Disco Fever club in NYC) betrokken vanaf het prille begin van de Hip Hop. Sterker nog, hij wordt genoemd als één van de twee personen die waarschijnlijk de term heeft bedacht.
Zijn carrière als opnemend artiest begon in 1981 met de single Positive Life die nog werd gesampled door M|A|R|R|S in de wereldhit Pump Up The Volume uit 1987. Daarna nam hij nog twee nummers op voor de film Rappin' (1985) voordat hij zou beginnen aan zijn debuutalbum, House Rocker.
Het album opent met het titelnummer House Rocker en dat zit vol lekkere breaks, koortjes, een pompende bas en opvallend genoeg een felle scheurgitaar. De klasse-rap van Lovebug Starski (afwisselend, verstaanbaar, grappig) maakt het geheel af.
Het album gaat verder met een goede remake van Positive Life, gevolgd door Baby Tell Me waarin zangeres Pam Russo een hoofdrol vertolkt. Het laatste nummer van kant A is zijn bekendste nummer geworden. Amityville (The House On The Hill) is een parodie op de film The Amityville Horror en is het audio-equivalent van zo'n heerlijke jaren 50 horror B-film.
Op kant B gaat het gewoon verder met prima nummers als Saturday Night en Say What You Wanna Say en vooral de adrenalinestoot die Eighth Wonder heet. Elektronische drums en bas spelen de hoofdrol en verder lijken alle ideeën uit de voorgaande zes nummers hier nog een keer samen te komen zonder dat overdaad schaadt.
Een jarenlange celstraf aan het eind van de jaren tachtig kapte zijn carrière af. Na 1986 heeft hij niets meer opgenomen en House Rocker is daarmee helaas zijn enige album gebleven. Wel is hij weer gaan DJ'en met zijn oude maatje DJ Hollywood.
© 2017 TTZL
Wikipedia EN: Lovebug Starski
YouTube: House Rocker [hele album]
YouTube: House Rocker
YouTube: Positive Life
YouTube: Baby Tell Me
YouTube: Amityville (The House On The Hill)
YouTube: Saturday Night
YouTube: Say What You Wanna Say
YouTube: Eighth Wonder
YouTube: Pump Up The Volume [van M|A|R|R|S]
YouTube: Yo Home To Bel-Air [DJ Jazzy Jeff & The Fresh Prince]
Eén van de leden van The Residents (zie ook #3, #118 en #170) kon niet al zijn ideeën meer kwijt in de band ging vanaf 2008 ook solowerk uitbrengen.
De eerste releases werden nog gepresenteerd als "The Residents - A Charles Bobuck Contraption", maar later werd de artiestnaam Charles Bobuck of simpelweg Bobuck. Sinds 1 oktober 2017 is officiëel bekend dat zijn echte naam Hardy Fox is nadat hij dat op zijn website bekend maakte. Een eerste tipje van de Residents-sluier over de identiteit van de groepsleden is hiermee na 45 jaar opgelicht (en eigenlijk vind ik dat best jammer...).
Losse nummers die hij niet ergens anders kwijt kan brengt Hardy Fox af en toe in eigen beheer uit als downloads via bandcamp onder het pseudoniem Black Tar And The Cry Babies. En zo verscheen er eergisteren ineens een release met twee nummers onder de titel Left With The Fires.
Deze EP bevat twee nummers waarvan de eerste een korte, anderhalve minuut durende, intro is op het tweede nummer. In Left With The Fires horen een trieste, wanhopige stem over een treurig stemmende melodie zeggen:
So all is gone
And now you're left with the fires
In het bijna tien minuten durende tweede nummer The Fires ontvouwt zich in twee delen een desolaat klanklandschap met tekstflarden waarin referenties naar vuur, Jimi Hendrix' Purple Haze en scannergesprekken van hulpdiensten te herkennen zijn, naast de een aantal keer gehoorde kreet "Help me".
Bij het lezen van de tekst op de bandcamp-pagina valt het kwartje. Bobuck biedt deze EP als gratis download aan, maar wil er eigenlijk geld mee ophalen voor de Sonama Humane Society. Deze organisatie wil hulp bieden aan dieren die getroffen zijn door de bosbranden die op dit moment woeden in Californië.
Je wordt dan ook gevraagd een donatie te doen voor deze gratis EP die zal worden verdubbeld Bobuck. Voorwaar een mooi gebaar.
© 2017 TTZL
Officiële Website: Charles Bobuck
YouTube: Left With The Fires
YouTube: The Fires
De dood van Tom Petty (66) op 2 oktober jl. kwam onverwacht, maar dat was niet de enige reden waarom de schok groot was in de VS. In de rest van de wereld was Tom Petty weliswaar een bekende naam, maar in de VS is hij een grootheid, qua status vergelijkbaar met Bruce Springsteen (getuige zijn 12 gouden en 9 (multi)platina albums).
Daarmee vergeleken is Tom Petty in Nederland nooit een echt grote naam geworden. De meeste bekendheid kreeg hij met zijn derde album Damn The Torpedoes uit 1979 en later ook als lid van supergroep The Traveling Wilburys met George Harrison, Jeff Lynne, Bob Dylan en Roy Orbison.
Ik moet bekennen dat bovenstaande ook voor mijzelf opgaat. Ik heb wel het Damn The Torpedoes album, maar voor de rest heb ik weinig interesse gehad voor zijn muziek zonder daar een gegronde reden voor te kunnen bedenken. Gelukkig wordt dat album wel gezien als het beste dat hij heeft gemaakt. Een album trouwens met een aparte ontstaansgeschiedenis.
Petty had met zijn Heartbreakers twee albums gemaakt voor een klein platenmaatschappijtje dat werd opgeslokt door MCA Records. Hij zag het niet zitten om voor zo'n 'major' te moeten opnemen en probeerde zich op juridische wijze van het contract te bevrijden. Dit lukte niet en de juridische kosten zorgden voor een persoonlijk failliet. Daardoor was hij wel gedwongen verder te gaan met MCA. Voor zijn derde album gebruikte hij een paar van zijn oudere, niet opgenomen nummers en schreef snel wat nieuwe nummers. Juist dát album zou zijn artistieke hoogtepunt en commerciële doorbraak betekenen.
Het album opent met het prachtige Refugee dat ook in Nederland een hitje werd. In het nummer gebruikt Tom Petty een soort 'spraakzang' die in combinatie met zijn wat nasale stemgeluid prima werkt. Het aanstekelijke refrein doet de rest. Ook in het volgende nummer, Here Comes My Girl, horen we deze 'spraakzang' en ook dit nummer kent een mooie opbouw en sterk refrein.
De rest van het album is een mooie afwisseling van stevige rockers als Century City en What Are You Doin' In My Life?, een nummer met pop-invloeden als Shadow Of A Doubt (A Complex Kid) dat me doet denken aan Elvis Costello en zacht-rockende nummers als Even The Losers en Don't Do Me Like That die net zo makkelijk tot het repertoire van Bruce Springsteen hadden kunnen behoren.
Ten slotte zijn er nog twee nummers waarin het tempo net even lager ligt dan bij de andere nummers: You Tell Me en Louisiana Rain. Dat laatste nummer kent trouwens een ontregelend intro, net als Century City en Even The Losers.
Nu ik album weer eens beluisterd heb blijkt maar weer eens hoe goed het eigenlijk is. Misschien doe ik er goed aan om toch eens wat aandacht te schenken aan de rest van zijn oeuvre. Beter laat dan nooit...
© 2017 TTZL
Officiële Website: Tom Petty
Wikipedia EN: Tom Petty
Wikipedia NL: Tom Petty
YouTube: Refugee
YouTube: Here Comes My Girl
YouTube: Even The Losers
YouTube: Shadow Of A Doubt (A Complex Kid)
YouTube: Century City
YouTube: Don't Do Me Like That
YouTube: You Tell Me
YouTube: What Are You Doin' In My Life?
YouTube: Louisiana Rain
Ik slaakte een kleine vreugdekreet toen ik een paar maanden geleden las dat de vroege albums van Deutsch Amerikanische Freudschaft (DAF) opnieuw zouden worden uitgebracht. Als tiener in de vroege jaren tachtig hebben die albums menig rondje gedraaid op mijn platenspeler.
DAF word alom gezien als pionier van wat Electronic Body Music is gaan heten. Een kruising van industrial music en elektronische dance.
De hoogtijdagen van DAF lagen in 1981 en 1982 toen de band, inmiddels afgeslankt tot het duo Robert Görl (muziek/synthesizer, drums) en Gabi Delgado (teksten/zang), voor het Engelse Virgin label drie klassieke albums maakte: Alles Ist Gut, Gold Und Liebe en Für Immer. Maar daarvoor werden al twee albums gemaakt met een grotere band waarvan de leden allemaal ook in Der Plan speelden.
Het debuut (Produkt Der Deutsch-Amerikanischen Freundschaft) werd in eigen beheer uitgegeven en is een rauw en fragmentarisch instrumentaal album (zonder Delgado) vol noise music, sterk beïnvloed door punk, op een moment dat bekende noise-bands als Sonic Youth, Chrome en Flipper nog moesten beginnen. Dit album zit overigens niet in de Das Ist DAF box, maar is in 2012 nog geremasterd uitgebracht.
Het eerste album van de box is Die Kleinen Und Die Bösen uit 1980 en dat is een overgangsalbum, opgenomen voor het Engelse Mute label. Het album bestaat voor ongeveer de helft uit studio-opnamen (met technicus en studio-eigenaar Conny Plank). De andere helft bestaat uit live-opnamen die nog verwant zijn aan de noise van het debuutalbum, net als sommige studio-nummers als Coco Pino en vooral Nacht Arbeit. Nummers Osten Währt Am Längsten en Kinderfunk hinten al meer op wat nog zal volgen.
Het door Conny Plank geproduceerde album Alles Ist Gut uit 1981 maakt indruk en plaatst DAF voor eventjes in het middelpunt van de belangstelling van muziekcritici en progressieve muziekliefhebbers (voor het grote publiek zijn ze hun tijd té ver vooruit). Vervelend is dat de Duitstalige teksten frequent verkeerd begrepen worden, maar ironische en cynische teksten in combinatie met strakke ritmes en zwart leren kleding leidt vaker tot misbegrepen worden (Rammstein, Laibach). Al helpt een titel als Der Mussolini (hun bekendste nummer) natuurlijk ook niet! Andere hoogtepunten van het album zijn onder meer Sato-Sato, Der Räuber Und Der Prinz en Alle Gegen Alle.
Het tweede album voor Virgin is Gold Und Liebe (ook uit 1981) en dat trekt de lijn gewoon door. De synthesizerlijnen zijn nog spartaanser en de focus ligt nog meer op ritme en zang. Tracks als Liebe Auf Den Erste Blick, Was Ziehst Du An Heute Nacht en Verschwende Deine Jugend laten dit mooi horen. In het instrumentale Absolute Körperkontrolle drijft Görl zijn sequencer tot het uiterste (Depeche Mode heeft waarschijnlijk goed geluisterd naar DAF).
Het laatste album uit de Virgin-trilogie is Für Immer uit 1982 en daarop wordt heel voorzichtig wat geëxperimenteerd met andere invloeden. Het album is goed, maar kan zich net niet meten met de twee voorgangers, ondanks prima nummers als Im Dschungel Der Liebe en Verehrt Euren Haarschnitt. Ook vermeldenswaard zijn Kebab-Träume (met opnieuw misbegrepen tekst) en Ein Bisschen Krieg, hun reactie op de Duitse inzending voor het Eurovisie Songfestival van 1982, Nicole's Ein Bisschen Frieden.
In 1986 en 2003 volgden nog twee albums en momenteel treden Görl en Delgado ook weer op als DAF, maar voorlopig ben ik wel weer even zoet met deze fijne Das Ist DAF box.
© 2017 TTZL
Officiële Website: DAF / Robert Görl / Gabi Delgado
Wikipedia EN: DAF
Wikipedia DE: DAF
Wikipedia NL: DAF
YouTube: Osten Währt Am Längsten
YouTube: Coco Pino
YouTube: Kinderfunk
YouTube: Nacht Arbeit
YouTube: Sato-Sato
YouTube: Der Mussolini
YouTube: Der Räuber Und Der Prinz
YouTube: Alle Gegen Alle
YouTube: Liebe Auf Den Erste Blick
YouTube: Was Ziehst Du An Heute Nacht
YouTube: Absolute Körperkontrolle
YouTube: Verschwende Deine Jugend
YouTube: Im Dschungel Der Liebe
YouTube: Ein Bisschen Krieg
YouTube: Kebab-Träume
YouTube: Verehrt Euren Haarschnitt
YouTube: Produkt Der Deutsch-Amerikanischen Freundschaft [album, 1979]
YouTube: Ein Bisschen Frieden [Nicole - Eurovision Song Contest 1982]
Frank Zappa vroeg zich ooit af Does Humor Belong In Music? Afgaand op de muziek van The B-52's ("The World’s Greatest Party Band") moet het antwoord wel een volmondig 'ja' zijn. De band uit Athens, GA presteert het al 40 jaar om new wave, dance, rock & roll, surf music, kitsch en humor te combineren tot een geheel eigen stijl.
Het verhaal van The B-52's (na 2008 verdwijnt overigens de apostrof uit de naam) start in 1976 als broer Ricky (gitaar) en zus Cindy (zang) Wilson tijdens een met alcohol overgoten avond in een Chinees restaurant Fred Schneider (zang), Keith Strickland (drums) en Kate Pierson (zang, toetsen) ontmoeten. De aansluitende jamsessie leidt tot het ontstaan van de band. De bandnaam verwijst naar de suikerspin op het hoofd van Cindy en Kate die in de volksmond een B-52 werd genoemd omdat het op de neus van de bommenwerper leek.
Middenin het geweld van punk en new wave verscheen in juli 1979 het gelijknamige debuutalbum van The B-52's en dat sloeg aan. De vrolijke gekte en aanstekelijke nummers waren onweerstaanbaar.
De science fiction pastiche Planet Claire is inmiddels een klassieker, maar was als opener wel gewaagd. In de tijd dat albums veel in winkels eerst werden beluisterd voor tot aanschaf over te gaan was een instrumentale intro van twee minuten aan het begin van je album niet onomstreden. Op de rest van deze vijfsterrenplaat staan geweldige nummers als Dance This Mess Around (met heerlijk geschreeuwde vocalen en een lekkere vette bas), Rock Lobster (hun 'signature tune'), Lava (met fijne scheurgitaar) en 6060-842 waarin te horen is dat de Ramones niet onopgemerkt zijn gebleven.
Bij het verschijnen van het tweede album, Wild Planet, bleek dat de zogenaamde Sophomore Slump ('de moeilijke tweede') aan The B-52's voorbij was gegaan. Het is een even sterk album dat start met Party Out Of Bounds met lekkere dissonanten en breaks. Dirty Back Road is een nummer met een keer een lager tempo en dat werkt goed. Andere nummers als Give Me Back My Man, Private Idaho en het verhaal over de poedel met de naam Quiche Lorraine laten horen wat een goed album Wild Planet is.
Na het maken van het vierde album (maar nog voor het uitbrengen ervan in 1986) overleed Ricky Wilson aan de gevolgen van AIDS. Keith Strickland stapte toen over van drums naar gitaar, maar het zou duren tot 1989 voor er een nieuw album verscheen. Dit 'comeback album' leverde wel de hits Love Shack en Roam op en Kate Pierson scoorde een jaar later samen met Iggy Pop een dikke hit met het duet Candy.
Het zesde album (uit 1992) leverde de hitsingle Good Stuff en in 1994 stond de band weer volop in de schijnwerpers doordat ze de titelsong (Meet) The Flintstones vertolkten. Voor de gelegenheid was de bandnaam omgedoopt tot The B.C. 52's. De band maakte in 2008 hun (voorlopig?) laatste studio-album, maar treedt nog wel steeds op. With The Wild Crowd! Live In Athens, GA (CD/DVD) toont aan dat zo'n optreden nog steeds een feestje is.
© 2017 TTZL
Officiële Website: The B-52s
Wikipedia EN: The B-52s
Wikipedia NL: The B-52s
YouTube: Planet Claire
YouTube: Dance This Mess Around
YouTube: Rock Lobster
YouTube: Lava
YouTube: 6060-842
YouTube: Party Out Of Bounds
YouTube: Dirty Back Road
YouTube: Give Me Back My Man
YouTube: Private Idaho
YouTube: Quiche Lorraine
YouTube: Love Shack
YouTube: Roam
YouTube: Good Stuff
YouTube: (Meet) The Flintstones [als The B.C. 52's]
YouTube: Candy (clip) [Iggy Pop & Kate Pierson]
In 1983 had Elvis Costello al een mooie carrière opgebouwd. In 1977 was hij middenin de punkperiode gedebuteerd met puntige popliedjes met een punkattitude. Dit resulteerde in drie prachtige vijfsterrenalbums: My Aim Is True (1977), This Years Model (1978) en Armed Forces (1979).
Na het soul-uitstapje Get Happy!! (1980) evolueerde Costello steeds verder richting singer/songwriter met de albums Trust (1981), Almost Blue (1981) en Imperial Bedroom (1982). Artistiek gezien waren dit allemaal successen, maar commercieel gezien wilde het nog niet erg vlotten.
Voor zijn achtste studio-album riep Costello daarom de hulp in van producers Clive Langer en Alan Winstanley, bekend van producties voor o.a. Madness, The Stranglers en Dexys Midnight Runners. Dit resulteerde in een album dat een gepolijster geluid had dan zijn voorgangers en de toevoeging van blazers en synthesizers. De reacties hierop waren wisselend, zelf vind ik het een lekker makkelijk wegluisterend Costello-album dat moeiteloos in het rijtje met 'uitstapjes' past (naast soul heeft hij ook albums met country, klassiek en big band muziek gemaakt).
Het album opent met Let Them All Talk en dat is een uptempo nummer met veel blazers, maar toch herkenbaar als Elvis Costello. Er staan nog twee heerlijke nummers op het album waarbij de blazerssectie prominent aanwezig: TKO (Boxing Day) en The World And His Wife. Beetje anders, maar wel lekker.
De invloed van het producersduo Langer & Winstanley klinkt door in nummers als The Greatest Thing, The Element Within Her en Charm School. Het is onmiskenbaar Costello, maar dan toch iets gladder en gelikter dan we gewend zijn. Dit soort nummers kon niet iedereen bekoren toen het album uitkwam. In retrospect wordt er vaak wel milder over geoordeeld.
Er staan ook ouderwetse Costello-nummers op het album zoals Love Went Mad en het heerlijke Everyday I Write The Book. Opvallend genoeg was dat laatste nummer dan weer Costello's eerste Top 40 hit in de VS (aanpassen bleek dus toch niet nodig).
Er staan wat mij betreft twee uitschieters op het album en die gaan beide over de Falklandoorlog. Zo gaat Pills And Soap over het nationalisme in het VK ten tijde van die oorlog. En het magistrale Shipbuilding gaat over de contradictie dat de oorlog welvaart bracht naar de noodlijdende scheepswerven waar voor de verloren gegane schepen nieuwe werden gebouwd, maar tegelijk vele Britse levens kostte (misschien wel de zonen van de scheepsbouwers).
De muziek van het nummer werd geschreven door Clive Langer en die had in eerste instantie ook een tekst geschreven. Toen hij daarover niet content was vroeg hij Elvis Costello een poging te wagen. Dat leverde het huidige nummer op en Costello beschouwt het als misschien wel zijn beste tekst.
Het nummer is trouwens eerst door Langer en Costello als single opgenomen met Robert Wyatt (bekend van Soft Machine) en werd in die versie een kleine hit in het VK. Ook die versie van Shipbuilding is er één om kippenvel van te krijgen.
© 2017 TTZL
Officiële Website: Elvis Costello
Wikipedia EN: Elvis Costello
Wikipedia NL: Elvis Costello
YouTube: Let Them All Talk
YouTube: Everyday I Write The Book
YouTube: The Greatest Thing
YouTube: The Element Within Her
YouTube: Love Went Mad
YouTube: Shipbuilding
YouTube: TKO (Boxing Day)
YouTube: Charm School
YouTube: Pills And Soap
YouTube: The World And His Wife
YouTube: Shipbuilding [Robert Wyatt]
Vorige week had ik mijn blog #251 nog niet geplaatst of ik las dat Walter Becker van Steely Dan was overleden. Een paar dagen later kwam het bericht dat ook Holger Czukay van CAN het tijdelijke voor het eeuwige had verwisseld. Gezien de grote importantie van beide groepen en muzikanten is er deze week een dubbelportret in dit blog.
Walter Becker ontmoette Donald Fagen op school in New York en na samen in diverse bandjes gespeeld te hebben vertrokken ze in 1971 naar Californië. Daar formeerden ze de band Steely Dan met Becker op bas (later op gitaar), Fagen op toetsen en zang en een paar andere bandleden. Later zou Steely Dan een duo worden.
In de jaren zeventig was Steely Dan een band die volledig tegen de heersende trend inging. Ze mengden pop, jazz en R&B tot een geheel eigen stijl en voegden daar een geavanceerde en geraffineerde productie aan toe. De cryptische en ironische teksten maakten het geheel af. Steely Dan werd zowel artistiek als commercieel een succes.
De zeven studio-albums die ze maakten zijn allemaal van hoge kwaliteit. Ondanks dat Steely Dan een echte albumband is zijn er toch genoeg nummers die bekend zijn geworden, zoals Do It Again, Rikki Don't Lose That Number, Reelin' In The Years en Haitian Divorce. Maar ook minder op de radio gedraaide nummers als Black Friday, Deacon Blues en Babylon Sisters onderstrepen de klasse van deze band. Gelukkig heeft Donald Fagen aangegeven om de muziek die ze samen maakten zo lang mogelijk levend te houden.
Uit een hele andere hoek van het muziekuniversum komt CAN, krautrock-avantgardisten uit Keulen. In het spoor van de in 1968 opgerichte bands CAN en Amon Düül II ontstond een groep bands die tegenwoordig bekend is onder de term Krautrock (o.a. Cluster, Faust, Kraftwerk, Neu! en Tangerine Dream).
Al experimenterend met synthesizers, niet-westerse muziek, 'noise', knip-en-plak technieken en vooral elektronische muziek maakten ze begin jaren zeventig het ene fantastische album na het andere. Daarbij namen ze steeds grote stappen in hun ontwikkeling waardoor geen album leek op zijn voorganger. Holger Czukay was als bassist en 'chief engineer' vooral op de albums in de vroege jaren zeventig bepalend voor het groepsgeluid.
Het waren nummers als Mother Sky, Mushroom, Vitamin C, One More Night, Spoon, Moonshake en UK-verrassingshit I Want More die CAN de status van cultband én favoriet opleverden bij critici en progressieve muziekliefhebbers.
Met het overlijden van drummer Jaki Liebezeit in januari van dit jaar en nu bassist Holger Czukay hebben we de hele ritmesectie van CAN verloren. Gelukkig zijn alle CAN-albums door SPOON (het eigen platenlabel van de groep) als mooie remasters heruitgebracht. Onlangs werd daar nog het verzamelalbum The Singles aan toegevoegd wat een prima startpunt is als je CAN nu pas ontdekt.
Holger Czukay had trouwens ook een mooie solo-carrière waarin hij zo'n tien solo-albums maakte en op twintig andere albums samenwerkte met andere artiesten. Daarvan zijn vooral de twee albums met David Sylvian niet te versmaden (Plight & Premonition, Flux + Mutability). Czukay had ook humor, getuige zijn bijdrage aan de discorage: Cool In The Pool.
© 2017 TTZL
Officiële Website: Steely Dan / Walter Becker / Donald Fagen
Wikipedia EN: Steely Dan / Walter Becker / Donald Fagen
Wikipedia NL: Steely Dan / Walter Becker / Donald Fagen
Officiële Website: CAN / Holger Czukay
Wikipedia EN: CAN / Holger Czukay
Wikipedia NL: CAN / Holger Czukay
YouTube: Do It Again
YouTube: Rikki Don't Lose That Number
YouTube: Reelin' In The Years
YouTube: Haitian Divorce
YouTube: Black Friday
YouTube: Deacon Blues
YouTube: Babylon Sisters
YouTube: Mother Sky
YouTube: Mushroom
YouTube: Vitamin C
YouTube: One More Night
YouTube: Spoon
YouTube: Moonshake
YouTube: I Want More
YouTube: Cool In The Pool
Wat hebben Them, That Petrol Emotion, Therapy?, Stiff Little Fingers, The Divine Comedy en The Undertones gemeen? Het zijn allemaal bands uit Noord-Ierland en bij allemaal klinken "The Troubles" (de strijd tussen katholieken en protestanten) door in hun muziek. Is het niet in de teksten, dan toch zeker in de felheid en verbetenheid van de bands. Een mooi voorbeeld hiervan is de debuut-EP van The Undertones. Een EP die overigens een aparte ontstaansgeschiedenis kent.
De band werd opgericht in Derry in 1974 en werd in de eerste jaren vooral beïnvloed door de punk rock en new wave. Tekstuele onderwerpen waren vooral hartzeer, onrust en verlangen van adolescenten. Vanaf 1976 begon men ook op te treden in Derry en speelde daarbij eigen werk waarin de invloed van bands als Sex Pistols, Buzzcocks en Ramones doorklonk.
Midden 1977 schreef gitarist John O'Neill het nummer Teenage Kicks en de reacties daarop gaven The Undertones het vertrouwen om ook buiten Derry optredens te gaan verzorgen. Vervolgens namen ze in maart 1978 een demo tape op en stuurden die naar allerlei platenmaatschappijen. Dit bleef zonder resultaat, maar gelukkig hadden ook een tape naar BBC Radio 1 DJ John Peel gestuurd. Hij was zo onder de indruk dat hij aanbood om een opnamesessie te bekostigen in Belfast.
Met een budget van 200 pond werd de 4-track EP Teenage Kicks opgenomen die werd uitgebracht door een lokaal Noord-Iers label. Mede door John Peel's ondersteuning kwam het nummer in de UK Top 40 en Peel zou tot aan zijn dood in 2004 volhouden dat Teenage Kicks het zijn "all-time favourite song" was.
Teenage Kicks is ook nu nog steeds een heerlijk rauw en energiek nummer waarin alles gewoon op zijn plaats valt. Van de andere drie nummers op de EP is Smarter Than U heel erg punk, terwijl in True Confessions weer veel meer popinvloeden doorklinken. Afsluiter Emergency Cases kent, net als in het titelnummer van de EP, vele invloeden die tot één geheel gesmeed worden.
De EP Teenage Kicks zou een periode van vijf jaar inluiden waarin The Undertones één van de meest interessante bands uit UK waren. Vier indrukwekkende LP's later was het verhaal over (tot een reünie in 1999, zonder zanger Feargal Sharkey), maar de muziek blijft gelukkig bij ons.
© 2017 TTZL
Officiële Website: The Undertones
Wikipedia EN: The Undertones
Wikipedia NL: The Undertones
YouTube: Teenage Kicks
YouTube: Smarter Than U
YouTube: True Confessions
YouTube: Emergency Cases
YouTube: Teenage Kicks [video]
Toen na tien jaar de Britse alternatieve rockband Pop Will Eat Itself in 1996 uit elkaar viel, startte zanger en gitarist Clint Mansell een nieuwe carrière als componist van filmmuziek.
Eenmaal verhuisd naar de VS ontmoette hij daar regisseur Darren Aronofsky die bezig was met de pre-productie van zijn debuutfilm Pi. Hij vroeg Clint Mansell om drie tracks bij te dragen aan de soundtrack van Pi. Die samenwerking beviel zo goed dat Mansell door Aronofsky gevraagd werd om voor zijn volgende film de hele soundtrack te verzorgen (en al zijn films daarna).
Die film was Requiem For A Dream en zou voor zowel Aronofsky als Mansell de doorbraak betekenen. De film staat momenteel op plaats 79 in de IMDb Top 250, maar ook de soundtrack wordt hoog geprezen omdat deze zowel in de context van de film goed werkt alsook als op zichzelf staand album.
De muziek op het album is een boeiende mix van populaire en klassieke elementen en van elektrische en akoestische muziek en instrumenten. Clint Mansell had dan ook geen betere keuze kunnen doen dan de samenwerking aangaan met het Kronos Quartet dat zelf ook heel avontuurlijk is aangelegd.
Het leitmotiv van deze soundtrack is erg sterk en al direct in orkestrale vorm aanwezig in de opener Summer Overture. Direct daarna komt het terug in Party in een hele andere muzikale context. In de rest van de soundtrack keert het leitmotiv regelmatig terug in steeds andere verschijningsvormen. Vergelijk bijvoorbeeld eens Crimin' & Dealin' met Hope Overture.
Alles komt uiteindelijk samen in de track Lux Aeterna die geweldig aansloeg en grote populariteit verwierf. Hier zijn vele covers van gemaakt en Clint Mansell maakte er zelf ook nog een orkestrale variant van: Lux Aeterna (full orchestra). Het thema werd ook nog in diverse andere films en games gebruikt.
Requiem For A Dream is een bijzondere soundtrack van een bijzondere componist die in de zeventien jaar hierna ook nog diverse pareltjes van soundtracks heeft afgeleverd (The Fountain, The Wrestler, Black Swan, Noah).
© 2017 TTZL
Officiële Website: Clint Mansell / Kronos Quartet
Wikipedia EN: Clint Mansell / Kronos Quartet
Wikipedia NL: Clint Mansell / Kronos Quartet
YouTube: Requiem For A Dream [album]
YouTube: Summer Overture
YouTube: Party
YouTube: Crimin' & Dealin'
YouTube: Hope Overture
YouTube: Lux Aeterna
YouTube: Lux Aeterna (full orchestra)
Afgelopen week overleed op 89-jarige leeftijd één van de grootste rock & roll sterren van de de jaren vijftig: Fats Domino. Hij groeide op in Lower Ninth Ward van New Orleans als de jongste van acht kinderen en is een exponent van de New Orleans Rhythm & Blues.
